SERIAL NETFLIX
STO LAT ZELDO I NIKO
IMPIESKUJMY
- Ciesz się tym dniem. - Chciałam.
- Włożyliśmy w to dużo kasy i wysiłku. - Właśnie.
- Nie chcemy żadnych afer. - Wiem.
- Niech sobie je urządza w biurze. - Nie urządzi ich tu.
Chodź. Nie urządzi.
- OK? - Więc jak zwykle mam to ignorować.
„Rób, kurwa, co chcesz. Dołuj wszystkich”.
- Chcę, żebyś była zadowolona. - To niech wyjdzie.
Dlaczego wybiegła? Przywitałam się, a ona nic.
Wkurza mnie to.
Jeszcze gdyby to była impreza firmowa dla całego zespołu. Ale nie jest.
To prywatne przyjęcie z przyjaciółmi, a my się z nią nie przyjaźnimy.
Vanessa.
Mary była zła, że przyszłam?
Nie wiem. Może myśli, że zaczniesz się awanturować z Emmą.
Może pogadajcie, miejcie to z głowy. Może będzie dobrze.
Mogę z nią pogadać, żeby mieć to za sobą.
Nigdy… To nie ja… Ona wciąż mnie nie obchodzi.
Zupełnie mi to wisi.
- Możesz w nocy spać? - Bez problemu.
Ona bez powodu ma ze mną problem. Ja jestem absolutnie miłą osobą.
Postanowiłam być ponad to wszystko, co mi zrobiła.
- Zawsze postępujmy słusznie. - Nie, nie zawsze!
- Bycie ponad to jest przereklamowane. - Tak, pieprzyć je!
Waliła mi w szyby, a ja nic.
Naprawdę. Byłam zupełnie wyluzowana.
No ale… Wiecie.
Dopiero urodziłam. Nie mam siły na rozdygotaną energię Mary.
Chcę porozmawiać z Emmą i wyjaśnić mój punkt widzenia.
Cześć, Emma, jak się masz?
- Cześć. - Hej.
- Możemy pogadać? - Pewnie.
- Chodźmy. - Bądź miła.
- Serio? - Jak zawsze.
Nie wiem, o czym ty mówisz.
- Dzięki, że się zgodziłaś. - Jasne.
Mam wrażenie, że dopiero cię poznałam. Chciałam pogadać.
Mam dość. Mam dość tego udawania.
Dość bycia miłą twarzą w twarz, a potem odwalania różnych akcji.
Oczywiście poznałyśmy się wcześniej.
Nie nazwałabym twojego spacerowania z moim chłopakiem
naszym poznaniem się.
Nie uznaję tego raczej za rozmowę.
Przedstawiłam ci się, no i oczywiście podeszłaś do mojej szyby.
Nie była to dla mnie najmilsza sytuacja.
Skarbie, spokojnie.
To było wieki temu.
No właśnie. Minęło pięć lat, więc…
Teraz rozmawiam z tobą, poznaję cię
i mówię, że wszystko, co się stało, nie ma znaczenia.
Ale nie chcę udawać, że nic nie zaszło. Nie mamy ze sobą najlepszych wspomnień.
Bardzo długo myślałam, że wiedziałaś.
Że to niemożliwe, że ta dziewczyna nie wiedziała. W życiu.
Dlatego tak mnie to zadziwia,
bo jak tylko się o tobie wtedy dowiedziałam…
Był marzec, pamiętam to. Wszyscy mówili mi…
Jason, Brett, wszyscy
zapewnili mnie, że nie byliście ze sobą od sierpnia.
No to wyjaśnijmy to sobie.
Przywiozłam przyjaciółkę na lunch.
To ona go zobaczyła.
Szliście ulicą.
Wsiadłaś do samochodu.
Podjechałam i stanęłam obok ciebie.
Opuściłam szybę i powiedziałam: „Słuchaj, nie wiem, co się tu dzieje”.
Dodałam, że możesz się do mnie odezwać,
a ja wyślę ci zrzuty ekranu, co chcesz.
Każde jej słowo to wierutna bzdura.
Nie nazwałabym walenia w szyby spokojnym zachowaniem.
Tworzyła sobie po prostu nową historię, własną wersję wydarzeń.
Z tego słynie.
Spotykałam się z nim przez dwa i pół roku.
Więc uważam, że moja reakcja była uzasadniona.
- Byłam załamana, zdruzgotana. - Tak.
Mój ukochany spojrzał mi prosto w oczy
i powiedział: „Ja cię nie znam”.
„Nie wiem, kim jest ta osoba”.
Na pewno miałaś różne doświadczenia, ale ja nigdy czegoś takiego nie przeżyłam.
Sytuacji, w której ktoś mówi: „Nie wiem, kim jest ta osoba”.
Było mi ciężko.
Rozumiem to i dlatego mówię,
że ci współczuję. Wtedy też ci współczułam,
bo sama też nie czułam się najlepiej.
Byłam z nim dwa i pół roku.
Oświadczył mi się.
- Oświadczył ci się? - Tak.
O Boże.
Na pewno mi o tym nie mówił.
Oświadczył się, a potem odebrał mi pierścionek.
To dla mnie oczywiście nowość.
- Nie wiedziałam, że ci się oświadczył. - Tak.
Nikomu nie mówiłam.
Wiedziała o tym tylko Davina, a ja nie wiedziałam, co robić.
Wiesz, że oświadczył się mnie.
Powiedział, że to jego pierwszy raz.
Dwa miesiące później… Nie mogłam uwierzyć, że się zaręczyliście.
Myślę sobie: „Czy to ten sam pierścionek?”.
Bo mi go odebrał.
No na pewno…
Widziałam jego wyciąg z konta i tak dalej.
Wiem, że kupił nowy pierścionek.
- To dobrze. - Nie sądzę…
Kiedy ukląkł przede mną,
sprawiał wrażenie, że to jego pierwszy raz…
A kiedy się oświadczył tobie?
Jakoś tak…
trzy miesiące…
Jakieś trzy miesiące przed tą sytuacją.
Jasne.
Słucham tych niekończących się kłamstw.
To żenujące. Jestem jedyną osobą, której mój były się oświadczył.
Wiem o tym ja. Wszyscy o tym wiedzą.
Ona ma jakieś urojenia.
Nieważne.
Poproszę lemoniadę matcha z hibiskusem.
- Jasne, a dla pana? - Sojowe latte.
Przy następnym remoncie ściany pomaluję chyba na ten kolor.
Wracają takie klimaty z lat 60. Podoba mi się to.
Mnie też.
Dzięki, że tu ze mną przyszłaś.
- Jako wsparcie przy Davinie. - Jasne.
Zwykle lubię dawać innym drugą szansę.
Pewnie. Każdy na nią zasługuje.
Chodzi o to, jak ją wykorzysta.
Zgadza się. Jeśli się sprawdzi, super.
- Jeśli nie… - To pa.
W sumie tak.
- Hej, hej. - Cześć.
- Co słychać? - OK. A u ciebie?
- OK. - Przywitamy się?
- Pewnie. Cześć. - Hej.
- Cześć. - Hej.
Było trochę dziwnie,
bo nie widziałyśmy się gdzieś od roku.
Jej strój był… trochę przesadzony jak na kawiarnię.
Czuję się źle ubrana.
Zaprosiłem cię tutaj,
bo chcę, żebyśmy szczerze porozmawiali, niczego nie ukrywając.
Żebyśmy się dobrze rozumieli.
- Jasne. - Zatrudniłem cię nie bez powodu.
Zawsze cię lubiłem i miałem za kompetentną agentkę.
Wspierałem też twoją decyzję o odejściu.
Nie można tak sobie odchodzić i wracać, ale na tę chwilę popieram twój powrót.
Tyle że musimy się dobrze rozumieć.
Zgoda.
Wiem, że masz swoje zlecenia.
Masz dobre zlecenie w West Hollywood.
Ale przez następny rok spodziewam się o wiele więcej.
Po drugie, nie chcę ciągłych spięć.
Jasne.
Pamiętaj, że jeśli się na coś nie zgadzam, to koniec.
Jasne.
Nie tracimy kasy na coś, co wiem i ty powinnaś wiedzieć, że nie pójdzie.
My nie przyjmujemy każdego zlecenia. My sprzedajemy domy.
Ode mnie to chyba wszystko…
Kiedy byłaś u nas wcześniej,
biła od ciebie negatywna energia.
Niemal jakbyś lubiła robić afery. Tak czułyśmy.
Tworzymy teraz niesamowity zespół,
dobrze się dogadujemy. Jesteśmy pozytywnie nastawieni.
- Chcemy, żebyś się w to wpasowała i… - Rozumiem.
- Rozumiem, ale też musicie… - To nie podlega negocjacjom.
- A mogę wyrazić swoje zdanie? - Tak, możesz.
Myślę, że musimy dać sobie szansę.
Nie zakładajcie różnych rzeczy o mnie, bo przyjaźnię się z Christine.
Zaszły różne rzeczy. Jak na ślubie Christine.
Czasami
nawet jeśli coś sobie pomyślisz, nie mówisz tego.
- Jesteś bezpośrednia. - Jasne.
Ale jeśli chodzi o uczucia, czyjeś przeżycia…
- Jasne. - …po prostu milcz. Żeby kogoś nie zranić.
Masz rację. Nie powinnam wtedy tego mówić. To było nieczułe i niepotrzebne.
Chcę porozmawiać z Chrishell.
Szczerze ją przeprosić.
Ciężko jest słuchać tej krytyki.
Chcę zacząć od nowa i mieć dobre nastawienie,
ale chcę też, żeby mnie poznali.
Zamiast ciągle mówić, jaką jestem negatywną osobą.
Nie mogą zwalać wszystkiego na mnie.
- Cześć, skarbie. - Hej.
Co u ciebie?
- Dobrze. A u ciebie? - Miło cię widzieć.
- Wyglądasz super. - Ty też.
Zawsze jestem pod wrażeniem.
- Chcę być jak ty po ciąży. - Jesteś jak ja.
- Słowo. - Jak się masz?
- Fajne miejsce. - Jak mały?
- W porządku. Super. - Tak?
Daje ci spać?
Nie za bardzo, ale to nic.
Takie życie.
- Podać paniom koktajl? - Co pijesz?
- Czerwone wino i mrożoną herbatę. - Coś bez procentów.
- Bez alkoholu. - Tak.
- Robi się. - Nie pijesz?
Wciąż próbuję różnych sposobów karmienia,
więc na razie się wstrzymuję.
Odkąd jestem mamą,
ubieram się trochę mniej jak lachon.
Trochę bardziej jak matka, ale…
Nie, kogo ja chcę oszukać? Wciąż lachon.
Zdrówko, skarbie.
- Zdrówko. Fajnie, że jesteś. Tęskniłam. - Też się cieszę.
Fajnie, że byłaś na psim przyjęciu.
Widziałam, że rozmawiałaś z Emmą. Myślę, że to wspaniale.
Możesz mi nie wierzyć, ale Emma była moim najmniejszym zmartwieniem.
Gorsza była wybiegająca Mary.
Byłam w zupełnym szoku.
Nawet na mnie nie spojrzała, nie zwróciła uwagi…
Nie rozmawiałyśmy tak długo. Nie wiedziałam, jak między nami jest.
Dlaczego…
Wstała i wybiegła,
bo oddychałyśmy tym samym powietrzem.
Chcę się z nią przyjaźnić, ale ona zawsze…
broni innych,
mimo że to my znamy się najdłużej.
Mary ma w zwyczaju
szybko się z kimś poznać, zaprzyjaźnić,
a potem szybko o mnie zapomnieć.
Dla mnie poszło właśnie o lojalność.
Cieszę się, że ty, moja przyjaciółka,
i Maya, moja przyjaciółka, byłyście tam, bo czułam się wyobcowana.
Moim zdaniem…
Ja nie zakładam o innych najgorszego
i myślę, że powinnaś powiedzieć Mary, jak się czujesz, że za nią tęsknisz.
Skoro to dla ciebie takie ważne
i tak długo się przyjaźniłyście.
Myślę, że warto spróbować.
Czasem chcę się wygadać,
bo nie…
Nie rozmawiam z Mary.
A co ci da mówienie mnie, co o niej myślisz,
skoro ją kochasz?
Nic ci to nie da,
bo ona nie wie, co czujesz.
Musisz zrozumieć, że ja jestem pomiędzy.
To niezręczne położenie.
Ona musi wiedzieć, co czujesz.
Nawet jeśli to koniec waszej przyjaźni.
Tak.
AGENCJA NIERUCHOMOŚCI
Jason, staram się o zlecenie w Studio City.
Dwieście osiemdziesiąt metrów kwadratowych w nowoczesnym stylu.
- Współczesny styl. - Ogródek, basen?
Ładny basen i spory ogród jak na The Hills.
Miejsce parkingowe.
Obejrzę.
Ale się cieszę.
Mówiłam, że pracuję z Simu Liu.
Megagwiazdą Marvela. Przyjdzie dziś do biura.
- Naprawdę? - Tak.
- Skąd go znasz? - Zabawna sprawa.
Z mediów społecznościowych. Mamy wspólnego znajomego,
a on szuka domu.
- Super. Jest singlem? - Tak.
Byłam z nim na kolacji. Świetny gość.
- Fajnie. - Jest przemiły.
Super.
Najnowszy film Marvela.
To jego gwiazda.
Chodziłam tu od drzwi do drzwi.
Tak tu można.
Raz wyszedł Keanu Reeves.
Kilka miesięcy później czytam, że jakaś babka siedziała w jego salonie.
- Włamała się? - Siedziała sobie w salonie.
Może to Christine! Żartowałam.
- Co? - Żartuję!
To w jej stylu.
Zaraz padnę!
Maya wydaje się słodka i niewinna z tym uroczym akcencikiem,
ale potrafi przygadać.
Nie zmieniaj się, Maya.
O rety. Witamy!
- Cześć wszystkim. - Cześć.
To jest Simu. O nim właśnie wam opowiadałam.
- Witaj w biurze. - Ładnie tu. Dziękuję.
- Co słychać? - Dobrze, spoko.
- Miło cię widzieć. - Cześć. Jason.
- Miło mi. - Bardzo mi miło.
- Gratuluję wszystkiego. - Bardzo dziękuję.
Simu Liu to kanadyjski aktor, który robi furorę w Hollywood.
To najnowsza gwiazda kina akcji Marvela.
Tak się cieszę, że chce ze mną pracować.
- To Mary, Emma i Maya. - Cześć.
Cześć, miło mi.
- Miło mi. - Gratulacje.
Dziękuję.
Nie wierzę, że jestem w twoim biurze.
Bardzo się cieszę.
Fajnie, biorąc pod uwagę to, że poznaliśmy się na Twitterze…
- Prawda? - Kiedy to tam nie było.
Mówiłam, że poznaliśmy się w Internecie, mamy wspólnego znajomego.
- Tak. - Przeznaczenie.
No i proszę. Znajdziemy ci nowy, wspaniały dom…
- Tak. - To dla ciebie duży krok, prawda?
Ogromny. Jak wiesz, rolę dostałem w 2019 roku.
Byłem na zupełnie innej drodze.
W tym momencie czuję,
że potrzebuję odrobiny prywatności
i po prostu domu,
który pozwoli mi uczcić to, jak daleko zaszedłem.
Ważne jest też dla mnie, żeby dzielić się tym z rodziną,
więc liczą się pokoje gościnne.
Jeśli chodzi o cenę, to może od sześciu do ośmiu milionów?
- Dobrze. - Jeśli to dobra kwota.
- Tak. - Ale będę elastyczny przy dobrym domu.
Jakie rzeczy odpadają, a co chciałbyś mieć?
Pochodzę z Kanady, czyli zamarzniętej tundry.
Tak.
Baseny są tam niepraktyczne, więc nigdy go nie miałem i…
Jak Kalifornia, to musi być basen.
OK, nie ma problemu.
- Przy tym budżecie na bank. - OK.
Wysoko na mojej liście życzeń, niemal…
- Przepraszam. - Nie, spoko. Wszystko gra?
Dobra. Moja wina. Chciałam wyglądać ślicznie.
Spotkanie z wielką gwiazdą i przesadziłam ze staraniami.
- Przepraszam. - Coś ty. Wyglądasz świetnie.
- No dobrze. - Chciałbym…
Wiem, że to trudne, ale marzę o boisku do koszykówki.
- Jestem fanem, uwielbiam grać. - Aha.
Wiem, że w The Hills trudno o duże działki.
A gdybyś musiał sam je zbudować?
- Dobra. - Byle było miejsce.
- Nie ma wielu takich domów, ale poszukam. - Jasne. Dziękuję.
- Dobrze. - Dziękuję.
Twoja lista życzeń i budżet są bardzo realistyczne.
- Masz trochę czasu, tak? Parę miesięcy. - Tak.
- W tym tygodniu coś znajdę. - Super.
Zorganizujemy pokazy.
- Super. - To dla mnie ważne. Nie chcę zawieść.
- Bardzo się cieszę. - Coś wam powiem.
O domu z psiego przyjęcia.
- Sprzedałeś go? - Sprzedałem.
- Boże. - Za ile?
Siedem milionów.
To dlaczego nie dzwonisz?
- Jesteś na to za fajny? - Za bardzo skacowany.
Rzadko zdarza mi się pracować z tak skromnym klientem z takimi sukcesami.
Jason, to nie jest twoja chwila, tylko moja.
To wkurzające.
Zwykle robimy to, gdy dopinamy umowę.
- Zadzwonisz? - Tak!
- Trochę chcę. - Zrób to!
- Dobra. - To fajne.
- Robię to. - Zatkajcie uszy!
- Głośny. - Z całych sił!
Przepraszam!
Nic się nie stało!
- No dobra. - Trzeba z całych sił.
Włożyłaś w to całe serce, fajnie.
Dobra robota.
- Znajdziemy mu wspaniały dom. - Do dzieła.
- Jesteś kochany. - Dasz czadu.
Cieszę się.
Nie zachowuje się jak gwiazda.
- Jesteś uroczy. - Boże, przestań.
- Czemu się rumienisz? Też się rumienisz. - O Boże.
5 SYPIALNI, 6 ŁAZIENEK, 357 M2
CENA: 3 600 000 $
PROWIZJA: 108 000 $
- Cześć, piękna. - Cześć, co tam?
Dobrze. Boże. Ale piękny dom.
Prawda?
- Fajnie, że jesteś. - Wielkie dzięki.
Jak dawno temu zbudowano dom?
- Ma siedem lat. - Siedem lat.
Tak. Na górze zmieniła rozkład i zrobiła dwie ogromne główne sypialnie.
- Podwójna główna sypialnia. - Super.
- Garderoby są wielkie, więc myślę, że tu… - Idealnie!
- Wiem. - Tak.
To jedna z głównych uwag klientów:
„No piękny dom, ale ma za małe garderoby”.
Myślę, że dom bardzo spodoba się młodszym…
- Parom. - Parom albo singlom.
- Tak. - Wszystkim.
Parę elementów dekoracyjnych, żeby dodać kolorów.
Wiele mu nie trzeba, ale będzie to lepiej wyglądać.
Tak. Co słychać? Parę dni cię nie widziałam.
- Tak. - Coś nowego?
Niewiele.
Nie widziałam się z dziewczynami, spotkałam się na trochę z Christine.
- Tak? - Tak.
Miło się nam rozmawiało,
a wspominam o tym,
bo myślę, że powinnaś coś wiedzieć.
Nie, to nic złego.
Myślę, że wciąż darzy cię wielką miłością.
Mary i Christine były jak siostry.
Widzę, że była to piękna przyjaźń,
a teraz są na siebie wściekłe.
Życie jest za krótkie.
Ja sama oddałabym wszystko, by spędzić więcej czasu z moją siostrą.
Może gdybyście porozmawiały…
Staram się widzieć w innych dobro.
Już to przerabiałam.
Nie mogę wiecznie myśleć o jej huśtawce nastrojów, niestabilności.
Dezorientuje mnie to.
Niby tęskni, a nie zaprasza mnie do siebie.
Zaprosiła ciebie, którą dopiero poznała,
a mnie nie.
„Serio? Tęsknisz i mnie kochasz,
ale codziennie robisz rzeczy,
które zupełnie zaprzeczają twoim słowom”.
Nie lubię tej negatywnej energii, nie chcę już jej mieć w swoim życiu.
To trwa całe lata. Wieczne zdrady.
Przy mnie wydaje się kochana i troskliwa.
To typowe. Tak właśnie robi.
Twarzą w twarz jest milutka. Do czasu.
Christine powiedziała, że bardzo ważna jest dla niej lojalność.
Ważne jest dla niej posiadanie sługusów.
„Nie lubię tego, kogo ty nie lubisz”.
Może się na ciebie wściec z przeróżnych powodów.
Myślę, że nie wie, czym jest lojalność.
Ja jestem lojalną przyjaciółką i dawałam jej szansę za szansą.
Choć widzę, że już z nią skończyłaś,
to co powiesz na rozmowę twarzą w twarz, żeby…
Nie interesuje mnie to.
Wiem, kim jest. Odcinam się od tego.
A gdyby w biurze poprosiła cię o rozmowę?
Przestań. Wystarczy. Stop.
Nie zmienię zdania.
Nie chcę, żeby ktoś starał się to naprawić,
bo już nie ma co naprawiać.
Nie chcę jej w swoim życiu.
Proszę, nie wtrącaj się.
Rozumiem. Dobra. Super.
Ciężko o faceta, który czuje się pewnie przy kobiecie sukcesu.
Wielu jest niepewnych siebie.
Co? Żartowałam.
Jak się odniesie sukces…
Jak powiesz facetowi, że kupiłaś dom, a on dowiaduje się, że za trzy miliony,
jest onieśmielony.
Musi dużo zarabiać, żeby nie mieć problemu
z tym, że stać cię na takie rzeczy.
Ciężko znaleźć kogoś, kto będzie wspierał cię na twojej drodze.
- Tak. - Romain potrafi.
Jest ze mnie dumny. To ja się tym martwię.
Zastanawiam się, czy dziwnie mu jest, jak płacę. On na to: „Nie!”.
Ale jesteście małżeństwem. Nie jest twoim chłopakiem.
No dobrze.
Pamiętacie naszą rozmowę o powrocie Daviny?
Zdecydowałem, że wróci.
- Ma talent. - Powiedziałeś, że ma tupet?
- Nie. - Tak usłyszałam. Sorka.
Powitajmy ją.
Myślę, że ma dla nas dobre zlecenia.
Rozmawiałem z nią też o atmosferze w biurze…
- O pozytywności. - Właśnie.
- Co powiedziała? - Że będzie pozytywną osobą.
Nie cieszę się, że wraca do biura,
jeśli mam być całkowicie szczera.
Ale wraca na nasz teren.
Więc albo się dostosuje
i będzie się zachowywać po naszemu,
albo się pożegnamy.
Powitajmy ją z powrotem w zespole
i wesprzyjmy ją.
Dobrze?
Dobra.
- Ty tu rządzisz. - A kiedy zaczyna?
- Za sekundę? - Dzisiaj?
- Tak. - Dzisiaj?
Dziś.
Uwielbia nas zaskakiwać, żebyśmy nie mogły się przygotować.
Dokładnie.
- Uprzedzam was. - Aha.
Mamy dwie minuty.
Poznałaś Davinę?
Mimochodem. Chyba nigdy oficjalnie.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
¡Hola!
- Cześć. Miło cię widzieć. - Co słychać?
W porządku. Jak tam u was?
Witaj z powrotem.
Szczerze? Wyglądała bardzo…
niewinnie.
Jakby Barbie założyła kościelną sukieneczkę z kokardką.
Tak wyglądała.
Co u ciebie? Co nowego?
Wszystko dobrze.
Projekt, nad którym pracowałam, skończył się.
No i gadałam z Brettem i Jasonem
o skoncentrowaniu się na domach jednorodzinnych.
Mam wspaniałego klienta z domem niedaleko.
Pomyślałam, że świetnie się nada.
I lubię z wami pracować. Obyście mnie znów przyjęły.
Jak tam u was?
- OK. - Tak?
- Jest… - Dużo roboty.
- Ale jest OK. - Tak.
A gdzie usiądziesz?
Nie wiem. Na kanapie? Sama nie wiem.
- Miło. - Jest biurko.
A tam? Aha, Vanessa. Nie.
Wiem, że jestem tu nowa, ale biurka nie oddam.
- I już. - Davina, masz biurko.
- Fajnie. - Tak.
- Z małym bałaganem. - Dziękuję.
Jak ci idzie, Vanessa?
- Dobrze się bawisz? - Tak.
Vanessa siedzi na moim miejscu, ale wyniki od biurka nie zależą.
- Witamy w agencji. - Dziękuję. Witaj ponownie.
Nie czuję od niej żadnej negatywnej energii,
ale zdecydowanie czuć tu niezręczność.
- Daj znać, jeśli mogę pomóc. - Dziękuję.
- Chrishell. - Tak?
- Możemy porozmawiać? - Pewnie.
- Tutaj? - Czemu nie?
Chciałam z tobą porozmawiać,
bo mamy za sobą trudne chwile.
Chcę cię przeprosić.
Bardzo przepraszam, że cię zraniłam. Serio.
Nie miałam takiego zamiaru.
To był po prostu bezmyślny, obraźliwy komentarz.
Przepraszam, że cię zraniłam.
- Naprawdę. - OK.
Doceniam to. Tyle że…
doceniłabym to bardziej…
- Jasne. - Minęło dużo czasu.
- Wcześniej byłoby to bardziej szczerze. - Nie.
Mówię szczerze. A z mojego punktu widzenia wyglądało to tak,
że nie znałam faktów. Miałam wrażenie, że wiele mi nie mówisz.
Ale może ja też nie mówiłam.
Nie mówiłam, bo publicznie przechodziłam rozwód i się nie przyjaźniłyśmy.
Jeśli by to była tylko jedna twoja uwaga…
Ale ty nie przestawałaś, chociaż cię o to prosiłam.
Dlatego mnie to zraniło. Bo wiele wtedy przechodziłam.
Próbowałam jakoś przetrwać wieczór.
Prosiłam, a ty dalej.
Jakby ci to sprawiało przyjemność.
- W jakiś chory sposób. - Nie sprawiało.
I dlaczego w ogóle miałabym ci cokolwiek mówić?
Mogę cię tylko przeprosić.
Co się dzieje?
Chyba przeprasza.
Mam nadzieję, że o tym zapomnimy i może na inny sposób się poznamy.
- OK. - Tak.
No nie będziemy psiapsiółami, ale nie musimy być.
Ale chcę też dostać szansę,
bo czuję się oceniana za moją przyjaźń z Christine.
- A nie jesteśmy takie same. - Aha.
Gdybyś nic mi nie zrobiła, nie myślałabym, że jesteście.
- Oceniłam cię za postępowanie. - Rozumiem.
- Dlatego gadamy. - Doceniam przeprosiny.
- OK. - Chodź.
Dziękuję.
Najdziwniejsze przytulenie w życiu,
ale widzę, że ma nowy styl,
może próbuje stać się nową wersją siebie.
Zobaczymy, jak jej to wyjdzie.
Za nową energię.
Właśnie, super.
- Ale super. - Pięknie tu.
Christine chodzi jak na wybiegu.
Bo jesteśmy na nim.
- Ale tu ślicznie. - Piękne kwiaty.
Kiedyś non stop tu przychodziłam.
- Jak nie miałam dzieci. - To były czasy.
Nie wierzę, że urodziłaś cztery tygodnie temu.
- Ja też. - Wyglądasz niesamowicie.
- Wspaniale. - A ty sexy.
- Dziękuję. - Kosmitka.
Tak, bo jestem dziwaczką.
- Jak się czujesz? Jak tam mały? - Dobrze.
Bardzo dobrze.
Nie marudzi.
Na pewno będziesz wspaniałą mamą i znajdziesz na wszystko czas.
Nie mogę. Za nami siedzi para,
która się tak całuje, jakby mieli przejść do seksu.
Patrzcie! Ohyda.
Nie chcę skręcić karku.
No, powiem ci, że niezła akcja. Tak.
Dawno się tak nie zachowywałam publicznie. W sumie to chyba nigdy.
Muszą uważać,
bo za dziewięć miesięcy sprawy mogą się mieć zupełnie inaczej.
Heather i Tarek urządzają imprezę dla uczczenia miłości.
Na jachcie. Idziecie? Za tydzień lub dwa.
- Nie zaprosili mnie. - Nic nie wiem.
- Zaprosili cię? - Nie.
- Serio? - Ups. To nieważne.
- Ale z Heather się dogadujesz. - Świetnie.
Może to dlatego, że cię nie było…
Może. A dlaczego nie zaprosiła Christine? Dogadujecie się, nie?
Myślałam, że jest między nami OK.
Ale mam wrażenie, że odkąd poznała narzeczonego,
pochłonął ją zupełnie jego świat,
a mnie zostawiła w tyle.
Zaprosiłam Heather na bociankowe. Nie przyszła, ale ją zaprosiłam.
Nie wiem więc, co może do mnie mieć.
Myślę, że to raczej wyszło od niego.
Czemu?
Bo trochę nagadałam.
W tym wywiadzie?
Zrobiłam ci reklamę, Tarek. Nie ma za co.
Nie sądzę, żebym zrobiła coś złego.
Śmiałyśmy się. Nie sądziłam, że się obrazi.
- Ja też nie, ale bardzo łatwo ją urazić. - Tak.
- Bardzo łatwo. - Będzie dobrze.
Dawno jej nie widziałam,
bo Mary ma w zwyczaju odcinać ode mnie ludzi.
Więc ich nie widuję.
Mamy uczcić twój powrót do biura.
- Właśnie. - Chwila.
Jak poszło?
Czułam stres. Nie wiedziałam, jak będzie. Ale było miło, o wiele lepsza atmosfera.
Panowała fajna atmosfera.
- Było super. - Bardzo fajnie.
- Vanessa była kochana, słodka. - To prawda.
Emma też była bardzo miła.
Jak poszło z Chrishell?
Słyszałam, jak przepraszasz.
Wzięłam ją na bok i powiedziałam, że chcę oczyścić atmosferę
i ją przeprosić. Przeprosiłam ją bardzo za tamto.
Ona na to, że nie sądzi, żebym była szczera.
- Aha. - Dziękuję.
Naprawdę się starałam. Nie wiem, co jeszcze mogłabym zrobić.
Jest zgorzkniała i tak naprawdę to mi jej żal.
To coś strasznego. Ale nie możesz tego brać do siebie.
- Mam nadzieję, że sytuacja się zmieni. - Aha.
- Wypijmy za… - Zdrowie.
Za nowy klimat w biurze?
Tak!
No dobra.
Ale ładnie.
Twój klient będzie zachwycony.
- Sama jestem. - Co nie?
Straciliśmy depozyt na dom Frencha. To strasznie frustrujące,
więc mam nadzieję, że dom spodoba się klientowi Emmy,
że złoży ofertę i zaraz znów zdobędziemy depozyt.
No proszę.
Pięć sypialni.
Ma też domek dla gości, studio muzyczne na dole
i samodzielną kawalerkę.
- Ale duży. - Tak.
Niesamowite.
Wspaniale!
Dom idealny na przyjęcia.
Skoro o przyjęciach mowa, na psiej imprezie…
Było ciekawie.
To niedopowiedzenie roku.
Co się stało?
Aż muszę odłożyć torebkę.
Siadam, staram się okazać jej szacunek, nie oceniać.
Właśnie urodziła dziecko.
Uznałam, że może się zmieniła, może jest lepszą osobą.
A ona cały czas kłamała.
Co powiedziała?
Że nasz wspólny były się jej oświadczył.
- Wiem. Możesz już mdleć. - Że co?
Nie miała pierścionka. Nie byli zaręczeni.
Nie dał jej nawet kluczy do siebie,
bo była taką wariatką.
To wierutne kłamstwo.
Wykrywacz kłamstw by przy niej wysiadł.
Po prostu…
To gdzie ten pierścionek?
Powiedziała: „Nie wiedziałam, czy dał ci ten sam pierścionek”.
Nie dał mi wyimaginowanego pierścionka, a wielki brylant.
Co? Zamęczał Jasona i Bretta,
żeby pomogli mu wybrać idealny pierścionek dla ciebie.
- Wiem. - Więc mówi ci to…
I podobno powiedziała to tylko Davinie.
Ale Davina… nie pracowała wtedy w agencji.
No właśnie.
Właśnie wiem.
Zatrudnili ją… Boże.
Nic się nie zgadza.
Christine spotykała się z nim półtora roku przed przybyciem Daviny do agencji,
więc zaplątała się we własnym kłamstwie.
Chciała zrobić z siebie ofiarę,
a nie ma z ofiarą nic wspólnego.
- Dlaczego nie może być normalna? - Nie może się powstrzymać.
Mogła powiedzieć: „Byłam zazdrosna i zdenerwowana,
bo dalej mi na nim zależało.
Zobaczyłam was i mi odbiło”.
- Pewnie tak właśnie było. - Naprawdę wolałabym to usłyszeć.
Nie byli razem,
a dlaczego?
Nie przez niego.
Więc bądźmy szczere.
Jak ona może myśleć, że ujdzie jej to na sucho?
Wszyscy znają prawdę.
Nie chowam urazy na wieki,
ale po co ona dalej kłamie?
Wystarczy być miłą i nie odwalać posranych akcji.
Ja jestem miła. Opiekowałabym się dzieckiem.
Na serio!
Christine jest bardzo zazdrosna i myślę, że jej zdaniem
jestem dziewczyną, która ukradła życie, którego ona pragnęła,
faceta, którego chciała mieć.
Chce zrobić ze mnie jakąś niszczycielkę rodzin,
a to nieprawda.
Nie potrafi odpuścić.
Nie wiem, dlaczego uważa, że może tak robić.
Bardzo się cieszyłam na pracę z wszystkimi.
- Tworzymy fajny zespół. - Uwielbiamy cię.
Uwielbiam z wami pracować, ale przy niej wszyscy się stresują.
Od razu widać tę zmianę.
- Tak. - Serio.
Każdy, kto stanowi dla niej zagrożenie, czuje ogromny stres.
- Tak. - I nie widać tu końca.
Nie zasługuję na taką atmosferę.
Nikt nie zasługuje na to, by przebywać z tak toksyczną osobą.
Oby Jason i Brett to zrozumieli.
Ale ja się już nie będę hamować. Nie chcę z nią pracować.
W pewnym momencie trzeba będzie wybrać: ja albo ona.
Napisy: Katarzyna Puścian