DZIEŃ 121
Przyleciał większy statek.
Mija dziś czwarty miesiąc, odkąd obcy dokonali inwazji na nasz świat.
Cztery długie miesiące. Najtrudniejsze, jakie znał nasz świat.
Cierpieliśmy. Poświęcaliśmy życie,
ziemię oraz bliskich.
I choć zginęły miliony, my z Koalicji Obrony Świata
walczymy dla was każdego dnia, wykorzystując środki wszystkich narodów.
Robimy, co w naszej mocy, by zrozumieć i pokonać wroga.
Prosimy was o pomoc. Proszę, współpracujcie z wojskiem,
przestrzegajcie procedur i ewakuujcie się ze skażonych obszarów.
Obcy skazili już powietrze na ponad 30% obszaru naszej planety.
Stworzyliśmy schronienie dla uchodźców ze skażonych stref.
Działamy wspólnie. Koalicja dąży do tego, by zapewnić wam bezpieczeństwo.
Wspólnie wygramy tę wojnę.
Wspólnie powitamy kres tych mrocznych dni.
A kiedy słońce wzejdzie na niebie wolnym od naszych najeźdźców,
to będzie najjaśniejszy dzień, jaki kiedykolwiek znał nasz gatunek.
OSAKA, JAPONIA, ZIEMIA
Uciekajcie!
Nie martw się, znajdziesz swoją mamę.
KOŚ, Koalicja Obrony Świata?
Jesteście z Koalicji? Z rządu?
Mitsuki Yamato?
Ci ludzie potrzebują pomocy.
- Nie chodzi nam o nich. - Puszczajcie!
Co wy mówicie?
Puszczajcie! Co wy robicie?
Puszczajcie! Co robicie?
Musimy im wszystkim pomóc!
Jesteście z rządu! Pomóżcie im! Co wy robicie?
Puśćcie mnie!
Puszczajcie!
Zostawcie mnie!
Puśćcie mnie!
Zostawcie mnie.
Puszczajcie.
- Mamy rozkazy. - Giną ludzie!
- Rozumiem. - Muszę im pomóc.
Przegrywamy tę wojnę.
Puśćcie mnie.
Ludzie potrzebują pomocy.
Zabieramy cię do miejsca, które może pomóc nam wygrać wojnę.
Gdzieś, gdzie będziesz mogła uratować wszystkich.
Puśćcie mnie.
Dokąd lecimy?
INWAZJA
...ataki w Indiach kierują się na zachód do Pakistanu,
przyczyniając się do kryzysu uchodźczego, który grupy pomocowe uznają...
KOLUMBIA BRYTYJSKA, ZIEMIA
...za największy od początku inwazji.
Koalicja Obrony Świata donosi, że poziomy amoniaku
wzrastają wokół atmosfery w zastraszającym tempie,
a w niektórych obszarach te wartości dochodzą do 200 cząstek na milion.
Zwolennicy skrajnej grupy „Ruch”
stale utrudniają działania Koalicji.
Dziś rano konwój z zaopatrzeniem został zatrzymany i okradziony
w drodze do obozu uchodźców w regionie...
- Coraz częstsze napaści... - Ma pan słodycze?
- ...narastający niedobór żywności... - Co?
Żelki? Albo lody?
Mała, prawie nie mamy jedzenia. Lodu nie dostajemy od miesiąca.
...zmierzają do najbliższego obozu.
A co z pluszakami?
Może jest jakiś miś? To nawet nie musi być miś.
To może być wydra, foka, królik na breloczku...
Hej. Z kim tu przyjechałaś?
Z mamą. Jest w łazience.
W łazience?
Do łazienki potrzebny jest klucz.
Zaczekaj tu.
...Dubaj i Santiago pozostają nietknięte,
co wskazuje, że klimat i ukształtowanie terenu mają znaczenie.
Luke, musimy iść.
- Hej! - Siedemnaście, szesnaście...
Dwanaście, jedenaście,
dziesięć, dziewięć...
Hej! Ty!
Osiem, siedem...
- Gdzie Luke? - Był tuż za mną.
- Otwieraj drzwi! - Gdzie twój brat?
Otwieraj te cholerne drzwi!
- Luke, co się stało? Nic ci nie jest? - Mam narzędzia, spójrz.
Luke, znasz zasady.
Kiedy ruszą do drzwi, masz 17 sekund na ucieczkę.
Zajęło ci to ponad 30.
Mogłeś w tym czasie zginąć. Wszyscy mogliśmy.
Ale nie zginęliśmy.
- A potrzebujemy ich. - Luke, znasz zasady!
Siedemnaście sekund!
Tak.
Znam zasady.
Już prawie jesteśmy.
To ich statek.
AMAZOŃSKI LAS DESZCZOWY, BRAZYLIA
Ten, który zestrzeliliśmy z nieba.
Wiem, co to jest.
Nadlatuje, prezydentko.
Obyś tym razem miała rację.
Mamy ten statek od prawie czterech miesięcy.
Bez szybkich postępów
Koalicja przejmie kontrolę nad operacją.
Przypominam, że nie byłoby operacji bez moich funduszy.
Technicznie rzecz ujmując, operacja jest moja, a nie podróby ONZ.
To nie jest jedna z twoich drogich zabawek, Nikhil.
I przekazuję ci to, co mówią mi światowi liderzy.
Potrzebujemy wyników.
W zeszłym tygodniu ta mapa była w niemal 80% zielona.
Teraz mamy ledwo 75%.
Strefy śmierci zajmują terytoria całych państw.
W tym tempie dokonają terraformacji atmosfery...
Umiem to obliczyć, prezydentko.
Proszę przekazać reszcie przywódców, że wkrótce będą wyniki.
Pa pa.
Tędy, proszę.
Witamy, witamy.
Tak się cieszę, że wreszcie tu jesteś.
Mówisz po angielsku?
Próbowaliśmy cię namierzyć od ponad miesiąca.
Myśleliśmy, że znajdziemy cię w Kanazawie,
ale zniknęłaś, zanim tam dotarliśmy.
Wszyscy zniknęli. Wszyscy poza nimi.
No tak. Racja. Chcesz coś wypić? Albo zjeść?
Mam wspaniałego szefa kuchni. Może przyrządzić, co zechcesz.
Co ja tu, do cholery, robię?
Od razu do rzeczy.
Podoba mi się to. Okej.
Darujmy sobie uprzejmości, dobrze?
Jestem Nikhil Kapur.
Wiem, kim jesteś.
Wszyscy wiedzą.
No tak. Racja.
Czasem zapominam, że przed tym wszystkim też istniał świat.
A właściwie nie zapominam.
Chciałem być skromny.
Ale nie mamy czasu na fałszywą skromność.
Jesteś tutaj, bo to jest tutaj.
A to jest tutaj dzięki tobie.
Twoje kody nawiązały kontakt z tym statkiem.
To jedyna komunikacja, jaką nawiązano z wrogiem.
Twoje współrzędne pozwoliły...
...zestrzelić ten statek z nieba.
Dałaś nam jedyne zwycięstwo w tej wojnie.
To nie było zwycięstwo.
To wszystko pogorszyło.
Ściągnąłeś mnie tu z tak daleka, żeby pokazać mi martwy statek?
Tak sądzisz?
Że jest martwy?
Już się z nim komunikowałaś.
Chcemy, żebyś znów nawiązała komunikację.
Próbowaliśmy.
Zatrudniliśmy do tego największe umysły świata.
A mimo to tylko jedna osoba zdołała nawiązać kontakt.
Ty.
Kontakt. Komunikacja. Połączenie.
To jedyna szansa, by dowiedzieć się, czego oni chcą.
Dlaczego tu są.
I jak ich powstrzymać?
Gdy ostatnio współpracowałam z wojskiem, okłamali mnie.
Wykorzystali mnie.
Dlaczego mam ci ufać?
Bo nie jestem wojskiem. I też im nie ufam.
Przez całe życie działałem poza systemem,
a jedyna zasada, jaką się kierowałem, brzmi:
„Zadbaj o to, by zawsze jakąś łamać”.
Co miałeś na myśli, mówiąc, że nie jest martwy?
Wejdź do środka. Przekonaj się.
Musimy tylko najpierw poddać cię kilku testom.
- Jakim testom? - Standardowym.
Musimy ocenić twoją psychikę i fizjologię, na wypadek, gdyby coś się stało.
To czysta formalność. Dla twojego bezpieczeństwa.
Co tam jest?
Jeśli zdołasz odpowiedzieć na to pytanie, Mitsuki Yamato,
będziemy mieli szansę wygrać tę wojnę.
Co wy wyprawiacie? Mówiłam, żebyście się pakowali!
Podoba mi się tu. Choć raz mieliśmy bieżącą wodę.
I materace, nawet jeśli trochę cuchnęły.
Dwa głosy przeciw jednemu. Zostajemy.
Jestem waszą matką. To nie demokracja.
Jeszcze nawet nie minęło 48 godzin. Nie przestrzegasz własnych zasad.
Nie możemy zostać, bo złamałeś zasady. To zbyt niebezpieczne.
Co jeśli ten człowiek ze stacji wezwał policję?
Jeśli ktoś nas szuka? Musimy ruszać.
Mam dość uciekania.
Jeszcze trochę i wjedziemy do oceanu.
Nie jedziemy już na zachód. Teraz ruszamy na północ,
na samą północ kontynentu, tak daleko, jak doprowadzą nas drogi.
Nikt tak daleko nie mieszkał, nawet przed inwazją.
O to chodzi. Będziemy bezpieczni.
Przed obcymi czy przed ludźmi?
To nie obcy zabili waszego ojca.
Proszę, spakuj się. No już.
Cholera.
Tego szukasz?
Wiesz, że tego nie wyjmujemy. Nigdy.
Luke, oddaj mi to.
To ja to znalazłem. Ochroni nas, więc możemy tu zostać.
To ja nas chronię, Luke.
Luke, oddaj mi to. Musisz mi zaufać.
- Musisz zaufać... - Temu głosikowi, który słyszysz?
Utrzymywał nas przy życiu przez cały ten czas.
Cały świat się rozpada.
Ty, twoja siostra, ta rodzina - to cały mój świat.
Zrobię wszystko, by go ocalić.
Ja też mam wewnętrzny głos. To nie powinno się liczyć?
Powinno.
Kiedy twój głos będzie umiał prowadzić, zszywać ranę w ciemności,
robić posiłek z resztek jedzenia, opiekować się siostrą.
Nie tylko cię chronię. Przygotowuję cię, w razie gdyby...
W razie gdyby co?
Luke, po prostu jej to oddaj. Chcę jechać. Okej? Dwa głosy przeciw jednemu.
A jeśli chcę tu zostać sam?
Nie ma takiej opcji.
Idę tam, gdzie ty. Ty idziesz tam, gdzie ja.
Zawsze razem. To nasza główna zasada.
Dziękuję.
Chodź tu. Chodź.
Co mierzysz?
Zapis EEG to podsumowanie potencjałów
pobudzeniowego i hamującego, oraz ich ciągłych zmian.
Jesteś lekarką?
Kognitywistką.
Odpowiem na wszystkie pytania po teście.
Endō Shūsaku.
Enchi Fumiko.
Callas. Clinton.
W jakim wieku skończyłaś studia podyplomowe?
W wieku 22 lat.
Kreml.
Mandela.
Nie wiem, co to jest.
Kiedy po raz pierwszy się zakochałaś?
Trzy lata temu.
Imię twojej pierwszej miłości?
- Musisz podać mi imię tej osoby. - Po co?
Tworzymy zapis pamięci.
Po co?
Później to wyjaśnię.
Jak miała na imię?
Hinata.
Hinata jest w Japonii?
Nie.
Wyobraź sobie, że to twoja córka. Sprawa życia i śmierci.
Gdybyś musiała ratować ją lub Hinatę, którą byś wybrała?
Ukochaną czy dziecko?
Ukochaną.
Nagrano to podczas zawalenia się budynku.
Gdybyś musiała ratować ukochaną lub rodziców, kogo byś wybrała?
Ukochaną.
- Grupa niewinnych ludzi... - Ukochana. Przejdźmy dalej.
- Kto jest na tym zdjęciu? - Moja współlokatorka ze studiów.
Ichiko.
To Hinata?
Ta astronautka?
To przez nią próbowałaś nawiązać kontakt ze statkiem?
- To przez nią... - Tak.
Uważałaś, że Hinata przeżyła na tym statku?
Po co to wszystko?
Czujesz się odpowiedzialna za śmierć Hinaty,
gdy zestrzelono statek z nieba?
- Czy obwiniasz się... - Słyszałam pytanie. Po co to wszystko?
- Czy obwiniasz się... - To nie ma nic wspólnego...
Musisz odpowiedzieć.
Czy czujesz się odpowiedzialna za śmierć Hinaty Murai?
Pierdol się.
Tak brzmi odpowiedź?
„Migdał”.
To nasze słowo-klucz w razie zagrożenia.
Nie chcę się już uczyć farsi.
Wcześniej nie musieliśmy.
- Teraz musimy. - Dlaczego?
To nam może kiedyś uratować życie.
Nie jestem w tym dobry.
Dlatego musisz ćwiczyć.
Tak jest.
Okej.
Wejdę do środka i zapytam, gdzie jest kolejna stacja.
Zostańcie tu, dobrze?
Jestem głodna, mamo.
Zapytam, czy mają jedzenie.
Albo możemy poprosić ich.
Trzymamy się z daleka od wojska.
- Znasz... - Zasady.
Tak.
Kogo mamy?
Siebie.
Czego potrzebujemy?
- Niczego więcej. - Niczego więcej.
Tak jest.
Dobrze.
Zaraz wracam.
BENZYNA
Benzyna.
To paliwo.
Zagrajmy w grę.
Widzę swoim małym oczkiem coś na literę „G”.
Luke, nie idź, proszę.
Zaraz wrócę.
- Mama mówiła, żeby zostać... - Słyszałem.
Obiecuję, że zaraz wrócę.
- Hej. Kto chce jeszcze? - Ja.
Dawaj. Teraz.
Hej, dzieciaku! Co robisz?
Mamo.
- Hej. - Mamo, nie idź!
Przepraszam. Jestem jego matką.
Skończyło nam się paliwo.
Poszłam zapytać, gdzie jest następna stacja.
Zrobił coś głupiego, ale to tylko dziecko,
a my jesteśmy daleko od domu.
Sam, odłóż kanistry.
Oddaj je tym dobrym ludziom, którzy nas chronią
i przeproś.
Przepraszam.
Widzicie, żałuje tego.
Dzieci popełniają błędy, ale zapewniam, on już tego drugi raz nie popełni.
Nie należycie przypadkiem do Ruchu, prawda?
Do czego?
Nie wiem, o czym pan mówi. Jesteśmy zwykłą rodziną. To dziecko.
Czyli możemy przeszukać wasz wóz.
Jak pani mówiła, mamy chronić ludzi.
Wystraszycie dzieci.
Pani syn powinien był o tym pomyśleć, zanim postanowił ukraść własność rządu.
- Ręce do góry. - Co?
Ręce do góry, żebym mógł panią przeszukać.
- Jestem matką. - Zdziwiłaby się pani, co widzieliśmy.
- Nie zdziwiłabym się. - Broń! Mam tu broń.
- Przeszukajcie wóz. - Tak jest.
Ta broń pozwala mi chronić rodzinę.
Proszę, puśćcie nas.
- Sam, przeproś. - Przepraszam.
- Już to mówił. - Po prostu...
- Mamo! - Hej!
- Mamo! - Nie dotykajcie jej!
Po prostu zabierzcie broń. Weźcie ją, dobrze?
Puśćcie nas, błagam.
Próbujemy tylko przetrwać.
Przepraszam. To moja wina. Proszę.
- Kapitanie! - Nie krzywdźcie nas.
Pozwólcie nam odejść.
Przestańcie.
Proszę.
- Co to jest? - Nie wiem.
Jak się nazywasz?
Ana Lewis.
Przynieście miernik pola elektromagnetycznego.
Tak jest.
Szukamy ostatnio wielu rzeczy.
Między innymi rodziny, która ma coś, co zdaniem rządu może posłużyć
jako broń przeciw obcym.
Nie wiem, o czym pan mówi.
To tylko kawałek metalu.
Kapitanie.
POSZUKIWANA W CELU PRZESŁUCHANIA
Aneesha.
Aneesha Malik.
Załadować ich i ich rzeczy do konwoju.
Delikatnie z nią.
Chodź.
Na pozycje!
Witajcie.
Ruchy!
Dawajcie. Szybko.
Nie musicie się bać.
Ruchy. Naprzód!
Przynajmniej nie mnie.
Naprzód!
Nie przeszła testu.
Zawaliła go.
Łatwo ulega przebodźcowaniu,
w ciągu nanosekund wchodzi w tryb walki lub ucieczki,
a reakcje ma najszybsze, jakie widziałam.
I najmniej przemyślane.
Na tym etapie przyda nam się trochę lekkomyślności.
Postęp wymaga radykalnego myślenia.
Możliwe, ale wiesz,
co stało się z naukowcami o stabilnych parametrach, którzy tam weszli.
Tak. Nic nam nie dali.
Mówię o tym, co się z nimi stało.
Wiem, o czym mówisz.
Ale ona może być moją największą szansą na uratowanie gatunku.
Twoją największą szansą?
Dobrze, dobrze.
Nie płacę ci za psychoanalizę.
Więc daruj sobie.
To dzięki niej to coś leży tu w Amazonii,
zamiast unosić się w kosmosie.
Ona nie postrzega tego jako zwycięstwa.
Nikhil, tej kobiecie nie chodziło o ratowanie ludziom życia.
Chciała odpokutować za to, że jedno życie odebrała.
Kierują nią gniew i poczucie winy,
dwie najbardziej nieprzewidywalne motywacje.
Jeśli wpuścisz ją do statku, nie przewidzisz, jak zareaguje.
Ona cię nie obchodzi? To pomyśl o misji.
Twojej misji.
Dobrze, powiedzmy jej.
Dr Castillo mówi, że nie przeszłaś testów.
Przynajmniej tych, które zechciałaś ukończyć.
Mówi, że nie jesteś dość stabilna, by wejść na pokład,
dlatego dr Castillo będzie ci towarzyszyła.
- Co? - Nie.
Tak. Wiem, że źle zaczęłyście znajomość.
Miałyście lekkie spięcie.
Możecie nie być tym zachwycone,
ale wierzę, że nie warto martwić się uczuciami ludzi.
Uczucia tylko przeszkadzają.
To jedna z największych wad naszego gatunku
i może właśnie przez nią przegrywamy wojnę.
Biorąc to pod uwagę, proszę... A właściwie mówię wam,
żebyście odłożyły emocje na bok.
Wejdź na pokład statku i sprawdź, czy zdołasz znów coś wyczarować.
Raz już wdarłaś się do ich wspólnego umysłu.
Założę się, że to powtórzysz.
A żeby zwiększyć szanse na wygraną, Maya będzie monitorować twój umysł.
Nie potrzebuję tego.
Potrzebujesz.
Zadanie Mayi polega na mapowaniu śladów świadomości na statku.
Może zmapować twoją świadomość i zadbać o to, byś pozostała stabilna.
Na tyle, na ile pozwolą parametry wyjściowe,
a jak wiemy, nie gwarantują dużej stabilności.
Świetnie. Postanowione.
A więc mamy tu stać, podczas gdy świat płonie?
Czy przygotujemy cię, żebyś pomogła go ratować?
Patrz pod nogi.
Kombinezon jest zaprogramowany pod twoją biometrię.
Będę monitorować twoje funkcje życiowe.
Jeśli wychwycisz awarię, przerwij misję.
Plotki szybko się rozchodzą. Wiedzą, że wchodzisz do środka.
Mayu.
W porządku?
Dostarczyliśmy próbki do twojego laboratorium.
Dziękuję.
Mitsuki Yamato. Tomas, nasz główny chemik
i specjalista od zbierania próbek.
Witaj w brzuchu wieloryba.
W ścianach są mikroskopijne ścieżki nerwowe.
Statek przypomina sprawną kończynę,
dlatego możemy badać, jak przekazuje dane.
Wchodzi?
Nikhil to zatwierdził.
To jego świat, a my w nim tylko żyjemy lub umieramy.
Tędy.
Co to jest?
Statki desantowe.
Tak pierwsza fala obcych dotarła na Ziemię.
Byli ukryci.
Dlatego ich nie dostrzegliśmy.
Wciąż nie widzimy, jak nadlatują.
Mamy nadzieję, że nam pomożesz.
A tak w ogóle, jestem Clark.
A wy?
Nie rozmawiamy z nieznajomymi.
Nie jestem nieznajomym. Podałem ci swoje imię.
Dokąd nas zabierają?
Niedaleko, to na pewno.
Jesteś bardzo spokojny jak na faceta w kajdankach.
Najtrudniej uciec z więzienia własnego umysłu.
Przepraszam. Przed tym wszystkim...
Byłem nauczycielem angielskiego.
Mamo?
A kim jesteś teraz?
Tym, kim wy.
Ocaleńcem.
Jeśli chcecie żyć dalej, sugeruję, żebyście mi zaufali.
Dlaczego?
Zaufanie z definicji wymaga porzucenia tego pytania.
Ale odpowiedź brzmi chyba tak, że...
nie jestem tak naprawdę więźniem.
Nie wszystko jest takie, jakim się wydaje.
Chyba jest ranna.
- Mała, wszystko okej? - Co się stało?
Wszystko będzie dobrze.
Jest okej.
- Hej. Hej! - Dobra.
- Na ziemię! - Hej!
- Wysiadać! - Na ziemię!
Co się dzieje?
Zachowajcie spokój i trzymajcie się mnie.
- Tak. Nie ruszać się! - Twarzą do ziemi!
Opaski zaciskowe.
Dawaj! Teraz!
Mam cię. Będzie dobrze.
Zasłońcie uszy.
Uwaga! Zaraz wybuchnie!
Chodźcie z nami. No już.
Zaufajcie mi.
Wezwali posiłki!
Musimy się zwijać!
Teraz albo nigdy.
Mamo.
Potrzebujemy rzeczy, które nam zabrali.
Weźcie ich rzeczy. Wszystko.
Chodźcie.
Zgarniajcie rzeczy. Wsiadajcie.
- Dawaj. - Szybko!
Dobra, idziemy. Naprzód!
Na pozycje!
Walczymy z tym samym wrogiem.
Jeśli zaczniecie się tak zachowywać, może zdołamy wygrać tę wojnę.
Bierzcie torby!
Zostawcie im kurtki. Niech nie marzną.
Naprzód!
Tak, ta z przodu.
Sprawdźcie wszystko.
- Dobra! - Już!
Dobra robota. Idziemy.
Dobra, ruszamy!
- Ryder. - Tato.
Dobra robota.
Ładujcie.
Do środka.
W porządku?
Szybko!
Stary dobry keczup Heinz.
Ruszajmy!
Tak jak mówiłem,
nie wszystko jest tym, na co wygląda.
Jesteśmy.
WARIANCJA
Tak. To miejsce jest większe niż Kanada.
Widziałaś to?
Macie wideo na żywo?
Nie, zniekształca ścieżkę.
Co tam jest?
Potężne źródło mocy.
Ale nie możemy jej minąć, żeby ustalić, co to takiego.
„Jej”?
Chodź za mną.
Musisz wiedzieć, że wszyscy, którzy tu weszli, mieli zaniki pamięci.
Ostatnia osoba, która tu była, doznała poważnego urazu neurologicznego.
Jakiego urazu?
Jeszcze nie wiem.
Nie odzyskał świadomości.
Nie chciałam skrzywdzić cię tym testem.
Próbowałam ci pomóc.
Na pewno chcesz to zrobić?
Tak.
Protokół każe wyjść po 15 minutach.
Co dwie minuty kontrola funkcji mózgu.
Rozumiem.
Nie mogę zagwarantować, że nie zapomnisz twarzy matki
albo smaku ulubionej potrawy.
Powiedziałam, że rozumiem.
Dobrze.
Mocowanie.
Podłączono.
Wciśnij to, gdybyś potrzebowała ewakuacji.
W razie gdybyś nie mogła mówić.
Hełm.
Czas na widowisko.
Czemu nie mówisz, dokąd jedziemy?
Już mówiłem. Do bezpiecznego, ciepłego miejsca.
Zjemy i się prześpimy.
Potem ruszymy dalej.
Dziękuję, ale zabierzemy nasze rzeczy i ruszymy.
To by nie było rozsądne.
Ale w końcu siedzieliście w wojskowej ciężarówce.
Wiem, kim jesteście.
Pomarańczowy kolor.
Nazywacie siebie „Ruchem”.
- Anarchiści. - Aktywiści.
Nie chcemy kłopotów. Chcemy odzyskać nasze rzeczy.
- Na zewnątrz jest zimno. - Nie szkodzi.
Jestem głodna.
Dojeżdżamy.
Brama!
Ruszajcie!
Stać!
To jedyne ciepłe miejsce w okolicy.
Wiem, bo przeczesaliśmy wszystko w promieniu 80 kilometrów.
Tym się zajmujemy.
Pomagamy ludziom. Chronimy ich.
Ludzi takich jak wy.
Proszę. Wasze rzeczy.
- Dziękuję. - Wyśpicie się,
a rano zabierzemy was do najbliższego obozu. Co wy na to?
To gorąca czekolada?
Tak. Chcesz trochę?
Należysz do tych, którzy uważają, że bezpieczniej unikać relacji.
Jest odwrotnie.
Tylko relacje utrzymują nas przy życiu.
Idźcie napić się czekolady.
Zaczynamy.
Yamato, zgłoś się.
Pierwszy numer telefonu. Współlokatorka. Kolor moich oczu.
02-555-0876.
Ichiko. Zielony.
Dobrze. Świetnie ci idzie.
Namierzam aktywność neurologiczną na statku.
Wszystkie częstotliwości są załadowane na twój interfejs.
Reaguje na nią.
Niewiarygodne.
Co do cholery?
Co się, do cholery, dzieje?
- Czas ją wyciągać. - Nie.
Piętnaście minut. Taka jest procedura.
Walić procedurę.
Jeśli przerwiemy połączenie, możemy go nie odtworzyć.
Tego nie wiesz.
Jeśli ją tam zostawimy, możemy jej nie odzyskać.
To dopuszczalne ryzyko.
- Nie ty je podejmujesz. - Zostaje, aż padnie połączenie...
albo ona.
Spróbujmy tego.
Czy to...
Luke.
Luke, co się dzieje?
Słyszysz to?
Co?
To...
Nucenie.
Co jest?
Zaczęło się przed chwilą.
Myślałam, że to kolejne drżenie.
Ale pozostałe były przypadkowe.
To drżenie jest rytmiczne. Ma wzór.
Tym razem jest inne.
Coś się zmieniło.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK