Mitsuki. Mitsuki.
Wiem, że jesteś zmęczona.
Tracisz poczucie czasu?
Wspomnienia?
Nie. Nie ma cię tu. Muszę pracować.
Musisz mi powiedzieć, czy doświadczasz symptomów.
Nie... Nie ma cię tu...
Dotknij.
Nie... Nie ma cię tu...
Muszę odnaleźć wzorzec...
Przestań!
Musisz odpocząć.
Twój umysł musi dojść do siebie.
Będę przy tobie, Mitsuki.
- Jesteś tu. - Jestem.
Dotyk. Idealne rozwiązanie.
Obchodzi sygnał do mózgu.
Jestem tu.
Tracisz poczucie czasu.
Słyszysz głosy?
To minie.
Zostanę tu z tobą, kiedy będziesz uczyła się języka obcych.
Pozostali... pozostali naukowcy.
Jeszcze nie jesteś na tym etapie. Obiecuję.
Muszę... Te częstotliwości.
Coś mi umyka.
- Dobrze. Opowiedz mi o tym. - Potrzebuję więcej danych.
Jest dwanaście częstotliwości.
Jestem blisko. Po prostu nie dostrzegam wzorca.
Jeśli go rozszyfruję, zdołamy ich zrozumieć.
Próbowałaś mnie ostrzec.
Nie pozwolę, by spotkało cię to, co pozostałych.
Obiecuję.
Za kilka godzin, kiedy się uspokoisz, sprawdzimy twoje podstawowe parametry.
Wiem, jak ważna jest nauka ich języka,
ale musisz odpocząć.
Coś mi umyka.
Mitsuki?
Coś mi umyka.
Wiem, że to tam jest. Po prostu nie mogę tego usłyszeć.
Posłuchaj. Najpierw tracisz poczucie czasu.
Potem połączenie ze światem zewnętrznym.
Potem tracisz komunikację. Właśnie to spotkało pozostałych.
Pozostałych?
Musisz przestać. Odpocznij.
Pozostali.
To nie ten etap, obiecuję.
- Mówiłam... - To jest to.
- Co?
Mitsuki? Co robisz?
Cicho.
Potrzebuję ciszy.
Cisza!
Wyłącz to.
Co się dzieje?
Nie wiem.
Myliłaś się.
Co do czego?
Nie utracili komunikacji.
Po prostu nie komunikują się w naszym języku.
Komunikują się tak jak oni...
Obcy.
INWAZJA
Co do cholery?
Kod czerwony. Mamy naruszenie!
Cały dostępny personel ma sprawdzić północny sektor.
Ręce do góry! Odsuń się od włazu!
Na ziemię, już! Powiedziałem: na ziemię!
Zastrzelimy cię!
- Ostatnie ostrzeżenie. - Nie!
- Co tam ukrywacie? - Zamknij się!
- Co ukrywacie? - Zamknąć właz!
- Naprzód! - Sprawdźcie okolicę!
- Zabezpieczyć teren! - Naprzód!
Widzicie coś?
Trev.
Stary, to jebana forteca. Na pewno tam są?
Słyszę ich.
Poszukamy jakiegoś przejścia. Ty i ja, Alf.
Jeśli nas zobaczą, udajemy zagubione dzieci.
Mogę być takim dzieckiem.
Jestem mniejsza.
I słodsza.
Fakt, dodaje wiarygodności.
Niech będzie.
Penny, masz słuchać Jamili, jasne?
Ja zajmę się Casparem.
Dzięki.
Alf.
Jezu. No co?
Nie ufasz mi.
Tak? Skąd ten pomysł?
W porządku.
Sam sobie chyba do końca nie ufam.
Słyszę różne rzeczy. Widzę rzeczy, których nie rozumiem.
Nie ma sprawy. Będę miał na ciebie oko.
Dobrze.
Słuchaj, długo cię nie było.
Ludzie znikają czasem na długo,
a potem wracają odmienieni.
Mają... zupełnie nowe rodziny.
Albo słyszą głosy.
Myślisz, że możesz być inny?
Że nie jesteś sobą?
Kim innym miałbym być?
Nimi.
W życiu nie skrzywdzę Jamili.
Wiem o tym, stary.
Bo o to zadbam.
Widzę, że łączy nas więcej, niż sądziłeś.
Widzę to bez supermocy.
Chyba tylko ona tego nie widzi.
Czego?
Niczego. Absolutnie niczego.
Dobra. Miejsce swoje tajemnice.
Kiedy tak sobie gadaliście, ja znalazłam wejście.
Co ona tu robi?
Nagrywamy tiki. Kod binarny, jedynki i zera.
Skoro doszła do siebie, ma wrócić do środka.
Jeszcze nie jest gotowa.
Najgorsze symptomy ustąpiły, ale odczyty wciąż są chaotyczne.
Mam to gdzieś.
Prześlij je do mojego laboratorium.
Przygotuję się tam.
Czego ona się niby nauczy od tych wypaleńców?
Strachu? Porażki?
Ma tam wrócić. Powoli tracę cierpliwość.
To znaczy, że KOŚ traci cierpliwość.
To znaczy, że świat ją traci.
Ilu ludzi musi zginąć,
żebyś mogła zgrywać Matkę Teresę w sali pełnej świrów,
- którzy na nic się nie przydadzą. - Nie przydadzą się tobie.
Nie przydadzą się światu, do cholery.
Mówisz, że to dla mnie sprawa osobista, jakby to było złe.
Nie przeszkadzają mi twoje oceny i ciągłe moralizowanie.
Jestem do tego przyzwyczajony. Tak przetrwałem.
To czemu tracisz czas i mi to mówisz?
Bo to nie ja się zmieniłem, tylko ty.
Ta dziewczyna jest dla ciebie ważna, prawda?
Może powinienem cię zabrać do tego twojego gabinetu?
Zadać ci trochę pytań? Pogrzebać ci w głowie, pani doktor?
Albo niech każde z nas robi to, co do niego należy.
Mam tu na myśli ratowanie całej jebanej ludzkości.
Nie będę z nią rozmawiać, dopóki nie będzie gotowa.
Dobrze.
Ja to zrobię.
Przestraszyłaś go.
Obcego. Dlatego tak gwałtownie cię zaatakował.
Za bardzo zbliżyłaś się do tego, co ukrywa.
Masz teraz przewagę.
Zaczynam się uczyć struktury jego języka. Składni.
Może się myliłem. Może to ty się boisz.
O to tutaj chodzi?
To nie obcy namieszał ci w głowie, to Maya.
I pozostali. Boisz się, że skończysz jak oni.
Robisz dokładnie to, czego chce ta istota.
Ukrywasz się.
Jeśli nauczę się jego języka,
mogę zhakować jego wewnętrzne ścieżki komunikacji...
Co takiego? I co potem?
Co jeśli nie będzie skłonny do rozmów?
Co jeśli cię okłamie? Zmanipuluje? Skąd będziesz wiedziała?
Nie próbujemy się z tym czymś zaprzyjaźnić.
Chcemy to zniszczyć. Ich zniszczyć.
Czy właśnie tobie muszę o tym przypominać?
Zabili twoją ukochaną.
Zabili twoją rodzinę.
Zabijają właśnie wszystkie inne osoby, które znasz.
Kiedy tu przyleciałaś, Maya mówiła, że kierują tobą poczucie winy i gniew.
Martwiła się, że to kiepska motywacja.
Ale wiesz co?
Nie ma lepszej motywacji, kiedy chce się wygrać walkę.
Wygrać wojnę.
Możesz tu zostać i dalej kierować się strachem...
Albo przygotować się do walki.
Ta istota coś ukrywa. Wejdź tam i ustal, co to takiego.
ZAGINIONY
Co wy, do cholery, robicie z tymi ludźmi?
Co?
Co wy tu ukrywacie?
Co robisz w Idabel?
A co wy robicie w Idabel?
- Skąd wiedziałeś, by zajrzeć do krateru? - Żartujesz?
Musimy podnieść poziom tej rozmowy.
Jest tam wielki otwór z trzema poziomami środków bezpieczeństwa.
Gdzie niby miałem, kurwa, zaglądać?
Wszystko o tobie wiemy.
Jasne. Właśnie dlatego prowadzimy tę rozmowę, co?
Jesteś cywilem od jakiegoś czasu.
Odszedłeś z wojska, gdy najbardziej cię potrzebowaliśmy.
Największy atak w historii świata. „Powody rodzinne”.
Wiecie, że przeszliśmy to samo szkolenie?
Żona twierdzi, że jesteś w depresji. Stany maniakalne.
Nie mów o mojej żonie.
Urojenia o ratowaniu świata.
To pewnie trudne, co?
Musicie odbębniać robotę.
Przestrzegać zasad w nadziei, że to cokolwiek zmieni.
Rozejrzyjcie się,
zasady się zmieniły.
A wy tymczasem wykonujecie papierkową robotę.
Tatuś wzywa.
Dowódca Cole.
Generał Mitchell.
Generale.
Przepraszam, że pana tak potraktowano. Mamy do czynienia z czymś ściśle tajnym
i rzeczywiście odległym od tego, co znamy.
Na takie sytuacje nie ma protokołu.
Dlatego muszę zadać panu kilka pytań.
Dla bezpieczeństwa pańskiego, naszego i wszystkich innych.
Może wspólnie poczynimy jakieś postępy.
Co pana tu doprowadziło?
Rysunek z notesu dziecka. Jest w tej teczce. Proszę zerknąć.
Przesłuchano mnie, gdy dotarłem do USA. Powiem wam wszystko,
ale w zamian muszę dowiedzieć się paru rzeczy.
Co ukrywacie tam na dole i co zrobiliście z tymi ludźmi?
Nic im nie zrobiliśmy. Badamy ich.
Zostali uprowadzeni przez obcych.
Skoro tak, to jak ich odzyskaliście?
To tajne.
Kto wie, że pan tu jest?
- Nikt. - Nikt?
Nikt z zewnątrz nie czeka na wieści?
Zadbam o to, by byli bezpieczni, ale muszę poznać szczegóły.
Jestem sam. Miasteczko było równie gościnne, co wy.
Jak ich odzyskaliście?
Dobra.
Musimy pana tu zatrzymać.
Ze względów bezpieczeństwa. Żałuję, że się pan tu zjawił.
To kiepski czas na rozłąkę z bliskimi.
Zamiast mnie zamykać, wykorzystajcie mnie.
Mam więcej doświadczenia niż pańscy ludzie i już walczyłem z tymi istotami.
- Niech pan mnie wprowadzi, generale. - Miło było pana poznać.
Generale.
Generale!
Kurwa!
Tędy.
Żołnierze.
Chyba wychodzą.
Casp. Słyszysz je?
Te głosy?
To on! Ten ze snu!
Esmee, co się dzieje?
To chłopak ze snu!
Nie! Stójcie! Oni są z nami! Są z nami.
Caspar? Caspar Morrow?
Jak zdołałeś przeżyć?
Nie wiem.
Maya! Co za szok, że cię widzę.
Nie możesz jej wysłać.
Nieodmiennie mnie fascynuje, że osoba tak współczująca,
tak pełna empatii dla świata,
konsekwentnie wybiera jednostkę ponad masy.
To podstawowy ludzki odruch. Myślałam, że dlatego tu jestem.
Nie. Ściągnąłem cię do sporządzenia mapy świadomości obcego.
Pomyśl tylko. Świadomość obcego.
Neurobiolodzy byliby gotowi zabić za tę szansę.
Wyobraź sobie, jakie to rozczarowanie: nadajesz się raczej na niańkę.
- Co za strata. - To na mnie nie działa.
Zaczyna się. Co niby nie działa?
Rozbudzanie niepewności i poczucia winy. Oferowanie jedynego rozwiązania.
Dobicie targu, zanim druga osoba zdąży pomyśleć.
- Jesteś przewidywalny. - Skuteczny. W przeciwieństwie do ciebie.
Na chwilę zapomnij o ego i posłuchaj.
A to dobre.
Prosiłeś, żebym zmapowała zbiorową świadomość.
Właśnie to robię.
Prosiłeś, żebym badała każdego, kto wchodzi,
i dbała o zachowanie strategicznej przewagi.
I dokładnie to robię.
Jeśli wepchniesz tam teraz Mitsuki, utracisz tę przewagę i przegramy.
To moja profesjonalna opinia.
Zignoruj ją, a ja natychmiast złożę rezygnację.
Naprawdę?
Zrobiłabyś to?
Rezygnacja przyjęta. Dziękuję za czas poświęcony Projektowi Amazonia.
Życzę powodzenia w świecie zewnętrznym, a raczej tym, co z niego zostało.
Miej się na baczności. Podobno są tam obcy.
Zaryzykuję i stawię czoła potworom ze świata zewnętrznego.
Co ty tu robisz?
Odchodzę. Przyszłam się pożegnać.
Mówiłaś, że będziesz przy mnie.
Chciałabym tego. Ponad wszystko.
Ale nie mogę. Już nie.
- Muszę naprawić to, co zniszczyłam. - Niczego nie zniszczyłaś.
Dałaś nam dwa największe zwycięstwa w tej wojnie.
Nie musisz tego robić.
Twój umysł...
i twoje serce są tym, czego potrzebujemy.
Jeśli teraz tam wejdziesz, możesz ich nigdy nie odzyskać.
Masz rację.
Umysł mówi mi, że masz rację, ale serce każe mi tam wejść.
Nie uratujesz jej tak.
Wiem.
Nie ma jej tam.
Wiem.
- Przykro mi. - Mnie też.
Patrz na światło.
Dobrze. Możesz odpocząć. Skończyliśmy.
Nic mu nie jest.
I po to kończyłeś akademię medyczną?
Nie umiem tego wyjaśnić.
Niczego nie da się ostatnio wyjaśnić, więc może odpuśćmy.
Dobra?
- Gdzie go znaleźliście? - W szpitalu, w którym go zostawiliście.
Podobno zajęli go kilka godzin po tym, jak uciekliśmy.
Widocznie miał szczęście. Nie dzięki wam.
Zaraz. Te dzieci trafiły do szpitali na całym świecie
po tym, jak zestrzelono pierwszy statek obcych.
Odniosły obrażenia. Psychiczne.
Jak nas znaleźliście?
Mieliśmy to.
I Caspara.
Słyszał w głowie ich głosy.
Boże, to niewiarygodne.
Nie sądziliśmy, że ich połączenie ma taki zasięg.
Może ktoś mu pomógł.
Co to niby znaczy?
No cóż,
- chodzi mi o to, czy wasz przyjaciel... - Co?
Jest sobą.
Nawiązał bardzo głębokie połączenie z obcymi.
Głębsze niż pozostali.
Oczywiście, że jest sobą.
Nie jest, Jam.
Wiele przeszedł.
- Zachowywałbyś się normalnie... - Nie.
Nie twierdzę tak. Wiesz o tym. To mój najlepszy przyjaciel.
Nic mu nie jest.
Ej. Musicie tego posłuchać.
To było jak ściana...
- A potem w lewo. - Mówi o „ścianie”.
Było z mojej prawej. Tam go zobaczyłam.
Widział mnie...
Też go widziałem, ale daleko. Bardzo daleko.
Dokładnie. Ja też.
Wszyscy mnie widzieli. Daleko.
Dzieci mają wizje. Widzą różne miejsca i ludzi.
Próbowaliśmy zrozumieć, dlaczego obcy skupiają się na pewnych miejscach...
Nie w wizjach. Spaliśmy.
Już tam byli. Wcześniej.
Kiedy byli nieprzytomni, zanim się obudzili,
wszyscy byliśmy tam w ciemności.
Tylko że oni się wybudzili...
a ja zostałem.
To tam właśnie byłeś, kiedy widziałam cię w snach?
Chyba tak.
Tak.
Tak myślisz?
Co to za „ciemność”?
Nie wiem. To po prostu...
Jest tam ciemno i zimno i... Strasznie. Naprawdę strasznie.
To trochę za mało.
Możecie to narysować.
- Co? - Mapę.
Skoro wszyscy widzieli Caspara, mogą narysować mapę tego miejsca.
- Kocham mapy. - To... doskonały pomysł.
Nie bądź taki zaskoczony.
Caspar jest artystą.
Potrafi narysować wszystko.
Więcej różowego tu
i więcej zielonego tutaj?
Tak, idealnie. Dalej zielony, o tutaj.
Tam powinien być ciemniejszy niebieski.
Tak to pamiętam.
Tak.
Ciemnoniebieski. Tak. Tak tam było. Ciemno.
Niech tło będzie białe.
Wszyscy są podekscytowani.
Tak.
Oprócz ciebie.
Czemu mówiłeś, że jego połączenie z obcymi było głębsze?
Nie potrafił go zerwać.
To co je zerwało?
Hej.
Mówisz po angielsku?
Dzięki, że nas ściągnęliście.
Wzywaliście go, żeby mógł was odnaleźć.
To nie jego wzywaliśmy.
Nie wzywaliście Caspara?
Nie.
To kogo?
Znaleźliśmy jeszcze jedną osobę.
Ktoś tam nadal jest.
W mitologii hinduskiej jest pewien mędrzec, Markandeya.
Pewnego dnia wspina się w górę, opuszcza brzuch świata i nagle wygląda
przez usta wielkiego boga Wisznu. Kosmiczny ocean.
Jego umysł załamuje się pod ogromem tego, co widzi.
Potyka się.
Spada w dół, w głąb gardła boga. I ląduje na Ziemi.
Poświęca kilka kolejnych tysiącleci na poszukiwanie drogi powrotnej.
Wreszcie ją odnajduje
z pomocą Śiwy, najwyższego boga.
Myślę, że do tej pory miałaś po prostu złą towarzyszkę.
Chodź.
Odnajdźmy kosmiczny ocean.
Co się dzieje?
ALARM! USTERKA JEDNOSTKI
- Co... - Uszkodzenie kombinezonu.
Pokaż.
Co się z nim stało?
Przepalony obwód. Nie wiem, co się stało.
Baza Trzy. Przygotujcie kombinezon dla Mitsuki Yamato.
Wszystkie trzy są uszkodzone.
Wszystkie?
Hej!
Uszkodziłaś kombinezony.
To sabotaż całego projektu! Naszej obrony przeciwko inwazji!
Czyżby? A może chodzi tu tylko o ciebie?
Tak, uszkodziłam kombinezony.
Wszystkie poza jednym.
Tym, który masz na sobie. Dostrojonym do twojej biometrii.
Skoro wierzysz we wszystko, co mówisz, idź.
Tym razem zaryzykuj własnym życiem i umysłem.
Dziś powstrzymałam cię przed wejściem. Następnym razem mnie tu nie będzie.
Naprawią twój kombinezon w jeden dzień, może szybciej.
Obyś zdążyła odzyskać jasność umysłu.
Jesteś czymś więcej niż życiem, które trzeba poświęcić.
Co do cholery?
Ręce do góry. Odwróć się powoli, Wade.
Rose?
Wade.
Może odłożysz broń? Przecież mnie nie zastrzelisz.
Pamiętasz, jak w ósmej klasie przyszedł ten strażnik
i byliśmy na strzelnicy?
Mówił, że mam naturalny talent. Na pewno trafię tam, gdzie trzeba.
W bolesne miejsce, tak żeby cię nie zabić.
Dlatego wejdziesz teraz do celi.
W życiu.
Okej. Dobra.
Dzięki.
Uznałam, że tak będzie najlepiej odbyć rozmowę.
Zwariowałaś.
Chciałabym.
Mogę być jedyną normalną osobą w tym miasteczku.
Byłam na farmie Bena Sheltona.
To teren wojskowy.
Cal, Chet...
ZAGINIONY
...Ben, Joanie i szeryf Tyson.
Wszyscy tam zaginęli.
To jakieś szaleństwo, Rose! Chodzi o twoich zaginionych?
Twoich też, Wade.
Wiem o tym.
Ale świat płonie. Nie mogę myśleć teraz o wszystkim.
Kiedy przestajesz zwracać uwagę na drobiazgi,
przegapiasz ważne rzeczy.
Usiądź.
Chcę, żebyś uważnie posłuchał.
Ukryłam coś w szafce z dowodami.
To notes dziecka. Są w nim wskazówki i odpowiedzi, Wade.
Wiem, że brzmię jak jedna z tych osób,
z rysunkami i teoriami. Wiem o tym.
Ale znasz mnie od dziecka.
Wiesz, że nie robiłabym niczego głupiego. To prawda. Przysięgam.
Pilnuj tego notesu, w razie gdybym nie wróciła.
W razie gdybyś nie wróciła?
Rosey!
Co to, do cholery, jest?
Cokolwiek to jest, znajduje się na środku farmy Sheltona.
Co to za instalacja, którą rząd buduje
na środku pola kukurydzy? Zastanawiałeś się?
Oni coś ukrywają.
Myślę, że ukrywają, co stało się z tymi ludźmi.
Wszystko kręci się wokół tej farmy,
a ja nie zamierzam czekać, aż ktoś mi uwierzy. Już nie.
Wracam na farmę Sheltona, a jeśli nie wrócę,
jeśli trafię na ścianę z zaginionymi, potraktuj ten notes poważnie.
Dobra?
Podążaj za wskazówkami.
Nie. Nie.
Rosey, nie możesz mnie tu zostawić. Chodź, porozmawiamy z szeryfem.
Zmuszę go, żeby słuchał!
Przekaż mu, że naprawiłam mu ekspres.
Nasza podróż do Osaki... Padało przez cały dzień.
Kiedy byłyśmy w drodze na film, który nam się nie podobał,
wyszło słońce, a ty pocałowałaś mnie w szyję...
Nie wiem...
Dzień pierwszy.
Nienawidzę cię dziś rano.
Za to, że zabrałaś mi pierścionek.
Za to, że skończyłaś piwo.
Za to, że mnie tu zostawiłaś.
Na nowo zainstalowałam Tindera.
Nie martw się, chcę tylko ogrzać twoją część łóżka...
Do twojego powrotu.
Czekaj! Stój.
- Co się dzieje? - To Nikhil.
Kto nadzoruje protokoły bezpieczeństwa?
Nikt. Uwięź jest uszkodzona. Nie możemy go wyciągnąć.
- Wyłącz magnes. - Nie da się. Przekierował kontrolery.
Spójrz na te sinusoidy. Co on wyprawia?
- Podkręca to. - On walczy.
Nikhil, musisz przestać!
- To zbyt niestabilne. - Nie ma postępu bez radykalnych...
Wajo! Wajo! Wajo!
Wajo!
Casp, ty to robisz?
Tylko ty nie odchodzisz od zmysłów!
Jeśli to robisz, proszę, przestań!
Jam.
Czemu nic ci nie jest?
Nie wiem.
Chodźmy.
Szybko! Za mną.
Uciekajcie z laboratorium! Już!
Nikhil!
Nikhil.
Epicentra w Europie Wschodniej, Ameryce Północnej i Amazonii.
Połącz mnie z Nikhilem.
Tak jest.
Ewakuacja.
Personel musi natychmiast opuścić teren.
Natychmiastowa ewakuacja.
Nihkil!
Dlaczego nie przestaje?
Nie wiem.
Uciekajcie! O cholera!
Ładujcie, co się da i przymocujcie to.
- Hej! - Naprzód!
Hej, co tam się dzieje?
Hej!
Kim ty, do cholery, jesteś?
Schłodź do 15 stopni.
Tracimy integralność strukturalną.
Baza, połączenie z KOŚ.
Mam. Jest na ekranie.
Gdzie jest Nikhil?
Jest niedostępny.
Mamy tu sporo na głowie, prezydentko.
Mamy ruchy sejsmiczne na całym świecie. Jesteście głównym epicentrum.
- Co zrobiliście? - My tylko...
Cokolwiek to było, zatrzymajcie to.
Nie umiemy. Obcy wymknął nam się spod kontroli.
Wyrażę się jasno.
Mamy globalny wstrząs sejsmiczny, z wieloma epicentrami.
Musimy to zatrzymać, zanim sytuacja się pogorszy.
Myślę, że mogę to zrobić.
Uszkodziłam kombinezony.
Nawet nie... Nie będziesz przymocowana.
Możesz tam utknąć.
Muszę spróbować.
Muszę spróbować, Mayu.
Ona nikogo innego nie wpuści.
Hinata...
Hinata!
Dlaczego znów mnie skrzywdziłaś?
Ja nie...
Nigdy nie chciałam...
Nie chciałam cię skrzywdzić...
Nigdy...
To wróć do mnie.
Wypowiadałam te słowa tyle razy.
„Wróć do mnie”.
„Wróć, Hinata”.
Wiem, czym jest ból. Znam to uczucie...
Towarzyszy mi, odkąd odeszła...
Odeszłaś...
Więc porzuć swój świat...
I przybądź do mojego...
Możemy być razem.
Zawsze będziemy razem.
Ale nie w ten sposób...
Ponieważ...
Moja Hinata nie żyje...
Poczujesz pieczenie.
Odsunęłaś się ode mnie.
Wiem.
Wiem, Casp.
Po prostu...
Czuję, że jakaś część ciebie wciąż jest z nimi.
I muszę wiedzieć, która to część.
Casp,
po czyjej jesteś stronie?
Nie jestem z nimi.
Nie chcę być.
Widziałam twoją minę, kiedy pokazałam ci rysunek.
Był dla mnie wszystkim. Patrzyłam na niego codziennie, miesiącami.
Nawet nie pamiętasz, jak to rysowałeś, prawda?
Spójrz na niego.
Casp, spójrz.
Jesteś tu?
Czy wciąż jesteś tam?
Nikhil!
Mitsuki, co robisz?
Sprawdzam odczyty z kombinezonu Nikhila z chwili, gdy wszedł do obcego.
OSTRZEŻENIE!
Ta atmosfera nie była nasza.
Mayu, ten obcy...
To był portal.
Nasze przejście.
To była nasza jedyna droga do ich świata.
A ja ją zniszczyłam.
Zniszczyłam ją.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK