SERIAL NETFLIX
SZUKAJ W ŚRODKU
JESTEM MIŁOŚCIĄ
Wydech.
Pies z głową w dół.
Dobrze. Piękne, silne ramiona.
Uwielbiam jazdę konną.
W ciąży oczywiście nie mogłam jeździć,
więc zaczęłam ćwiczyć jogę.
Noga w górę.
Przekładasz.
Poprawia nastrój.
Jest dobra dla ciała i duszy.
Uwielbiam to.
Wypadła mi treska?
Poza tym trzeba zachować elastyczność
do seksu.
Ręka do środka, owiń się swoimi długimi ramionami.
Lewa stopa do prawej.
Przenieś ciężar na lewą nogę.
Na wdechu powoli się podniesiesz.
Nie śpiesz się.
Z wdziękiem.
- Cześć. - Cześć.
- Będę cichutko. - Miło cię widzieć.
- Do przodu. Wdech. - Co tam?
- Pierś. - OK, a u ciebie?
- Wydech. Równowaga. - Dobrze.
Wow.
O mój Boże.
Tak.
Przyciśnij przedramiona, niemal unosząc głowę nad ziemię.
Pięknie.
Co słychać, Davina?
Sprawdzam, jak się masz,
ale widzę, że super.
- Dobrze. - Prawdziwa akrobatka. Niesamowite.
Mogłabyś pracować w Cirque du Soleil.
Co nie? Widzę to.
Teraz rozumiem.
Christine jest bardzo imponującą mamą.
Staje na głowie, wykonuje różne szalone pozycje jogi.
Obłęd.
Widzę, jak zaszłaś w ciążę.
- Namaste. Niesamowite, dziękuję. - Namaste. Dzięki.
Nie wiem, jak ona to robi.
Dla mnie to niewiarygodne. Nie wiem.
Jak się w ogóle czujesz? Dobrze?
Dobrze. Są dni, kiedy czuję się wykończona.
- Ale poza tym dobrze. - Wszyscy się odzywali?
- Z gratulacjami. - Wszyscy oprócz Chrishell.
Nie dziwi mnie to.
Nawet z Mary byłyśmy kiedyś bardzo, bardzo blisko,
a ta wysłała mi jednego SMS-a i tyle.
- Trudno. - Nie gadałam z nią.
No i tyle.
Z Heather trochę SMS-owałam.
Ale nie spotykałyśmy się często.
Rozmawiałam za to z Amanzą.
Do mnie też dzwoni. Kochana.
Maya też jest super. Często gadamy.
Co słychać? Jak w pracy?
Projekt, nad którym pracowałam, nowe osiedle, dobiegł końca.
- Aha. - Zastanawiam się, co tu zrobić.
Tęsknię za tobą. Bardzo bym chciała, żebyś wróciła.
- Ja za tobą też. - Co o tym myślisz?
Rozważam to, ale Jason jest ostry,
a ja nie dam się zastraszyć.
Odeszłam z agencji w napiętej atmosferze
ze względu na tamto zlecenie za 75 milionów.
Dom się nie sprzedał.
Od początku mnie nie wspierał.
Nie zaczęło się to najlepiej.
Wyrobiłem sobie reputację dobrych wycen.
Też jestem agentką i mam reputację.
- To zlecenie agencji. - Ale też moje.
- Daję swój wizerunek. - Tak.
A już nie powinnaś.
Moglibyście razem pracować?
Myślę, że jest taka możliwość.
Zatrudnia coraz to nowe osoby,
więc oby nie powiedział, że nie ma już miejsc.
Muszę z nim porozmawiać. Tylko tak się dowiem.
- Myślę, że im szybciej, tym lepiej. - Tak.
Codziennie tędy jeżdżę, ale nigdy tu nie byłam.
- Ja też nie. Super nazwa. - Aha.
- Rubiny i diamenty w nazwie pasują. - Słodkie.
- Dzień dobry. - Witam.
- Dzień dobry. - Jak mija dzień?
Dobrze.
- Poproszę podwójne espresso. - Robi się.
Ja poproszę mrożoną chai tea latte z espresso.
- OK. - Na mleku owsianym.
- Proszę usiąść. Zaraz przyniosę. - Dziękujemy.
- No dobrze… - Co u ciebie?
- Dobrze. - Niedługo urodziny twoich psów.
Jason nie będzie szczędził kosztów.
Chce zrobić wielkie przyjęcie.
- Aha. - Bo Niko się starzeje.
Jason martwi się, ile lat nam jeszcze zostało.
- Więc chce… - Iść na całość.
Żeby Niko się ucieszył. Fajnie.
- Oczywiście będę. - Nie wiem, czy psy to rozumieją.
Ale lubią zabawki i smakołyki.
- Ale się cieszę. - Ja też.
Jason i ja dzielimy się opieką nad psami Niko i Zeldą, bo się spotykaliśmy.
Urządzamy im przyjęcie urodzinowe.
Mają urodziny mniej więcej w tym samym czasie. Będzie super.
Zaprosimy wszystkich znajomych. Będzie miło i spokojnie.
Bez niektórych osób z biura.
Czuję się trochę dziwnie po ostatniej wizycie Christine w agencji.
Wtedy się jakby wyłączyłam. Wyglądała jak różowy flamaster.
No i się wyłączyłam.
- Boże! - Aha.
Jak tylko wchodzi, zaczynam się trząść.
- Myślę, co tu się stanie. - Prawda?
Nie wiedziałam, czy powinnam założyć kask.
Siedzę i staram się być uprzejma.
Podobno cię nie zna.
Dopiero mnie poznała.
Wyparła scenę, w której wali w drzwi mojego samochodu.
Christine unika odpowiedzialności.
Chciała puścić sprawę w niepamięć.
Jakby mnie nie poznała i nie waliła w szyby,
wydzierając się wniebogłosy. Przy swojej koleżance.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
Typowe udawanie głupiej.
Nieważne. Co tam. Skoro chce się tak bawić.
Przynajmniej cię nie atakowała, więc zawsze to jakiś plus.
Myślałam, że może urodzenie dziecka sprawi,
że trochę dorośnie i już taka nie będzie,
a ona mówi: „Miło cię poznać”.
Przytula mnie…
Gierek ciąg dalszy.
Końca nie widać. Jakiś obłęd.
Udawanie głupiej to kolejna sztuczka Christine,
żeby dostała to, czego chce. Ja już mam tych gierek po dziurki w nosie.
Nie wiem, co robić. Ma dziecko, każdy je trzyma.
Czy to źle, że ja nie chciałam?
Ale nie zaprosiła mnie na bociankowe,
więc nie będę brać jej dziecka na ręce.
- Jasne. - To strasznie niestosowne.
Siedziałam tam i nie wiedziałam, co robić.
Ze mną było tak samo. Nie miałam pojęcia.
Samo to, że zwróciła uwagę na mnie, a nie na ciebie, jest niewiarygodne.
Jest podobno na mnie zła ze względu na ciebie, ale…
- Bo się przyjaźnimy. - Miałam nadzieję.
Na to, że dziecko ją zmieniło, że złagodnieje.
Że może będzie miała na głowie ważniejsze sprawy
i uzna: „Boże, ale byłam głupia”.
Doprowadza mnie to do szału.
W moim życiu jest teraz tyle pozytywów.
Nie pozwolę negatywnej osobie
niczego sobie odebrać.
Tak.
Czy chcesz mieć w życiu kogoś negatywnego, komu nie ufasz?
Nie chcę już czegoś takiego.
- Dzieje się tyle dobrego. - Tak.
Chcę się na tym skupić.
- A negatywne kwestie… - Aha.
- Nie mam już na nie siły. - Dokładnie.
- Witam. - Dzień dobry.
- Amanda. - Jason.
- Miło mi. - Mnie też.
Dzięki za wizytę.
- Cieszę się. - Ja też.
- Dzięki. - Pewnie.
Zaprosiłam Jasona do domu na Rangely,
żeby zobaczył nowe potencjalne zlecenie, obejrzał dom, poznał klientkę.
Zobaczy, czy dom nadaje się dla agencji i czy możemy znów razem pracować.
Ładny dom. Bardzo ładny.
- Dziękuję. - Podoba się.
Tak. Jest pani projektantką?
Nie.
Po prostu długo wkładałam w ten dom dużo serca i pracy.
ZLECENIE DAVINY
3 SYPIALNIE, 5 ŁAZIENEK, 215 M2
CENA: 3 350 000 $
PROWIZJA: 100 500 $
KLIMAT
Oryginalne. Świetny barek.
- Dziękuję. - Wiedziałam, że ci się spodoba.
- Zobacz kuchnię. - O mój Boże.
Kuchnia to moja wizja.
- Dobra robota. - To mój pomysł.
Cudowna.
Wspaniałe półki, a pod nimi lampki LED.
Drewno świetnie pasuje.
- Tak. - Wspaniale.
Chciałabym z wami omówić cenę.
Zwykle, gdy jestem w domu, który ktoś tak ładnie wykończył –
jak z żurnala, wychuchanym…
Jakieś 75 milionów?
Właśnie. Cena jest zwykle trochę nierealistyczna, więc…
Bardzo by mnie zadowoliła cena 4,2 miliona.
Z pewnością.
Co sądzisz?
Cena za metr kwadratowy pobije rekord, jeśli dostaniemy cztery miliony.
O dziwo, całkowicie się z tobą zgadzam.
- Wow. - Aha.
To zaskakujące w naszej relacji.
Myślę, że 3 995 000 jest bardziej realistyczne dla tego domu, metrażu,
wyposażenia. Na tym rynku.
Czułabym, że nie doceniam własnej pracy – czasu, energii,
pasji i pieniędzy, które włożyłam w to wszystko.
Mogłaby pani wydać 600 000 dolarów na ruderę, co zwiększyłoby jej wartość.
Ale pani kupiła właściwie nowy dom i go przerobiła.
Wiedziałam o tym.
Wiedziałam, że nie wszystko będzie dla każdego,
że nie wszystko doda tu wartości, ale wystarczy jedna osoba, która to widzi.
Boże. Nie znoszę tego tekstu.
Wystarczy jeden kupiec.
- Boże. - Przyciągnę tego klienta.
Najgorsze zdanie w branży nieruchomości.
Bratnie dusze i kupcy.
- Tak. - Wystarczy jedna osoba.
Jesteśmy doradcami, doradziliśmy pani.
- Nie musi pani nas słuchać. - Dzięki.
Biorę to sobie do serca. Dam się wam teraz rozejrzeć.
Muszę popracować na górze, ale czekam na pytania.
- Dzięki. - Wyjdziemy na zewnątrz?
Aha.
Ale tu ślicznie.
Podoba mi się ta prywatność. Bardzo fajnie.
- Zgadzam się. - Nawet z przodu.
Co tam w biurze? Co u wszystkich?
Świetnie. Wszystkim idzie bardzo dobrze.
Podobno Chrishell kupiła dom.
Znalazła bajkowy dom. Idealny dla niej.
- Prywatność, brama wjazdowa. - Na tym rynku.
- Nic nie ma. - Nie wiem, jak to zrobiła.
Podobno to ty reprezentowałeś ją przy kupnie.
- Pomagam wszystkim. - Aha.
Ale to dla niej irytujące, że osiągnęła coś takiego,
a sukces idzie na moje konto.
Ma rację.
Chrishell może znaleźć tu kupca.
Dom w stylu The Oppenheim Group.
To prawda.
Naprawdę bardzo do nas pasuje.
Odeszłam ze względu na to nowe osiedle
w drugiej agencji.
Ale zlecenie się skończyło.
Consulting dobiegł końca.
Było to bardzo… korporacyjne środowisko.
Mimo że sobie w nim dobrze radzę,
u was uwielbiam bliskość, kontakt z tobą,
no i to poczucie wspólnoty w The Oppenheim Group.
Tęsknię za tym i, sama nie wiem,
może pogadajmy o moim powrocie?
Jestem na to otwarty. Jestem otwarty na tę dyskusję.
Jednym z problemów przed twoim odejściem była zawyżona cena.
- To było frustrujące. - Dla wszystkich.
Na wiele sposobów.
- Żąda 75 milionów. - O mój Boże.
Wiem.
To zdecydowanie za dużo.
Narobimy się, wydamy mnóstwo kasy, a nic z tego.
Wystarczy jeden klient.
Nie. Tak wysoka cena jest dla nas niemal żenująca.
Nie zgadzam się.
Nie chciałbym znów tego przerabiać.
Przy tym albo innym domu.
- Ja też tego nie chcę. - Właśnie.
Słuchaj, na pewno warto to przemyśleć.
Zawsze cię lubiłem.
Po prostu chcę to przemyśleć.
Nie chcę zachęcać innych do odchodzenia i wracania.
To akurat rozumiem.
- Muszę… obgadać to z zespołem. - No jasne.
5 SYPIALNI, 6 ŁAZIENEK, 770 M2
CENA: 13 995 000 $
PROWIZJA: 419 850 $
POTENCJALNY KUPIEC
- Cześć. - Hej.
- Witam. - Miło cię widzieć.
- Ciebie też. - Hej.
Oprowadziłam już Karana po domu w ciągu dnia.
Było przepięknie,
ale chciałam, żeby zobaczył najlepszą wersję domu – o zmierzchu.
- No proszę. - Właśnie.
- Coś pięknego. - Obłęd, prawda?
- Pięknie, prawda? - Tak.
Kiedy się wejdzie do sypialni, jest jeszcze lepiej.
- Im dalej. - Niesamowite.
Widzisz tu siebie?
- Żartujesz? - Jakieś zmiany?
Ciężko to mówić, bo jest tak pięknie.
Prawda?
Zapiera dech.
Przyjrzyjmy się temu.
W środku jest ciemno, wnętrze jest nastrojowe i atrakcyjne.
Super. Fajnie, że sypialnia jest w centrum domu.
- Dokładnie. Sam środek. - Tak.
- Czy cokolwiek byś zmienił? - Nic.
Chociaż podjeżdżając, zauważyłem, że zburzono dom obok.
- Poniżej? - Pusta działka.
- Tak. - Będą tam budować?
Tak, będą budować. Nie wiem, jak wysoko.
Na szczęście w tej okolicy obowiązują przepisy wysokościowe,
więc prawie na pewno nie zasłonią widoku.
Może trochę, ale zadzwonię do Jasona
i spróbujemy się dowiedzieć, jak wysoki będzie ten dom.
- Super. Bo na pewno mnie to martwi. - Jasne.
- Widok to główna zaleta tego domu. - Wiem.
Jeśli zablokują mi widok, będzie to problem.
Mówiąc szczerze…
Jest tu pięknie, ale jeśli zasłonią widok, dom się nie nadaje.
Właśnie.
AGENCJA NIERUCHOMOŚCI
- Musicie spróbować. - Co to?
- Irlandzkie słodycze. Uwielbiam je. - Są dobre.
- Nie ma ich w USA. - Czekoladowe.
Są w Australii, Irlandii i Wielkiej Brytanii.
Wyglądają na szwedzkie.
Chcesz spróbować?
Kiedyś… Austin je uwielbiał.
- Uwielbiam je. - Tak.
Ktoś jeszcze? Jay, Brett, chcecie batonika?
Wezmę później.
Łap!
Jestem w tym dobra. Patrz.
Gotowy?
Rzeczywiście.
Dobrze.
- Dobra. - Tak!
Wysportowana.
Skoro już rozmawiamy,
zacznijmy spotkanie. Co się u was dzieje?
- Spotkanie zespołu. - Niko jest gotowy.
Zawsze siedzę na krawędzi, w połowie wystając z kanapy.
Słodko razem wyglądacie.
- Super. O to nam chodziło. - Tak właśnie myślałam.
No więc co u wszystkich słychać?
Popyt jest ogromny, więc mam wysokie oczekiwania.
- Chrishell, może zaczniesz? - Tak. Dobre wieści.
Mój klient Thomas Bryant
to 23-letni koszykarz z NBA.
Ma mnóstwo kasy i kupił dom w Woodland Hills.
To piękny dom rodzinny.
Jakiś czas tam mieszka
i to nie jego klimat. Chce mieć kawalerkę,
coś bardziej atrakcyjnego, więc sprzedam ten dom.
Pewnie za jakieś trzy i pół miliona.
Potem kupię mu coś za cztery miliony w The Hills.
Sprzedajesz dom, a potem kupujesz.
- Tak. - Super.
- Nad tym pracuję. Tak. - Wow.
Mary, twoja kolej.
Mamy umówionych mnóstwo pokazów domu Frencha Montany.
Ogromne zainteresowanie, więc super.
Dostałam właśnie ofertę
od pary, która wczoraj widziała dom.
Wspaniale.
Kiedy dopniesz tę umowę, a dopniesz,
będziesz musiała z milion razy zadzwonić. Wow!
- Wiem. - Tak.
Vanessa, teraz ty.
Mam swój rejon w Malibu.
Mam nadzieję, że wkrótce dojdzie do sprzedaży.
Znów mamy domy otwarte. Oby niedługo dom wszedł na rynek.
Więc to jest jedno zlecenie. Rozmawiam też z kupcem z Meksyku.
Jest inwestorem.
Jednym z właścicieli AT&T.
Oglądaliśmy dom i jest zainteresowany ofertą.
Dziękuję. Dobry początek.
- Dobra robota. - Dziękuję.
Emmo, to twój pierwszy raz. Co tam?
Dopięłam sprzedaż domu Alessa za 6,3 miliona.
- Nieźle. - Fajnie.
Dziękuję.
Mam też klienta Patricka, miliardera z Singapuru.
- Już go lubię. - Prawda?
Przyleci tu. Swój dom kupił od Harry’ego Stylesa.
- Wystawiamy go na sprzedaż. - Zapytam o coś.
Czy Harry Styles zostawił coś w domu?
A może czasem wraca tam z wizytą?
- Ja nie wiem… To… - Nie wiesz, kto to?
Piosenkarz czy coś.
- Co? - Słyszałem o nim.
- Ale nie wiem gdzie. - Coś kojarzę.
Był w zespole One Direction.
- Boysbandzie. - Popularny.
Bardzo.
Śpiewa tę piosenkę… Chyba „Watermelon”?
- Nie? - „Watermelon Sugar”.
Ale o co chodzi z tym arbuzowym cukrem? Co to ma być?
Nie rozumiem.
Nie, on śpiewa o tym…
jak bardzo lubi smak…
kobiecej orchidei.
- Zastanawiałam się, co to ma… - Czyli to arbuz, a on lubi cukier?
- Dziękujemy za wyjaśnienia. - Sorry.
Mam do was pytanie. Odezwała się do mnie Davina.
Chciałaby wrócić do agencji.
Chciałem zobaczyć, co o tym myślicie.
Odeszła nie bez powodu. Coś się stało?
Nie jest zadowolona?
Pracowała nad projektem, który dobiegł końca.
- Aha. - I tęskni za agencją.
Pomagała mi z pokazami, jak byłam zajęta. Kiedy byłam w Newport.
Pomogła mi. Bardzo profesjonalnie.
Zawsze lubiłam Davinę. To… twarda kobieta.
Może i mówi nie do końca pozytywne rzeczy,
ale myślę, że nad tym pracuje.
Nie podważam tu jej kompetencji. Chodzi o to, jak się z tym czujecie.
Gdzie usiądzie?
Trochę mnie to stresuje.
Nie chcę, żeby ze mną rywalizowała ani…
Nie lubię tak pracować.
Zawsze pozwalam innym pokazać mi, kim są.
Jeśli nic mi nie robią, super. Ale jak coś robią mnie
albo komuś, kogo kocham, to nie przejdzie.
Zawsze się z nią dogadywałam. Lubię ją,
ale fakt, że czasem jak coś palnie…
Też jestem bezpośrednia.
Zadaję pytania, które ktoś źle odbiera,
mimo że nie chcę nikogo skrzywdzić. Ona tego nie wie.
Nie robi tego jakoś mściwie.
- Po prostu taka jest. - Czy to nie jest gorsze?
Z tego, co słyszę,
nie wygląda mi na bardzo pozytywną osobę.
A te wszystkie dziewczyny są pozytywne, tworzymy zgrany zespół,
choć oczywiście nie wiem, co się tu działo.
- Tak. - Więc…
Ostatnio była chamska dla Chrishell.
Chrishell, szczerze mówiąc, to nie znamy szczegółów.
Justin ma swoją wersję wydarzeń, prawda?
- Możemy skończyć? - Tylko tyle.
Nie ożenił się po to, żeby się rozwieść.
Wiesz o tym, prawda?
Po prostu tamtego wieczora było już i tak mnóstwo emocji.
Próbowałam go przetrwać, więc nie byłam gotowa…
Po prostu mnie zaskoczyła.
Wiele by dla mnie znaczyło, gdyby mnie potem przeprosiła.
- A nie odzywała się? - Nie.
Moja relacja z Daviną nie zmieniła się od czasu ślubu Christine.
Nie rozmawiałyśmy ze sobą.
Kopanie leżącego
to coś, czego nie powinno się robić.
Oczywiście mnie to wtedy zraniło.
Minęło sporo czasu.
Nie chowam urazy, ale pociągam innych do odpowiedzialności.
Jest tu różnica.
Nie pamiętam, żeby była wtedy aż tak agresywna.
Ja, kurwa, pamiętam.
Nie sądzę, żeby miała aż tak złe intencje.
Gdybym ja powiedziała, że nie żenisz się po to, żeby wziąć rozwód,
może brzmiałoby to delikatniej.
Ale to nie wszystko.
Prowokowała mnie, zmuszała do rozmowy, a widać było, że zamykam się w sobie.
- Nie zgadzam się. - Rozumiem.
- Było ciężko. - Ważna chwila.
Powiedziałam jej coś.
To był okropny wieczór. Musiała stamtąd wyjść.
Powiedziała, że już nie może. To było za dużo.
Chrishell, myślisz, że jesteś gotowa, żeby zostawić to za sobą?
- Może porozmawiajcie, obgadajcie to. - Wolałabym nie.
Gdyby uważała, że powinna przeprosić, już by to zrobiła.
Teraz wydawałoby się to fałszywe. Nie chcę.
Odeszła,
więc jeśli chce wrócić, musi przestrzegać zasad.
Koniec z wiecznymi złośliwymi uwagami.
Koniec z taką negatywną energią.
- Bo to boli. - Rani uczucia.
- Można udawać, ale tak jest. - Tak.
Myślę, że jest dobrą agentką,
ale ma też taką historię.
Jeszcze o tym porozmawiamy.
Bez konsultacji z wami nie podejmę decyzji, która wpłynie na naszą rodzinę.
Może nie będzie mogła się odzywać.
- Może być. - Stanie w kącie.
Nie może. Czy to już wszystko?
- Kaganiec? - Tak.
Dobra.
To przesłodki sklep dla dzieci.
- Ale urocze! - Cyrkonie.
- Dzień dobry! - Witam panie.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
MOJE RZECZY!
Rety. Patrzcie na te kryształkowe smoczki.
- Nie wierzę. - Ale buciki.
- Boże, idealne dla ciebie. - Najsłodsza rzecz na świecie.
W twoim stylu, Christine.
- „Zaprzyjaźnimy się?”. - „Tak!”.
A to co?
- Chyba maseczka. - Rozkłada się.
Czy to nie wygląda jak z… „Clarice!”. Jak Lecter?
- Co to? Maseczka dla dzieci? - Chyba tak.
Wciąż nie wierzę, że urodziłaś trzy tygodnie temu.
Kocham cię, ale też nienawidzę.
Nie minęły nawet trzy tygodnie.
Niezłe przeżycie.
- Trauma. - Tak.
Jak się czułaś z powrotem w biurze?
Miło było wrócić.
Emma na pewno łypała na mnie okiem.
- Była tam? - Tak.
Mówię do niej: „Co tam? Pięknie wyglądasz. Miło cię widzieć”.
- Łypała okiem? - Tak.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Co? Nie zauważyłam. Może czuła się niepewnie.
Ostatnim razem widziałyście się w nieprzyjemniej sytuacji.
Wydaje się miła. Mogłybyście się dogadać.
- Słowo daję. - Nagle się zaprzyjaźnią.
- No właśnie. - Połączył was ten sam facet.
A są wciąż razem? Bo nie wiem.
Nie wiem.
Ale mam nowinę. Widziałam dziś rano jej samochód pod jego domem.
Jak tu jechałam.
Myślę, że wciąż są razem, ale chciałam powiedzieć,
że mam nadzieję, że się zmienił…
- A to, że siedziała na twoim miejscu? - Mam to w dupie.
Nie jesteśmy dziećmi. To nie jest przedszkole.
„Łee, ona powiedziała o mnie to i to!”
Chłodem wiało z tyłu biura, a nie z przodu, więc…
- O nie. - Chrishell jest jak klej. Nie odpuszcza.
Mary była wobec mnie trochę zimna.
A będziesz na urodzinach psów Mary?
- Zaprosili cię? - Nie wiem.
Co między wami zaszło? Byłyście tak blisko.
- Myślałam… - Pojawiła się Chrishell.
Zbliżyły się do siebie, a Mary o mnie zapomniała.
Ale wiecie, kiedy się przyjaźniłyśmy, byłyśmy singielkami.
Imprezowałyśmy.
To były inne czasy.
Jak lata 80. No więc…
W Studio 54.
Oddaliłyśmy się od siebie. Mary musi dorosnąć i się z tym pogodzić.
A nie wiem, czy potrafi.
Pokazałam Jasonowi moje nowe zlecenie, żeby wzbudzić jego zainteresowanie.
Poruszył z nami wczoraj ten temat.
Naprawdę? I jak?
On jest chętny, ale inni nie wiem.
AGENCJA NIERUCHOMOŚCI
Dzień dobry.
Tu Emma z The Oppenheim Group.
Chciałam sprawdzić, czy mają państwo czas,
żebyśmy obejrzeli dom.
- Hej. - Hej, kotku.
OK, dziękuję.
- Do zobaczenia. - To Mary!
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Pięknie wyglądasz. - Sexy mamuśka.
Przynajmniej wyglądam seksownie, bo to kiepski dzień.
Jason, mam nie najlepsze wieści na temat domu Frencha.
Zaczęliśmy inspekcje, wchodzi mąż
i każe je wszystkie przerwać.
Mówi, że nie zdawał sobie sprawy,
że główna sypialnia jest na dole.
Mówi, że nie podoba mu się taki rozkład.
Inspektorów odesłał do domu,
no i raczej się wycofają.
Dopiero to zauważył?
Mógł nie wiedzieć, że to dla niego ważne.
Coś zupełnie niespodziewanego.
Niestety nic na to nie poradzę.
- Nie można nic wynegocjować. - Fakt.
Nie znoszę tego.
Klient jest wtedy rozczarowany. Ale sprzedam ten dom.
- Jasne. - Tak.
Ty na pewno dasz radę.
Dzięki.
Znasz kogoś, kto byłby zainteresowany
złożeniem oferty na ten dom?
Pokazałam go mojemu klientowi Lenny’emu. Wydawał się zainteresowany.
- Zawsze coś. - Tak.
Znacie może kogoś,
kto chciałby mieć cudowną toskańską willę w Calabasas?
Ja w sumie mam nowego klienta.
Gra w Lakersach.
Mógłby być zainteresowany.
Sześć sypialni,
domek gościnny,
bardzo wysokie sufity.
Dobrze. Jest wysoki. Nie znam dokładnego wzrostu, ale tak.
Dom mógłby mu pasować. Pokażę mu.
Dobra. Powiedz, kiedy jest dostępny. Zorganizuję pokaz.
Świetnie. Już do niego piszę.
- No proszę. - Super.
- Uratowałaś mnie. - Trzymam kciuki.
- Ta Emma to zna się na rzeczy. - Co nie?
- Ta nowa. - Witamy w The Oppenheim Group.
Podoba mi się to.
POSIADŁOŚĆ JASONA
3 SYPIALNIE, 4 ŁAZIENKI, 264 M2
CENA: 7 999 000 $
STO LAT ZELDO I NIKO
Cieszycie się na przyjęcie? Tak?
Nie wierzę, że masz 15 lat.
Staruszek z ciebie.
Kotku, nie mów tak.
Co? Nie, ale dobrze się trzyma.
- Tak. - To młody staruszek.
- Jak ty, Jay. - Tak.
Fakt.
- Mój piesek! - Jesteś jak tatuś.
Młody staruszek.
Bardzo się cieszę na przyjęcie urodzinowe Nika i Zeldy.
Niko kończy 15 lat, a Zelda cztery.
Zamierzamy im wyprawić
najlepsze przyjęcie, jakie mogliby sobie wymarzyć.
MĄŻ MARY
To twoje urodzinki?
- Prezenty od Tiffany’ego? - Tak.
Zapamiętam na swoje urodziny.
Tędy. No chodź.
PIES CHRISHELL
To naprawdę psie tacos?
- Dla psów. Nie tam. - Coś ty.
Bo ludzie zjedzą.
Dzień dobry!
No cześć.
No proszę. Boże.
- Ślicznie wyglądasz. - Dziękuję.
Widać, że to psia impreza.
IMPIESKUJMY
PSIALERZ WĘDLIN
Cześć wszystkim.
Ale super.
Gdzie jest jedzenie dla psów, a gdzie dla ludzi?
Zeldo, chcesz bekoniku? Chodź tu.
- Cały dzień będą srać. - Proszę bardzo.
Teraz mi głupio, że nie wyprawiłam synowi pierwszych urodzin.
Cześć!
- Cześć, Emma! - Cześć.
Cześć, kotku.
Hej. Boże, ale ślicznie wyglądacie.
Cześć!
- Hej. - Cześć. O Boże!
- Zrobię ci koktajl bezalkoholowy. - Pewnie.
- Stary, co za widok. - Prawda?
- Boże. - Wystawiamy dom za osiem milionów.
- Jako dom do zburzenia. - No proszę.
Gdzie są drinki?
- Zdrowie. - Koktajl bezalkoholowy.
- Też chcę. - To Ostry Pies.
Albo Niko. Jest też Zelda, czyli wino różowe.
Słodkie.
- Tarek, ma być mocny? - Mocny jak ty.
- Podwójny. - Dobra.
Niekoniecznie podwójny. Muszę się trzymać.
Dobra.
Właśnie. Zachowuj się.
O mój Boże!
Większe przyjęcie niż sama sobie wyprawiam!
- Sexy mamuśka. - Chodź tu.
- Cześć. - Tak.
No cześć. Wchodzisz na stół po smakołyki?
Chcesz coś zjeść?
- Wczoraj razem wyszłyście. - Tak.
- Ja, Davina i Christine. - Co sądzisz o Davinie?
Oczywiście wiem,
że nie mówiłyście o niej najmilszych rzeczy
ze względu na wcześniejsze doświadczenia. Ja ich nie mam.
Jest bardzo miła.
Faktycznie czasem coś skomentuje i jest bardzo bezpośrednia…
Może za bardzo.
Jej słowa czasem wydają się pozbawione taktu.
Ale nie jest wredną osobą.
Miała kiedyś chłopaka albo jakąś bliską osobę?
Była w kilku poważnych związkach.
Aha. Bo tak sobie myślałam,
że jeśli ktoś nie był w związku, nie wie, że istnieją drażliwe tematy.
- O kim rozmawiacie? Tajemnica? - Nie! Chodź do nas.
Wczoraj Davina mówiła mi,
że też była mężatką i się rozwiodła.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Po czterech latach ją zdradził…
Ta kobieta przyszła do ich domu i…
Ciężka historia.
To musiało być miłe, że miała trochę prywatności, bez pytań.
To musiało być bardzo miłe.
Nigdy w życiu nie rozmawiałabym z kimś tak, jak ona.
Świadomość, że sama przeszła rozwód,
tylko pogarsza sprawę.
Myślę, że Jason nie powinien znów jej zatrudniać, ale to nie moja decyzja.
Czasem trzeba się poważnie zastanowić, zanim się coś powie.
Sama mam ten problem.
Różnica polega na tym, że u ciebie intencja jest jasna,
a u niej nie.
Nie czułam, że miała dobre intencje.
Czułam, że dobrze się bawi.
Niektóre dziewczyny
czerpią radość z negatywnych wydarzeń.
- Bo inni mają gorzej. - Dokładnie.
Tak.
To trochę szok, że sama przeszła przez coś takiego…
Jeden stopień. I już.
Słuchajcie, napisałem wiersze. Dla Nika i dla Zeldy.
Niko i Zelda przekazali dziś też 5000 $ na rzecz schroniska w Burbank.
Hurra!
Stamtąd Chrishell ma małą Gracie.
Gracie!
Przejdźmy do wiersza.
„Niko, masz 15 lat, jesteś dorosłym psiakiem.
Minęły czasy bycia szczeniakiem.
Codziennie o życiu uczysz mnie sam.
Drobiazgami pokazujesz, co robić mam.
Jedyny w swoim rodzaju, mądry nad swój wiek.
Z miłości do ciebie rozpłakać mogę się.
Każdy dzień razem to radości bez liku.
Kocham cię, Niko, mój kochany piesku”.
Ale urocze.
Hurra!
Czas na Zeldusię.
Naprawdę wzruszył mnie psi wiersz? Absurd.
„Zeldo, ja i twoja pani kochamy cię, pieseczku.
Baw się i wygrzewaj na słoneczku.
Ale jesteś już duża, masz cztery latka.
Więc co na podłodze robi twoja kupka?
Twoja kupka i sika mi nie przeszkadzają,
ale robisz je u Mary i winę na mnie zwalają.
Skończmy na tym mój wywód nieciekawy.
Nie chcę ci psuć zabawy.
Twoje wielkie uszka są tak miękkie w dotyku.
Bardzo cię kocham, mój mały piesku”.
Jason.
- Ale słodkie. - O rety.
Urocze.
- Aha. - Sam to napisałem.
- Tak? Super. - Aha.
Mogę? Zelly i Niko, bardzo was kochamy.
A teraz wszyscy sobie wypijemy!
Zdrowie Nika i Zeldy.
- Hurra! - Hurra!
- Zdrowie Nika i Zeldy! - Kocham was.
PIES CHRISTINE
Gotowy?
Chodź! Idziemy!
No chodź!
Co ona tu robi?
Boże, przyszła Christine.
O Boże.
Kto się wprasza na psie urodziny?
Ja się nie wpraszałam na bociankowe.
Może myślała, że to impreza dla suk.
Cześć!
Hej!
- Co słychać? Fajnie cię widzieć. - Ciebie też.
Cześć, Mary, Chrishell. Hej!
- Jejku, hej. - Hej.
Mam cię chronić?
Chcesz się schować?
Czy to jakieś żarty? Ja jestem rozciągnięta jak Teksas.
Ty rodziłaś ze dwa dni temu.
A wyglądasz…
- O Boże. - No nie mogę.
- Przytulas. - Czuję się urażona.
Kocham cię, ale tak się czuję.
Kto ją zaprosił?
Jestem zła, że Christine przyszła na przyjęcie.
Nie chcę, żeby impreza kręciła się wokół niej. Zawsze jej o to chodzi.
To nie jest w porządku.
Ciekawa jestem, co tu robi. Nikt jej nie zaprosił.
- Jason ją zaprosił? - Nie.
Widziałam listę gości.
Nie chcę afer. Wiedziałam, że będzie Emma. Wiem, że inni…
Nie chciała mnie u siebie, spoko.
Nie wiem dlaczego, ale nie jest dobrze, a skoro tak, to nie chcę tu kogoś takiego.
To przyjęcie moich psów. Nie chodzi o mnie. To… Dlaczego…
Nie dogaduje się z połową gości.
- Jak tam maluch? - Wspaniale.
Miło było się wymknąć. „Fajnie, przyjęcie”.
Christian jest w domu, więc super.
Jeśli będzie dla ciebie wredna, powiem, że mieliśmy sprawdzać zaproszenia.
„Pokażesz mi swoje?”
Na pewno nie potrzebuję tego, żeby u mnie kogoś atakowała.
Jak się trzymasz?
- Trochę się wstawiłem. - Jason, przemowa była idealna.
- Naprawdę urocza. - Dzięki.
- Super. - To kto zaprosił Christine?
- Ja. - Tak?
- Mary zaprzeczyła. - Jest trochę zła.
- Jason ją zaprosił. - Nieprawda. Pytałam…
- Zaprosiłem. - Jaja sobie robisz?
Nigdy bym się na to nie zgodziła i nie będę siedzieć cicho.
- Super. - OK?
Trochę wypiłam i wreszcie to z siebie wyrzucę.
Mary!
Co ją tak wkurzyło?
To przyjęcie urodzinowe twoich dzieci.
Dlatego właśnie prosiłam, żeby nie było żadnych afer.
- Co mogło wkurzyć Mary? - Nie wiem.
Wiesz, co się stało?
Chyba była zła na Jasona.
To urodziny naszych psów. Włożyliśmy w to dużo kasy i wysiłku.
- Właśnie. - Nie chcemy żadnych afer.
- Niech sobie je urządza w biurze. - Nie urządzi tu.
OMG.
Napisy: Katarzyna Puścian