Słyszysz to?
Co?
Coś jest na zewnątrz.
Martinie?
Kto tam jest?
Martinie?
Co się dzieje?
- Nie słyszysz tego? - Czego?
Kto tam jest?
Halo?
Niczego nie widzę.
Niczego tam nie ma, kochanie.
Po prostu za nim tęsknisz.
Oboje tęsknimy.
Och, Liso.
- Ja tylko... - Wiem.
INWAZJA
- Sarah! - Sarah!
Sarah!
- Sarah! - Sarah!
Sarah!
- Nikogo tu nie ma! - Nie ma jej na ścieżce.
- Sarah! - Sarah!
Kochanie, słyszysz mnie?
- Sarah! - Sarah!
Jak długo zamierzasz tu jeszcze zostać?
- To znaczy? - A jeśli jej nie znajdziemy?
Każda spędzona tu minuta nas naraża.
Nie odjedziemy bez mojej córki.
Nikt tego nie planuje.
Jeśli chcecie, jedźcie. Ja zostaję.
Nie sądzę, żeby twoja córka tu była.
Co znalazłeś?
Ktoś ją zabrał.
„Ktoś ją zabrał”? Jak to?
To nasze ślady.
Ale te...
Kiedy byliśmy w wąwozie, zjawił się tu ktoś jeszcze.
To wygląda na dwa pojazdy wojskowe.
A to są ślady butów wojskowych.
I jest jeszcze to.
Chwycili ją
i odjechali tam, skąd przyjechali.
Poznajesz je?
Tak.
Kocha te gwiazdki.
Nowi obcy są nie tylko groźniejsi.
Mnożą się błyskawicznie.
Ci poprzedni atakowali, by zdobyć terytorium, pozycje taktyczne...
A ci po prostu atakują.
- Nazywają ich „łowcami-zabójcami”. - Jak oryginalnie.
Cieszę się, że nie tracisz dobrego nastroju,
bo tylko pogorszyliśmy sytuację.
To wojna, prezydentko.
Uderzamy we wroga, a on odpowiada.
Następnym razem musimy uderzyć jeszcze mocniej.
Ci łowcy są odporni na wszystko.
Nie zabija ich ogień.
Moździerze, napalm, broń biologiczna i chemiczna... Niewiele dają.
Chodzi mu o to, że nie wiemy, czym ich atakować.
Przystosowali się. My też to zrobimy.
Zrób to szybko, Nikhilu.
Już raz wniknęłam im do głowy.
Mogę to powtórzyć.
- Zrobię, co będzie trzeba. - Oby miała pani rację, pani Yamato.
Koniec z ograniczeniami czasowymi i z monitorowaniem procesu.
Jest naszym jedynym narzędziem. Wykorzystamy ją.
Nie przerwie, dopóki się nie złamie.
Bitwa pod Stalingradem była najkrwawsza w historii ludzkości.
Przyjąłeś to za paradygmat. Twoje idealne zwycięstwo.
- W bitwie zginęły dwa miliony ludzi. - Ale pozwoliła wygrać wojnę.
Za wszelką cenę, Mayu.
Za wszelką cenę!
Luke, wypij trochę.
Znajdziemy Sarah.
Odzyskamy ją. Obiecuję.
Jeśli musisz coś z siebie wyrzucić...
Jeśli musisz coś powiedzieć,
nakrzyczeć na mnie, popłakać,
czegokolwiek ci trzeba...
Możesz to z siebie wyrzucić.
Luke.
Powiedz coś.
Masz prawo czuć gniew.
Masz prawo czuć wszystko, co teraz czujesz.
Przestań.
Przestań mówić do mnie tak, jakbyś była terapeutką.
Luke.
To moja wina.
Powinienem był zostać w aucie. Byliśmy bezpieczni.
To moja wina, że w ogóle tam byliśmy.
- To moja wina. - Nie.
- Nie, Luke. - Nie rozumiesz!
Ana.
Musimy porozmawiać.
Rachel coś wczoraj widziała.
Byłam wczoraj na warcie. Niewiele się działo.
Aż nagle minął nas konwój wojskowy... Jechali autostradą na południe.
Może to właśnie oni zabrali Sarah.
Według Rachel konwój zmierzał w tę stronę.
I-90 doprowadzi cię do drogi nr 25 na południe, a stamtąd do Camp Pierce.
To jedyna baza wojskowa w okolicy.
Mówi się, że pojawili się obcy nowego typu,
którzy odcięli wszystko na południe stąd.
Nazywają ich „łowcami-zabójcami”. Ponoć są gorsi od tamtych.
Gorsi?
Może to tam zmierzało wojsko.
Czyli może tam być?
Tak. A na naszej drodze stoi nowy gatunek obcych.
Co sugerujesz?
- To znaczy, że mi nie pomożecie? - On tylko... wskazuje zagrożenia.
Prawda, Hanley?
No co? Czego nie mówisz?
Czemu wojsko miałoby sobie zadać tyle trudu,
by porwać dziewczynkę?
To bez sensu.
- Myślisz, że coś ukrywam? - A ukrywasz coś?
Uspokójmy się wszyscy, dobrze?
Jeśli jest coś, co musisz mi powiedzieć...
To dobry moment.
Proszę, żebyś mi zaufała. Muszę wiedzieć, że i ja mogę ci zaufać.
Ano.
Kim jesteś?
Jestem matką, której dziecko zaginęło.
Córką, której rodzice odeszli.
Żoną, której mąż zginął.
Mąż, którego nawet...
Nieważne.
Nic już nie ma znaczenia.
Oni odeszli.
Wszyscy odeszli.
A ja miałam ich chronić.
Miałam chronić ją.
I zawiodłam.
Zostawiłam ją w samochodzie.
To moja wina, że zniknęła.
- Obwiniam siebie. - Ano.
I obwiniam ciebie.
Mówiłam ci... Błagałam, żebyście nas zostawili.
Obiecałeś mi.
Obiecałeś, że będziemy bezpieczni i ci zaufałam.
Ano.
Nie odpowiedziałaś na moje pytanie.
Kim jesteś?
Nie było cię dłużej, niż sądziłem.
Zacząłem się już obawiać, że zmieniłaś zdanie.
Wojsko cię szuka.
Chodzą od drzwi do drzwi.
A Wade dziwnie mi się przygląda.
Chyba podejrzewa, że cię wypuściłam.
Mówisz prawdę o tym notatniku?
Po prostu pytam.
Ta cała historia o dzieciaku, który może powstrzymać obcych
i widzi to, co oni... Nie wciskałeś mi kitu?
Nabrałaś wątpliwości, co?
- Czemu tu przyjechałeś? - Mówiłem.
Przywiódł mnie tu notatnik.
Przejechałeś przez pół kraju
przez rysunki jakiegoś dzieciaka?
A ty pomogłaś zbiegowi przez te rysunki.
Co jeśli... to jest prawdziwe?
To wszystko.
Co jeśli te rysunki naprawdę pochodzą od obcych,
ale to nic nie zmienia?
To coś zmieni.
Tego nie wiesz.
To ma znaczenie.
Okej?
Mój tata był do ciebie podobny.
Walczył w pierwszej wojnie w Zatoce.
Gdy wrócił do domu, z nim też nie dało się rozmawiać.
Musiał wierzyć, że to wszystko czemuś służyło.
Że to wszystko coś znaczyło.
Głęboko nim wstrząsało, gdy ktoś pytał: „Dlaczego?”.
Ten notatnik.
Ten chłopiec. Jest twoją nową wojną, prawda?
Co zamierzałeś tu znaleźć?
Odpowiedzi.
A na pewno znasz wszystkie pytania?
Czekaj. Chwila.
Już to widziałam.
Wiem, gdzie to jest.
Daleko jeszcze?
Jeszcze parę kilometrów.
I kiedy ten dzieciak został uprowadzony?
Na początku.
Zanim ktokolwiek wiedział, co się dzieje.
Felix właśnie skończył dziewiętnaście lat.
A potem zaczęli znikać kolejni.
Kruki zwykle tak kołują?
To dlaczego tak robią?
Nie wiem.
Ale strach na wróble jest tam.
Co to jest?
Co?
Ten hałas.
Skąd on pochodzi?
Ten dźwięk.
Nie słyszysz go?
Niczego nie słyszę.
Mitsuki?
Co on robił?
Obcy?
Nic.
Żadnych zmian?
Żadnych, od twojego ostatniego wejścia.
Żadnych skoków w odczytach. Ani sygnałów ratunkowych.
Nic ci nie jest?
Słyszę, jak przemawia obcy.
Myślałem, że nie komunikował się, odkąd go zhakowaliśmy.
Znów się zaczęło. Albo nigdy nie ustało.
- A wiesz to, bo... - Bo go słyszę.
To niski dźwięk.
Klikanie wewnątrz mojej głowy.
To coś, co bardziej czuję, niż słyszę,
a pochodzi od obcego.
- Skąd wiesz, że od niego? - Czuję to.
Sądzę, że interakcje w jakiś sposób nas połączyły.
Nie wychwyciliśmy żadnych sygnałów ani emisji od obcego,
odkąd zniszczyliśmy transportowce.
Tej częstotliwości nie monitorujemy,
ale wiem, że przemawia.
Ukrywa się przed nami.
Musimy go wykurzyć.
Jakieś propozycje?
Chcę go sprowokować.
Sprowokować na tyle, żeby się pokazał.
A jak zamierzasz to zrobić?
Zadam mu ból.
A co jeśli go sprowokujesz i stanie się bardziej agresywny?
Co jeśli wyśle kolejnych zabójców?
Jeśli to znów pogorszy sprawę?
Jeśli pogorszy ciebie?
Potrzebuję wszystkich sprzętów, które mamy w laboratorium.
Wajo. Wajo. Wajo.
Hej.
Wszystko w porządku?
Myślałem, że to minie.
Mogę usiąść?
Znajdziemy ją.
Nigdy nie miałam braci ani sióstr.
Byliście blisko?
Byliśmy.
Byliśmy rodziną.
Wiem, co masz na myśli.
Obiady przy wspólnym stole.
Te wszystkie obiady.
To były tylko... obiady.
Ale oddałabym wszystko za taki durny obiad.
Zwyczajny obiad z moją rodziną.
Bez przerwy mnie denerwowała.
Kłóciliśmy się o wszystko.
To się teraz wydaje takie głupie, wiesz?
Tak, wiem.
Ale dzięki temu doceniamy to, co mamy.
I kogo mamy.
Twoja mama jest świetna.
Nie znasz jej.
Mam wrażenie, że znam.
Trochę.
Tak jak ciebie.
Potrafisz dochować tajemnicy?
Tak.
Wiem, dlaczego zabrali Sarah.
Chcą tego czegoś, co mamy...
Tego, co mama każe nam utrzymywać w tajemnicy.
Ludzie tego chcieli, więc zaczęliśmy uciekać.
Musieliśmy zmienić nazwiska.
Dzięki temu przeżyliśmy.
Hej!
Sam, prawda?
- Tak? - Chciałbym z tobą porozmawiać.
Hej.
Dlaczego rozmawiasz z moim synem? Chodź tu.
Chciałem z nim coś wyjaśnić.
Jeśli chcesz coś wyjaśnić, rozmawiaj ze mną, a nie z nim.
Dobra. Czy naprawdę nazywasz się Ana Lewis?
- Słucham? - Naprawdę jesteś Aną Lewis?
Czy może jesteś Aneesha?
To prawda, co?
Aneesha?
A ty jesteś Luke.
Jakiś problem?
Okłamywała nas.
Nie nazywa się Ana Lewis. To Aneesha.
Okazuje się, że miała przedmiot należący do obcych.
Jakiś rodzaj odłamka.
- Dlatego Koalicja nas ścigała. - Hanley.
Uratowaliśmy wam życie, a ty nas okłamałaś.
- Naraziłaś nas. - Hanley!
Nie!
Wszystko, co mamy, jest zbudowane na zaufaniu.
Mamy zasady, a ona je złamała.
Nie jest jedną z nas.
Nie skłamała.
- Co? - Powiedziała mi.
Wszystko mi powiedziała. Tego dnia, gdy ich znaleźliśmy.
Podała prawdziwe nazwisko, powiedziała o przedmiocie.
- Uznałem, że bezpieczniej wam nie mówić. - Skoro wiedziałeś...
Jeśli chcecie kogoś obwiniać, to mnie, a nie ją.
Przepraszam.
Naraziłem was.
Nie dotrzymałem słowa.
Źle zrobiłem. To powinien być wasz wybór.
Nie obiecam, że znów nie popełnię błędu, ale obiecuję, że będę się starał.
Naprawdę będę się starał.
Tym się zajmujemy, pamiętacie?
Chronimy ludzi, którzy tego potrzebują.
- Nawet jeśli nas narażają? - Nawet wtedy.
Zwłaszcza wtedy.
Jeśli to nie pasuje tobie albo komukolwiek innemu,
możecie śmiało odejść.
Drzwi są otwarte.
Weźcie tyle zapasów, ile zechcecie.
Ale jeśli zostaniecie...
O świcie ruszamy po tę dziewczynkę.
To tutaj.
Ten kąt.
- Co? - Jest widziany z góry.
Na rysunku jest ukazany z góry. Widzisz?
To o co chodzi ptakom?
Może dostrzegły zdobycz?
Chyba kołują, kiedy wyczuwają jedzenie.
Albo niebezpieczeństwo.
Potrzymaj.
Nie należy do wojska.
Ani do policji.
Może należeć do Martina, ojca Felixa.
Co robił Martin na środku pola
ze strzelbą kaliber 12?
Strzelał do ptaków?
Co do cholery?
To dochodzi z domu.
Czekaj.
Martin?
Martin.
Nic ci nie jest?
Martin!
Wajo.
Co to jest?
Głównie elektromagnesy.
Widziałaś ptaki nad statkiem? Ich trajektorię lotu?
Dziwna, prawda?
Tak.
Ptaki są zestrojone z polem magnetycznym naszej planety.
Służy im za GPS.
Myślę, że obcy są połączeni z tym polem.
Dlatego zauważyliśmy efekty grawitacyjne, wpływ na naszą pogodę, pływy.
Jeśli zaburzymy pole, to może wpłynąć na obcego.
Wzbudzić jego niepokój.
Ichiko.
Ichiko?
- Co? - Nie wiem.
Nie podałaś mi nazwiska.
Powiedziałaś, że Ichiko była współlokatorką na studiach.
Pamiętasz?
Jeśli przyszłaś mnie przekonać, żebym...
Przyszłam sprawdzić, jak się czujesz.
Jak się czujesz?
Wściekła? Winna? To chciałaś usłyszeć?
Nie.
Chcę ci coś pokazać.
Co takiego?
Coś, co może uratować ci życie.
Co?
Gdzie to jest?
Wszędzie wokół ciebie.
Biolodzy myśleli,
że wszystko w lesie jest indywidualnym organizmem,
który samotnie walczy o przetrwanie.
Ale mylili się.
Wszystko jest ze sobą powiązane.
Wszystko jest ze sobą związane, Mitsuki.
Nawet ty.
Możesz myśleć, że nie potrzebujesz mojej pomocy, ale to nieprawda.
Będę czuwać.
Jeśli zobaczę, że coś ci grozi, wyciągnę cię.
Dobra.
Zobaczmy, czy to ci się spodoba.
I co?
Częstotliwość czysta, grawitacja bez zmian.
Spektrometr?
- Bez odpowiedzi. - Nic.
Okej.
Raport.
Mamy sygnał.
Nic więcej?
Tylko sygnał.
Sprawdźmy, czy to pomoże.
Emisja mikrofali. Sejsmograf szaleje,
temperatura w środku wzrosła o pięć stopni.
Rejestrujcie każdą wibrację, pisk i drobinę kurzu, dobra?
Co się, do cholery, dzieje?
Mitsuki? Słyszysz mnie? Wyciągnąć cię?
Nie. Nie wyciągać. Powtarzam. Nie wyciągać.
To niesamowite.
Proszę, przestań!
Proszę, to boli!
Przestań!
Proszę, przestań!
Proszę, to boli!
Przestań! To boli!
Proszę!
Proszę, to boli!
Co tam się dzieje?
Przestań!
Mitsuki? Co robisz?
Przestań, to boli!
Co się dzieje?
Przestań, Mitsuki!
Przestań, to boli!
Słyszysz mnie?
Sprowadzimy pomoc, dobrze?
Martinie, gdzie Lisa? Nie ma jej w środku.
Lisa.
Tak, Lisa.
Wiesz, gdzie ona jest?
Odeszła.
Dokąd? Co się stało, Martinie?
Oni...
To ją wciągnęło.
Pociągnęło ją...
W górę.
W górę?
W górę.
Nie mogłem... Próbowałem.
Zabrali ją.
- Dokąd? - Próbowałem.
Wydostałem się.
Zostawiłem ją.
Zostawiłem ich.
Kim są „oni”?
Billy tam był.
Co? Gdzie?
W górze.
Martinie, w jakim sensie „Billy tam był”?
O czym ty mówisz?
Gdzie był Billy?
Twój doktor jeździ furgonetką?
Chodźmy. Chodź.
Cholera.
Pan Williams?
Panie Williams, pomożemy panu.
Co oni z nim zrobią?
Ostrożnie.
Hej, Rose.
Rose!
Kim jest Billy?
Co?
Wspomniał o Billym.
Kim on jest?
Hej.
Już dobrze.
Dziękuję.
Przepraszam, że nie powiedziałam ci prawdy.
Przepraszam, że ci nie zaufałam.
Rozumiem.
Spróbuję na nowo nauczyć się zaufania.
Naprawdę spróbuję.
Ale mogłam sporo pozapominać.
Znajdźmy twoją córkę.
Jedź drogą nr 9935 na południe. Jedź dalej...
Dobra. Ruszajmy.
To nie twoja wina.
Ani trochę.
Naprawdę musisz w to uwierzyć.
Odnajdziemy twoją siostrę.
Kogo mamy?
Mamy siebie.
- I potrzebujemy tylko... - Nie.
Myliłam się.
Potrzebujemy pomocy.
Kim jesteś?
Wiesz, kim jesteśmy.
Dziękujemy ci.
Kim jesteście „wy”?
Mitsuki, co jest?
- Czemu nie odpowiada? - Odpowiedz.
- Co widzi? - Kim jesteście?
- Z kim rozmawia? - Czego chcecie?
Nie wiem, ale odpowiada.
- Rozumiesz, co tu robię? - Tylko nie nam.
Przyszłam powstrzymać obcych.
Przyszłaś, bo nas skrzywdziłaś.
Skrzywdziłaś mnie.
Co powiedziałaś?
Pamiętasz nasz pierwszy raz w Odawarze?
Wśród kwiatów wiśni? Mówiłaś, że wyglądają jak...
Zachód słońca.
Co z nią zrobiliście?
Jesteś zła.
Pamiętamy twój temperament.
Czego chcecie?
Chcemy wiedzieć, dlaczego twój gatunek jest z nami skonfliktowany.
Ta planeta to nasz dom,
a wy próbujecie ją zniszczyć.
Nie rozumiemy.
Nie możemy pozwolić, żebyście nas zniszczyli.
Tak jak ty zniszczyłaś mnie?
Hinata?
- Czy powiedziała... - „Hinata”.
- Czas ją wyciągnąć. - Miro.
Sygnał wciąż trwa.
Nikt nigdy nie był tak blisko.
Cokolwiek ona robi, to działa.
Komunikuje się z tym.
Czy... jakaś część ciebie przetrwała?
Prawdziwej ciebie?
Słyszałam... jak puściłaś...
Naszą piosenkę.
Chcę cię poczuć.
Mitsuki, co robisz?
Mitsuki, co ty robisz?
- Musimy ją wyciągnąć. - Nie.
- Co jest? - O cholera.
- Boże! - Wyciągnij ją.
Wyciągnij ją!
Wyciągnij!
- Wyciągnij ją! - To nie działa!
Halo?
Ktoś tam jest?
Słyszysz mnie?
Kto tam jest?
Jamilo?
Mitsuki.
Oni tam są.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK