SELLING SUNSET: SPOTKANIE
Witajcie w odcinku Selling Sunset: Spotkanie.
Jestem Tan France i bardzo się cieszę,
że będę mógł zagłębić się w te dramaty.
Zaczynajmy.
Drogie panie, Romain.
Bliźniaki, zestresowani?
Nie, dajemy radę.
Chcę usłyszeć gorące plotki,
więc proszę, żebyście nie gryźli się w język.
Zaczniemy od początku? Mamy torebkę Birkin Chelsea,
aplikację do fitnessu Bre, pudrowane jądra Jasona…
- Jason, o co chodziło? - Kiedyś pudrowałem sobie jajka.
- Po co? - Zrób to. Zrozumiesz.
Pociągnę jeszcze ten temat.
Kiedy… Zapytam was.
- Kogo? - Was dwie.
- Widziałaś to kiedyś? - Tak.
- Tak! - I robiłaś to?
Czy robiłam to jemu?
- Tak. - Nie!
Nie pytałem o to.
- Czy byłaś zdziwiona, gdy to widziałaś? - Tak.
- „Nie dotknę tego”. - Jasne.
Spytałam, po co to robi.
I mi wyjaśnił.
- To puder dla dzieci? - Tak.
- Można go jeść? - Co? Jeść?
Oczywiście, że nie można.
Po co sobie…
Czy ty kiedyś widziałaś, jak to robi?
- Nie. - Przestałeś przed Chrishell.
- Tak. - Chrishell była po pudrze.
Żeby było jasne, już nie pudruję jaj.
- Przez to, co mówiła Mary? - Za duży bałagan.
No raczej.
Dobra, Chrishell…
Już?
- Tak. - „Już”.
Jak życie małżeńskie?
- Cudownie. Jestem szczęśliwa. - Super.
- Już odnowiliście przysięgę? - Tak.
Minęło tylko parę miesięcy.
Wygląda to tak.
Kiedy się pobraliśmy, trzymaliśmy to w tajemnicy.
Więc tak naprawdę zrobiliśmy to jakiś czas temu.
Mamy zdjęcia. Wyglądasz cudownie!
Dziękuję! To Gracie!
To ze ślubu czy odnowienia przysięgi?
Z odnowienia.
- W tym roku. - Super.
- Emmo, zawsze jesteś blisko Crishell. - Cześć!
- To prawda, że prowadziłaś ceremonię? - Tak!
I to w bikini?
Tego chciała. Poprosiła o to!
Pomysł był mój. To był weekend 4 lipca.
Nie ma nic bardziej atrakcyjnego niż Emma w dżinsowym bikini.
- Chelsea, co u ciebie? - Wspaniale.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
- A rodzina? - Też świetnie.
- Super. Amanzo! - Cześć.
- Masz za sobą kilka trudnych miesięcy. - Miała operację kręgosłupa.
- Operacja się udała? - Tak. Jestem trochę zesztywniała.
- Co czujesz? - Żyję.
Owszem, żyjesz.
- I wyglądasz świetnie. - Dziękuję.
Mary, Romain.
- Co u was? Macie nowego psa? - Tak.
Dogaduje się z Niko i Zeldą?
Z Niko jest trochę rywalizacji o dominację.
Dlatego na razie Niko jest u Jasona.
To wujek Jason czy tatuś Jason?
Wujek.
- Tatuś Romain i dziadzia Jason. - Szybko odpowiedziałeś.
- Uroczo! - Bo jest starszy?
- Tatuś jest lepszy. - Nicole.
Miło cię widzieć. Jak sobie radzisz?
- Dobrze. - A nawet bardzo dobrze.
W ostatnich miesiącach sprzedałaś domy warte 12 milionów.
Z kim się widziałaś od zakończenia sezonu?
Poza Mary.
Z Amanzą, Romainem, bliźniakami.
Widziałyśmy się?
Rozmawiałyśmy. Ale się nie widziałyśmy.
Jason, z kim się teraz spotykasz?
Powiedzmy, że rozmawiam z kobietą z Vancouver. Ale raczej jestem singlem.
Z kobietą?
- Z kobietą! - Jestem bardzo ciekawy.
Ile ma lat?
Prawie 30. Za kilka tygodni kończy 30.
Dojrzała kobieta.
Bre, dramatyczna mama.
Gdy cię ostatnio widzieliśmy, opuszczałaś przyjęcie.
- Tak to byś nazwał? - Starałem się być miły.
- Wracasz do O Group? - Jeszcze nie wiem.
Wciąż nie wiesz?
Jeszcze o to spytam, ale najpierw coś słodkiego.
- Jak twój synek? - Jest uroczy.
- Ile już ma? - Ma 15 miesięcy.
Mówi, rządzi domem, wydaje mi rozkazy.
Musi być fajnie.
Dobrze, bierzmy się do roboty.
Cholera jasna!
Nicole i Chrishell, tej biurowej relacji
chyba nic nie było w stanie pomóc.
Obejrzyjmy.
Zdaniem Nicole Emma przyjaźni się z Chrishell,
bo jest karierowiczką.
- Jestem karierowiczką? - Tak.
- Wiesz, co to znaczy? - To ktoś, kto podpina się
pod kogoś, kto ma wyższy status.
Mówiłaś o mnie okropne rzeczy.
Wszystko jest prawdą.
Nie wiesz, co to praca.
- Przerobiłaś sobie całą twarz. - Jesteś okropna.
- Okropna. - Zamknij się.
Myślę, że nikt, zwłaszcza Nicole,
nie zasługuje, żeby tak ją mieszać z błotem.
Nie może myśleć, że nie będzie reakcji.
- To ona zaczęła. - To jest wredne.
Nie zamierzałaś wywołać wojny z Chrishell, ale to zrobiłaś.
Nieważne, kto ma rację, bo w tej chwili obie przegramy.
Przepraszam, że wciągnęłam nas w takie szambo.
Dziękuję.
Przeprosiła.
- A ty przeprosiłaś? - Nie.
Cholera.
Gdyby Nicole przeprosiła, byłaby w samolocie.
Cofnąć komuś zaproszenie i go wykluczyć…
Kto komu cofnął zaproszenie?
Do rzeczy. O czym mówisz?
- O podróży tutaj. - Do rzeczy.
Nie rozumiesz?
Usiłuję zrozumieć, o co chodzi. Wyduś to wreszcie.
Możesz to powiedzieć? Jezu Chryste!
O podróży samolotem.
- Nie byłaś zaproszona. - Byłam.
Nie zrobiłaś jednej prostej rzeczy, żeby to załagodzić – nie przeprosiłaś.
Nie mówiłaś za co…
Przepraszam, że powiedziałam, że przerobiłaś sobie twarz.
- Że brałaś narkotyki. - Wiemy, że nie bierzesz narkotyków.
Jesteś piękna.
Nie było w tym ziarna prawdy.
Trochę prawdy w tym było. Nie zmyślałam.
Ta kolacja to dramat.
Nicole, jak się czułaś,
gdy Chrishell powiedziała, że przerobiłaś sobie twarz?
Czułam się osłupiała jak jeleń w świetle reflektorów.
Nie wiedziałam, o czym mówi.
Przed rozpoczęciem zdjęć zrobiłam licówki, botox, tak jak zawsze,
i wypełniacz, więc na pewno nie przerobiłam sobie twarzy.
To był tylko wredny komentarz i…
- Przepraszam. - O co chodzi?
- Beznadzieja. - Ja mam odpowiedzieć?
Oczywiście! Czemu mówiłaś, że przerobiła sobie twarz?
Co?
- Zachowujesz się jak… - Więc tak.
Jak już próbowałam wyjaśnić,
Nicole chciała zaistnieć w telewizji.
Tak to się zaczęło. Powiedziała: „Nie obchodzi mnie serial,
tylko nieruchomości”.
To jasne, że miała jakiś plan.
Jaki to miałby być plan?
Chciała zaistnieć w telewizji,
wejść w pełnym rynsztunku i mnie pokonać.
Nie o to chodziło. Rozumiem twoje odczucia.
Masz prawo czuć się tak, jak się czujesz.
Nie miałam żadnego planu. Nic nie planowałam.
Nie miałam takich zamiarów.
A ja stwierdziłam…
I powiedziałam to w niemiły sposób, przyznaję.
Ja stwierdziłam,
że to oczywiste, że zależy ci na tym serialu.
Po tym, jak cię wybrano do programu, przez kilka miesięcy zrobiłaś…
I nie oceniam cię za to. To LA. Każdy ma dziesięć twarzy.
Nie oceniam.
Chodziło mi o to, że widzę, jak bardzo ci na tym zależy.
Gdybyś to przyznała,
mogłybyśmy przynajmniej stwierdzić:
„To dla ciebie wiele znaczy”.
Sytuacja byłaby zupełnie inna.
Łatwiej byłoby to zrozumieć i powiedzieć:
„To wiele dla ciebie znaczy. Teraz możemy porozmawiać”.
Powiedziałam ci, co zrobiłam. I nikomu nic do tego.
I niczego nie ukrywam.
Ale wyciąganie tego jest niepotrzebne.
To ja to wyciągnę. Kto jeszcze przerobił sobie twarz?
- Zrobiłam sobie cycki! - Tak, Bre!
Wyglądają świetnie!
Twarde cycki.
Wszystkie wyglądacie świetnie. Idźmy dalej.
- On je uwielbia. - O tak.
Pewnie, że uwielbiasz.
- Nicole? - Tak?
Myślisz, że walka z nią była skazana na porażkę?
I wciąż jest.
Tak, ale nie sądziłam, że rozpoczynam jakąś wojnę.
Powtórzę.
Nie była to dobra decyzja, decyzja naiwna.
Ale nie zamierzałam toczyć z nią wojny.
Do tego jest to wojna, którą wielokrotnie usiłowałam zakończyć.
To nie coś, co próbuję…
O co chodzi?
O te kłamstwa! Idiotyzmy. Ty próbowałaś zakończyć wojnę?
Przepraszałam, a ty siedziałaś i milczałaś.
Nie udawaj, że próbowałaś o tym zapomnieć.
Wszyscy widzieliśmy niedawną sprzeczkę w sieci.
Nicole, możesz zacząć? Co się stało?
Tak naprawdę.
Którą…
Ile tych kłótni w sieci było?
Chodzi o komentarz…
Mówisz o tym, że sugerowała, że jestem homofobką?
- Tak. - Boże, to jest…
Ktoś zamieścił komentarz, w którym napisał
coś w stylu:
„Mam nadzieję, że nie zobaczę tej lesbijki.
Mam nadzieję, że wróciła do Australii i nie pojawi się na ekranie,
ale ty, Nicole, wyglądasz świetnie”.
Odpisałam: „Dziękuję”.
- Bzdura. - To niedorzeczne.
Za tydzień będę rasistowską prześladowczynią zwierząt?
Ona nie uważa, że jestem homofobką.
Nie mów za mnie. Mów, co chcesz, ale nie w moim imieniu.
Nie ma w takim twierdzeniu żadnych podstaw.
Wiedzą to wszyscy, którzy mnie znają. To komiczne.
Nie to, że się o kimś tak mówi.
Bo to bardzo niebezpieczne i lekkomyślne.
Gdy ktoś identyfikuje Chrishell przez jej seksualność w obraźliwy sposób,
a ty na to odpowiadasz, to podpisujesz się pod tym przekazem.
Nigdy nie odpowiedziałabym na coś,
co wyraża dyskryminację lub uprzedzenia.
Ty podziękowałaś.
Ogląda nas mnóstwo ludzi.
Wyraziłaś akceptację dla tego komentarza.
Ja napisałabym: „Dziękuję za uwagę pod moim adresem,
ale na mojej stronie nie będzie homofobii ani uprzedzeń”.
- Mogę o coś zapytać? - Pytaj.
Mówię poważnie.
Niech zada pytanie.
Jeśli tak jest,
to popełniłam błąd.
Ale czy powiedzenie
„gej” czy „lesbijka”
to homofobia?
Napisała: „Nie wierzę, że ta lesbijka znów będzie na moim ekranie”.
Dlatego spytałam.
Czy jeśli ktoś powie „lesbijka”...
Dobrze, że pytasz.
Czy to homofobia?
W niektórych sytuacjach tak, w innych nie.
Słowo nie jest obraźliwe, ale może zostać tak użyte.
Mogę wam na chwilę przerwać?
Zadałaś pytanie, Nicole.
Jako jedyny jestem bezstronny, choć każde z was potrafi być bezstronne.
Jako gej nie powinieneś być.
Zaczekaj, aż usłyszysz, co powiem.
To nie krytyka, ale chcę, żebyś zrozumiała,
co mogło zaboleć.
Chelsea ma rację.
Bez względu na komplementy,
które następują po obraźliwej uwadze,
jeśli odpisujesz: „dziękuję”, kogoś może to zaboleć.
Jeśli komentarz jest homofobiczny,
nie odpowiadaj. Skasuj go lub zablokuj.
Późniejsze komplementy
nie rozgrzeszają autora z homofobii czy rasizmu.
Tak uważam.
Teraz ty powiedz, jak się czujesz.
Co myślisz? Czemu tak zareagowałaś?
Po pierwsze, mów o mnie, co chcesz, jestem twarda, ale wara od moich bliskich.
Przyznaję się.
Byłam dla ciebie suką, nienawidzę cię.
To nie jest fajne.
Mam gdzieś, że to niemiłe.
Nienawidzę cię, a ty nienawidzisz mnie.
Nikogo nie nienawidzę.
Jeśli przyklaskujesz homofobom,
bo mnie nienawidzą, to jest to nienawiść.
Nie zrobiłam tego.
- Cieszyłaś się, że ktoś mnie nienawidzi. - Nie.
- Dopingujesz takich ludzi. - Teraz rozumiem, jak to wygląda.
Próbujesz udawać, że próbowałaś zażegnać spór.
Wznieciłaś pożar i w nim siedzimy.
Więc proszę.
Amanza ma pytanie.
Zdziwiło mnie słowo „nienawiść”.
Czy ono dla każdego oznacza co innego?
Ja go nie używam, dzieci uczę tego samego.
Może nienawiść nie jest tak silna, jak mi się zdaje.
Co „nienawiść” oznacza dla ciebie?
Gdy to mówię, chcę przekazać,
że jedyna interakcja, w jaką chcę z nią wchodzić, to taka,
gdy mi płacą lub jestem do tego zobowiązana umową.
To miałam na myśli.
Chłopaki,
czy to jest Nicole, którą znacie?
Uważacie, że zrobiła to niechcący?
Ciężko na to patrzeć.
Myślę, że Nicole na pewno nie lubi Chrishell
i to wypacza jej zachowanie do tego stopnia, że jej nie poznaję.
Nawet rodzice pytali mnie: „Co się dzieje?
Znamy ją od dziesięciu lat. Nie poznajemy jej”.
Przez to podjęła pewne decyzje,
których moim zdaniem powinna żałować.
To nie jest Nicole, jaką znam od ponad dekady.
Jak wasze relacje?
Wciąż jesteście blisko z Nicole?
Tak, wciąż jest moją przyjaciółką.
To dobrze.
Nicole zawsze była uparta.
Można ją namawiać i przekonywać, ale czasem jest niewzruszona jak skała.
Nie sądzę, żeby Nicole była homofobką.
Nigdy by mi to nie przeszło przez myśl.
Uważam jednak, że nie powinna
pisać „dziękuję” pod tym postem.
Myślę, że się nad tym nie zastanowiłaś.
Nicole jest fantastyczną osobą.
Frustruje mnie, że Chrishell i Nicole się nie dogadują.
Ale myślę, że ma trudne cechy
i rozumiem, dlaczego Chrishell ma trudności z ich akceptacją.
Mam nadzieję,
że znajdziecie sposób, by to rozwiązać.
Zobaczymy.
Ale bardzo chętnie zgodzę się, żebyśmy zakopały topór wojenny.
To rozwiązanie, którego szukamy.
Tego bym chciała.
- Dobra. - I to osiągnęłyśmy.
Jeszcze dużo przed nami.
Nie ma wątpliwości, że dramatów jest mnóstwo.
Ale wiem też, że uwielbiacie się bawić.
Przyjrzyjmy się więc nieco lżejszym chwilom w O Group.
- Spodnie połączone z butami. - Nigdy takich nie widziałam.
- Niesamowite! - Wkładasz je raz.
Jak w scenie z Marilyn Monroe.
Wyglądam jak ten dom?
To jest jak skorupa.
Dotykasz moich cycków.
Mała torebka z wiadomością dla wszystkich.
„Dziewczyno, byłaś fanką”.
To pochwa.
Myślałam, że to torebka.
- A to tylko piłka. - Cudo.
Chcecie chipsa?
Wyciągnęłaś chipsa z torebki Birkin.
- Można wspiąć się po linie. - Co?
Jaką polisę ubezpieczeniową mamy w biurze?
Jestem następna.
Chwileczkę. O Boże!
Boże.
A te kulki?
Chyba nie lubisz mieć kulek przed oczami.
Dawno nie miałam kulek przed oczami.
Nigdy nie śmiałam się w tak okropny sposób.
To lepsze niż moje…
- Chyba połknęła muchę. - Mówisz poważnie?
Boże.
Może to znak, żebym zamknęła buzię.
Prawie się znokautowałam.
- Amanza. - O Boże.
To było niezłe.
- Bre. - Cześć.
Podobno lubisz chipsy.
Mam tylko jeden.
Nie chcę jednego!
- Mam jeden. - Dobrze.
Nie ma za co.
Bre, kto w biurze ubiera się najlepiej?
Każdy ma swój styl.
- Mój jest najbardziej oryginalny. - Bre się najlepiej ubiera.
Jestem bardziej męska, mroczna, monochromatyczna i zwyczajna.
Czasem trudno wymyślić nową kreację.
Uważam, że każda z nas miała swoje dobre kreacje,
a także takie, które są średnie.
Czy jakiegoś image’u żałujecie?
- Wielu. - Naprawdę?
W początkowych sezonach byłam bardzo nudna.
Poza tym z upływem czasu więcej zarabiasz.
- Wtedy łatwiej dobrze się ubrać. - Słusznie.
Ale trzeba mieć gust, żeby to zrobić.
Zwykle jestem dumna ze swoich kreacji, ale gdy oglądałam ten sezon…
Wiesz.
Czasem myślałam:
„Te warkoczyki miały tydzień, ale ta sukienka do nich nie pasowała”.
Czasem nie trafiałam z kreacją.
Raz poszłaś do baru z Chelsea.
Miałyście zupełnie różne stroje.
Ona wybrała się do ciepłych krajów, a ty do zimowej krainy.
Byłam zajęta. Mam dwójkę dzieci, sporo na głowie.
Miałam te same szorty, co w scenie z Chrishell.
Jestem własną stylistką.
Zwykle podoba mi się twój styl.
Góra była na zimę, a dół na lato.
Warkoczyki były z Tygodnia Mody.
Wybijasz się, bo podejmujesz ryzyko.
A to od czasu do czasu kończy się niepowodzeniem.
Czasem mówisz:
„Spóźnię się. Pieprzę to, muszę iść”.
Lepsze to niż nuda.
Oczywiście.
Czekamy z niecierpliwością na twoje kolejne kreacje.
Chłopaki, który z was lepiej się ubiera?
Jeśli lubisz dziadkowe swetry – Jason.
Mówisz o kamizelkach?
O kamizelkach i swetrach dziadka.
- Poprawisz go? - Kocham je.
Gdy go zobaczyłem, pomyślałem:
- „Odważny jest”. - Ikona mody.
Dostarczę ci więcej amunicji. Romain mi pomoże.
W drodze mówiliśmy mu, żeby podciągnął skarpetki,
bo ma skarpety do gimnastyki.
- Grube. - To wyjątek.
- Jeden raz. - Czyżby?
Daje radę. Tylko żartuję.
Mogę coś powiedzieć? Znam ich od 23 lat.
Nigdy nie wiedzieli, jak się ubrać.
Jason wchodził i jeśli coś wisiało na manekinie, mówił: „To jest dobre”.
Naprawdę dużo się nauczyli.
Dziękuję.
- W tym sezonie zrobiłeś postępy. - Dzięki.
Idziemy dalej?
Bre, Chelsea, macie niedługo jakieś spotkanko?
- W planach? - Tak!
- Dla siebie czy dzieci? - Jedno lub drugie.
Obie milczycie. Cudownie!
Bre i Chelsea.
Mięsa w waszych kłótniach było tyle, że aż chciałem zostać weganinem.
Obejrzymy?
Spróbuj empanady!
- To Bre. - Cześć.
Co wiemy o Bre? Ma małe dziecko,
z Nickiem Cannonem.
Związek Nicka Cannona i Bre mi się nie podoba.
Może jest mistrzem manipulacji.
Płodzenie dzieci i tworzenie rozbitych domów
jest ohydne.
Oszukują ją.
Z kim się pieprzę i mam dzieci, to moja sprawa.
Nie potrzebuję osądów.
Zbyt surowo cię oceniłam i chcę cię szczerze przeprosić
za te opinie.
Trudno mi pogodzić się
z kimś, kto ma takie zdanie na temat mojej sytuacji.
Nie wiem, czy umiem puścić to w niepamięć.
O Boże, Bre!
- Jak się masz? - Dobrze. A ty?
- Jestem Cassandra. - Skąd się znacie?
- Z dawnych czasów. - Nie powiedziałabym, że się znamy.
Cześć, dziewczyny.
Cześć.
Miło cię poznać.
Gdy ktoś wyjeżdża od razu z: „Cześć. Miło cię poznać”.
Jak żona ze Stepfordu?
Myślę: „Co robisz, suko?”.
Uwielbiam Cassandrę, bo Cassandra i Bre się nie lubią.
- Ja na twoim miejscu… - Nie jestem tobą!
Nie jestem tobą.
Nie jestem nią. Ani żadną inną laską, która tu pracuje. Jestem sobą.
Kończę z tym gównem.
Mam tego dość.
- Idziesz? - Pieprzyć to.
- Co jest? - Pieprzyć ten program i to biuro.
Co się dzieje?
Chciałam jej przywalić.
- Cholera. - Pieprzyć ich.
- Chelsea była suką? - Nałóż odżywkę, Cassandra.
Przytnij rozdwojone końcówki i popraw sobie rzęsy, prostaczko.
Chce mnie atakować? Ja załatwię wszystkich.
Nie wiem, od czego zacząć.
Doprowadziłyście tę sytuację do ekstremum.
Czemu nie możecie się pogodzić? Tak długo to trwa.
- Po pierwsze… - Tak?
Po pierwsze, ludzie wtrącali się w moje życie, prowokowali mnie,
byłam wyzywana, obrażano moją rodzinę i mnie.
Wszyscy mi mówili, jakie to okropne, jakim jest złym człowiekiem i złym ojcem.
Że lecę na kasę.
Słyszę to bez przerwy.
I mam tego dosyć. Nie jestem z tego dumna.
Są to zachowania,
których nie chcę i nad którymi próbuję pracować.
I nie chcę przebywać w towarzystwie ludzi, którzy takie zachowanie mogą wywołać.
To nie musiało zajść tak daleko,
ale z drugiej strony uprzedzałam, że potrafię się odegrać.
Rozmawialiście o tym w domu?
- Co na to Nick? - Nie jest szczęśliwy.
- Było ci ciężko? - Oczywiście. To moje życie.
To nie jest, jak w waszym przypadku, kłótnia o transakcję.
To moja rodzina. To moje dziecko.
Dotyka to innych ludzi, którzy nie mają związku z tym programem.
To zaszło bardzo daleko.
Nie pozwolę, żeby jakaś dziewczyna,
która wystawia swoją waginę w Internecie, mówiła mi, co to jest klasa.
Dla jasności… Nie mówiłaś o Chelsea, prawda?
Nie mówię o Chelsea.
Ja też chciałam to wyjaśnić.
W Internecie nie ma mojej waginy, może w telefonie Emmy…
To co innego.
- Za dużo informacji. - Chelsea.
Naprawdę chciałaś jej coś doradzić czy próbowałaś jej zaleźć za skórę?
Naprawdę próbowałam jej doradzić, a jeśli chodzi o Cassandrę
nie rozmawiałam z nią od tamtego przyjęcia.
W pewnym momencie Chelsea cię przeprosiła.
Zaskoczyło mnie, że powiedziałaś: „Dzięki, ale nie przyjmuję przeprosin”.
Czemu cię to zaskoczyło?
Bo…
To zaskakujące, że ktoś próbuje przeprosić,
a ty tego nie przyjmujesz.
Nie powiedziałam, że nie przyjmuję.
Powiedziałam, że doceniam to, że mnie przeprasza,
ale nie wiem, czy mogę to puścić w niepamięć.
Potem zachowanie było zupełnie odwrotne.
Więc nie, jutro nie skoczymy na drinka jak przyjaciółki.
Co takiego zostało powiedziane po przeprosinach…
Oglądałaś ten sam fragment?
Wszystko, co wydarzyło się później z Cassandrą i resztą…
To nie było wymierzone w ciebie.
Naprawdę byłam ciekawa,
co się dzieje między tobą a Cassandrą.
Cieszyłaś się, że ktoś mówi, jakie mam okropne cechy.
I to wszystko, co mówiłaś…
Chcę usłyszeć te plotki. Czytasz mi w myślach.
To moja najbardziej pokrzepiająca rozmowa na ten temat.
Odkąd się pojawiła, po raz pierwszy ktoś mówi,
co naprawdę myśli.
- To bardzo pokrzepiające. - Tak.
Wiem, że nie jestem wariatką.
Chodzi o to, że widziałam, że jesteś dla niej wredna.
Była to ta sama energia, jaką ja czułam od ciebie.
Byłam wredna czy zimna i nie wchodziłam w interakcje?
Tu się chyba różnimy.
Rozumiem, dlaczego się pokłóciłyśmy.
Skomentowałam publicznie twoje prywatne życie.
Muszę zatem przeprosić publicznie za ocenianie czegoś,
co w ogóle nie jest moją sprawą.
Czy teraz możecie zacząć od zera?
To zależy.
Możemy się pokłócić, a następnego dnia znów się przyjaźnić.
Ale czy będę tak komentować coś, co mnie nie dotyczy?
Nigdy więcej.
Jeśli wrócisz, możesz z nią pracować?
Jeśli moja rodzina nie będzie obgadywana.
Piłeczka jest po jej stronie.
Problem z głowy!
Mimo dramatów jest to program o nieruchomościach.
Zobaczmy najciekawsze domy.
Nie ma sobie równych.
Spójrz na to.
- To jest niesamowite. - Oszałamiające!
Mamy pełnowymiarowe boisko do koszykówki.
A dalej jest kryty basen olimpijski.
Mamy tu prawdziwy angielski pub
z drążkiem do striptizu.
Garaż na 20 samochodów.
O Boże.
Luksusowa strona Cabo.
Jason, jak sprzedaż?
Zwolniła.
Myślę, że to najsłabszy rok
od dziesięciu lat.
Wysokie stopy procentowe, podatek od rezydencji…
Czy któraś z pań zarobiła szczególnie dużo?
Większość z nich świetnie sobie radzi w tym roku, zważając na warunki.
Ciężko pracowały.
Choć mogłyby ciężej i rynek mógłby się zmienić.
Ale nie będę siedzieć i narzekać,
bo każda z tych kobiet ciężko pracowała w tym roku.
Zakładam, że dużo dla ciebie zarobiły,
bo miałeś pieniądze na nowe biuro.
Chrishell, nazwałaś je placem zabaw dla dorosłych?
To plac zabaw dla dorosłych. Fantastyczne miejsce.
- Cudownie! - Fantastyczne.
To plac zabaw dla dorosłych, ale my lubimy się bawić.
Mamy więcej miejsca i więcej łazienek.
To dobrze.
Było warte tych pieniędzy?
To jego pieniądze, może je wydać.
Ale było to znacznie więcej, niż ja byłabym gotowa wydać.
Brett, widzieliśmy w serialu, że często się o to kłóciliście.
Znaleźliście rozwiązanie?
Co dzień się kłócimy i znajdujemy rozwiązania.
Może dla widzów to była wielka sprawa,
ale dla nas to dzień powszedni.
Ich relacje zmieniają się błyskawicznie. Bez względu na to, gdzie są.
Wszystko wokół staje się czarne.
Czasem pytasz: „Będziecie to robić teraz?”.
Najlepsza i najgorsza historia… To był jakieś osiem lat temu.
Idziemy do restauracji po drugiej stronie ulicy.
Z kurczakiem?
Jeden z nich zabrał coś z talerza drugiemu.
- I zaczęła się wojna. - To ja.
- To było z jego talerza. - Dałem mu kawałek.
Mówili: „Wyjdźmy na dwór”.
Wyszli na zewnątrz i zaczęli się bić
pod billboardem z ich twarzami na Bulwarze Zachodzącego Słońca.
Bili się na pięści.
- Te kłótnie bywają głupie? - Kłócimy się o głupoty.
Ale potem się godzą.
W rodzinie szybko się zapomina.
Jason, będzie więcej biurek?
Będzie więcej agentów?
Taki jest plan.
Biuro jest teraz dwa razy większe i mamy więcej biurek,
więc chcę zatrudnić agentów.
Wspaniałe wieści.
Gdy szukasz agentów,
poza ogromną osobistością,
na co jeszcze zwracasz uwagę?
Na każde 500 osób, które przesyłają CV,
spotykamy się z pięcioma osobami, a zatrudniamy jedną.
W zeszłym tygodniu odbyliśmy parę spotkań.
Zdradzicie nazwiska?
Jeszcze nie podjęliśmy decyzji.
Wreszcie sprzedałaś dom Harry’ego Stylesa.
- Brawo. - Tak!
- Zadzwoń! - Byłoby świetnie.
Szkoda, że nie mamy tego wielkiego dzwonu.
Ale mam mały.
Zadzwonisz?
Nie mogę się ruszać w tym gorsecie, ale zadzwonię.
Ten jest znacznie przyjemniejszy dla ucha.
- Powinniśmy je zamienić. - Wszyscy są szczęśliwi.
Ja też.
Czasem widzowie zastanawiają się,
czy transakcje, które przeprowadzacie, są prawdziwe.
Możecie to wyjaśnić?
Myślę, że ciężko pracujemy.
To trudna sytuacja, kiedy ktoś kwestionuje naszą pracę.
Wkładamy w to wiele wysiłku i czasu.
Mamy dużo ofert.
W przypadku domu Zedda poświęciłam wiele godzin na prezentacje.
I się nie sprzedał.
Pamiętam, jak przygotowywałam dom Zedda do wystawienia.
Siedziałam w sadzawce
i układałam kamienie, żeby zdjęcia były idealne.
Wszystkie jak tutaj siedzimy pracowałyśmy bardzo ciężko.
Czasem myślę:
„Wciąż pokazujecie domy?”.
Czy to nie dziwne?
Czy w przypadku domu Harry’ego Stylesa
ludzie nie chcieli go oglądać tylko dlatego,
że ty ich miałaś oprowadzać?
Tak właśnie robią, a ja staram się ich wybadać.
Prosimy o dowód posiadania funduszy.
To wszystko jest ważne.
Nie chcę, żeby do mnie dzwonili,
żeby przyjść i oglądać mnie.
Fani codziennie chcą cię zobaczyć. Fascynujące.
Chelsea i ja poszliśmy na spotkanie w sprawie domu za 10 mln w Hermosa Beach.
Była niesamowita na tym spotkaniu.
Zasługujesz na pochwały.
Zrezygnowaliśmy z tego domu, bo inni wycenili go na 11 mln dolarów,
a my na dziewięć.
Ale byliśmy świetni i za pół roku dostaniemy to zlecenie.
Super.
Jason, gdy Bre pojawiła się pod koniec sezonu,
zakwestionowała zasady wypłacania prowizji.
Czy to cię niepokoi?
Nie mam nic przeciwko kwestionowaniu zasad prowizji.
Ale też nie zamierzam ich zmieniać.
Wszyscy otrzymują od 50% do 70%.
- Między 50 a 70. - Tak.
Jak decydujesz, kto dostaje 50%, a kto 70%?
To zależy od mojego udziału w transakcji.
Między 50 a 70% dla nas, nie dla niego.
Ja biorę od 30% do 50%.
Firma bierze nie mniej niż 30 i nie więcej niż 50.
Gdy podjęłaś ten temat, zdziwiłem się, że nikt tego wcześniej nie robił.
Też tak uważacie?
To jedyna kłótnia, w jaką wdałam się z Jasonem.
On mówił: „Nie zmienię tego”. A ja: „Nie podoba mi się to”.
Oczywiście po pięciu minutach się pogodziliśmy, jak z Brettem,
bo jesteśmy jak rodzina.
To, co zyskujemy, jest znacznie ważniejsze
niż wyższa prowizja.
Czy to, co powiedziała Mary, zmienia twoje zdanie, Bre?
Nie. Nie w chwili, gdy o tym dyskutowaliśmy.
Ja przyszłam z firmy, w której miałam podział 90-10.
Więc dla mnie było to za dużo pieniędzy.
Rozumiem ich argumenty i rodzinną atmosferę. Nic w tym złego.
Tak jest.
Ale ja nie byłam jeszcze rodziną, dopiero przyszłam i wolałam inną kwotę na czeku.
Nicole,
nie dogadywałaś się z niektórymi dziewczynami,
ale jeśli chodzi o ówczesną dziewczynę Jasona, Marie-Lou,
byłaś jej największą fanką.
Chrishell już mniejszą.
Teraz więc prosto z Paryża urocza Marie-Lou.
Witaj, Marie-Lou. Jak się masz?
- Dobrze. - Dołącz do nas.
Bardzo się cieszę.
Cześć.
- Myślałam, że żartują. - To miłe, Jason.
- Cześć, skarbie. - Minęło sporo czasu.
- Boże. - Boże.
Dziękuję.
Usiądź obok Nicole.
- Nie sadzaj jej obok mnie. - Dziękuję.
- Marie-Lou, jak się masz? - Bardzo dobrze.
- Kiedy ostatnio się widzieliście? - Gdy zrywaliśmy.
Pozostajecie w kontakcie?
Pisujemy do siebie. Ale mieszkamy na różnych kontynentach, więc to trudne.
Marie -Lou pojawiła się w programie i zniknęła
jak atrakcyjna nieruchomość na rynku.
Odświeżymy pamięć i obejrzymy jej chwile z sezonu siódmego.
Zobaczcie.
Jak długo z nią jesteś?
Osiem miesięcy. Ma 25 lat.
Studiowała ekonomię i zajmuje się brandingiem.
Nie dziwię się, że studiowała ekonomię,
bo jest z Jasonem.
Z ekonomicznego punktu widzenia to świetna decyzja.
Spodziewać się czegoś w Paryżu?
To żart.
Szkoda, że nie mogę się przyjaźnić z Chrishell.
Wiem, ile znaczy dla Jasona.
Jestem z Chrishell.
Tak.
Nie chce się ze mną przyjaźnić.
Dlatego że byłam zazdrosna i płakałam.
To jest nagrane. Nie powiedziałam tego.
Jestem dziewczyną Jasona i byłoby miło,
gdybyśmy miały dobre relacje.
Pytałam, jak długo mieszkałaś w Paryżu,
- kiedy wracasz… - Nie. Nie ty pytałaś, tylko G.
Żartujesz?
Bardzo lubię G. Ona jest miła.
G jest osobą niebinarną.
To proste. Nie znasz mnie.
- Nie będę twoją przyjaciółką. - Przyjaźń z Jasonem nie jest tego warta?
Muszę brać w tym udział?
- To jakiś absurd. - Przepraszam, Jason.
To nie jest tego warte. Przyjaźnię się z Jasonem, ale nie muszę.
Dobrze. Marie-Lou?
Ciekawie się to ponownie ogląda.
Świetnie się bawiłam.
Było trochę dramatów, ale w sumie było miło.
Dobrze.
Nigdy nie musiałem jeść lunchu z nowym partnerem mojego eks.
Nigdy tego nie robiłem. Jak było?
Słuchajcie.
Mam nadzieję, że oboje jesteście szczęśliwi.
Ja jestem.
Nie chciałam mieć z tobą konfliktów,
bo nie chciałam psuć sobie szczęścia, które…
Miałam nadzieję, że kiedy spotkasz mnie i G,
zobaczysz, że jestem zakochana po uszy.
Nie mogłabym być bardziej zakochana.
Trudno tego nie zauważyć, jeśli się spędzi z nami pięć minut.
Taki był cel, który chciałam osiągnąć.
Nigdy tego nie krytykowałam.
Myślę, że kochasz G, a G kocha ciebie.
- Nigdy tego nie krytykowałam. - On spytał: „Jak było?”.
Wyjaśniłam, dlaczego zgodziłam się na to,
ale nie chciałam też żadnych tarć, bo nie to było celem tej rozmowy.
Miałaś wrażenie, że grasz drugie skrzypce?
Czułaś się zagrożona przez jej relacje z Jasonem?
Chrishell była tylko tematem dla kamer.
Mieliśmy cudowny związek. Bardzo się kochaliśmy.
I to jest dla mnie problemem. Jestem tematem dla kamer.
Mam dość, że inni próbują mi dowalić przed kamerami.
To nic fajnego.
Tak było w każdym przypadku. Dlatego tak się denerwowałam.
Zanim przed kamerami powiedziałaś, że jestem dla ciebie wredna,
raz spotkałyśmy się bez Jasona.
Mówiłaś, że byłam dla ciebie miła tylko przy Jasonie.
Mam selfie. Zrobiłyśmy słodkie selfie.
To było przed wszystkimi historiami
i twoimi opowieściami przed kamerami.
Mamy słodkie wspólne zdjęcie w łazience.
Ale to nieprawda.
Widywałyśmy się częściej.
To zdjęcie to nieprawda?
To jest prawda,
ale kłamiesz, że widziałyśmy się tylko raz bez Jasona.
Kiedy się spotkałyśmy bez Jasona poza tamtą sytuacją w łazience?
Zawsze byliście razem.
Mogę ci przypomnieć.
Robiliśmy test na Covid. Byłaś z Emmą, a ja byłam sama.
Przed przyjęciem musieliśmy zrobić test. Stałyście obok mnie…
Kiedy powiedziałam, że masz piękną sukienkę?
- Nie mówiłaś tego. - Mówiła.
- Mówiłam. - Powiedziała to w penthousie.
Ja nic nie mówiłam, a ona tak. Pomyślałam: „Chrishell jest taka miła”.
O co chodzi?
To nieprawda. To wasza prawda.
Szeptałaś coś i chcę wiedzieć, co mówiłaś.
- Do Bre? - Tak.
Że to ciekawe, jak Nicole się cieszy, że Marie-Lou tu jest.
Zmieniłam się jakoś?
Podoba ci się, że ktoś nie lubi Chrishell.
To spekulacje.
- Mówię tylko o faktach. - Jestem taka sama, jak przez cały dzień.
To przyjaciółka.
- Czemu to ci przeszkadza? - Robię to, co zwykle.
Na pewno się cieszysz, że tu jest, bo ona też nie lubi Chrishell.
Każdy, kto mnie nienawidzi, znajdzie tam przyjaciółkę.
- Dziękuję! - O to jej chodzi.
Chrishell na to nie zasługuje.
Nasze relacje nie zależą od Chrishell.
Po prostu się lubimy. Po prostu.
Emma, szeptałaś do Bre. Bre, co o tym sądzisz?
- Zgadzasz się z tym, co mówi Emma? - Tak.
To normalne ludzkie zachowanie.
Więc to ma sens.
- Umiałabyś coś wskazać? - Mam pytanie.
Już to mówiłyśmy.
Mam wskazać na ciebie? To pomoże?
Wskaż jakieś zachowanie.
Podjudzasz ją.
Mówisz teksty typu: „Chce mieć ciastko i je zjeść”.
On nie je ciastek.
Nie wiem, po co jej to mówisz.
Czy to możliwe, że po prostu ucieszyła się ze spotkania z przyjaciółką?
Czy to możliwe, że nie miało to nic wspólnego z tym…
Tylko udaję adwokata diabła.
Nie mówimy o entuzjazmie,
jaki Nicole wykazała, gdy zobaczyła Marie-Lou.
Tylko o moment, kiedy Marie-Lou i Chrishell zaczęły się kłócić.
Dzisiaj tego nie rozwiążemy.
Musimy iść dalej.
Marie-Lou, świetnie wypadłaś w programie.
Bardzo dziękuję, że do nas przyszłaś.
- Dziękuję wam. - Dobra!
Fajnie było!
Mary, Romain, wiemy, że wiele przeszliście.
Mówiliście o tym w programie. To bardzo odważne z waszej strony.
Nie chcę ciągnąć tego tematu.
Ale ja i widzowie
bardzo wam współczujemy, że to przeżyliście.
Czy dobrze się czujecie?
W tej sytuacji.
Tak.
Na tym zakończę. Romain, też sobie radzisz?
Chcecie się pochwalić nowym szczeniakiem?
- Tak. - Tak.
Tak, chcę.
Macie go tu?
Tak. Nie możemy go zostawić.
Tak go kochamy.
- Zobaczmy. - To nasze nowe dziecko.
Thor, prawda?
Cześć, Thor!
Jest cudowny!
Mama!
Tak, to jest Thor.
- Jest piękny. - Jestem jego dziewczyną.
- Wybrał mnie. - Boże.
- To nasze dziecko. - Cieszę się, że go macie.
Za każdym razem ma inny kolor.
Chrishell, jak sprzedajesz domy, gdy G jest w trasie?
A może robisz sobie przerwę?
Oczywiście
nie mogę brać ofert, ale pracuję z kupcami.
Ta praca często polega na znalezieniu odpowiedniej nieruchomości,
a internetowy system wymiany ofert działa wszędzie.
- Można więc pracować z kupcami. - Dobrze.
To bardzo osobiste pytanie, czasem też niestosowne,
ale wiem, że chciałaś mieć dziecko.
Widzieliśmy to w ostatnich sezonach.
Wciąż o tym myślisz?
Chcesz iść dalej tą drogą?
Tak. Planujemy wspólnie założyć rodzinę.
G bardzo chce
iść tą drogą ze mną.
Więc tak, bardzo się z tego cieszymy.
Czy już robicie coś w tej kwestii,
czy dopiero o tym dyskutujecie?
Myślę, że mogę wam powiedzieć,
że jesteśmy w trakcie całej procedury założenia rodziny.
Cudownie! Bardzo się cieszę.
Zmieniamy temat.
Widzieliśmy kilka niezwykłych torebek:
od piłki do koszykówki Amanzy po waginę Chelsea.
Ale jedna torebka wyjątkowo mnie urzekła.
Amanza, to twoja torebka „Mów prawdę”.
Uważam, że jest cudowna.
Ale z powodów, których jeszcze nie rozumiesz.
Pora, byście wszyscy powiedzieli prawdę.
By mieć pewność, że mówicie prawdę, sprowadziłem eksperta.
Dołączy do nas John Grogan, który zajmuje się obsługą wariografów.
- John! - Co?
- Przestań. - Cześć, John!
Dziękuję, że do nas dołączyłeś.
Powitajcie Johna!
O rany!
Zestresowani? Podekscytowani?
Mnie się podoba!
Też się cieszę.
Wiecie, co to jest, ale John i tak wyjaśni.
John, wyjaśnij, jak to będzie wyglądało.
Obserwuje się mikroskopijne zmiany ciśnienia krwi, potu i oddechu.
Taki sam test przechodzą kandydaci na policjantów i agentów FBI.
Stwierdzimy, czy kłamią.
- Jest taki poważny. - Bardzo.
Zaczynamy grę?
- Bre. - Wiedziałam, że na mnie trafi.
Usiądziesz? Zostaniesz podłączona.
Pytania pochodzą z mediów społecznościowych.
Pytamy o to, co interesuje publiczność i sprawdzamy, czy mówicie prawdę.
Zaczniemy od czegoś lekkiego.
Nie świećcie po oczach.
Wyglądasz świetnie. Nie martw się.
- Światło z góry to grzech. - Chcemy cię nastraszyć.
- Jesteśmy w LA? - Tak.
- To prawda. - Prawda.
Czy twój syn ma na imię Legendary?
Tak.
- Prawda. - Dobrze.
Czy uważasz się za najseksowniejszą w biurze?
- Co to za pytanie? - Nie wiem. Publiczność chce wiedzieć.
Nie.
- John? - To kłamstwo.
Takie jest to pytanie.
Boże, przezabawne.
Umieram!
- Bre… - To jest ciekawe.
Następne pytanie.
Czy masz problemy z gniewem?
Pewnie tak.
To prawda.
- Dobra! - Mówiłam, że nad sobą pracuję.
Czego jeszcze ode mnie chcesz?
- Umawiałaś się z klientem? - W nieruchomościach?
- Tak. - Nie umawiałam się.
Czy się pieprzyłam? Może. Nie, żartuję.
- John? - Prawda.
Prawda. Dobra.
- Zaprzyjaźnisz się z Chelsea? - Może.
John?
Kłamstwo.
- Ostatnie pytanie. - Boże.
Czy Michael B. Jordan…
jest dobry w łóżku?
Sam chcę wiedzieć.
- Amanza chce wiedzieć. - To mój wymarzony kochanek.
Będę miała kłopoty.
- Cholera. - Nie.
To prawda.
Nie!
Już o nim nie marzę.
Wybacz, kochanie.
- Bre? - Tak?
- Brawo. - Dobra robota!
Brawo, Bre!
Cholera! Zniszczyłam dziś marzenia wielu dziewczyn.
I chłopaków.
- Nicole. - Tak czułam.
Miałam przeczucie.
Gotowa?
Zaczynamy?
Nicole, pracujesz w biurze od ośmiu lat?
- Tak. - To prawda.
Jesteś zamężna?
- Jestem. - To prawda.
Masz się za najseksowniejszą w biurze?
- Nie. - To prawda.
Czy zaatakowałaś Chrishell, żeby zdobyć popularność?
Nie.
- To prawda. - Prawda!
Co o tym sądzisz?
Więc o co ci chodziło?
Nie wiem, jak to…
Nicole, jesteś wolna. Możesz ją odłączyć.
John, gotowy na następną?
Następna ofiara!
Chrishell! Chodź, kochanie.
Stresujesz się, Chrishell?
Nie, zróbmy to.
Zaczynamy od czegoś lekkiego.
Jesteś żoną G Flip?
- Jestem. - Dobra.
- Prawda. - Zgadza się.
- Byłaś ostatnio w Australii? - Tak!
- To prawda. - Dobrze.
Czy ty masz się za najseksowniejszą w biurze?
Nie.
Co za napięcie.
Prawda.
To będzie fajne.
Kto jest lepszy w łóżku…
O nie.
G Flip czy Jason?
No nie.
To łatwe.
Mogę nie odpowiadać,
ale powiem, że osoba, której jestem żoną, G.
Oczywiście.
- To nic osobistego. - Nie martw się.
Tak uważa.
To prawda.
Porównujesz dwie różne dyscypliny.
Dobra. Ufasz Amanzie?
Nie.
Dobra. John?
- Prawda. - Nie ufasz.
Czy próbowałaś empanady Emmy?
O Boże!
Prawdziwej empanady czy mojej empanady?
- Jak woli! - Nazywasz to empanadą?
- Rozum to, jak chcesz. - Wyjaśnijmy.
Próbowałam empanady Emmy z zamrażarki.
Nie próbowałam empanady Emmy z dolnych regionów.
Mówi prawdę?
Co się dzieje?
To niejednoznaczne.
Zaśmiałam się. Zapytaj jeszcze raz.
Ręka mi drży. Zaśmiałam się.
Nie próbowałam.
Maszyna zgłupiała.
Tak to zostawmy.
Twój czas się skończył. Gotowi?
Jason.
- Chcę spróbować. - Fajnie, że się cieszysz.
John jest taki poważny.
To niepotrzebne. Nie kłamię.
Odważna deklaracja.
- Gotowy? - Tak.
Czy Brett to twój brat?
Tak.
To prawda.
Masz na sobie niebieski garnitur?
Tak.
Prawda.
Jesteś najseksowniejszy w biurze?
Z facetów? Nie, bo Romain jest w biurze, więc nie.
- I ja. - To kłamstwo.
Wyczułem, że to kłamstwo.
Naprawdę masz 167 centymetrów wzrostu?
W tych butach – tak.
Co za pytania.
Kłamstwo.
Czy związałeś się z Marie-Lou dla programu?
Nie.
- To prawda. - Brawo.
Czy wciąż kochasz Chrishell?
Nie.
Kłamstwo.
Urocze.
Brawo.
Wiemy, że byłeś związany z Mary, Nicole i Chrishell.
Czy z kimś jeszcze miałeś bliskie stosunki?
Z kim?
Nie ze mną!
Ze mną też nie!
To nie ja.
Bardzo dziękuję.
Nie ze mną.
Nie.
- John? - Nie.
Prawda.
Jaki zaskoczony!
Jason jest zaskoczony!
To prawda!
Aparat się zepsuł.
To prawda.
Jesteś wolny.
- Świetna zabawa. - Dziękuję.
Brawo!
Następna osoba.
Chelsea.
Odmawiam zeznań.
Widziałam, jak to się odbywa.
Chodź.
Zadajecie bardzo osobiste pytania.
Dostrzegłam też pewne wady tego systemu.
- Aparat nie działa. - Nie obwiniaj Johna.
Bez urazy, John, ale niektóre odpowiedzi…
Które?
- Nie powiem. - Co się nie zgadzało?
Popieram Chelsea.
Aparat nie działa.
Bo całowałam się z Jasonem?
- Całowałaś się z Jasonem? - Przyjaźnimy się od 23 lat.
Mieliśmy trochę czasu.
- Tylko się całowaliście? - Nie.
- Spaliście ze sobą? - Tak.
Jej nie trzeba podłączać.
Co?
Jason, odsłaniasz kolejne karty.
Amanza, mogę teraz prosić ciebie?
Tak.
Masz dwoje dzieci?
Tak.
Prawda.
Co, gdyby powiedział, że nie?
I co teraz?
- Mieszkasz w Kalifornii? - Tak.
- Prawda. - Dziękuję.
- Jesteś najseksowniejsza w biurze? - Tak.
Tak, Amanza.
- Prawda. - Tak!
Myślisz, że się najlepiej ubierasz?
Nie.
Prawda.
Miałaś kiedyś seksowne myśli o Jasonie?
Chyba znam odpowiedź.
Tak.
- Jason przeżywa najlepsze chwile. - Prawda.
Ufasz Chrishell?
Tak.
Prawda.
Skończyłaś badanie. Dziękuję.
Brawo, Amanza.
- Kochanie, ty? - Ja? Dobrze.
Emma!
Co to za pytania?
Chodź tu!
Potrzebowałam cię.
Moje cycki mają własny mózg.
Powiedzą: „Tak, nie. Nie wiemy”.
Dziękuję.
- Emma? - Tak?
- Jesteśmy w Los Angeles? - Tak.
Prawda.
- Chrishell to twoja przyjaciółka? - Tak.
Prawda.
Dałaś radę.
- Szok. - Udało nam się.
Masz się za najseksowniejszą w biurze?
- Nie. - To kłamstwo.
Spotykasz się z kimś?
- Nie. - To spojrzenie oznacza „tak”.
Nie potrzebujemy Johna.
Wielkie kłamstwo.
Spójrz na Chrishell.
Odepnijcie mnie!
Czy kochasz Chrishell?
Tak.
Prawda.
To czysta siostrzana miłość.
Uważasz Amanzę za przyjaciółkę?
Tak.
Czemu tak trudno odpowiedzieć?
Bo nie rozwiązałyśmy pewnych problemów.
- Uważam, że dolewała oliwy do ognia. - Kłamstwo.
- Zdaniem Johna tak nie jest. - Nie rozmawiałyśmy o tym.
Czy lubisz Bre bardziej od Chelsea?
To pojebane.
- Oczywiście, że nie. - Kocham je tak samo.
- Tak samo? - O Boże!
- Odmów zeznań! - Prawda.
To prawda!
Ten aparat musi być zepsuty. Kocha cię, Bre. Ale tak samo?
Co to ma być? Ja już kończę.
Brawo!
Dziękujemy ci. To było bardzo ciekawe.
Wielkie dzięki.
Wiemy, że agentki z LA wymiatają na rynku nieruchomości.
Ale agenci z Orange County też nabierają rozpędu.
Powitajcie Gio, Brandi, Alex Hall i Polly.
Cześć. Witam.
Co słychać?
Witam wszystkich. Mamy dla was kilka miejsc.
Wszyscy wyglądają wspaniale.
Jak się macie?
- Dobrze. A ty? - Świetnie.
Brandi, wyglądasz super.
Co u ciebie? Odpoczywasz?
Oczywiście, że nie. Przy dzieciach, nieruchomościach, Oppenheim Group?
Stawka jest wysoka. Nie ma czasu na relaks.
To mi się podoba.
- Gio, właśnie urodził ci się syn. - Tak.
- Wszystko gra? - Poza tym że nie śpię, tak.
Rozumiem cię świetnie.
Polly, radzisz sobie poza Anglią?
Owszem.
- Jankesi dobrze cię traktują? - Tak.
- Większość z nich. - Rozumiem.
- Alex Hall. Jak się masz? - Dobrze.
- U dzieci dobrze? - Tak.
Gotowi?
Jedziemy.
Dobrze.
Uwielbiam wasz program i nie mogę się doczekać dalszego ciągu.
Obejrzyjmy zwiastun trzeciego sezonu.
Jest epicki!
Nie widziałem go.
OC nie jest dla słabych.
Zrobię wszystko, by tu odnieść sukces.
Jestem bliska zdobycia największej oferty w Oppenheim Group.
Co za impreza!
- Wygląda niesamowicie. - Dziękuję.
Zostałem wykorzystany.
Jeśli nie masz szacunku, musisz go zdobyć.
To moja specjalność.
Przestań się rządzić.
Lepiej się uspokój.
Rozumiesz?
Miej oczy szeroko otwarte. Pamiętaj, że ostrzegaliśmy.
W tej branży pływasz albo idziesz na dno.
Jasne.
Cholera. Boże.
Nic ci nie jest?
Oszołomiłeś mnie i zniknąłeś.
Czego chcesz?
Niedługo skończę 34 lata. Też chcę mieć dzieci i żonę.
Nie rozumiemy się.
Ja odpadam.
Skłamałaś.
- Nie kłamię. - Boże!
Sean to kłopoty. Interes mu kiepsko idzie.
Niczego nie sprzedał.
Też chciałbym, żeby oferty załatwiał mi tatuś.
On pójdzie na dno.
Podobno rozsiewasz plotki.
- Jakie? - Nie udawaj głupka.
Musi być ostro powalony,
żeby coś takiego wymyślić.
Mówiło mi to wiele osób.
Mamy duży problem.
Śpię jak dziecko, bo znam prawdę.
Będziesz dalej tak zmyślać?
- Nie mów o mojej rodzinie. - Nawet nie próbuj.
Dziecko!
O Boże.
Szybko!
Wygrałem!
Jeśli Jason jest takim, za jakiego go uważam,
nie zagrzeje długo miejsca w Oppenheim Group.
Nie chciałem, by to się tak skończyło.
Dawno z takim zaciekawieniem nie oglądałem żadnego serialu.
Jesteście twardzi! Podoba mi się!
Co myślisz o tym zwiastunie?
Widzicie go pierwszy raz.
I jak?
Mnie pasuje.
Nie robiłam tam nic wstydliwego.
Mnie się podobał.
- Tylko sprzedajesz domy. - Kropka.
Zmieścili tam dużo wątków, ale wydarzyło się o wiele więcej.
Jeszcze więcej?
Czuję się, jakbym doznała szoku pourazowego po wybuchu bomby.
Zobaczyłem swoją ciężarną żonę i poczułem się lepiej,
ale dzieją się tam różne akcje.
I sprzedajemy niezwykłe domy. Zapraszamy.
- Co się dzieje? Chciałbym wiedzieć. - Nie mogą powiedzieć!
Nie mamy tyle czasu.
Nie zdążymy wszystkiego wyjaśnić.
Wiele z tego wyparliśmy, bo to traumatyczne przeżycia.
Pewnie rozumiecie, jak to jest.
Patrzę i myślę: „Cholera, temu człowiekowi odbiło”.
Jason, ostatnio czytaliśmy, że Tyler odszedł.
- To prawda? Co się stało? - Odszedł. To prawda.
Będzie pracował z ojcem, który jest znanym agentem.
Nie lubię mówić w imieniu innych. Myślę, że to było dla niego za dużo.
Alex Hall, wiedziałaś?
- Tego się nie spodziewałam. - Szok!
Szokujące.
- Wiedziałaś, że odchodzi? - Nie wiedziałam.
Dopóki nie odszedł.
Trochę to trwało,
zanim się zdecydował.
Kilka razy groził.
Mówił: „Odejdę”, a potem tego nie robił.
Wątpiłam, że to zrobi.
Przestałam na to zwracać uwagę, więc nie wiedziałam.
Wciąż utrzymujecie kontakt?
Jestem zablokowana na Instagramie. Zostałam wykluczona.
- Czemu? - Też chciałabym wiedzieć.
- Uważasz, że to było uzasadnione? - Absolutnie nie.
Tylko ciebie zablokował?
Nawet o tym nie wiedziałam. Polly mi powiedziała.
Ja rozmawiałam z Tylerem.
Od czasu jego odejścia.
- Macie dobre relacje? - Tak.
Pisaliście do siebie?
Alex, co znaczyła twoja mina, gdy Brandi mówiła o miłych wiadomościach.
Co powiedziała?
Że wiadomości były miłe, bez dramatów.
Nie wiedziałam, że Tyler i Brandi coś łączy.
Denerwujesz się, że do siebie pisali?
Nie, tylko myślę, że Brandi nie przyjaźni się z Tylerem.
Jeśli to sugerowała, moim zdaniem to brednie.
Słucham?
Sugerowałaś, że do siebie pisaliście.
- Mam ci to pokazać? - Odpowiadam na pytanie.
Kontynuujcie.
Więc was coś łączy.
Nic nas nie łączy.
Nic dobrego.
Wkurza cię, że napisał do niej, a nie do ciebie?
Nie chodzi o to, że pisze do mnie ani do Brandi.
Dziwi mnie, że Brandi mówi, że się kontaktowali…
Dziwisz się, że napisałam do niego?
Co w tym szokującego?
- Kto powiedział „szokujące”? - Ponoć byłaś zdziwiona.
Nie wkładaj mi słów w usta.
Nie powiedziałeś tak?
Z nim o tym porozmawiaj.
- Nie mówiłam, że jestem w szoku. - Nie.
Często miewacie spięcia? Czy to tylko przez Tylera?
Nie miewamy spięć przez Tylera.
Nie odzywam się, chyba że ktoś do mnie mówi.
- Nie mówię do ciebie. - Super.
Na razie to zostawimy.
Trzeba obejrzeć trzeci sezon, żeby się w tym wszystkim połapać.
Odświeżcie sobie pierwszy i drugi sezon, żeby nadrobić zaległości.
Bardzo wam dziękujemy.
Miło było was gościć.
Miło was widzieć.
Na razie jesteście wolni.
Dzięki za zaproszenie.
- Na razie. Dziękuję. - Pa!
Naprawdę wychodzicie?
- Do zobaczenia. - Pa.
Co powiecie na przerwę na siku?
- Cholera. - Chryste.
- Boże. - Nigdy tak długo nie wstrzymywałam.
Bre, nie angażuję się dzisiaj,
bo uważam, że większość z tego to bzdury. Nie podoba mi się to.
Ale nie mogą cię zmusić, żebyś mówiła to, co mówiłaś. W tym rzecz.
Myślę, że w tamtych sytuacjach
uważałam, że to, co mówię, jest szczere.
Nie chodzi o twoją sytuację, bo to już odpuściłam.
Myślisz, że mam coś przeciwko tobie.
Że jestem złym człowiekiem.
- Gdybym była, pewnie byś wiedział. - Piękne panny młode!
Musisz zrozumieć, jakie to trudne po tym, co mówiłaś.
Nie uważam cię za złą osobę. Ale trudno puścić twoje słowa w niepamięć.
Zawsze próbuję być szczera.
Kiedy cię nie lubiłam, mówiłam ci to.
Kiedy zmieniłam zdanie, zmieniłam podejście do ciebie.
Doceniam to. Tylko ta sprawa z Cassandrą mnie wkurzyła.
Wykorzystała mnie. A ja nie lubię być wykorzystywana.
Odliczamy.
Za pięć, cztery, trzy…
Zmieniamy temat.
Chrishell i Amanza,
oglądanie waszej rozpadającej się przyjaźni
było smutne.
Przez tak długo widzieliśmy, że jesteście sobie bliskie.
Czy oglądanie tego sezonu było dla was trudne?
To było dla mnie trudne.
Bardzo mnie to dotknęło.
Ale i czegoś nauczyło.
Wiele osób pewnie będzie komentować moje zachowanie. I twoje.
Choć może nie tak wiele, masz więcej fanów.
Ale jest, jak jest i idziemy dalej.
Obejrzyjmy więc, jak jest.
Zobaczymy, co się wydarzyło.
Bardzo się z tego cieszę.
G ma świetne mieszkanie.
A Amanza wydaje się idealną osobą, by ożywić to miejsce.
Ustawię sofę w salonie
Dawaj dalej.
I będzie czad
Uważam, że O Group i dziewczyny to moja rodzina.
Miałam gówniane dzieciństwo i są dla mnie rodziną.
- To będzie twój pierwszy raz. - W Cabo.
Spotkamy się na kolacji.
Co jest?
Wycieczka miała nas zbliżyć.
Skoro Chrishell i Emma mieszkają osobno, traci to sens.
- Gdzie jest Chrishell? - Miały przyjechać.
Mają inne plany.
Cześć. Tu Amanza.
Mamy dwa puste krzesła na kolacji.
Mary i Romain przyszli, mimo tego, co ich spotkało.
Dzisiaj wiem na pewno, że stało się to,
czego się bałam.
Zmieniła się.
Pomyśl, czy to ktoś, kogo chcesz w swoim życiu.
Jest wściekła i zwolniła mnie z projektowania mieszkania G.
Z pracy utrzymuję dzieci.
Skoro mi to zabiera, to jest koniec.
Włożyłam w to dużo pracy, wyłożyłam pieniądze…
Nie będę jej więcej chronić.
Nazwałaś mnie gównianą przyjaciółką i manipulatorką.
Bo byłaś gównianą przyjaciółką.
Są różne kliki. Nikt się nie dogaduje.
Nie ma już rodziny.
Wszyscy chcą być rodziną. Problem w tym, że to toksyczne.
Nie chcę się z tobą kłócić.
Uwielbiam cię.
Przepraszam, jeśli przesadziłam z reakcją.
Byłam urażona.
- Przepraszam. - Ja też.
Ja też cię kocham.
Amanzo,
wypowiedziałaś odważne zdanie, że Chrishell się zmieniła.
Wyjaśnisz, co miałaś na myśli?
Chrishell się zmieniła.
Znalazła głos. Znalazła szczęście z G.
To była zmiana…
Nie jest inną osobą, ale pewniejszą w swoich decyzjach.
Ogólnie rzecz biorąc,
odważniej mówiła o tym, co czuła.
Można to różnie interpretować.
Nie obrażam się na to.
Zmieniłam się, wyznaczam jasne granice.
Nie każdy się z nimi zgadza, ale ja chronię swoją przestrzeń.
Reszta myśli, że Chrishell zmieniła się na lepsze?
To wciąż ta sama osoba. Teraz tylko jaśniej ustala granice.
Wcześniej była bardziej wycofana.
Teraz głośniej mówi, czego chce.
Ale jest tą samą osobą.
Kiedy to mówiłaś,
wiedziałaś, jaką przykrość to zrobi Chrishell?
Nie.
Nie myślałam o konsekwencjach.
To wszystko zdarzyło się za szybko. Źle się zachowałam.
To była kolacja zorganizowana przez Jasona i wydawała mi się wyjątkowa.
Źle oceniłam sprawę z Marie-Lou.
Jako przyjaciółka powinnam być bardziej wrażliwa.
Jasne.
Uważałam, że to kolacja całego zespołu
i nikt nie powinien się z niej wymigiwać.
I zrobiłam to, co zrobiłam.
Chelsea, namawiałaś Amanzę, żeby wysłała tę wiadomość.
Siedzieliśmy przy stole
z dwiema osobami, które otwarcie nie lubią Chrishell.
Chrishell jest moją przyjaciółką. Nie podobały mi się tamte rozmowy.
Chciałam, żeby to, co w tamtej chwili mówiła o Chrishell, powiedziała jej
prosto w twarz.
Tak powinna zrobić przyjaciółka.
Miałam nadzieję, że w tej chwili się ockniesz
i pomyślisz: „Nie powinnam była tego mówić.
Powinnam pogadać…”.
Daj mi dokończyć.
„Powinnam pogadać bezpośrednio z Chrishell”.
To nie była skomplikowana sytuacja.
Musiałaś zdawać sobie sprawę, że to, co mówisz,
dotknie bliską ci osobę.
Mówiłam coś innego niż to, co na nagraniu?
Przedstawiłaś ją w złym świetle
i wciągnęłaś w to Mary,
która nie miała z tym nic wspólnego.
Nie było was tam, nie widzieliście jej, a ona przeżywała ciężkie chwile.
Nie wiem, co się działo.
Będę płakać.
Jeśli cierpiałaś,
a ja cię zaatakowałam, to zrobiłam coś złego.
Czułaś presję, żeby wysłać tę wiadomość?
Jestem dorosła. Najstarsza w biurze.
Nie czułam presji.
Zrobiłam to.
Ona mnie namawiała, ale ja to zrobiłam.
To nie wina Chelsea.
Tylko moja.
Moje dzieci to obejrzą
i będą wiedziały, że czegoś takiego się nie robi.
Że trzeba się zastanowić. Bo przyjaciółka może cierpieć.
Jak się czujesz, wiedząc, co ona czuje?
Całe moje serce jest dla ciebie otwarte. Bardzo cię kocham.
Nie chcę się z tobą kłócić. Ciężko mi patrzeć, jak płaczesz.
Co było później?
Gdy was ostatni raz widzieliśmy, wszystko zażegnałyście.
Wróciłyście na właściwe tory, ale od tego czasu coś się zmieniło.
Może Amanza odpowie.
Pogodziłyśmy się na przyjęciu firmowym.
Chrishell zapytała, czy może dać mi pieniądze
za mój wysiłek i czas, który poświęciłam na projektowanie mieszkania G.
Nie wiem, czy wiecie,
ile kreatywności i przemyśleń wkłada się w taki projekt.
Przed wycieczką do Cabo nieraz siedziałam do 5.00 rano,
opracowując ciekawe pomysły,
bo chciałam, żeby było super.
Chciałam, żeby było świetnie.
Musiałam się śpieszyć, bo niedługo mieliśmy skończyć zdjęcia.
Wszystko to zostało przekreślone przez to, co się stało.
Były dzieła sztuki, była kanapa,
rzeczy warte sporo pieniędzy.
To znalazło się w projekcie, razem z moim czasem, moją kreatywnością.
Odrzuciłam też inne duże zlecenie,
bo to dawało mi pewną szansę.
Byłoby w programie,
ludzie by zobaczyli, że jednak coś robię w biurze.
To była inwestycja w siebie.
Wszystko to mi odebrano, gdy zrobiłam to, co zrobiłam.
Więc dla mnie
kwota, jaka mogłaby mi to zrekompensować,
była taka, jak jej napisałam.
Ona zaoferowała znacznie mniej, niż się spodziewałaś?
Nie zaproponowała kwoty.
Powiedziała, że chciałaby mi coś dać.
Odpisałam, jaka to według mnie powinna być kwota.
Ile się spodziewałaś?
Nie mamy kontekstu.
To było 11 400 albo 11 500.
Prawda?
Kilka dni później
zaproponowano mi 5000 dolarów.
- Kto to zrobił? - Chrishell.
Kanapa kosztowała więcej. Dzieła sztuki i inne meble też.
To było jak policzek. Wtedy się wkurzyłam.
Czy ty uważasz, że to była odpowiednia kwota?
Ja mam inną wersję tej historii.
Tak, pracowałyśmy nad projektem.
Miało nie być honorarium za projekt, bo mieliśmy to filmować.
Projekty, które wysłałaś po Cabo…
Nie mogłam ci tego powiedzieć, bo nie rozmawiałyśmy,
ale nie użylibyśmy tych kolorów i planów, co jest w porządku.
Normalnie się rozmawia o takich kwestiach.
Ona chciała być miła i je przesłała, co doceniam.
Ale nie mogliśmy ich wykorzystać.
Nie mogliśmy ich zanieść do innego projektanta.
Nie mogłam tego użyć.
Meble zostały opłacone ze środków G.
Meble dostarczono do nas.
Ale zapomniałaś zmierzyć drzwi.
Meble się nie mieściły.
Musieli je zabrać do przeróbki.
Do dziś nie wróciły do nas.
Nie podobały wam się projekty?
Nie.
Czy podobałyby się wam, gdybyś nie pokłóciła się z Amanzą?
To była czerwona, błyszcząca farba i czarno-białe kwadraty.
Do tego zygzakowate, czarno-białe linie.
Rozumiem, że miało być kolorowo i fajnie.
Ale było tego za dużo.
Nikt nie mógł wiedzieć, gdzie miały być poszczególne elementy.
To była tylko ogólna koncepcja.
Próbki farb i materiałów.
Nie było okazji, żeby wam zaprezentować,
gdzie i jak zostałyby zastosowane.
Więc to niesprawiedliwe mówić…
W porządku, ale zapłaciłam ci 5000 $ za koncepcję.
- To etap, na którym zakończyliśmy. - Była sofa,
dzieła sztuki warte 12 000 $, mój czas i wysiłek.
Zaczekaj.
Dzieła sztuki zostały załatwione przez kontakty G…
Jak również przez moje.
Spróbujmy to podsumować.
Zaoferowano ci pieniądze. Przyjęłaś je?
Tak, 5000 dolarów.
Potem pojawiły się posty w mediach.
Czemu to upubliczniłyście?
Bo byłam tak zła, że sam głos Chrishell
sprawiał mi przykrość.
Uważałam, że moja przyjaciółka mnie wykołowała.
Byłam urażona i ją zablokowałam, bo nie chciałam tego oglądać.
Jak ty to widziałaś, kiedy sprawa pojawiła się na forum publicznym?
Byłam zawiedziona. Wiem, że byłaś zła, ale…
Tak, byłam bardzo zła.
Zablokowałam ją,
bo jestem bardzo emocjonalna i to mnie nakręcało.
Nie byłam małostkowym bachorem.
Nie chciałam cierpieć, chroniłam siebie.
Później wykazałaś się małostkowością.
Potem hamulce puściły, byłam bardzo zła.
Czułam się oszukana.
Czułam, że moje starania, mój talent
były tyle warte.
A może mniej.
To mnie zabolało. Bo traktuję to bardzo poważnie.
Gdy to wszystko zostało powiedziane, czy nie wycofujesz się z tego,
co powiedziałaś podczas badania: że jej nie ufasz?
Myślisz, że zaufanie może wrócić?
Myślę, że tak.
Doceniam energię, która była w tym, co powiedziałaś.
Nie we wszystkim się zgadzamy, ale kiedyś możemy znów sobie ufać.
- Masz taką nadzieję? - Tak.
Też masz taką nadzieję?
Oczywiście. Kocham Chrishell.
Jestem zadowolona z tych 5000 dolarów.
Nic mi nie przeszkadza.
Rozumiem ich perspektywę.
Nie muszę się z tym zgadzać.
- Ale możesz iść dalej. - Tak.
Dobrze.
Kocham cię.
Z przyjemnością pokażę wam różne projekty.
I że te moje mają sens. Za darmo!
Nie, skarbie. Kocham cię.
Nie chodzi o to, że jestem inna, tylko…
To był niezwykły wieczór.
Nie mogłem się wami nacieszyć.
Powiedz, że będzie więcej sezonów.
Wkrótce wracamy do zdjęć.
- Zrobicie to? - Módl się za nas.
Będę się gorąco modlił. Dziękuję.
Dziękuję, Romain.
Dziękuję wam wszystkim. Proszę, niech Selling Sunset dalej się kręci.
Dobranoc.
Napisy: Przemysław Rak