Czy ja jestem normalna?
Nieregularne tętno.
Aktywność mózgu niejednoznaczna...
Nie o to pytałam.
Czuję to.
Ich język.
Wypełnia mój umysł.
Nie spieszmy się.
Co pamiętasz z wyprawy do dżungli?
Nie byłam w dżungli.
Znalazłam cię, Mitsuki.
Poszłaś tam zupełnie sama.
Nie byłam w dżungli.
Byłam w nich.
Pamiętam, jak podążałam za ich głosami,
szukając światła.
Patrzyłam na świat z góry.
Statek-matka.
To tam prowadzą portale.
Jeśli nauczę się je kontrolować, możemy wysłać tam ludzi.
Muszę tam wrócić.
Do powtórzenia działania niezbędna jest pamięć.
Czy twoja pamięć jest nienaruszona?
Co to za piekielne miejsce?
„Piekielne” to właściwe słowo.
Billy?
Słyszysz mnie?
Krewny?
Coś takiego.
General mówił, że wrócili w takim stanie.
Wrócili? To znaczy...
Jezu.
Felix?
Nels?
Dolores?
Jest ich więcej?
Nie, tylko oni. Badają ich.
Próbują ustalić, dlaczego ich odesłano.
Pieprzyć to. Wracasz do domu, Billy.
Wszyscy wracacie.
Rose, nie mogą wrócić do domu.
Spójrz na nich.
Umocnić pozycje. Ruchy!
Stanę na straży. Musimy się wynosić.
Każdemu, kto przyszedł na posterunek i dzwonił, złożyłam obietnicę.
Obiecałam, że zrobię wszystko.
Każda twarz, każdy plakat...
Teraz już wiesz, gdzie oni są. I powiesz ich bliskim.
Co im powiem?
Że ich porzuciłam?
Dobrze wiesz, jak to jest, gdy żyje się ze stratą.
Czy nie oddałbyś wszystkiego, by znów zobaczyć syna?
Nie w taki sposób.
Ci na zewnątrz, którym złożyłaś obietnicę, mają to, czego ja nie mam.
Nadzieję. Mają o co walczyć.
Nie możesz sprowadzić ich bliskich, dopóki są w takim stanie.
Mogą tu przynajmniej być, ktoś próbuje im pomóc.
Ale my musimy wrócić na górę
i pomóc tym, którzy tej pomocy potrzebują.
Cholera.
- Wrócimy tu, Trev. A wtedy... - Wtedy wszyscy wrócą do domu.
Wynośmy się!
Chodźmy.
Rzućcie broń!
Na kolana!
- Nie chcemy kłopotów. - Zamknij się! Na kolana!
Przesuńcie do mnie.
Dwoje zbiegłych więźniów...
Hej, puszczaj go!
Na kolana.
No już, na kolana!
- W porządku? - Tak.
- Dzięki. - Podziękujesz, kiedy się stąd zmyjemy.
Zdołałem wrócić...
Ilekroć wracałem, lepiej poznawałem to miejsce.
Liczyliśmy, że stworzysz mapę.
Próbowałem, wspólnie z pozostałymi dziećmi.
Każdy ma inne doświadczenia ze światem obcych.
- Nie wierzę. - Ale wiesz, dokąd podróżowałeś?
Rysunek byłby nieczytelny dla innych.
Dogonię was.
Byłem tam niespełna godzinę temu.
Nie wiem jak.
Ale wielokrotnie wracałem na statek-matkę.
Dlatego zorganizowałam to spotkanie.
Informacje, które zebrał Caspar,
mapy, które sporządził z resztą dzieci,
dają nam obraz tego statku.
Pytanie, jak go zaatakujemy.
Światło.
Jest tam światło.
Jaśniejsze niż inne.
Nie chcą, żebym do niego dotarł, ale widzę je.
Chyba łączy ich wszystkich.
Jeśli w nich uderzymy...
Uderzymy w nich wszystkich.
Powiedzmy, że zdoła tam wrócić.
Z portalu w Idabel ludzie wracają zwykle w to samo miejsce: do krateru.
Odbywa się to w sposób przypadkowy i nieprzewidywalny.
Nawet jeśli go znajdziemy,
nie zdołamy go kontrolować na tyle długo, by moi ludzie bezpiecznie weszli.
Liczę na to, że zespół z Amazonii sobie z tym poradzi.
Jedna z tych osób była tam z Casparem.
Wkrótce przekażą mi nowe dane.
Na Ziemi coraz mniej obszarów nadaje się do zamieszkania.
Łowcy-zabójcy dziesiątkują nasze siły.
Nie mamy już dokąd uciekać w naszym świecie.
Dlatego musimy przenieść tę wojnę do ich świata.
Caspar?
Trevante?
Caspar Przyjazny Duszek.
INWAZJA
Ręce do góry. Natychmiast!
To był rozkaz!
- Czekajcie... Znam go. - Generale, kto to jest?
- Trevante Cole, były Navy SEAL. - Obecnie więzień. Włamał się do bazy.
Przepraszam.
Doszło dziś do incydentu,
dlatego dowódca Cole był uwięziony.
Czy mogę odeskortować go do celi?
Nie. Znam Trevantego.
Pomógł mi w Londynie.
Zabrał mnie do szpitala, ryzykował własnym życiem, by mnie chronić.
Zginąłbym, gdyby nie on.
Myślałem, że cię straciłem.
Prawie tak się stało.
Jamila...
- Odnalazła mnie. - Ona też przeżyła.
- Pani prezydent. - Generale,
proszę wycofać ludzi.
Wysłuchajmy go.
Jak znalazł pan bazę w Idabel?
Caspar mnie tu doprowadził.
Jego rysunki, notatnik.
Wciąż go masz?
To jedyna rzecz, którą zachowałem przez cały ten czas.
Dzięki niemu... się nie poddałem.
Doprowadził mnie do tego miasteczka, do tej bazy.
Wszystko było w notatniku.
Wszyscy uważali, że oszalałem.
Teraz tam jesteś.
A ja jestem tutaj.
Wiedziałem.
Co pan wiedział?
Wiedziałem, że istnieje jakiś powód.
Idziecie z Casparem na statek-matkę. Jeśli wysyłacie żołnierzy, też idę.
To nie Afganistan. To nie jest zwykła misja.
Jeśli wyślecie tam żołnierzy, którzy nie wiedzą, jak on myśli i działa,
wyślecie na wojnę niewłaściwą broń.
Tylko ja nadaję się do tej misji.
- Powierzyłbym mu życie. - Rozumiem. Ale ja nie.
Zbyt ciężko pracowaliśmy, by zlecić tę misję komuś,
kogo nie kontrolujemy.
Kontrolujecie masę żołnierzy.
Minąłem prawie wszystkich.
Kolejny dowód na brak szacunku do władzy.
Może pan wracać do celi albo do domu.
Takie ma pan opcje.
Nie zrezygnuję.
W takim razie wróci pan do celi. Generale!
Nie. Nie, czekajcie!
Nie mamy czasu.
Proszę się pożegnać. I to już.
Nie mieliśmy okazji się pożegnać.
Powodzenia.
Tobie też.
Wszystko w porządku?
Nie chce, żebym z nim szła.
Nawet nie chce, żebym spróbowała.
Może mu na tobie zależy.
- Bardziej niż na czymkolwiek innym. - Nie dotarłam tu, żeby odpuścić.
On mnie potrzebuje.
A jeśli my potrzebujemy cię tutaj?
Słuchaj, chodzi mi o to, że...
Spójrz na ten rysunek.
Patrzyłam na niego setki razy. Tysiące. Co z nim?
Dobra. To masz być ty, prawda?
A Casp jest tutaj?
On jest na jednej planecie, a ty na drugiej.
Mówiłaś, że zna przyszłość.
Że... Jego rysunki są odpowiedzią, wskazówką. Nieważne.
Dlaczego w tym przypadku miałoby być inaczej?
Dlaczego miałby rysować coś, co się nie wydarzy?
Czasem, gdy długo się w coś wpatrujesz,
widzisz to, co chcesz widzieć,
to... o czym marzysz.
To nie czyni tego realnym. Choćbyś bardzo tego pragnęła.
Monty.
Słuchaj, mówię tylko, że cię potrzebujemy.
Świat cię potrzebuje.
To wszystko.
Nie wiesz, czy Aneesha znalazła Sarah?
Rozdzieliliśmy się.
Zdołałem uciec, więc jest szansa, że ona też.
- I co? - Próbowaliśmy wszystkiego.
Rachel, Rudi, Aneesha.
Próbujcie dalej.
- Mogli wyłączyć krótkofalówki... - Mówię ci, tylko my zostaliśmy.
- Resztę złapano albo... - Tego nie wiesz.
Nie traćmy nadziei.
Bądźmy realistami, Clark.
Musimy wynosić się z Idabel.
Nie możemy wyjechać bez Sarah i Aneeshy.
- Są w bazie. - Która jest teraz pilnie strzeżona.
Szukają nas. Posłuchaj.
Pomogliśmy Aneeshy tu dotrzeć. Wiele poświęciliśmy.
Pozostaje nam mieć nadzieję, że jest z Sarah i planować następny ruch.
Clark.
Odebrałam ją jednemu z żołnierzy.
Uszkodzona, ale może zdołamy ich podsłuchać.
Spróbuję ją naprawić.
Ale wiedzcie, że kiedy będzie czysto, zamierzam się stąd wynosić.
Kto chce dołączyć, śmiało.
Nie!
Czas ucieka.
Mamy tylko kilka tropów,
kim są obcy i jak ich pokonać.
Odłamek to jeden z tropów.
Robiła pani wszystko, by się z nim nie rozstać.
Musi pani wiedzieć, jak działa. Proszę mi pomóc.
Pańscy ludzie zabrali moją córkę.
Bardzo ją pani kocha.
Co pani zrobiła, żeby utrzymać Sarah przy życiu?
- Słucham? - Od wybuchu inwazji.
Okradała pani ludzi? Okłamywała ich? Gorzej?
Tak. Robiłam to dla mojej rodziny.
Ja muszę utrzymać przy życiu miliony rodzin.
Czyli odebranie dziecka matce jest słuszne?
Jest po prostu konieczne.
Jeśli to pozwoli wygrać wojnę...
Pani Malik, chodzi mi o to,
że kiedy walczy się z potworami, a zapewniam, że tak jest,
trzeba robić rzeczy, które wydają się...
Potworne.
Proszę.
Odłamek zapewniał nam bezpieczeństwo.
Dlatego go przechowywałam.
Ale nie wiem, jak działa.
Reaguje, kiedy jest blisko obcych.
Może ich ranić, zabijać.
Ale nie wiem, czy zadziała na nowy typ obcych.
A pani syn? On wie?
Córka mówiła, że to on odnalazł odłamek
i potrafi się z nim komunikować.
Gdybyśmy mogli z nim porozmawiać,
skontaktować się z nim...
Proszę nas odprowadzić do celi. Ma pan już jedno z moich dzieci.
Nie dostanie pan drugiego.
Miała pani wcześniej dostęp do portalu.
Zakładając, że odnajdziemy ten w Idabel,
czy zapewni nam pani do niego dostęp,
tak byśmy mogli wysłać do środka żołnierzy?
Pani Yamato?
Przepraszam, pani prezydent.
Mój umysł...
Będziemy gotowi.
Dobrze. Pewien młody człowiek podejmie ryzyko
i spotka się z żołnierzami na tym statku.
Jeśli portal doprowadzi żołnierzy tam, gdzie powinien,
to nasza jedyna szansa.
Więc bądźcie gotowi.
Mogę to kontrolować. To mnie nie kontroluje.
Hanley doprowadza mnie do szału tym cholernym radiem.
Luke?
Luke, co się dzieje?
Obcy. Czuję ich.
Są tam.
Dlatego nadchodzą.
Jednostki w pogotowiu.
- Może szukać portalu. - Posłuchaj.
Wypatrywać nadlatujących statków obcych.
Możliwe...
Otrzymaliśmy informacje o portalu gdzieś w Idabel.
Zachować czujność i wypatrywać portalu obcych.
To, o czym mówili w radiu...
- Luke. - Portal.
Jest tutaj, a obcy nadchodzą, by go chronić.
Tym bardziej. Ruszajmy.
Nie. Musimy pomóc żołnierzom.
- Niby czemu? - Luke, słuchaj.
Głosowaliśmy. Ryder i ja zostaniemy, żeby upewnić się,
że twoja rodzina jest bezpieczna, a reszta...
Opuszczamy Idabel. Od razu.
- Uciekacie? - Zginęło wielu ludzi.
Myślałem, że ich ratujecie.
Uwaga, członkowie Ruchu!
Rzućcie broń i powoli wyjdźcie.
Niewykonanie rozkazu uznamy za akt agresji.
Macie dwadzieścia sekund.
Nie poddam się bez walki.
Zachowajcie spokój.
Luke! Co ty robisz?
Wiem, czego szukacie.
Synu, połóż się na ziemi.
Portalu na statek-matkę. Potrzebujecie mojej pomocy.
Nie wiem, jak zamierzasz pomóc, ale na razie musisz odsłonić wejście.
Nie strzelajcie! Zrobimy, co chcecie.
- Prawda, Luke? - Wszyscy na ziemię!
- Słuchajcie. - Luke.
Nie...
- Co on robi? - Co mu jest?
Uwaga.
Na szóstej.
Tak...
Tak mogę pomóc.
Ty to robisz?
Możesz ich zatrzymać?
Będą kolejni. Przemieszczają się w stadach.
Podobno szukacie portalu.
Przybyli, by go chronić.
Może zapomnimy o tych bzdurach i sobie pomożemy?
Łączcie z Mitchellem.
Będzie chciał to usłyszeć.
Ruchy!
Opuścić teren!
Mamo, co się dzieje?
Wszystko w porządku.
Już dobrze. To nic takiego.
Malik.
Co się dzieje? Coś nam grozi?
Obcy przebili się do Idabel.
Dlaczego mi pan to mówi?
Szukaliśmy portalu w miasteczku.
Pani syn mówi, że obcy chcą go chronić.
- Gdzie on jest? - Z moimi ludźmi.
- Dokąd go zabierają? - Na zewnątrz jest niebezpiecznie.
Proszę nas do niego zabrać, a ja wam pomogę.
Luke mi ufa.
Jesteś pewien, że obcy chcą to chronić?
Widzę to, co oni.
Poruszają się szybko.
Gdzie? W którą stronę idą?
W stronę miasteczka.
Generale, dzieciak mówi, że łowcy-zabójcy zmierzają do miasteczka.
Przygotujcie się. Natychmiast.
Będę przy tobie na każdym etapie.
Nie będziesz tam sama.
Nawet jeśli zapomnisz o wszystkim innym, pamiętaj o tym.
Będziemy monitorować twoje funkcje i podtrzymywać wszystkie poziomy.
Nie wiem, co tam się wydarzy,
ale wiem jedno, Casparze
i wiem to od dawna:
jesteś wojownikiem.
Potrafisz przetrwać.
Pomożemy ci.
Cholera, klimat jak z Egzorcysty.
Jeśli zaczną im wirować głowy, odpadam.
Nic nie widzę.
Wciąż czujesz, że się zbliżają?
Co tam robią z dzieckiem?
Co? Co się dzieje?
Generale, mamy coś.
Wstań, przyjacielu.
Są tutaj.
Naprzód! Rozdzielić się!
Z drogi!
- Ruchy! - Naprzód!
Dawaj!
Trev, stój! Dokąd idziesz?
Dawajcie!
Luke!
- Cofnij się. - Puśćcie mnie!
- Do tyłu. - Puśćcie mnie! Zróbcie coś!
Możesz ich zatrzymać?
Jesteśmy z tobą.
Ty to zrobiłeś?
Oni to zrobili.
Widzą portal w Idabel.
Grupa jest gotowa. A ona?
Mitsuki?
Mitsuki? Słyszysz mnie?
Znaleźli portal.
Widzisz go? Czujesz?
Są wszędzie.
- Szukaj zniszczeń... - Szukaj zniszczeń...
- ...żołnierzy, martwych obcych. - ...żołnierzy, martwych obcych.
Widzę go.
Nieregularne tętno.
Chaotyczny odczyt EEG.
Klinowata i podpotyliczna.
Mówiła pani, że da radę.
Jeśli nie będzie stabilna, nie ustabilizuje też portalu.
To nasza szansa.
Dr Castillo, czy ona jest gotowa?
Mitsuki.
Słyszysz mnie?
Słyszę cię.
Utrzymam ją w stabilnym stanie.
Maksymalnie pogłośnij mój głos w jej uchu.
Mitsuki, nie możemy opierać się na twoich długoterminowych wspomnieniach.
Za mało o nich wiem.
Nie znam szczegółów, detali.
Ale znam nasze wspomnienia.
Wszystko.
Każdą chwilę.
Pamiętasz pierwszy spacer w Amazonii?
Powiedziałam, żebyś dotknęła ziemi.
Pamiętasz jej dotyk?
Uśmiechnęłaś się, gdy słońce wyjrzało spomiędzy drzew.
Dotyk promieni na twojej skórze.
Powiedziałaś: „Gdy byłam dzieckiem, słońce było moją...”.
Ulubioną gwiazdą.
Przypomnij sobie dotyk ziemi
w twoich dłoniach i zapach deszczu.
Chłodne wieczorne powietrze
i szum wiatru w koronach drzew.
Płaski wykres.
Stan się stabilizuje. Udało się.
Mitsuki.
Wciąż widzisz portal?
Tak.
To dobrze.
Możesz wysłać sygnał, żeby go otworzyć?
Co on robi?
Co się dzieje?
Nic ci nie jest, Luke?
Jak to zatrzymamy?
Jamilo.
Nie.
Nie musisz nic mówić.
Zbieraj siły na to, co czeka cię tam w górze.
Nie idziesz ze mną?
Zrobiłam to, co planowałam.
Odnalazłam cię. Dotarłeś tu.
Królowa Xylonów musi chronić swoją planetę, prawda?
Tak.
Będę z tobą. Zawsze.
Tak jak ty byłeś ze mną, gdy tkwiłeś po drugiej stronie.
Tak.
Do zobaczenia w twoich snach.
Tak.
Do zobaczenia.
Chciałbym, żeby było inaczej.
Spraw, żeby było inaczej.
Rozpętaj tam cholerne piekło.
Dobrze.
Dawaj, Casp.
Pokonajmy tych gnojów.
Jest nieprzytomny. Czas na KOŚ.
Komunikacja.
Połączenie.
Mitsuki, zostań ze mną. Jestem tu.
Mitsuki, słyszysz mnie?
Znów ją tracimy.
Co się z nimi dzieje?
Mitsuki?
Powiedz coś. Mitsuki?
Ja...
- Mitsuki? - Ja...
Nie mogę go kontrolować...
gdy jesteś ze mną.
Musisz mnie puścić.
Koniec ze wspomnieniami. Z bazą.
Tylko ja utrzymywałam cię na ziemi.
Tak.
To jedyny sposób.
Muszę myśleć jak oni. Być jak oni.
Pozwól mi odejść.
Jak to...
Co się dzieje?
Ty to robisz?
Więc co?
Porzuć przeszłość.
Porzuć ten świat.
Te kanały były uśpione od śmierci tej istoty.
Nie rozumiem, dlaczego znów są online.
Nie ma tu obcej świadomości.
Owszem, jest.
Porzuć wszystko...
I wejdź do środka.
Jest pod kontrolą.
Ktoś może wejść do środka.
Nie wiemy, co tam jest,
co jest tam w górze.
Oni wiedzą, co jest na dole.
Trev.
To, co jest tu na dole, warto ratować.
Jest na tej samej częstotliwości. Te odczyty...
Wchodzi do jego umysłu.
I traci własny.
Podejmiemy jeszcze jedną próbę wejścia.
Czy ona zdoła go kontrolować?
Jest stabilna?
Nie wiem, czym ona jest, pani prezydent,
ale to wasza jedyna szansa.
Wykorzystajcie ją. Teraz.
Dowódco.
Musi mnie pan zabić, żebym zrezygnował.
Przyda się to panu w środku.
Wszystko w porządku?
Teraz już tak.
Boże, nie wiem, gdzie byłeś przez ostatnie miesiące.
Znałam cierpienie przez całe życie
i nigdy nie prosiłam o pomoc.
Ale teraz proszę...
Pomóż nam.
Nie zawsze zasługiwaliśmy na Twoją łaskę.
Nie zawsze zasługiwaliśmy na Twój świat.
Ale teraz o niego walczymy...
Wszyscy razem...
I nie wygramy tej walki bez Ciebie.
Proszę, daj nam ten cud.
Proszę.
Halo?
Trevante.
Caspar.
Jesteś tu.
Dotarłeś tu.
Dotarłem.
Znów jesteśmy towarzyszami, co?
Tym razem jest trochę inaczej.
Tak.
Gotowy?
Przekonajmy się.
Chodź za mną.
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek