Jest moja!
Moja!
Moneta!
Daj mi ją!
ZDJĘCIA
MUZYKA
SCENARIUSZ
30 SREBRNIKÓW
REŻYSERIA
ROK PÓŹNIEJ
Algorytm to ciąg matematyczny,
który oblicza ludzkie interakcje,
zwłaszcza w przypadku zakupów.
Mówię tylko, że musimy odmłodnieć.
Dzisiaj dzieciaki oglądają TikToka.
Jesteśmy boomerami.
Pajac.
- Po prostu... - Jestem boomerką?
Trzeba zdobyć inną widownię.
A jeśli będziesz mówić tym tonem...
Zachowuję neutralność.
Tajemniczość lepiej się sprzedaje.
Zapomnij o ulicznym reportażu.
Dziwne miejsce.
Górskie miasteczko.
Nie.
Nigdy w nic nie wierzysz!
Odlot.
Czujesz te wibracje?
Podczas wakacji z rodzicami wpadaliśmy tu na jagnięcinę.
Na pewno?
Niesamowite!
Zostań tam!
Pięć i akcja!
- Neutralnie. - Co słychać, nocne szczury?
Niezwykłe miejsce.
Znajdujemy się w Pedrazie, aby odkryć,
co się wydarzyło
pamiętnego października 2019 roku.
Czy mieszkańcy zapadli się pod ziemię?
Wyżej!
Wiemy, że nie wybuchła epidemia
ani nie było eksmisji.
Niektórzy uciekali w popłochu.
Nie rób mi zbliżeń, fatalnie wyglądam.
- Wyglądasz świetnie. - Do srania.
- Cofnij się! - Jesteś ładnie oświetlona.
Nie rób mi zbliżeń!
Przepraszam.
Inni skończyli w szpitalu psychiatrycznym.
Krzyczeli i płakali,
nie potrafili wyjaśnić, co się stało.
To prawda?
- Co? - O szpitalu.
Pewnie.
Jeśli rzucasz taki tekst,
- musisz mieć nagranie. - Jakie?
- Do wklejenia. - Gdyby istniało,
nie byłoby nas tutaj.
Sami je zrobimy, w szpitalu.
MADRYT, HISZPANIA
María Salcedo, 50 lat.
- Z Madrytu. - Zgadza się.
Kiedy wypisano panią ze szpitala?
Chyba tydzień temu.
Chyba czy na pewno?
Tydzień i dwa dni.
Jak się pani czuje?
Oszołomiona.
Mam tu pani zeznanie.
Jest pani w stanie odpowiedzieć na kilka pytań?
Tak. Po to tu jestem.
Co panią przywiodło do Pedrazy?
Miałam wyjaśnić zgony,
do których doszło w krótkim odstępie czasu.
To wy kazaliście nam skontrolować
działania tamtejszej policji.
Pracę zaginionego sierżanta Laguny?
- Zgadza się. - Do jakich konkluzji pani doszła?
Żadnych.
W zasadzie...
Od pewnego momentu
działo się coś,
czego nie rozumiem.
O czym pani mówi?
Straciłam kontrolę
nad samą sobą.
To znaczy?
Nie byłam panią moich czynów.
Ktoś panią do czegoś zmusił?
Tak!
Mnie i moją partnerkę.
Wszystkich mieszkańców.
Ktoś kontrolował nasze umysły.
Tak...
Rozumiem.
Nie, nie rozumie pan. Nie może pan zrozumieć.
Żadne z was nie zrozumie.
Rozumiemy, że pani partnerka,
agentka Miralles, nie żyje.
Jest pani tego świadoma?
Całkowicie.
Co znaczy, że straciła pani kontrolę?
Chodzi o narkotyki? Hipnozę?
Wszystko zaczęło się...
gdy pojawiła się mgła...
Chodź.
Co robisz?
Dodaję dramaturgii.
Odłóż!
Dlaczego?
Bo to porcelanowa lalka.
Będzie wyglądać żałośnie, zamiast strasznie.
Odłóż ją.
Dobra.
Wygląda,
jakby ktoś w jednej chwili odebrał im życie.
Ubrania w szafach,
jedzenie na stole.
Szlag!
Chodź!
Hej!
Biegiem!
Nagrałeś?
Nie zdążyłem.
Naprawdę?
To żart?
Nie. Nie denerwuj mnie.
Szlag!
Dzień dobry!
Witam! Kapitanie!
- Co tam, Paco? - Dobrze. Bardzo dobrze.
- Patrz, co mam! - Dla mnie?
- Myślałaś, że zapomnę? - Pączki!
- Nie trzeba było. - To przekupstwo.
Jak śpiąca królewna?
Piękna jak zawsze.
- Dzięki. - Powodzenia!
Można?
Dzień dobry.
Jak się masz?
Dla ciebie.
Tę już zabiorę.
Zmarniała.
Nareszcie mi zapłacili.
Miałaś rację.
Czekają do ostatniej chwili.
Ale nie narzekam.
Nie narzekam.
Grunt, że mam pracę.
- Wezwijmy policję. - Nieważne.
Straciliśmy wielką szansę, ale trudno.
- Sporo zabezpieczeń. - Musieli tu wjechać.
Skąd wiesz?
Nie ma innego miejsca.
Coś ci udowodnię.
Patrz.
Dron!
- Tak. - Jaki ma zasięg?
Pięć kilometrów.
No i?
Co ty na to?
- Super. - Co nie?
Teraz powtórz, że lepiej nagrywasz sama.
Tak jest.
- No to chowam. - Nie!
Dobra.
No i? Dawaj.
Niech mnie!
To oni.
Pełno ich tam.
Co robić?
Zobaczyli nas!
Co teraz?
Pierdolę!
Spadamy!
Czekaj!
- Odzyskam go! - Chodźże!
Mam!
Leci!
To nie ja nim steruję!
Chodź!
Jonas, rusz się!
SEPÚLVEDA, HISZPANIA
Powiedziałem mu:
"Nie może mi pan odliczać pół godziny za spóźnienie.
Autobus zatrzymuje się za daleko".
Chyba dobrze to przyjął.
Strasznie tu ciemno.
Piękny dzień. Przejdziemy się?
Żartuję.
Tak tylko droczę się z tobą.
Paco, przepraszam!
- Ty czy ja? - Ja.
- Na pewno? - Ćwiczyłem.
Jestem prawie tak dobry jak ty.
Byle cię nikt nie zobaczył.
Dobrze.
Dam znać.
No dobrze...
Ręka tutaj.
Raz...
dwa...
trzy.
Jeśli będzie bolało, mów.
Marzę, żebyś wróciła do domu.
A w zasadzie do ośmiometrowego pokoju.
Próbowałem go urządzić w stylu twojego domu.
Kupiłem meble.
W Ikei. Łóżko i takie tam.
Ale ty je przerobisz.
Ja próbowałem
i wyszło do dupy.
Zacząłem malować krzesło -
wygląda jakby przedszkolak upaćkał je farbą.
Napiję się kawy.
Pewnie zmęczyło cię moje gadanie.
Później dokończymy.
Nie patrz tak.
Mówią, że masaż musi trwać godzinę.
Trump, czarne dziury, Barbrow,
ciemna materia.
Biorę El País,
to, i Provincias.
Wszędzie jest to samo.
- Skąd. - Same obelgi.
Jak w szkole.
Jest źle.
Ma pani książkę o Trumpie?
Proszę sprawdzić tam.
- Tu? - Tak.
Kant?
To nie to samo.
"Świat kwantowy", "Naziści i Watykan",
"Ciemna materia", "Czarne dziury".
Czego pan szuka?
Czegoś, co zabije czas.
- Ostrożnie. ? Bo?
Czasu nic nie zabije. To on zabija nas.
Po zbombardowaniu Warszawy przez wojska Białorusi,
ONZ zakończyło próby mediacji.
Eskalacja przemocy w tym regionie wydaje się nieunikniona.
Prezydent Polski, Andrzej Duda, razem z arcybiskupem Warszawy,
wezwali do ogólnej mobilizacji.
Tymczasem w Mozambiku,
nowy prezydent, Joaquím Machel,
rozpoczął usuwanie całej opozycji.
Podczas pierwszego tygodnia rządów zatrzymano ponad 500 osób.
Na reakcję Unii Afrykańskiej
nie trzeba było długo czekać...
Pamiętałeś o serze?
Tak.
To chleb ze stacji benzynowej!
Jakiś problem?
Z piekarni jest lepszy.
Nie pojechałem tam.
- Widziałeś żonę? - Tak.
Nie śledź jej. Złapią cię.
Jestem gwardzistą. Znam się na tym.
Wiesz, z kim kręci?
Z kim?
Z piekarzem.
Wkurza mnie tym swoim uśmiechem.
Co robisz?
Przepraszam.
- Tak? - Paco!
- Muszę z tobą porozmawiać. - Kto mówi?
- Salcedo. - Kto?
Postrzeliłeś mnie w Pedrazie.
Czego pani chce?
Potwierdź moje alibi. Ksiądz i weterynarka też.
Ktoś musi wyjaśnić, co się stało.
Pani i pani przyjaciele zamknęliście nas i torturowaliście.
- To mam zeznać? - Nie.
O nic cię nie obwiniam.
- Nawet o śmierć mojej partnerki. - Paco, jak tam?
- Muszę kończyć. - Nie rozłączaj się!
Paco!
Dobrze.
Dzisiaj wygląda lepiej.
Za to ty nie.
- Ile spałeś? - Później się zdrzemnę.
Za chwilę się rozchorujesz.
Teraz ona jest najważniejsza.
Kiedy ostatnio spałeś osiem godzin z rzędu?
Dawno.
Kiedy wszystko minie...
Elena nie wyzdrowieje ani jutro, ani pojutrze.
- Tego nie wiesz. - Chciałem powiedzieć...
- Wystarczy. Dzięki. - Dbaj o siebie.
Z drogi!
Paco, co robisz?
Paco, co się dzieje?
Paco!
- Zbombardowali Warszawę. - Słyszałem.
Ma to coś wspólnego z nami?
Biskup Warszawy był w Pedrazie.
Szlag. Skąd wiesz?
Pamiętam.
Wyjechał jako jeden z ostatnich.
Uderzyli w znak drogowy na skrzyżowaniu
i musieli się zatrzymać.
Jak możesz to wszystko pamiętać?
Zostaje mi w głowie.
Na pewno cię nie widzieli?
Na pewno. Nikt!
Fatalnie się czuję, kiedy tak ją oglądam.
Z daleka.
Nie mogę podejść,
przytulić jej i powiedzieć:
"Rosa, żyję, kocham cię".
Powiedz jej to i zjawią się tu za dwa dni.
Chcą się pozbyć każdego, kto tam był.
Tu nas nie słyszą,
ale na zewnątrz tak.
W kiosku nie mieli nic o Barfly'u.
- Barbrow. - Właśnie.
Ale znalazłem coś o czarnych dziurach.
Ostatnio sporo o nim mówią.
Co?
Nie wiem.
Kupuje dużo starych obrazów. Obserwują go.
Boją się.
A on co na to?
Trzeba otworzyć portal kamieniem.
Otworzyć portal kamieniem?
Co to ma znaczyć?
NOWY JORK, STANY ZJEDNOCZONE
Obiekt 25.
Olej na drewnie.
Męczeństwo Świętego Bartłomieja.
Anonim z Aragonii. XV wiek.
Cena wywoławcza 100.000 USD.
120.000?
Mamy 120. 140?
Mamy 140.
160?
Czy ktoś da 180?
180? Nie?
160.000 po raz pierwszy...
160.000 po raz drugi...
Sprzedane panu w czwartym rzędzie za 160.000 dolarów.
Obiekt 26.
Petroglif
z wykopalisk w Cahuachi, Peru.
Cena wywoławcza tego wyjątkowego przedmiotu
to 20.000 dolarów.
Czy ktoś da 22?
100.000.
Jak zawsze możemy liczyć
na niespodziankę ze strony pana Barbrowa.
100.000 dolarów.
Ktoś da 110?
Nie?
Nikt się nie odważy?
Dobrze.
W takim razie 100.000 po raz pierwszy...
100.000 po raz drugi...
200!
Słucham?
200 tysięcy.
Mamy 200.000.
- Czy ktoś... - 250.
Komuś bardzo zależy na tym wyjątkowym przedmiocie.
260?
300.
Milion dolarów.
Dwa miliony.
Pięć milionów!
10 milionów.
20 milionów dolarów.
Świetnie.
20 milionów po raz pierwszy...
20 milionów po raz drugi...
Sprzedane naszemu przyjacielowi
i dobroczyńcy, panu Christianowi Barbrow.
Jak poszło?
A jak myślisz? Źle.
- Czemu? - Brzmisz jakbyś zwariowała
albo się upiła.
Nie pomogłeś mi. Nawet cię tam nie było.
Nie mogą mnie z tobą powiązać.
Do jakiego wniosku doszliście?
To co mówisz brzmi niedorzecznie.
Stu księży na czarnej mszy w Pedrazie?
Sprawdziliście loty z poprzedniego dnia?
Tak.
Przyleciało wielu księży
z całego świata. Tak jest co roku,
od 2003.
Uczestniczą w dorocznym zjeździe
Komisji Episkopatu,
a nie w czarnej mszy.
- W takim razie nie będzie śledztwa? - Nie.
Świetnie.
Dzięki.
- Czekaj, jest coś jeszcze. - Co?
Nie powinienem ci mówić,
ale chcą się ciebie pozbyć.
- To znaczy? - Obwinią cię o śmierć partnerki.
- Co? - Chcą unieważnić twoje zeznania.
- Nikt nie słucha zabójczyni. - Czyli mnie zatrzymacie?
Nie.
Przekonałem ich, że to ściągnęłoby uwagę mediów.
Radzę ci siedzieć cicho. Niech o tobie zapomną.
Zapomną?
Wróć do domu, przykryj się kocem
i nie wystawiaj spod niego głowy!
- Może cię z tego wyciągnę. - Zrozumiałam.
Dzięki.
Co tam?
W Pedrazie?
Serio?
Nie, niech wyślą swój patrol.
My nic nie zrobimy.
Pereira, co jest?
Przed zamkiem zabito chłopaka jakiejś dziewczyny.
Jest w Segowii?
Tak, ale nie waż się tam zbliżać.
Jesteś zawieszona.
- Kończę! - Salcedo!
Salcedo!
Nie ma krwi! Niczego!
Jestem pewna, że tu była!
Tam nic nie ma.
Inaczej znaleźlibyśmy ślady.
Nagrywają nas!
Stała pani dokładnie w tym miejscu?
Tak.
Był martwy.
Może się ocknął i poszedł do domu.
Rozorali mu klatkę.
Kto?
Ci od furgonetki. Porwali człowieka z placu.
To coś nowego.
Zapomniałam o tym wspomnieć.
Przy ataku był ktoś jeszcze?
Nie. Wcześniej, na placu.
Nagrywa pani filmiki.
- Tak. - Może to wszystko żart?
Ukryta kamera.
To przestępstwo!
Miałabym wymyślić coś takiego?
Mój wspólnik zginął,
a jego zwłoki wyparowały!
Jak mogłabym wymyślić coś takiego?
Pojedźmy na komisariat. Tak będzie najlepiej.
Złoży pani zeznanie w sprawie furgonetki.
Zostaję tutaj.
Trudno.
Nie zmuszę pani.
Jonas tam jest.
Rozmawialiśmy z przedstawicielami firmy.
- W środku nikogo nie ma. - Skąd pan wie?
Pokazali nagrania z kamer.
- Jest pusto. - Nieprawda.
Dlaczego mnie nagrywasz?
Na dowód, że zostaje tu pani z własnej woli.
- Takie zasady. - Inaczej mielibyśmy kłopoty.
Ja ciebie też nagram, debilu.
Mam blisko 100.000 obserwujących!
Pokażę ciebie i cały komisariat.
Pogrążę was.
Witajcie szczury nocne!
Służby porządkowe po raz kolejny uciekają!
Czekajcie!
Tchórze!
Szlag.
Cholera!
Proszę pani!
Zasrana starucha!
ATAKUJĄ MNIE. CHCĄ MNIE ZABIĆ.
JESTEM W PEDRAZIE.
Haruka?
Staruszka!
Była tuż za mną!
- Uważaj na demony... - Jakie demony?
- Ślepe. - Ślepe demony...
Nie!
- To zły plan. - Jaki?
Zły plan.
Nie możesz jej tego zrobić.
Co jej zrobią??Komu?
Antonio!
Elenie.
Elenie? Weterynarce?
Gdzie ona jest?
Chleb ze stacji krótko wytrzymuje.
Następnego dnia czerstwieje.
Ten z piekarni jest lepszy.
Co jej zrobią? Kto ma plan?
Nie powiem.
Dlaczego?
Bo wszyscy są w piekle.
Dzień dobry.
Paqui!
Nie było pączków, więc przyniosłem croissanty z czekoladą.
- Jak miło! - Przepraszam za wczoraj.
Nie szkodzi.
- Mogę się z tobą hajtnąć. - Przykro mi, mam randkę.
Wiem, czeka na ciebie.
Można?
Dzień dobry!
Jak się masz?
Spójrz. Dla ciebie.
Nie zgadniesz, co się wydarzyło w pracy.
Szef zaczął pyskować,
więc mu odpowiedziałem.
Nagle się na mnie zamierzył.
Dostałem ataku śmiechu.
Wszystko wydało się takie nierealne.
Za nim podskoczył drugi, co to codziennie chodzi na siłkę.
A ja: "Nie podchodź, bo cię spiorę".
Grzecznie, acz dobitnie.
Eleno!
Paqui! Juan Carlos!
Czuć dziwną energię.
- Diaboliczną. - Wiem.
To było tutaj.
Musiał być jakiś mechanizm.
Dotknęłam kamienia i mur się przesunął.
Mogłybyśmy przeskoczyć, ale warto mieć wsparcie.
To o nie poproś.
Jesteś policjantką.
Nikt nie przyjedzie. Nie wierzą w te rzeczy.
- Co robimy? - Nie wiem.
Poszukamy gdzie indziej.
Dobrze. A Jonas?
Musimy stąd wyjechać.
Dokąd?
Ty prowadzisz.
Do zakładu psychiatrycznego.
Co się stało?
Zaczęła się ruszać.
- Jakby nie mogła oddychać. - Jesteś pewny?
Tak. Przed chwilą!
To możliwe.
Czasem marszczą brwi, ale pozostają w śpiączce.
Konwulsje nic nie znaczą.
Nie wiesz.
- Słucham? - Nie wiesz.
Wygłaszacie teorie, w które mamy wierzyć jak w Biblię,
ale sami nie macie pojęcia.
- Czytałeś o jej stanie? - Tak jak ty.
Nie potrzebuję Internetu.
Wiesz co znaczy "stan wegetatywny"?
Znów to samo?
Miałem pacjenta w śpiączce, który płakał.
Widziałem jego łzy! Po 10 latach wciąż leżał w łóżku!
Rozumiesz?
Nie przesadzaj.
Daj mi spokój!
Każdy wygaduje idiotyzmy,
gdy my jedynie staramy się wykonywać naszą robotę!
- Słyszysz? - Uspokójmy się.
Nie kłóćcie się, zwłaszcza przy Elenie.
Przepraszam.
SEGOWIA, HISZPANIA
Nieźle.
- Dzień dobry. - My do doktora Giraud.
Zapraszam.
Proszę usiąść. Pan Giraud zaraz przyjdzie.
Dziękuję.
Agentka Salcedo.
- Angielski czy francuski? - Angielski.
Proszę siadać.
Wyjątkowa sprawa.
Chodzi o... jak ich nazywają?
Wariaci z Pedrazy.
Nie są wariatami.
Nie lubimy używać tego słowa.
Jest poniżające.
"Zdezorientowani z Pedrazy".
Choć nie brzmi tak ciekawie.
Jestem bardziej zdezorientowana, kiedy dostaję rachunek za prąd.
Nie wątpię.
Jest coś jeszcze.
Nie przedstawiono nas sobie.
Haruka, specjalistka od śledztw internetowych.
Liczba absurdalnych teorii o tych ludziach jest zatrważająca.
Dlatego tu jesteśmy.
Chcemy poznać pańską wizję,
aby uniknąć nieporozumień.
Chcecie z nimi porozmawiać.
Jeśli uzna pan to za stosowne.
Nie mamy nic do ukrycia.
Oczywiście.
Nazywają to miejsce Strefą 51.
Przepraszam.
Podobno traktujecie ich...
jak króliki doświadczalne.
Przeprowadzacie na nich eksperymenty.
I inne dziwne rzeczy.
Niestety nie mamy na to czasu.
Poprawa jakości ich życia to praca na cały etat.
Panie wybaczą.
Czas na podwieczorek.
Eleno!
Posłuchaj.
Nie możesz mówić. Jesteś w śpiączce,
a ja nie żyję. Chcę cię przeprosić.
Za to, co się wydarzy.
Enrique, poznajesz mnie?
Pewnie.
Salcedo. Z ministerstwa.
Myśli pani, że niczego nie pamiętam?
Przepraszam.
To Haruka.
Zabili jedną, więc poszukała innej.
Zachowuj się.
Taka prawda.
Powiedzieli ci?
- Poprzednią zastrzelili. - Siedź cicho.
Dziękujemy za odwiedziny.
Myślisz, że chce się przywitać?
- Jedynie węszy jak inni. - Nie słuchajcie go.
Jesteście tu wszyscy?
Wielu zawieźli do Madrytu.
Co się stało tamtego października w Pedrazie?
Co niby się stało?
Rytuał satanistyczny.
Ty jej powiedz.
Ja nic nie widziałam.
Tak jak ja.
Zabili dużo owiec.
I malowali na ścianach figurki.
Ale kto?
Co się stało, że tak się boicie?
On nie jest z miasteczka.
Nie znamy go.
Jest tu, bo przycwaniakował.
Uważa się za matematyka,
- ale to kłamstwo. - Max!
Pierwiastek kwadratowy z 1585.
Zmyśla.
Szkoda człowieka.
Biedak.
Max, skąd jesteś?
- Mówi, że z Danii. - Kłamstwo.
- Ty i kto jeszcze? - Tycho Brahe, Niels Bohr.
Zmyśla.
Daj spokój.
Muszę z nim porozmawiać.
Idzie na terapię.
Widziałam go w Pedrazie.
Wyłączyć i włączyć!
Oto rozwiązanie.
To wszystko naprawi!
Trzeba wyłączyć świat!
Znaleźć przycisk!
Przycisk! Szukajcie przycisku!
Wszyscy wiedzą, co się stało.
Prawda?
Czy wszyscy nie wiem,
ale pani na pewno.
Zapomniała pani?
Na widok księdza drżały im nogi z podniecenia.
Każda miała ochotę.
Lagunę powiesili na haku!
To pani powinna tu być.
Z panią jest najgorzej.
To jedna z nas!
Jedna z nas!
Wykorzystają moją miłość, aby dotrzeć do ciebie.
Przeżyjesz najboleśniejszą chwilę w życiu.
Kiedy nadejdzie, będziesz trzymać ważny przedmiot.
Chroń go. Wszystko zależy od niego.
Chroń go!
Tutaj!
Gnoje, chodźcie po mnie!
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Figlewicz