SERIAL NETFLIX
CALABASAS, KALIFORNIA
DOM FRENCHA MONTANY
- Hej, jak tam? - Dobrze.
- Mary. - Miło cię poznać.
Jestem Ayoub, młodszy brat Frencha.
- Aha. - French jest na Bahamach.
- Jasne. - Kończy album.
O rety. Wspaniale.
Tak. Prosił, żebym pokazał ci dom.
French Montana to zarąbisty muzyk.
Cieszę się.
Nie tylko dlatego, że jest znanym klientem,
ale też dlatego, że to wspaniały dom tuż przy Hidden Hills.
To w sumie Calabasas,
czyli jakieś pół godziny drogi z Los Angeles i West Hollywood bez korków.
Dzięki temu wkraczam w nowy rejon,
w którym chcę zacząć dominować.
Sześć sypialni, prawda?
- Tak, sześć. - Aha.
- Sześć łazienek. - Tak.
Znasz może powierzchnię?
- Jakieś 650–750 metrów kwadratowych. - OK.
Przechodzimy do sali kinowej.
- Wspaniała. - Aha.
- Ściany są odlotowe. - Wyjątkowe.
- Prawda? - Jak hotel w Beverly Hills.
Aha.
I to pianino. Boże, przepiękne.
- Gra? - Trochę.
- Tak? - Tu mamy patio.
Ale urocze.
Logiczne, bo tam jest chyba piwniczka na wino.
- Tak. - Bierzesz butelkę i sobie tu siedzisz.
Grasz w bilard.
Te sufity są cudne.
Aha.
Pokażę ci teraz studio.
O rety. Jasne. To dopiero ekscytujące.
Boże, słoń?
Tak. To prezent od Iggy Azalei.
- Naprawdę? - Tak.
O rety. Fajny prezent.
Tu dzieje się magia.
- O kurczę. - Tak.
- Niewiarygodne. - Prawda?
Tu nagrywa swoje płyty?
Nagrał tu ostatnią i poprzednią.
- „Unforgettable”? - Tak.
- Uwielbiam tę piosenkę. Serio. - Aha.
Tu mamy basen.
Po prostu wszystko.
- To jest salon. - Aha.
- A kuchnię mamy tu. - Pięknie.
- French właśnie dzwoni. - Fajnie.
Siema, jestem z Mary, agentką nieruchomości.
Miło mi. Jak tam?
Wszystko dobrze.
Dom bardzo mi się podoba. Chętnie się nim zajmę.
Jakie macie kwalifikacje, żeby sprzedać dom?
Prowadzimy szeroko zakrojony marketing,
mamy obszerną bazę danych.
Nie ma sobie równych.
W całym mieście, a nawet na całym świecie, nie ma kupca ani agenta,
który się nie dowie o tym domu.
Widziałam studio nagraniowe.
Coś niesamowitego.
Dziękuję. To mój azyl.
Mogę zapytać, ile kosztowała budowa?
Sama budowa kosztowała około 350 000 dolarów,
a sprzęt kosztował kolejne 300 000.
Czyli to coś bardzo cennego.
Na pewno o tym poinformuję, bo to wielka zaleta domu.
Zlecenie od Frencha jest ważne,
bo chcę rozwinąć działalność na rejon Calabasas.
Mieszka tam mnóstwo celebrytów – Justin Bieber, Miley Cyrus, Drake –
bo to ekskluzywna, ogrodzona okolica zapewniająca prywatność.
Rejon cieszący się popularnością.
Jeśli zdobędę sławnego klienta,
otworzy mi to drzwi do wielu innych.
Ile może być wart?
Podobne domy są warte…
jakieś pięć milionów.
Pięć?
Ale sugerowałabym 4 999 000,
bo wiele osób, nawet wielu agentów, ogranicza się do konkretnej kwoty.
Pięć to świetna kwota, ale wszystko zależy od Frencha.
Jasne. Jest zajęty.
Zrobię wszystko, co trzeba.
- Dostępna całą dobę. - Jasne.
Pracuję codziennie, dam z siebie wszystko.
- Dam mu czas do namysłu. - Jasne, dziękuję.
- To ja dziękuję. - Było mi bardzo miło.
- Na razie. - Pa.
Hej, kochana.
- Cześć. - Jak się masz?
Dobrze! Dziękuję. Pięknie wyglądasz.
Boże. Gdzie to dziecko?
- Ukrywa się. - Tak.
No i umiera z głodu.
Tak? Super, bo też jestem głodna.
Świetnie. Dzięki, że spotkałaś się ze mną na lunch.
Pewnie, bardzo się cieszę.
Ma niezłe wejście.
To najpiękniejsza kobieta w ciąży, jaką widziałam.
Też bym się cieszyła, gdybym jadła ze sobą lunch.
Nie znam Christine, ale czuję, że ma silną osobowość.
Myślę, że w tym tkwi jej urok.
Kiedy poznałyśmy się w biurze, wspomniałaś coś o energii i duchowości.
- No więc… - O rety!
To dla ciebie. Taki drobiazg.
Oby się spodobał.
Bardzo nade mną czuwał i chciałam się nim podzielić.
Ale jesteś słodka.
To ametyst?
Tak. Niech ten kwarc chroni twoje dziecko.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Ale jesteś kochana.
Chciałabym cię zaprosić na moje bociankowe.
Tak! Dziękuję! Przyjdę na pewno.
- Na bank. - Wspaniale!
Całe życie pracuję z kobietami
i trochę to dziwne.
Kobiety potrafią…
Zamiast pomagać sobie nawzajem, rywalizują.
My powinnyśmy być inne, prawda?
Denerwowałam się przed poznaniem innych dziewczyn.
Jak pierwszy dzień szkoły, ale dziesięć razy więcej stresu.
Dokładnie.
- Podać coś do jedzenia? - Tak.
- Uwielbiam waszą sałatkę z burratą. - Świetnie.
- Dla mnie też sałatka z burratą. - Cudownie.
- Z frytkami, jeśli są. - Jasne.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Dam ci radę. Bo mówisz, że to jak liceum.
Masz rację. W środy ubieramy się na różowo.
No dobrze…
Chrishell. Nabrałam się na nią.
Myślałam, że jest słodką dziewczynką.
Gdzie tam. Absolutnie nie.
Heather wydaje się kochana, ale łatwo na nią wpłynąć.
Jest dla mnie taka meduzowata…
Meduzowata?
Meduzy nie mają kręgosłupa czy coś,
więc są…
- Płyną z prądem. - Rozumiem.
Wiesz? I ona też płynie z prądem.
O kurczę.
Jeśli tak mówi o przyjaciółkach,
to jak opisuje wrogów?
Nie chcę być wśród nich.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
- Davina odeszła z agencji. - Tak.
Pracuje teraz w innej.
Jest moją bliską przyjaciółką.
Z Mary byłam bardzo blisko.
Przyjaźniłyśmy się.
- Potem dołączyła Chrishell. - Aha.
No i oczywiście zmieniła się atmosfera.
Aha. Czemu?
Zbliżyły się do siebie,
aż wreszcie
zaczęły tworzyć się różne grupki…
Przestały mnie zapraszać.
Myślałam, że jest lojalna. Zdziwiłam się.
Było mi ciężko.
No i zbliżyła się
do kogoś, do kogo nie sądziłam, że się zbliży.
Do kogo?
To długa historia.
- Mój były chłopak… - Aha.
…spotykał się z jedną dziewczyną w tym samym czasie, co ze mną.
Nie wiedziałam.
Kurczę.
Przyłapałam go z nią na gorącym uczynku w biały dzień.
No więc rozstaliśmy się,
a Mary się do niej zbliżyła.
Kto to jest?
Ma na imię Emma.
Wiem, że to się stało wieki temu,
ale wszystko teraz do mnie wraca,
bo nie wiedziałam, że Mary przyjaźniła się z Emmą
po ujawnieniu zdrady.
Bardzo mnie to zdziwiło.
Czuję, że to kolejne oszustwo.
Czyli Mary przyjaźni się z osobami, które w jakiś sposób cię skrzywdziły.
Dlatego czujesz, że popsuła się wasza więź.
Cześć, Emma.
- Cześć. - Co u ciebie?
Dobrze, a u ciebie?
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Emma od dawna pracuje w Oppenheim Group.
Niestety od paru lat skupia się na innych sprawach.
Podróżuje na Wschodnie Wybrzeże.
Ma różne inne interesy.
Mam nadzieję, że wróci do nas na pełny etat.
Piękny, prawda?
Bardzo.
Ja chcę kupić każdy dom, który oglądam.
Też tak mam. Kupiłabym każdy dom, którym się zajmuję.
- Ja też. - W każdym domu tak myślę.
Opowiedz mi o tym domku.
Byłam w Vegas na kolacji z Alessem, tym DJ-em.
- Znasz go? - Byłem na jego koncertach.
No jasne.
Został świetnym klientem.
Dwa i pół roku temu kupił ten dom za 5 850 000.
Teraz znów go wystawiamy na sprzedaż.
- Chce kupić dom w Hollywood Hills. - Cena?
6 495 000.
Czyli dwa lata temu sprzedałaś mu go za 5 850 000.
- Rynek poszedł w górę. To ma sens. - Aha.
To dom idealny do przyjmowania gości.
Fajnie, że część basenu jest zadaszona, w cieniu.
Słońce, cień. Wszystkiego po trochu.
Piękna kuchnia.
I to, co najlepsze:
dwa piekarniki.
Wiesz co? Nigdy ich nie używano.
- Albo po prostu dba o czystość. - Nie…
- Nie ma tam empanadas? - Co?
Żartowałam. Sprawdziłeś!
Jestem głodny.
Tak głodny, że byś to zjadł.
Pokaż mi resztę domu. I coś zjem.
Pewnie, chodźmy na górę.
Ma ponad 600 metrów kwadratowych.
Sześć sypialni, osiem łazienek.
- Gdzie główna sypialnia? - Tutaj.
Bardzo ładnie.
- To do oglądania filmów na roletach? - Tak.
Naprawdę super.
Spójrz na garderobę.
- Czyż nie pięknie? - Ale ładnie.
Jak w butiku Chanel.
To tylko szafa pani domu czy obojga?
Tylko pani domu.
- A to jej łazienka? - Aha.
Nie do wiary. Ale wielka.
Posiedziałabym w tej wannie.
Chodź na zewnątrz.
Spójrz na widok.
- Piękny, prawda? - Tak.
To prawdziwa posiadłość.
Zabieraj tu każdego klienta,
bo widać stąd, jak duży jest teren.
No i można stąd wskoczyć do basenu.
Jak ktoś kupi dom, wskoczę dla niego do basenu.
Serio.
- Więcej czasu poświęcasz nieruchomościom. - Zdecydowanie.
Ale mam też inne sprawy.
Właśnie o tym chciałem porozmawiać.
Christine jest w ciąży.
Przez jakiś czas nie będzie jej w biurze.
Są sprawy, którymi nie może się zająć. Mamy mnóstwo pracy.
No i ufam ci. Znasz się na rzeczy, więc…
chciałbym, żebyś rozważyła pracę na pełny etat.
Wiedziałam, że to powiesz.
Na pewno jest to coś, co muszę przemyśleć.
Uwielbiam nieruchomości,
ale mam też dużo innych spraw.
Podróżuję z wybrzeża na wybrzeże,
bo mam swoje interesy, inwestycje.
Wiecznie gdzieś latam. Mnóstwo tego.
Muszę się zastanowić, czy bym dała radę.
Bo ja nie pracuję na pół gwizdka.
Masz firmę od empanadas, której idzie świetnie.
Plus tego, że mam i tę firmę, i nieruchomości, jest taki,
że poznaję klientów.
- No tak. Inwestorów? - Dokładnie.
Wszyscy inwestorzy chcą tu kupić jakiś dom.
Więc te interesy się uzupełniają, co jest fajne.
Ale i tak uważam, że może tamta firma…
No może nie odeszłaby na dalszy plan, ale równoległy.
- Równoległy? - No może nieruchomości na nieco bliższy.
Bardzo chcę, żebyś się zgodziła.
Ktoś musi się zająć ofertami Christine.
I ty byś mogła.
Nie chcę, żebyś się nastawiał na coś…
Jeszcze mi nie odpowiadaj. Niech to będzie „może”.
- „Może”. - Pół na pół.
- Dobra. - OK.
DOLINA SAN FERNANDO
DOM MARY
- I już. Voilà. - Voilà.
Jesteś prawdziwą francuską szefową kuchni.
Prawie.
Cudny podjazd.
Podoba mi się ta prywatność.
Gdzie my jesteśmy?
- W dolinie. - No tak.
Przestrzeń, drzewa.
Oby dom się spodobał. Pierwszy pokaz.
Przeprowadziliśmy się z wieżowca w West Hollywood
do doliny San Fernando.
Chcieliśmy rozpocząć nowy rozdział w naszym życiu,
może założyć rodzinę.
Wciąż nie czuję się świetnie na myśl o kolejnym dziecku.
Wreszcie jestem wolna i mogę skupić się na karierze.
Ale ważne jest posiadanie takiej opcji,
więc zamrożę swoje zarodki, żeby mieć taką możliwość.
Może później wrócimy do tematu.
- Pani. - Cześć!
- Cześć!
- Ale ślicznie! - Cześć!
- O rety!
Cześć.
Wspaniały dom.
- Śliczny. - Dziękuję!
- Hej. Gratulacje, kochani. - Hej.
Dziękujemy.
- Ale cudnie! - Super.
- O rety! - To…
- Czy to burrata? Spróbuję. - Tak.
Pycha.
Przepyszne.
- Jesteście zadowoleni z domu? - Tak.
Niedługo będziemy mieć saunę na podczerwień.
Gdzie ją zamontujecie?
Na razie w siłowni.
- Macie siłownię? - Tak.
Romain ma wielkie ambicje.
Świetnie sobie radzi jako kierownik projektu.
Stara się teraz o licencję głównego wykonawcy.
Żebyśmy remontowali i sprzedawali domy. To świetna okazja.
Ja zajmuję się nieruchomościami,
znajduję domy.
On je remontuje, co redukuje koszty.
A więc więcej zarobimy.
Mogę pomóc?
- Mówiłam Chrishell, że liczę na tequilę. - Mam.
- Zawsze ją ma. - Nie znacie jej?
Mary bez tequili to nie Mary.
Kiedy przychodzę, pijemy jej o wiele za dużo. Aha.
- Zdrowie! - Kolejny toast.
- Zdrowie! - Za więcej ofert i więcej pieniędzy.
Tak. Niech nadchodzą.
Ale dobre.
To co sądzicie o Vanessie?
Ma chyba dobre serce, jest kochana.
Zaprosiłam ją.
- Tak? Super. - Fajnie.
Żebyśmy mogły ją lepiej poznać.
- To nowa agentka? - Nowa.
Zastąpiła Davinę.
Tak!
Od Daviny bije taka bardzo negatywna energia.
Cieszę się na odmianę.
Przyda nam się w biurze.
Christine wydawała się być dla niej miła.
À propos Christine… Słyszałam, że robi bociankowe.
- Zaprosiła was? - Nie, ale się nie spodziewałam.
Nie przyjaźnimy się.
- Ciebie? - Nie.
Nie. I wcale mnie to nie dziwi,
bo ostatnio się nie dogadujemy.
Usłyszałam o tym bociankowym i pomyślałam: „OK, brak zaproszenia”.
Potem widziałam się z nią w biurze
i jakby nigdy nic zapytała: „Będziesz, nie?”.
„Czy asystentka cię zaprosiła?”
Ja pytam, gdzie jest zaproszenie.
- „Nie pisałaś”. - Aha.
No i będą też faceci,
a nie zaprosiła Tarka.
Nie było dobrze.
Nie odzywała się.
Tarkowi nic nie mówiła poza obgadywaniem w mediach.
Po tym, jak nagadała o nas w mediach,
naobgadywała nas,
Tarek wkurzył się na nią. Ja też.
Ważne są dla niego lojalność i przyjaźń.
Widzi chyba, że nie jest wobec mnie lojalna,
że nie jest wspierającą, pozytywną przyjaciółką.
Robiła wszystko, żeby wam zaszkodzić.
Nie idę na to bociankowe.
- Aha. - Wyślę kwiaty i prezent.
To nie wina dziecka.
- Aha. - Właśnie.
Ono jest w tym wszystkim niewinne.
Wyślij prezent.
- Już jest! - Cześć!
- Cześć, kochane!
- Cześć! - Cześć!
Ale tu pięknie!
- Super, że jesteś! - Dzięki za zaproszenie.
Cześć, słonko.
- Cześć. - Miło mi.
- Hej, jestem Vanessa. - Romain.
Mam już dla ciebie kieliszek, bo zaczęliśmy.
- Dziękuję. - Dla mnie?
- Tak. - Dzięki!
To ja was zostawiam na babski wieczór.
- Dzięki za zaproszenie. - Jasne.
- Usiądźmy tutaj. - Dobra.
Tak.
Bardzo się cieszę, że dołączyłam do zespołu.
Doceniam wasze wsparcie,
gdy opowiadałam swoją historię, co było dla mnie trudne.
- Tak. - Nie chciałam płakać pierwszego dnia.
To nie jest coś nietypowego
płakać pierwszego dnia w naszej agencji.
Tak. Witaj.
W branży aktorskiej, jak na pewno wiesz,
praca z niektórymi ludźmi to koszmar.
Stąd wiedziałam, że się sprawdzisz.
Masz doświadczenie w telenowelach. Właśnie dlatego…
- Dałaś radę? - Tak.
To była duża presja, ale wiedziałam, że dam radę,
skoro poradziłam sobie z diwami z telenowel.
Dokładnie.
Dam radę z luksusowymi nieruchomościami Los Angeles.
Poradzę sobie. Więc ty też.
Super.
Powinnyśmy sobie zrobić aktorski wieczór telenowel.
Odegrałybyście parę scen.
- My też się postaramy. - Tak!
Tak.
- „Jak śmiesz?”. - „Ja?”.
Dobrze?
Łokieć musi się jakby zatrzymać.
- Gotowa? Najpierw tak, a potem tak. - OK.
Gotowa?
Nieźle!
Ale fajnie. Rety.
- Co o nas sądzisz? - Kocham wszystkich!
Wszyscy byli dla mnie przemili.
Byłam z Christine na lunchu.
Była bardzo miła
i nawet zaprosiła mnie na swoje bociankowe.
- Zdziwiłam się. - No jasne.
Dopiero mnie poznała, więc to urocze.
Wiem już, że Christine
bywa jedną z najbardziej wyrachowanych, manipulujących osób, jakie znam.
Nie sądzę, żeby robiła cokolwiek, czego dokładnie nie przemyśli,
za czym nie stoi jakiś cel, coś, co się jej do czegoś przyda.
Ale może się mylę.
Może naprawdę chce się zaprzyjaźnić z Vanessą.
Ale wątpię.
Chcę, żebyś sama wyrobiła sobie zdanie, ale nie życzyłabym komuś moich przeżyć.
Bo porządnie się na mnie odbiły.
Dużo z Christine przeszłam.
Na tę chwilę wszystkie się już na niej sparzyłyśmy.
Szczególnie wtedy, gdy zmagałam się ze śmiercią taty,
a niedawno ze śmiercią mojej matki.
Niepotrzebne plotki i dramaty, które chciała nagłośnić,
sprawiły, że musiałam skoncentrować siły na obalaniu ich,
bo nie były prawdziwe.
Nigdy tego nie zapomnę.
- To kopanie leżącego. - Tak.
- To… - Przykro mi z powodu mamy.
- Dziękuję. - I taty.
Dziękuję. Po prostu uważaj.
To szaleństwo pracować z tyloma kobietami,
ale chcę, żeby same mi pokazały, kim są.
Dziękuję, że mi to mówisz.
- Mnie oczywiście nic nie zrobiła. - I oby tak zostało.
I przykro mi, że z tobą tak było.
Mary, Christine mówiła, że przyjaźnisz się z kimś, kto kiedyś ją skrzywdził.
Czy coś. Powiedziałam jej, że może o tym nie wiesz.
Z kimś, kto ją skrzywdził?
Z kimś, kto, nie wiem,
był w związku z jakimś facetem czy coś takiego.
Z Emmą?
Tak.
Jest zła, że się przyjaźnicie?
Przyjaźnimy się.
Emma jest kochana.
Znam tę historię. Byłam przy tym.
Emma nic Christine nie zrobiła.
Emma i Christine mają tego samego byłego chłopaka,
ale Christine już się z nim nie spotykała, jak Emma zaczęła związek.
Emma nie odegrała żadnej roli w rozstaniu. Wiem to na pewno.
Nie chciałam tego mówić.
- Nie chcę nic przekazywać ani… - Jasne.
Zawsze możesz być z nami szczera
i nie żywimy żadnej urazy.
Wiedziałaś o tym,
że jest na ciebie zła, bo przyjaźnisz się z Emmą?
Nie mówiła mi.
Może dlatego jest taką suką.
- Może. - Bo się z nią przyjaźnię.
Emma to przemiła osoba.
Życzę Christine jak najlepiej.
Po prostu nie chcę już być na linii ognia.
Ciężko jest pisać z tymi paznokciami.
Patrz.
To dlatego.
No i kiedy projektuję,
ciągle coś przesuwam i się łamią.
Zaraz. Nie!
Mary.
Co jest?
- Co się stało? - Dobre i złe wieści…
Kupiec od Queens dobił targu.
- Umowa jest już wiążąca. - Kotku!
- Sprzedadzą go. - To ten dom…
Dom, na który złożyłam ofertę.
Chciałabym być zła na Jasona,
bo totalnie przebił moją ofertę,
ale też nie mogę być zła,
bo dostanę za to prowizję.
Po prostu naprawdę chciałabym znaleźć wymarzony dom.
- Jest wiele innych domów. - Wiem.
- Może to szczęście w nieszczęściu. - Tak.
Chcę mieć coś, z czego będę dumna,
co pokaże, że potrafię o siebie zadbać.
Nikogo nie potrzebuję, nie potrzebuję pomocy.
Wiele by to dla mnie znaczyło.
- To może zadzwoń? - Dobra.
Tak!
- Dzwoń! - Dzięki.
Dzwoń!
- Ledwo idzie. - „No dobra, niech będzie”.
Dzwoń, skarbie.
Tak!
Znajdę jeszcze lepszy dom. Wiem to.
- Są lepsze. - Zarobiłaś i go znajdziesz.
Więc spoko.
Pracuję w agencji.
Jeśli sama sobie nie znajdę domu, który mi się podoba,
to powinnam rzucić pracę, bo jestem w niej do bani.
Jeśli nie wiedziałaś, to sorry za bębenki.
Zawsze dzwonimy po dopięciu interesu.
Wprowadza to fajną atmosferę, cieszymy się.
- Trzeba to uczcić. - Tak.
Czekajcie tylko, aż zadzwonię, gdy kupię swój dom.
- Tak! - Dzwon spadnie.
Nieruchomości są jak randki.
Zawsze jest ktoś lepszy i coś lepszego.
Halo?
Kiedy facet podróżuje w interesach, nikt go nie ocenia, nie komentuje tego,
ale jeśli kobieta jedzie gdzieś na dzień lub dwa…
„Zostawiła dzieci”.
Nie zawiodę was. Sprzedam go. Dziękuję.
Dobrze.
OK, pa.
- Co jest? - Dziewczyny.
- Co? - Dostałam zlecenie od Frencha Montany!
- Co? - Nie gadaj!
O mój Boże!
- Super! - Gratulacje.
Dom jest w Calabasas, tuż przy Hidden Hills.
Pięć milionów.
Gadaliśmy przez FaceTime, byłam tam niedawno.
Jego brat powiedział, że Frenchowi podobał się mój styl.
Nawet przez FaceTime.
Super!
Ale super.
- Gratulacje. - Dziękuję.
- Świetny klient. - Ekstra.
Musicie zobaczyć to studio nagraniowe.
Nagrywa tam swoje płyty. Jest… obłędne.
Może załatwisz nam rolę w teledysku?
Zamiast być laskami z teledysku, mamy tu agencję nieruchomości
i jesteśmy zarąbistymi bizneswoman.
Aha.
BOCIANKOWE CHRISTINE
Też chciałeś tak wyglądać.
Hej.
Wow, prawdziwa dżungla.
Super.
Ekstra.
Ale ślicznie.
Cześć. Jak tam?
- Gryzą? - Mogą.
Mają dość ostre zęby.
Boję się.
Zapiszę swoje imię, zanim zapomnę, co…
- Faktycznie. - A ty?
- Imiona. - Dla dziecka?
- Dziwne. - Dla dziecka.
- Na liściu? - Tak.
Trzeba wymyślić imię.
Dla chłopca i dla dziewczynki. Oba na C.
Nie mamy jeszcze imienia,
ale chcemy, żeby zaczynało się na literę C… Jak Christine i Christian.
Chcemy być jak Kardashianowie.
Już wiem.
Chrishell.
- Serio? - Wygrałem. Aha.
- Teraz na to wpadłeś? - Tak.
- Hurra! - Hej!
- Cześć. - Jak tam?
- Babski wieczór. - Super.
Gadamy o tym, że rzadko widuje Romaina.
- Fajnie, że mamy dużo pracy. - Dzięki.
To wygląda… Jasne.
- Drinki wyglądają super. - Co jemy?
Może mnie pan zaskoczy?
Coś z tofu i warzywami.
Bez węglowodanów!
- Jasne. - Dużo ograniczeń.
- Poproszę krewetki po tajsku. - Krewetki.
- Dziękuję. - Zaraz będą.
Chwilka. Czy krewetki są ze stópkami czy bez?
Wiesz, ile razy odcinałam…
- Chodzi o pancerz? - Czy ma te…
- Nie. - To super. Poproszę.
- Zdrówko. - Zdrówko.
Nie chciałam od razu o tym wspominać, ale…
Napiję się, bo kiedy ktoś tak zaczyna…
Justin się ożenił. Słyszałaś?
No raczej na pewno…
Chyba cały świat o tym słyszał.
Mój były mąż, Justin, ponownie się ożenił.
Z kimś, kogo znam z dawnych lat. Dość dobrze.
Kiedy się o tym dowiedziałam, wiele zrozumiałam.
Życzę im powodzenia.
Myślę, że tak naprawdę…
dobrze to wiedzieć.
To było takie zamknięcie rozdziału.
Ale i tak chciałam spytać, no bo… No wiesz.
Dzięki, ale zabawne jest to… Tak dziwnie się złożyło,
że, szczerze mówiąc, w pracy nigdy nie szło mi lepiej.
Czuję w sobie siłę, bo jestem inną, lepszą wersją siebie niż kiedykolwiek.
Czuję, że odnalazłam swój głos i…
Nie mam już w sobie złości,
bo widzę, że nie jest to coś, czego chciałam.
- Tak. - Aha.
Jeśli chce mieć 50 żon, śmiało. Powodzenia.
- Bo sama czuję, że mnie się powodzi. - Tak.
To fakt. Naprawdę.
Czasem przechodzisz przez coś okropnego i stajesz się najlepszą wersją siebie.
Myślę, że to właśnie spotkało Chrishell.
Jestem z niej taka dumna.
Dajesz!
Myślę, że to jest właśnie kluczowe. Skoro wiesz, że coś się nie sprawdzało,
czy to z twojej woli, czy nie… To teraz…
Jesteś na swoim miejscu. Cieszę się.
Super.
- Bardzo się cieszę. - Czas na nową drogę.
- Za patrzenie w przyszłość i sukces. - Tak.
- Zdrowie.
Kocham was. Dzięki.
Jak tam? Wszystko OK?
- Ciężko jest być na nogach w ciąży. OK? - Nie, jest OK.
Mary i Heather będą?
Heather nie mogła.
Kiepsko się czuje, ale przysłała kwiaty.
- Zaprosiłaś Mary? - Nie.
Rozumiem.
- Nie rozmawiamy z Mary. - Wciąż coś jest nie tak.
Ciągle jest między nami dziwnie.
Chciałam zaprosić osoby, z którymi nie mam spięć.
- Nic na siłę. - Wiesz?
- Aha. - Jestem w ciąży i nie chcę dramatów.
Ale koniec końców to tak,
brakuje mi tego, co miałam z Mary,
ale wiem, że to, co było między nami,
już nie wróci. I jest to do bani.
Wysłałam Christine kwiaty na bociankowe.
- Miło. - I prezenty.
Nie wiem, czy dotarły, ale kwiaty tak. Wysłała mi SMS-a.
- Mnie i Tarkowi. - Naprawdę?
Więcej niż mnie.
Kupiłam jej prezent.
Chciałam, żeby dotarł na imprezę, ale…
cisza. Nie odpisuje. Nie przyjęła nawet prezentu.
Nie odpisuje ci?
Jak na razie.
Jeśli ma ze mną problem, OK.
Ale wysłałam do niej asystentkę z prezentem,
więc nie rozumiem, dlaczego go nie przyjęła.
To dziecinne, małostkowe…
Nie rozumiem, dlaczego tak się zachowuje.
- I tak spróbuję. - Tak.
I tak… Chcę dać dziecku prezent.
A to, że nie chce nawet przyjąć prezentu dla dziecka…
Nie ma to sensu.
DZIECKO C
- Cześć. - Cześć.
- Wyglądasz jak taka megaseksowna… - Hej.
…Wilma Flintstone!
- Cześć. - Miło cię widzieć!
Hej, ty też pięknie wyglądasz.
- Fajnie, że jesteś. - Hej.
- Moja pierwsza impreza z wami. - Tak!
- Nie ma tu połowy biura. - Rozmawiałyśmy o tym.
- Widziałaś już Christine? - Jeszcze nie. A wy?
- Wygląda świetnie. - Dziwne, że cię zaprosiła.
Tak, bo właśnie ją poznałam, a to coś bardzo…
Osobistego.
Tak.
Muszę powiedzieć, że polubiłyśmy cię.
- Patrzcie! - W końcu tam dojdę.
- Cześć, ślicznotko! - Cześć, piękne panie!
Cześć.
Boże! Usiądę tutaj.
- Wyglądasz wspaniale! - Ty też!
- Dzięki, że jesteś. - Dzięki za zaproszenie.
- Cieszę się. - To dla mnie zaszczyt.
Dzięki.
O jejku.
Cześć, aniołki!
- Piękna. - Dziękuję.
To mój najdłuższy okres bez botoksu.
Nie mogę się doczekać.
Wyrzucę z siebie dziecko
i powiem: „Wstrzykujcie. Chcę wyglądać tak”.
Jak kociara.
- W ciąży nic nie można. - A weź.
Cześć, Christian.
- Co tam? - OK.
- Mąż. - Gratulacje.
- Miło mi. - Mnie też.
- Dziękuję za zaproszenie. - To jest Nata…
Natalie.
Vanessa.
Vanessa!
Serio?
Wczoraj był miły lunch, a dziś nie pamiętasz mojego imienia?
OK…
- Mózg ciążowy. - Vanessa.
Będę tam za sekundkę. Kocham cię.
- Cześć! - Pa!
- Gratulacje. - Miło było.
- Dobrze się bawisz? - Świetnie.
Gdzie Mary, Chrishell i…
Nie dostały zaproszenia? Co jest?
Bądźmy szczere. Trzy dziewczyny, których tu nie ma,
to dziewczyny, od których się najbardziej oddaliłam.
Ale rozmawiacie ze sobą w ogóle?
Nie za bardzo. Widuję ją w biurze i tyle.
No nie wiem, może…
Kiedy przechodzisz taką zmianę życiową,
zdajesz sobie sprawę, kto jest twoją przyjaciółką, a na kogo…
nie możesz liczyć.
Vanessa żadnej z nas dobrze nie zna,
więc dostaje informacje od wszystkich
i musi biedaczka sama coś z tego złożyć.
- Tak. - Myślę, że…
Każda przedstawi jej swoją stronę.
Znamy się od dawna.
Ale to, co Christine mówiła o tobie, to jakiś absurd.
O Emmie
i o tym, że nie chce ze mną rozmawiać, bo przyjaźnię się z Emmą?
- Dopiero się o tym dowiedziałaś? - Tak.
Emma jest przemiła.
Nigdy jej nie skrzywdziła.
Nic nie zrobiła Christine.
Jeśli pięć albo sześć lat później się do mnie nie odzywa,
bo przyjaźnię się z Emmą,
to jest to…
Oczywiście to nieprawda,
bo chronologia się tu nie zgadza. Zaprzyjaźniłyście się o wiele później.
Manipuluje w ten sposób Vanessą.
- Tak. - To jasne.
- Tak. - Analizujemy logicznie coś nielogicznego.
Naprawdę nie lubię takiego obgadywania. Na serio.
Nie musisz już nic mówić. Uspokój się.
To coś bardzo osobistego.
Są dni, kiedy myślę: „Pierdol się”.
Ale są też dni, kiedy…
Staram się robić to, co należy, być ponad to,
ale wszystko we mnie narasta.
- To, że zaprasza osobę zupełnie obcą… - Vanessę.
Na swoją imprezę. A ode mnie nie chce przyjąć prezentu…
Dzięki!
Cieszę się, że przyszłaś. Witaj w rodzinie.
Nowa przyjaciółka.
- Dzięki za zaproszenie. - Jasne.
- Hej. - Cześć.
Zamówiłem ci czarną kawę. Zgadza się?
Idealnie, tak.
Nie mogę się doczekać odpowiedzi.
Musiałam oczywiście wiele przemyśleć.
Mam swoją firmę i wiele innych spraw, ale…
- Wchodzę w to na 110%. - Emma, to wspaniale.
- Za nową agentkę. - Hurra.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Napisy: Katarzyna Puścian