WYOMING, USA, ZIEMIA 160 KILOMETRÓW NA PÓŁNOC OD CAMP PIERCE
Przepędź nasz strach.
Podtrzymuj nas i wspieraj.
Przepędź nasz strach.
Podtrzymuj nas i wspieraj.
Tu Bradford. Przejechaliśmy.
Możecie ruszać.
Przyjąłem. Do zobaczenia.
Ruszajcie.
Jackson. Jedźmy!
Dobra. Powoli i ostrożnie.
Obserwujcie światła wozu przed wami.
Kiedy przejedziemy przez mgłę, spotkamy się z wami,
więc bądźcie czujni.
- Przyjąłem. - Przyjęłam.
Baza Camp Pierce będzie mocno strzeżona?
Trudno powiedzieć.
Może będziemy mieć szczęście.
Co?
- Słucham? - Co powiedziałaś?
Nic nie powiedziałam.
Nieważne.
Co miałeś wczoraj na myśli,
kiedy powiedziałeś: „Myślałem, że to ustanie”.
Ten cały „odłamek”...
Od jak dawna go macie?
Znalazłem go jakiś czas temu.
Wyglądał na złom, ale...
Ale co?
Nie wiem.
Wydawał się wyjątkowy.
Jakiś inny.
Miałem wrażenie, że z czymś mnie łączył.
Coś w tym stylu.
Tak jakby był mój.
Clark, widzisz to? Po lewej.
Tak, widzę.
Dorwaliśmy jednego z tych skurwieli.
Co się dzieje?
Luke, nic ci nie jest?
Głosy mówią, żebyśmy stąd uciekali.
Jakie głosy?
Coś tam jest.
Musimy uciekać.
Jedźcie, szybko!
- Maria! Dorwał Marię! - Cholera!
Dorwali Marię!
Pod żadnym pozorem się nie zatrzymujcie.
- Mamo! - Musimy po nią wrócić.
Trzymajcie się konwoju.
- Clark. - Tak.
Mam jednego.
Goni nas od prawej. Jest ogromny. Jeszcze takiego nie...
Hanley.
Clark! Dorwał Hanleya i Jacksona!
Chrissy?
Chrissy, odbiór.
Jest ich więcej!
Chrissy, Hanley, odbiór. Hanley, odezwij się!
Te głosy są coraz głośniejsze.
Oni walczą.
Wycofują się.
Clark!
INWAZJA
PARYŻ, FRANCJA, ZIEMIA
Umieram z głodu.
Znajdziemy coś, Alf.
Co ona mówi?
Chyba że jest niebezpiecznie. Mówi, żeby ludzie się...
Ewakuowali.
- Tak. - Co to jest?
Wiem, co to jest.
Wiadomości od ludzi, którzy kogoś szukają.
Albo chcą być znalezieni.
Może jest tu coś od mamy i taty.
Co ty robisz?
A na co to wygląda? Piszę wiadomość.
Po co?
Bo jeśli coś mi się stanie,
jest niewielka szansa, że rodzice kiedyś się dowiedzą.
KOCHAM
BYŁA TU JAMILA HUSTON Z LONDYNU
KOCHAM CIĘ, MAMO
Nic nam nie będzie.
Znajdziemy Caspa.
A potem rozjebiemy tych obcych.
Pen, daleko jeszcze do szpitala?
Jeszcze tylko dziesięć kilometrów.
Niedługo się ściemni.
Jak daleko jest dom twoich rodziców?
Nie tak daleko.
Dobra.
Spędzimy tam noc i ruszymy o świcie.
- Będzie tam żarcie? - Przekonamy się.
BYŁ TU ALFIE ADEMUREWA Z LONDYNU!!!
KOCHAM WAS, MAMO I TATO.
To tutaj.
To musi być gdzieś tutaj.
Monty, dlaczego rodzice nigdy nie pozwalali nam tu przyjeżdżać?
W takich miejscach dzieci raczej nie są mile widziane.
Może małe pieski...
To mieszkanie waszych starych? Wypasione.
Ten fotel jest jak huśtawka!
Patrzcie, stare winyle.
Tęsknisz za nimi, co?
Tak.
Chodź.
Sprawdźmy, czy jest coś do żarcia.
Więc to burżuje jadają na kolację?
Drobne przekąski i takie tam?
Nie.
Burżuje jadają to na kolację,
kiedy nie chcą zjeść kolacji.
Jak pod namiotem.
Zawsze chciałam jechać pod namiot.
Nie taki w ogrodzie, tylko taki prawdziwy, na dziko.
Tu zdecydowanie jest dziko.
Co z nimi nie tak?
W tych krakersach jest masło orzechowe.
Masz alergię na orzeszki ziemne?
Nie ja, moja mama. Nie wolno nam trzymać ich w domu.
Monty, myślisz, że mama i tata są tu w Paryżu?
Na pewno niedługo ich znajdziemy, Pen.
- Wszystko okej? - Cudownie.
Prawie nic nie zjadłeś.
Nie mam ochoty na czerstwe krakersy.
Tym lepiej dla nas.
Jesteś pewien?
Też jesteś taka podekscytowana jutrem?
Trochę tak.
I trochę się stresuję. Tak długo go nie widziałam.
Stresujesz? Niby czym? To Casp.
A jeśli Caspa tam nie ma?
Co?
Mówicie, jakbyście mieli pewność, że tam będzie.
Ale tego nie wiecie.
To wszystko mogło być na nic.
- Czemu tak mówisz? - Bo to prawda.
Idę spać.
Co zobaczyłaś, gdy nawiązałaś kontakt z tą istotą?
Wszystko jest mgliste.
Jak we śnie.
Kolory, kształty?
Zobaczyłam chłopca.
Chłopca?
Wołał kogoś.
Znałaś tego chłopca?
Nigdy go nie widziałaś? Nie był wspomnieniem?
Jeśli nigdy go nie widziałaś,
co się twoim zdaniem stało? Skoro to nie było w twoim umyśle?
To było w ich umyśle.
Byłam w ich umyśle.
To niesamowite.
Pani doktor, coś jej dolega?
Nie mogę niczego znaleźć.
Czyli może tam wrócić?
Tego nie powiedziałam. Nie mogę niczego znaleźć.
To nie znaczy, że nie ma czegoś, czego nie wykryłam.
Jeśli chce ją pan tam wysłać, to pańska decyzja. Nie moja.
Chcę tam wrócić.
Chcę to zrobić.
Wygląda na to, że to jej decyzja.
Możemy zamienić słowo na zewnątrz?
Widziałeś jej rękę? Ledwo nad nią panuje.
Potrzebuje czasu, by odzyskać siły. Bo skończy tak jak oni.
Nic jej nie jest. Słyszałaś. Chce wrócić.
Oczywiście, że chce wrócić.
Myśli, że właśnie spotkała swoją nieżyjącą ukochaną.
Ty nie chciałbyś spróbować?
Była w ich umyśle, Mayu.
A oni w jej.
Co jeśli umrze?
Stracimy swoją największą szansę, bo za bardzo naciskaliśmy?
Dość tego psycho-bełkotu. Zrobimy to. Jasne?
Ona to zrobi.
Pozwól mi ją przynajmniej zbadać.
Luke! Nic ci nie jest?
Clark.
- Tato? - Clark.
Tato!
Pomóż mi.
Wyciągnijmy go.
To poważna rana.
Daj mi swój pasek.
Clark.
Spójrz na mnie.
To samochód Seana.
Myślicie, że z nimi okej?
- Sprawdzę. - Nie.
Tato, mają apteczkę.
Okej?
- Pójdę z tobą. - Luke!
- Mamo, idę z nią. - Luke.
Jeszcze dwa centymetry i uszkodziłoby tętnicę.
Co działo się z Lukiem przed wypadkiem?
Skąd wiedział, że oni tam są?
Raz już tak było. Kiedy nadeszli pierwsi obcy.
Słyszał głosy.
Myślałam, że to był tylko ten jeden raz. Myliłam się.
Głosy?
Przykro mi.
Szybko. Pomóż mi. Pospieszmy się.
Czemu nie powiedziałeś, że słyszysz różne rzeczy?
Nie chciałem, żebyś miała mnie za jakieś dziwadło.
Nie jesteś dziwadłem.
Poważnie.
Jesteś wyjątkowy.
Chodź.
To ja i mój ojciec, kiedy po raz pierwszy zabrał mnie na ryby.
Ja i moja mama w dniu moich siódmych urodzin.
Nie.
Ósmych.
Jesteś pewna?
Tak. Ósmych.
Sama nie wiem.
- Nie wiesz, gdzie je zrobiono? - Nie wiem, kto to jest.
Wciąż słyszysz obcego w swojej głowie?
Nie cichnie.
Jak sądzisz, dlaczego obcy przybrali postać Hinaty jako małej dziewczynki?
Żeby mnie zaskoczyć, wytrącić z równowagi.
Udało im się?
Nie.
Opowiedz mi o swojej relacji z Hinatą.
To nie jest konieczne.
Mówiłaś, że obwiniasz się za śmierć Hinaty.
To nie jest konieczne.
Omawianie czegoś, co obcy wykorzystują przeciwko tobie?
Znają twoje słabe punkty.
I wykorzystają każdą słabość twojego umysłu,
każdy punkt nacisku.
Muszę wiedzieć o tej relacji wszystko,
żeby zrozumieć ją lepiej od nich.
Zamknęłam ten etap.
Najwyraźniej obcy tak nie uważają.
Ja też nie.
Więc...
Spróbujemy jeszcze raz?
Jeśli myślisz, że jestem wobec ciebie ostra,
to, co jest na tym statku, będzie dużo gorsze.
Opowiedz mi o niej.
Mitsuki.
Mitsuki!
Zapiecze cię.
Muszę założyć szwy, kiedy dotrzemy w bezpieczne miejsce.
Przed tym wszystkim byłaś lekarką?
Jeszcze wcześniej niż przed tym wszystkim.
Byłaś dobra?
- Tak. - To dobrze.
Bo inaczej zasięgnąłbym drugiej opinii.
Przeżyli.
Hanley.
Clark!
Jezu!
Pomóż mi wstać.
Boże!
Twoja noga.
To draśnięcie.
Samochody są ze dwa kilometry dalej.
Dasz radę iść?
Oni są wszędzie.
Najlepiej się przyczaić i liczyć na to, że odejdą.
Niedługo się ściemni.
Musimy się stąd wynosić, póki możemy.
Jeśli tu zostaniemy, zginiemy.
Ma rację.
Musimy spróbować.
Caspar?
Caspar!
Idę po ciebie.
Caspar?
Caspar, jesteśmy już blisko.
Dlaczego nie odpowiadasz?
Casp!
Hej.
Co robisz?
Nic. Nie mogłem spać.
Masz ładną mamę.
To prawda.
Ale to nie jest moja mama.
Myślałam, że to twoi rodzice.
Na zdjęciu jest mój tata,
ale ta kobieta...
To nie jest moja mama.
Monty.
Tata mówił nam, że jedzie do Paryża w interesach.
- Już wiem, o jakie interesy chodziło. - Tak mi przykro.
Nie chodzi tylko o to, że zdradzał mamę. Chodzi o to, jaki wydaje się szczęśliwy.
Tak jakby naprawdę ją kochał.
Myślałem, że mój tata nikogo nie kocha,
ale po prostu nie kochał nas.
Tata na pewno cię kocha.
Pewnie nie umie tego powiedzieć.
Nie wiem, czy to powiedział. Kiedykolwiek.
Jasne, że cię kocha. Jak mógłby cię nie kochać.
Dzięki.
Chociaż tylko tak mówisz.
Nieprawda.
Nie mówię byle czego.
No nic...
A ty dlaczego nie śpisz?
Poza tym, że świat się kończy.
Miałam kolejny sen,
ale Caspara tam nie było.
I nigdzie go nie czułam.
Tak jakby był coraz dalej.
A nie bliżej.
Nie wiem, co to znaczy, ale...
Może masz rację.
Może pokonaliśmy całą tę drogę na próżno.
Powiedziałem to, bo byłem wściekły przez mojego tatę.
To nie znaczy, że się mylisz.
Hej.
Znajdziemy Caspara.
Gdzieś tam jest. Znajdę go. A wtedy
wszystko się zmieni.
Dzięki, Monty.
Nawet jeśli tylko tak mówisz.
Dzięki.
No i jak poszła terapia?
Zobaczymy.
Wróciłaś. Wiedziałam.
Tęskniłam za tobą.
Mitsuki.
Co widzisz?
Jest tam Hinata?
Tak.
Co się ze mną stało, kiedy byłam tu ostatnio?
Co to było za miejsce?
Możesz mnie tam znowu zabrać?
Dlaczego chcesz tam wrócić?
Próbuję to wszystko zrozumieć...
Zrozumieć, czym jesteś.
Myślisz, że nie jestem prawdziwa?
Nie wiem, czym jesteś.
Zdejmij hełm.
Po co?
Pokażę ci, kim jestem.
Mitsuki, co robisz?
Mitsuki, stój!
Piękne, prawda?
Co to jest?
Wspomnienie.
Nie pamiętam tego.
Bo to moje wspomnienie, nie twoje.
Po raz pierwszy puszczałam wtedy latawiec.
Jako mała dziewczynka latałam w snach.
Unosiłam się nad domem, wołałam wszystkich, których znałam.
Współczułam tym w dole...
Przywiązanym do ziemi.
Nie potrafili zrozumieć, jak wolnym jest się tam w górze.
Wzrosło jej tętno.
- Przyspiesza oddech. - Co jest?
Tracimy ją. Spójrz na te drgania.
Możesz być wolna.
Tu w górze, ze mną.
To... nie jest prawdziwe.
Oto dowód, że to jest prawdziwe.
Czujesz, jak bardzo cię kocham?
Mózg szaleje. Długo nie wytrzyma. Co robimy?
- Wyciągamy ją. - Czekaj...
- Pieprz się! Wyciągamy. - Nie ty decydujesz.
Powiesz KOŚ, że straciliśmy najcenniejszy atut?
M-A-G.
Wyciągnij ją, zanim drgawki się wzmogą.
- Czekaj. - Wiesz...
- Czekaj! - Czekajcie.
Nie są przypadkowe.
Ruchy jej dłoni nie są przypadkowe.
MAGNES
Alfabet Morse'a. Przemawia do nas.
- Włączajcie. - Cholera.
Kocham cię, Mitsuki.
Ja też cię kocham.
Zawsze będę, Hinata.
Chciałam być z tobą.
Ale to nie jest prawdziwe.
Przykro mi...
Mitsuki!
To na pewno tutaj?
Ten adres był na rozkazie przeniesienia.
Pen, nie patrz.
To chyba wejście.
Halo?
Jest tu ktoś?
Halo?
Caspar?
Casp, jesteś tu, stary?
- Co robimy? - Szukamy go.
Przeszukamy cały szpital?
To miejsce jest ogromne.
Rozdzielmy się. Przeszukamy większy obszar.
Casp!
Halo!
Halo?
Halo!
Caspar.
No dawaj, Casp.
Daj mi jakiś znak. Wreszcie tu dotarłam.
No już.
Chyba coś znalazłem.
Spójrz, co znalazłem.
To on.
Musi być blisko.
Patrzcie...
Co?
Zostali, żeby coś chronić.
Albo kogoś.
Nikogo tu nie ma.
Nikt by tu nie przeżył.
Casp?
Będziemy szukać dalej.
Nie.
Sam powiedziałeś.
Nikt nie mógł tu przeżyć.
Coś wymyślimy.
Co niby wymyślimy, Alf?
Co takiego wymyślimy?
Zeszłej nocy
w moim śnie nie odpowiedział.
To wszystko na nic.
Wszystko.
Wszystko przeze mnie. Naraziłam nas.
Przeze mnie opuściliście dom.
Darwin został ranny. To wszystko na nic.
Nie mów tak.
Słusznie nas tu sprowadziłaś. Słusznie go szukałaś.
Przestań.
- Po prostu przestań. - Tu nie ma śladów krwi.
Caspar gdzieś tam jest. I znajdziemy go.
A jeśli nie żyje?
I to wszystko nie ma sensu?
Co jeśli wszyscy... Moja mama, moi bliscy, nawet ty...
Co jeśli mieliście rację?
I po prostu chciałam w to wierzyć?
Przez jakieś durne sny i... to.
Tak jakby zepsuty stary walkman czegokolwiek dowodził.
Czegokolwiek.
Przepraszam, że was w to wciągnęłam.
Jamilo.
Tak czy inaczej cieszę się, że poszedłem z tobą.
Luke.
Hej. Spójrz na mnie. Co się dzieje?
Niebezpieczeństwo.
Gdzie?
Tam.
W nogi.
Biegnijcie. Już.
Teraz. Biegnijcie!
- Luke, biegnij! - Wracaj.
Biegnijcie!
Szybko!
Naprzód! Biegiem!
O Boże!
Biegiem!
- Naprzód! - Szybko.
Szybko!
Dawajcie! No już!
- Jack! - Musimy uciekać!
Bradford!
Bradford.
Przygotujcie auta!
- Dawajcie. - Szybko!
Ruszajmy.
Pomocy!
- Pomocy! - Musimy ruszać!
Nie mogę znaleźć Lucy. Wciąż tam jest.
- Była tuż za mną. - Gdzie ona jest?
- Proszę, nie jedźcie. - Gdzie ona jest?
- Gdzie? - Wciąż tam jest. Nie mogę jej znaleźć.
Moja dziewczynka. Proszę.
Proszę!
- Nie. Nie! - Mamo!
- Nie!
Mamo!
Lucy.
Nic ci nie jest?
Zgubiłam but.
Nic nie szkodzi.
Zabiorę cię do mamy, dobrze?
Odgłos. Coś się ruszyło!
Lucy!
Czekaj. Nie strzelaj. Trafisz ich.
Stój.
- Stój! - Nie!
- Stój! - Nie.
Nie, nie!
Powiedziałem: stój!
Jestem w jego głowie.
- Clark! - Jestem w jego głowie.
- Naprzód! - Hey, Luke!
Jestem w jego głowie.
Weźcie go!
- Pomocy! - Pomóżcie jej!
Jedź! Musimy jechać!
Jedź!
Już dobrze.
Jak się czujesz?
Nie jestem pewna.
Kiedy tam byłaś...
Myślałam, że obcy zdobył nad tobą kontrolę...
Nie doceniłam cię.
Nie.
Nie doceniłaś.
Przez chwilę prawie to zrobiłam.
Prawie się zatraciłam.
Twój plan zadziałał.
Aktywowaliśmy elektromagnes, a obcy zareagował.
Jak zareagował?
Wyemitował cały wachlarz
niewychwytywanych dotąd częstotliwości wibracji.
Mogę posłuchać?
Nikhil próbuje rozszyfrować, co to znaczy...
To obcy.
Mówi.
Skąd wiesz?
Bo jest w mojej głowie.
To ich język.
To znaczy, że mogę go badać. Nauczyć się go.
Komunikować się z nim.
I znaleźć jego słabe punkty.
Też się cieszę, że jesteś.
Czekajcie.
O co chodzi, Pen?
Nie słyszycie?
Halo?
Jest tu ktoś?
Jam.
Jesteś tego pewna?
Casp.
Jam?
Usiądź.
Myślałem, że już po tobie.
Co tam robiłeś?
Nie wiem.
Kiedy się obudziłem...
Słyszałem ich wszędzie wokół siebie.
Byli strasznie głośni, więc... ukryłem się.
Ukryłeś się? Przed obcymi?
Nie pamiętam.
Nie słyszałeś naszych wołań?
Tęskniłam za tobą.
Tak bardzo tęskniłam.
Dobrze znów cię widzieć, stary. Serio.
Monty. Teraz wszystko się zmieni, prawda?
Wygramy.
Hej, Casp?
Co teraz robimy?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK