WYOMING, VS, AARDE 160 KM TEN NOORDEN VAN CAMP PIERCE
Verban onze angsten.
Versterk ons en steun ons.
Verban onze angsten.
Versterk ons en steun ons.
Clark, hier Bradford. We zijn erdoorheen. Ga maar.
Begrepen. Tot gauw.
We gaan, mensen.
Jackson. Kom.
Oké, rustig aan.
Kijk naar de achterlichten voor je.
Zodra we door de mist heen zijn, hergroeperen we. Wees op je hoede.
- Begrepen. - Begrepen.
Hoe zwaarbeveiligd zou Camp Pierce zijn?
Dat weten we niet.
Maar misschien hebben we geluk.
- Sorry? - Wat zei je?
Ik zei niks.
Laat maar.
Wat bedoelde je gisteren...
...met 'ik dacht dat 't zou stoppen'?
Die scherf, of wat 't ook is.
Hoelang heb je die al?
Ik vond 'm een tijd geleden.
Het leek rommel, maar...
Maar?
Ik weet 't niet.
Hij leek bijzonder.
Hij was anders.
Het voelde alsof hij me ergens mee verbond...
...of zo.
Alsof hij van mij was.
Clark, zie je dat? Daar links.
Ja, ik zie 't.
Daar heb je zo'n kloteding.
Wat gebeurt er?
Luke? Hé, gaat het wel?
De stemmen zeggen dat we weg moeten.
Welke stemmen?
Er is daar iets.
We moeten weg. Nu.
Allemaal weg. Weg, weg, weg.
- Maria. Hij heeft Maria te pakken. - Shit.
Maria is weg.
Ga door. Niet stoppen.
- Mam. - Clark, we moeten haar helpen.
Blijf bij 't konvooi.
Clark. We hebben er hier een.
Hij volgt ons rechts. Hij is enorm. Zo een heb ik er nog nooit...
Hanley.
Hij heeft Hanley en Jackson. Hij...
Chrissy? Chrissy, antwoord.
Nog meer.
Chrissy, Hanley, geef antwoord. Hanley.
De stemmen. Ze worden harder.
Ze maken ruzie.
Ze trekken zich terug.
Clark.
PARIJS, FRANKRIJK, AARDE
Ik rammel.
We vinden wel iets, Alf.
- Wat zegt ze? - Dat het niet veilig is. Dat we moeten...
Evacueren.
- Ja. - Wat zijn dat?
Ik weet 't.
- Briefjes van mensen die iemand zoeken. - Of gevonden willen worden.
Misschien ook van mam en pap.
Wat doe je?
Wat denk je zelf? Ik schrijf een briefje.
Waarom?
Als me dan iets overkomt, komen m'n ouders er misschien ooit nog achter.
Hou van jullie
Jamila Huston uit Londen was hier Ik hou van je, mam
Ons overkomt niks.
We gaan Casp vinden...
...en dan gaan we aliens verrot schieten.
Hoe ver nog naar 't ziekenhuis?
Nog 10 kilometer.
Het wordt zo donker.
Hoe ver is dat appartement?
Niet zo ver.
Oké. Dan schuilen we daar vannacht en gaan we morgenochtend verder.
- Zou er eten zijn? - We zullen zien.
Alfie Ademurewa uit Londen was hier!!! Hou van jullie, mam en pap.
Hier is 't.
Daar boven ergens.
Waarom mochten we eigenlijk nooit mee hierheen van mam en pap?
Dit lijkt me geen plek voor kinderen.
Hondjes misschien, maar...
Is dit van jullie ouders? Maar het is hier cool.
- Die stoel is net een schommel. - Moet je die platen zien.
Je mist ze, hè?
Kom.
We zoeken iets te eten.
Dus dit eten rijke stinkerds? Allemaal kleine hapjes en zo?
Nee. Dit eten rijke stinkerds wanneer ze geen honger hebben.
Dit is net kamperen.
Ik heb altijd al eens willen gaan kamperen. Echt kamperen.
Niet in de achtertuin. Echt op avontuur in het wild.
Dit is ook wild.
- Wat is er? - Er zit pindakaas in deze crackers.
Ben je allergisch voor pinda's?
Nee, maar mam wel. We mogen geen pinda's in huis.
Monty, denk je dat mam en pap hier in Parijs zijn?
We vinden ze vast wel, Pen.
- Alles goed? - Geweldig.
Je hebt bijna niks gegeten.
- Ik heb geen zin in oude crackers. - Meer voor ons.
Zeker weten?
- Heb jij ook zo'n zin in morgen? - Ja, best wel.
En ik ben ook wel zenuwachtig, om 'm na zo lang weer te zien.
Zenuwachtig? Het is Casp maar.
En wat als hij er niet is?
Jullie doen allemaal alsof je dat zeker weet.
Dat weet je niet.
Misschien was 't allemaal voor niks.
- Waarom zeg je dat? - Omdat het zo is.
Ik ga naar bed.
Denk na. Wat zag je toen je contact maakte met de alien?
Het is vaag.
Als een droom.
Kleuren? Vormen?
Ik zag een jongen.
Een jongen?
Hij riep iemand.
Kende je die jongen?
Je kende 'm totaal niet? Het was geen herinnering?
Als je 'm niet kende...
...wat zou het dan zijn, als 't niet in je hoofd zat?
Het zat in hun hoofd.
Ik zat in hun hoofd.
Ongelofelijk.
Dokter, mankeert haar iets?
- Ik heb niets kunnen vinden. - Dus ze kan best nog eens?
Dat zei ik niet. Dat ik niets vind, betekent niet dat er niets is.
Als jij haar weer naar binnen wil sturen, is dat jouw keuze.
Ik wil weer naar binnen.
Ik wil het doen.
Nou, dokter, volgens mij is het haar keuze.
Kan ik je even spreken?
Zag je haar hand? Ze staat op instorten.
Ze moet herstellen, of ze eindigt zoals zij.
- Het gaat prima. Ze wil zelf naar binnen. - Natuurlijk wil ze dat.
Ze denkt dat ze haar overleden geliefde heeft gezien.
Zou jij dan niet terug willen?
- Ze zat in hun hoofd, Maya. - En zij in het hare.
Wat als ze doodgaat en we daarmee onze beste kans verspelen?
Oké, genoeg geleuter. We gaan 't doen. Oké?
Zij gaat 't doen.
Laat me haar referentiewaarden meten.
Luke. Gaat het?
Clark.
- Pap? - Clark.
Pap.
Help me.
Trek 'm eruit.
Je hebt een ernstige wond. Geef me je riem.
Clark.
Kijk me aan.
Dat is Seans auto.
Zouden ze in orde zijn?
- Ik ga kijken. - Nee.
Pap, zij hebben de EHBO-doos, oké?
- Ik ga mee. - Luke.
Je slagader was bijna geraakt.
Wat was er nou met Luke voor 't ongeluk? Hoe wist hij dat ze er waren?
Dat is eerder gebeurd, toen de aliens net kwamen.
Hij hoorde iets. Stemmen.
Ik dacht dat 't eenmalig was, maar ik had het mis.
Stemmen?
Wat erg.
Schiet op. Help me. Snel.
Waarom zei je niet dat je stemmen hoort?
- Ik dacht dat je me dan raar zou vinden. - Je bent niet raar.
Ik meen het.
Je bent bijzonder.
Kom.
Mijn vader en ik, toen we samen gingen vissen.
Mijn moeder en ik op mijn verjaardag toen ik zeven was.
Acht.
- Weet je 't zeker? - Ja. Acht.
Ik weet 't niet.
- Weet je niet waar dit is? - Ik weet niet wie 't is.
Hoor je de alien nog steeds in je hoofd?
De hele tijd.
Waarom zou de alien de gedaante van Hinata als kind aannemen?
Om me te verrassen en me te overrompelen.
Is dat gelukt?
Nee.
Vertel me over je relatie met Hinata.
- Dat is niet nodig. - Je geeft jezelf de schuld voor haar dood.
Dit is niet nodig.
Ook als de aliens het tegen je gebruiken?
Ze kennen je zwakke plekken.
Ze zullen elke mentale zwakte uitbuiten en elk pijnpunt aanvallen.
Daarom moet ik alles weten over deze relatie.
Ik moet het beter begrijpen dan zij.
- Ik heb het verwerkt. - De aliens geloven dat blijkbaar niet.
En ik ook niet.
Dus...
Nog eens proberen?
Hoe vervelend je me ook vindt...
...de alien wordt nog veel erger.
Vertel me over haar.
Mitsuki.
Dit gaat branden.
Het moet gehecht worden zodra 't kan.
Was jij dokter voordat alles misging?
Nog langer geleden.
Was je een goede?
- Ja. - Mooi.
Want anders zou ik een second opinion willen.
Ze hebben het gered. Hanley.
Clark.
- Jezus. - Help me overeind.
God.
- Je been. - Het is maar een snee.
De voorhoede is al kilometers verder.
- Kun je lopen? - Ze zijn overal.
We kunnen beter wachten en hopen dat ze weggaan.
Het wordt zo donker.
We moeten weg nu 't nog kan. Als we hier blijven, zijn we dood.
Inderdaad.
We moeten 't proberen.
Caspar?
Caspar.
Ik kom naar je toe.
Caspar?
Caspar, we zijn er bijna.
Waarom zeg je niks?
Casp.
Wat doe je?
Niks. Ik kon niet slapen.
Je moeder is knap.
Ja, dat klopt.
Maar dat is mijn moeder niet.
- Ik dacht dat dat je ouders waren. - Ja. Het is wel mijn vader.
Maar die vrouw... Dat is mijn moeder niet.
Monty.
Hij zei dat hij voor zaken naar Parijs ging.
Dit soort zaken, dus.
Wat rot voor je.
Het is niet alleen dat hij vreemdging. Maar hij lijkt zo gelukkig.
Alsof hij echt van haar houdt.
Ik dacht dat m'n vader van niemand hield. Maar hij hield gewoon niet van ons.
Hij houdt vast wel van jullie. Hij vindt het vast gewoon moeilijk om het te zeggen.
Ik weet 't niet. Misschien heeft hij nooit van ons gehouden.
Natuurlijk wel. Dat kan toch niet anders?
Dank je.
- Ook al zeg je maar wat. - Helemaal niet.
Dat doe ik nooit.
Maar, eh...
En waarom ben jij wakker?
Behalve dat de hele wereld instort.
Ik had weer zo'n droom, net als eerder. Maar...
...Caspar was er niet.
Ik voelde hem nergens.
Alsof hij steeds verder weg is.
Niet dichterbij.
Ik weet niet wat dat betekent, maar... misschien heb je gelijk.
Misschien zijn we hier voor niks.
Dat zei ik maar omdat ik boos was op m'n vader.
Dan kan het nog waar zijn.
We vinden Caspar wel.
Hij is daar. En zodra we 'm vinden...
...verandert dat alles.
Dank je, Monty.
Ook al zeg je maar wat.
Dank je.
Hoe ging de therapie?
We zullen zien.
Ik wist wel dat je terug zou komen.
Ik heb je gemist.
Mitsuki. Wat zie je?
Is Hinata er?
Ja.
Wat is er de vorige keer met me gebeurd?
Wat was dat voor plek, waar ik was? Kun je me daar weer naartoe brengen?
Waarom wil je daar weer naartoe?
Ik wil dit allemaal begrijpen.
En begrijpen wat jij bent.
Je denkt dat ik niet echt ben, hè?
Ik weet niet wat je bent.
Doe je helm af.
Waarom?
Dan kan ik laten zien wie ik ben.
Mitsuki, wat doe je?
Stop.
Mooi, hè?
Wat is dit?
Een herinnering.
Ik herinner me dit niet.
Een herinnering van mij, niet van jou.
Mijn eerste keer vliegeren.
Als kind droomde ik vaak dat ik vloog.
Dan zweefde ik boven mijn huis, en riep ik naar iedereen die ik kende.
Ik vond het zielig voor alle mensen daar beneden...
...dat ze zo vastzaten op de grond.
Dat ze niet konden begrijpen hoe vrij ik me voelde daar boven.
Hartslag versnelt.
- Ademhaling ook. - Wat gebeurt er?
Ze sterft. Die stuiptrekkingen.
Jij kunt ook vrij zijn.
Hier boven, bij mij.
Dit is niet echt.
Dit bewijst dat het wel echt is.
Voel je nog hoeveel ik van je hou?
Hersenactiviteit piekt. Ze kan 't niet aan. Wat nu?
- Eruithalen. - Wacht...
- Val dood. Ze gaat eruit. - Dat is niet aan jou.
Wil jij aan de WDC uitleggen dat we onze troef kwijt zijn?
M-A-G...
Ze moet eruit voor 't erger wordt.
- Wacht. - Je weet...
- Wacht. - Luister. Wacht.
Het zijn geen stuiptrekkingen. Ze beweegt haar handen niet zomaar.
MAGNEET
Morse. Ze praat tegen ons.
- Zet aan. - Shit.
Ik hou van je, Mitsuki.
Ik hou ook van jou.
Ik zal altijd van je houden, Hinata.
Ik wilde bij je zijn.
Maar dit is niet echt.
Het spijt me.
Mitsuki.
Zijn we hier goed?
Ja, dit is het adres.
Niet kijken, Pen.
Hier is een ingang.
Hallo?
Is hier iemand?
Hallo?
Caspar?
Caspar, ben je hier?
- En nu dan? - We moeten hem zoeken.
- Het hele ziekenhuis doorzoeken? - Ja, dit gebouw is enorm.
Dan verspreiden we ons. Dan gaat het sneller.
Casp.
Hallo.
Hallo?
Caspar.
Kom, Casp.
Laat je horen. Ik ben er eindelijk.
Kom op.
Hé, ik heb iets.
Kijk eens.
Dat is hij.
We zijn dichtbij.
Jongens.
Wat?
Ze wilden zeker iets beschermen.
Of iemand.
Er is niemand, toch? Dit kan niemand overleefd hebben.
Casp?
We zoeken door.
Nee.
Je zei 't al. Dit kan niemand overleefd hebben.
We verzinnen wel iets.
Wat wou je verzinnen dan, Alf?
Wat wou je verzinnen?
Afgelopen nacht droomde ik weer, maar hij gaf geen antwoord.
Het was onzin.
Allemaal.
Ik heb onze levens op het spel gezet. Jullie zijn weggegaan.
Darwin is gewond geraakt. Allemaal voor niks.
Zeg dat niet.
- Je had gelijk, dat je 'm wilde zoeken. - Hou op.
- Hou toch op. - Kijk, er is geen bloed, toch?
Caspar is er nog. We gaan 'm vinden.
En als hij dood is?
Wat als 't allemaal voor niks was?
Wat als iedereen... mijn moeder, mijn familie, zelfs jij...
Wat als jullie gelijk hadden?
Wat als ik 't te graag wilde geloven door die stomme dromen en dit?
Alsof een kapotte oude walkman iets bewijst.
Wat dan ook.
Sorry dat ik jullie heb meegenomen.
Jamila.
Hoe dan ook ben ik blij dat ik meegekomen ben.
Luke.
Hé, kijk me aan. Wat is er?
Gevaar.
Waar?
Daar.
Rennen. Nu.
Nu. Rennen.
- Rennen. - Weg hier. Ga terug.
Rennen.
Snel.
Weg. Ren vooruit.
O, god.
Rennen.
- Kom. - Weg.
Kom op.
Kom op. Oké. Kom.
- Jack. - Nee, we moeten weg.
Bradford.
Maak 'm klaar om weg te gaan.
- Kom. - Snel.
We moeten weg.
- Help. - We moeten weg.
Ik kan Lucy nergens vinden. Ze is nog daar.
- Ik dacht dat ze bij me was. Niet weggaan. - Waar is ze?
- Waar? - Ze is nog daar. Ik kan haar niet vinden.
Mijn kind. Alsjeblieft.
Alsjeblieft.
- Nee, nee, nee. Nee. - Mam.
- Nee.
Mam.
Lucy.
- Hé, gaat het? - Ik ben een schoen kwijt.
Geeft niet. Ik breng je naar je moeder.
Geluid. Beweging.
Lucy.
Niet schieten. Straks raak je ze.
Stop.
Nee, nee, nee.
Ik zei: 'Stop.'
Ik zit in z'n hoofd.
- Clark. - Ik zit in z'n hoofd.
- Weg. - Hé, Luke. We gaan.
Ik zit in z'n hoofd.
Help 'm.
- Help. - Help haar.
Weg. Kom, we moeten weg.
Rijden.
Het is oké.
Hoe voel je je?
Ik weet 't niet.
Toen je erin zat...
...dacht ik dat de alien je in haar macht kreeg.
Ik onderschatte je.
Nee.
Dat deed je niet.
Eventjes was dat bijna zo.
In haar macht.
Je plan is gelukt.
Toen we de elektromagneet aanzetten, reageerde de alien.
Reageerde? Hoe?
Ze zond een verzameling frequenties uit die we nog niet eerder gemeten hebben.
Mag ik 't horen?
Nikhil zoekt nog uit wat 't betekent...
Dat is de alien.
Ze praat.
Hoe weet je dat?
Ik hoor 't in m'n hoofd.
Dit is hun taal.
Dan kan ik het dus bestuderen. En het leren.
Met haar praten.
En hun zwakke plekken ontdekken.
Fijn dat je er bent.
Wacht.
Wat is er, Pen?
Hoor je dat niet?
Hallo.
Is daar iemand?
Jam.
Wil je dit echt doen?
Casp.
Jam?
Ga zitten.
Ik dacht dat je dood was.
Wat doe je hier?
Ik weet 't niet.
Ik werd wakker...
...en ik hoorde ze overal.
Ze maakten zo'n lawaai, dus... ik heb me verstopt.
Je hebt je verstopt? Voor de aliens?
Ik weet 't niet meer.
Hoorde je ons roepen?
Ik heb je gemist.
Ik heb je zo gemist.
Maar fijn dat je terug bent. Echt.
Monty. Nu wordt alles anders, toch?
We gaan winnen.
Casp?
Wat moeten we doen?
Vertaling: Lorien Franssen