Jestem wdzięczna.
Wiem, że masz krewnych daleko. Z chęcią byśmy wrócili.
- Na pewno dasz sobie radę? - Tak, bez obaw. Dzięki.
Wracam dziś do Detroit. Przylecę późno, ale...
dzwoń w razie czego. O każdej porze.
Poradzę sobie.
Nie wątpię. Uważaj na siebie, kochanie.
Dobrze. Pa.
DOM NOCNY
Kto ma lepszy gust muzyczny od pana młodego, ręka w górę.
Ktoś podniósł?
Tak, widzę parę rąk.
GRATULUJEMY ABSOLWENTOM
Oto wyniki egzaminów końcowych.
Poznęcam się nad trzecią klasą, bo tam widać największą zmianę.
Żółtawa linia to wyniki sprzed dwóch lat.
Niebieska – zeszłoroczne.
Różowa – tegoroczne.
Przyszła Beth.
Nie zagadujcie.
Różowa to tegoroczne. Co się zmieniło?
Liczba uczniów.
Wiem, ale nic się nie poradzi. Tak jest w całym stanie.
Nie możemy się wykręcać, mając najgorsze...
Przepraszam.
Cześć.
Nikt nie oczekiwał, że dziś przyjdziesz.
Muszę wpisać oceny.
Ja mogłam. Wystarczyło poprosić.
W porządku.
Przynajmniej mam jakieś zajęcie.
Trzymasz się?
Tak, jest dobrze.
Tylko kiepsko wczoraj spałam.
Nie do wiary, że w ogóle tam zasnęłaś.
Dobrze, pora na tę obiecaną 10-minutową przerwę.
Załatwcie się, rozprostujcie nogi,
zjedzcie pączka z kościoła baptystów i wróćcie na salę punktualnie o 8:40.
Pani Parchin?
Dzień dobry.
- Przepraszam. - Pukałam, ale...
Już się znamy.
Jestem mamą Huntera.
- Huntera... - McLaughlina. Uczy go pani.
Becky. Byłam u pani parę miesięcy temu.
Jasne.
Mam w tym roku masę Hunterów.
Ilu?
Ilu uczniów o tym imieniu?
Trzech.
Proszę usiąść.
Na pewno wie pani, o co chodzi.
Zajrzałam na stronę.
Syn dostał trójkę z mówienia.
Tak, rzeczywiście.
Sprawdzę.
Tak napisano.
Niech spojrzę.
Tak jest. Wygląda na to, że nie przedstawił referatu.
Ale mówił, że mógł go nadrobić.
Tak.
I nie nadrobił.
Miał przyjść w zeszły czwartek.
W ostatni dzień zajęć?
I ponoć pani nie zastał.
Tak, nie było mnie parę dni. Z przyczyn osobistych.
Z kolei jego nie było, gdy przedstawiano referaty.
Każdy ma czasem sprawę osobistą.
Dobrze.
Po prostu zwolnię go z tego zadania, dobrze?
Proszę, czwórka.
Nie tego chciałam.
Tylko czego?
Słucham?
Czego pani chciała, wchodząc tu?
Ustalić, dlaczego syn...
Mąż palnął sobie w tamten czwartek w głowę.
Nie słyszałam.
Nie – bo to sprawa osobista.
Prawda?
Jeśli to panią ciekawi...
wypłynął na jezioro z rewolwerem, o którym nic nie wiedziałam,
i bach! Prosto w usta.
Dlatego ocena któregoś Huntera z referatu z nieobowiązkowego przedmiotu...
naprawdę guzik mnie teraz obchodzi.
Chce pani czwórkę? Proszę bardzo.
Przepraszam...
Czyli piątkę?
Dobra.
Czwórka wystarczy.
Na rozkaz.
Mogę zrobić coś jeszcze?
Nie.
Dziękuję.
Bardzo pani współczuję.
- Cześć, Mel. - Hej.
Poszedłem zakryć łódkę, na wypadek gdyby miało padać.
Nie musiałeś.
Ale z ciebie kłamczucha.
Tylko się odpłacam.
Spadłaś mi z Owenem z nieba po śmierci Shelly.
Dzięki.
Mam ją stąd zabrać?
Tylko powiedz.
Raczej ją zostawię.
Pójdzie razem z domem.
Chcesz go sprzedać?
Może.
Zbudował go, więc trochę mi żal, ale...
No...
Spokojnie tu, ale i samotnie.
Mel, strzelałeś dziś rano koło 7:30?
Nie słyszałeś wystrzału?
Myślałam, że skoro jest cieplej i wyłażą węże...
Walę do każdego, który podpełza, ale nie dziś.
Jasne.
Daj znać, jeśli znów to usłyszysz, dobra?
Dobra.
Wracam do siebie.
A więc tam na dole będzie gabinet,
a tutaj – kuchnia.
A może tutaj?
A tu widzimy...
bicepsy. Wielkie bicepsy.
Oto mężulek.
Cześć, Owen, jak leci? Pracujesz?
Wiesz, że mamy od tego ludzi?
Nie musisz się siłować sam.
Spokojnie, wcale nie nagrywam.
Chyba że chcesz.
- Pokaż. - Nie, stój.
Chodź no.
DO ODDANIA
Dla Owena. Dobrze go wykorzystaj. -B
ANEKS KUCHENNY, JADALNIA
MYLĄCE WZORY
PRZECHYTRZ TO, NIE SŁUCHAJ
LABIRYNT
NASZ DOM
ODWRÓCONY PLAN
Owen: CHODŹ NA DÓŁ
Dobra, tęsknię
Kto tam?
NIE BÓJ SIĘ
Owen Łączenie...
Kto tam?
Beth...
Owen? Czy...
Wiem, że mnie...
Nie słyszę cię. Nie.
Ależ tak.
Wyjrzyj przez okno.
Dobra, tęsknię
Wiadomości Beth
Dobra, tęsknię
Na co patrzę?
Ty mi powiedz.
To twoje zdjęcie.
- Czyżby? - Tak.
Masz ładną bluzkę.
Przyjrzyj się.
Czy to ja?
Tak sądzę. Bo któż by inny?
To mnie ciekawi.
Albo ty, albo bardzo podobna do ciebie kobieta.
Sądzę, że to ty, kochanie.
Ładna bluzka, co? Nie mam takiej.
Jezu, Beth.
Nie zamartwiaj się tak.
To ty, jasne?
A jeśli nie, to...
na komórce męża trafiają się gorsze rzeczy
niż zdjęcia twojej sobowtórki w ubraniu.
Widać byłam w jego typie.
Przestań, Owen cię kochał.
Wręcz cię wielbił.
Z tego, co mówiłaś, nie miał powodu cię zdradzać.
Skąd pewność, że zrobił te zdjęcia?
Już i tak się nie wytłumaczy.
Cała kadra idzie się dziś napić. Oczywiście oprócz Clarka.
Pójdź z nami. Odetchnij od tego.
Pomyślę.
Po co grzebiesz w jego komórce?
Kurna.
Wybacz.
Strasznie kretyńskie i nieczułe pytanie.
Przepraszam.
Mieliśmy nic nie ukrywać.
Każdy coś ukrywa.
Nie przejmuj się tym.
Wspominaj swojego Owena.
W którym się zakochałaś.
Mógł być kimś jeszcze, ale nim też.
Jak jej było?
Maggie Monroe.
Moja wymarzona klientka.
Stwierdziła, że nie mam talentu do nauczania. Zna się.
W zasadzie na wszystkim.
Jezu Chryste.
To co? Przeczytamy tę książkę od niej?
Za chuj. Nie muszę czytać 300 stron o tym, jak „natchnąć” moich uczniów.
Wystarczy dać im wejść na ławkę albo coś.
To zmienia życie.
Trzymasz się?
Wierzycie w duchy?
Konkretnie w jakie?
Tak, ja wierzę.
- Serio? - Dopuszczam tę myśl.
Chyba mam nawiedzony dom.
Coś w nim jest.
W życiu.
Bo ja wiem?
Coś tam wyczuwam.
Jakby coś... mnie obserwowało.
I dzieją się dziwne rzeczy.
Mam różne sny.
Myślę, że to sny, choć wydają się takie realne.
Masz paraliże senne?
Nie.
Wiesz, czym są?
- Tak, Gary, znam to zjawisko. - Ja nie.
Umysł się budzi, ale ciało śpi dalej, tak?
- Był taki dokument o... - Kolega ze szkoły to miał.
Wielu ludzi myśli, że ktoś przy nich jest, gdy mają atak.
- Jakby wroga obecność. - Może być odwrotnie?
- Przyjazna? - Ciało się budzi, ale nie głowa.
To nie lunatykowanie?
Lunatykowanie, jasne.
Bywa zaraźliwe?
Nie, a co?
Owen tak robił.
Pamiętam.
Zaczął rok albo dwa po budowie domu.
- A teraz ty zaczynasz? - No.
Dziwne.
Ile byliście po ślubie?
Niech policzę.
14 lat.
W kolejnym stuknęłaby nam 15-ka.
Młodo wyszłaś za mąż.
Troszeczkę.
Spędziwszy z kimś tyle czasu w jednym miejscu...
będziesz czuła jego obecność. Nawet gdy go nie ma.
Ale w sumie kto wie,
jakie „marzenia przyjść mogą, kiedy zrzucimy z siebie więzy ciała”.
Nie. Szekspir dopiero jesienią.
Ma mnie pocieszyć monolog o samobójstwie?
Kurna. O Jezu.
Jezu, nie chciałam... Przepraszam.
Zgrywam się!
Zgrywam.
To nie wypada.
Heather.
Na serio nie domyśliłaś się, że coś było nie tak?
Gary! Ludzie.
Niech pyta. Nie, nie wiedziałam.
To ja miałam problemy.
Depresję i mroczne myśli.
A on je odpędzał.
Może go dopadły.
Nie wiem. Może zaraziłam go swoim pieprzeniem.
Nie.
- To tak nie działa. - Nie?
Zostawił list?
Dobra.
- Przepraszam. - Sama chciała pogadać.
Myślę, że to koniec tematu.
Zostawił.
Beth.
Zostawił.
Jezu.
Nosisz go w torebce?
Dobra.
„Miałaś rację.
Jest pustka.
Przyjdzie pustka.
Jesteś bezpieczna”.
I już.
- I już? - I już.
Żadnego „Całuję, twój kochający mąż”. Nic.
Co to znaczy?
Nie mam, kurwa, pojęcia.
Okazuje się, że mieszkałam ze świrem.
Daje do myślenia. Co jeszcze mi umknęło?
Chcę wiedzieć.
Chyba już pora cię odwieźć.
Pewnie. Lepiej, by na mnie nie czekał.
Dobra.
- Chodźmy. - Tak, chodźmy.
Dzięki, dobranoc.
- Proszę. - Chodź. Trzymam cię.
Całkiem nieźle ci idzie to sprzątanie.
Chcesz brandy?
Nie, Beth, nie chcę.
- Sobie też nie nalewaj. - Aha.
Niezbyt mi wchodzi. Nie rozsmakowałam się.
No już, chodź na górę.
Nie. Śpię tutaj.
Dobra. Mam zostać?
Masz dzieci.
Naprawdę. Mogłabym...
Mogę zadzwonić do Boba. Wiedział, że późno wrócę.
Nie.
No nic. Wpadnij do nas niedługo.
Na jakąś kolację. Bob coś upichci.
Nie chcę, byś siedziała tu sama.
Skłamałam.
Z tym listem.
Ty małpo! Matko Boska.
Ale nas wkręciłaś. Myślałam, że to autentyk.
Widziałaś minę Gary'ego?
Jest autentyczny. Skłamałam, że nie wiem, co znaczy.
Wiesz, że umarłam w Tennessee? Opowiadałam ci?
W liceum, miałam 17 lat.
Kolega prowadził i stoczyliśmy się z urwiska.
Na placek.
Zgniotło mi płuca. Wywieźli mnie śmigłowcem.
Stanęło serce i cała reszta. Na cztery minuty.
O Boże.
Potem...
gdy wszyscy się dowiedzieli, pytali mnie: „Jak było? Co widziałaś?”.
Żeby ich nie rozczarować, mówiłam...
„Nie wiem, nie pamiętam”.
Ale pamiętam.
Powiedziałam to tylko Owenowi.
Jest pustka.
Jak to... pustka?
Chciałabym ci powiedzieć, że widać jakieś światełko w tunelu.
Ale jest sam tunel.
Jeśli to jakaś pociecha, Owen nigdy nie był przekonany.
Zgadzaliśmy się prawie we wszystkim, ale nie w tym.
Chciał wierzyć, że czeka na nas lepsze miejsce.
Omal mnie do tego nie przekonał.
Ale nie można zapomnieć prawdy.
„Miałaś rację. Jest pustka.
Przyjdzie pustka.
Jesteś bezpieczna”.
Przyznał mi rację.
Teraz w to wątpię.
„Jesteś bezpieczna”? Przed czym?
Cóż, Claire, chyba już się nie dowiemy.
Na serio wierzysz w duchy?
Nie, chciałam być miła.
Jesteś. Jesteś bardzo miła.
Na pewno nie zostawać?
Tylko do czasu, aż zasnę.
Beth.
Beth, wstawaj.
Drzwi.
Beth, zbudź się.
Claire?
Drzwi.
Chcesz coś powiedzieć? Słucham!
Ej!
Co?
Stój! Nie!
Łódka.
Co mówisz?
Łódka.
Owen?
Naprawdę tu jesteś?
Pokaż mi, jeśli tak.
To naprawdę ty?
To sen.
Śnisz.
Obrazy
Inne
Beth?
Cześć.
Co tu robisz? Wyszłaś na spacer?
Nie, czegoś tu szukam.
Pomóc ci?
Czego szukasz?
Domu.
Domu?
To wszystko okręgowy las. Nie wolno tu budować.
Racja, wygłupiam się. W nocy zdawało mi się, że coś widziałam.
Jakby światło w oknie.
Dom?
Mniejsza. Dobrze wyjść się przewietrzyć.
Jeśli pozwolisz...
Otóż nie pozwolę.
Co proszę?
Źle z tobą, Beth.
Nie zasłużyłaś na taki stres.
Dla własnego spokoju wolałbym, żebyś...
nie wałęsała się sama po lesie.
Powinnaś być z bliskimi.
Masz kogoś?
Wpadniesz do mnie na obiad? Zrobię kanapki.
Dobrze, chętnie.
Ale za jakiś czas, dobra?
Jest tu kto?
Mel?
Idę.
Już.
- Co to, kurwa, jest? - Co?
Co to, kurwa, jest?
- Skąd mam wiedzieć? - Wyganiałeś mnie z lasu.
- Martwię się o ciebie. - Co tam budował?
Co?
Stoi tam dom. Nasz dom. Mój dom.
Co on, kurna, budował?
Nie wiem, pierwsze słyszę.
Widziałem tylko, że czasem chodził tam w środku nocy.
Co? I nic nie mówiłeś?
Prosił o to.
- Mel. - Beth, słuchaj.
W tym stanie nie powinnaś tego słuchać.
Mów wszystko, co wiesz.
Raz go nakryłem.
Tak jak ciebie dziś rano.
Na tej samej ścieżce nad jeziorem.
Była z nim kobieta.
Zawołałem ich, biorąc ją za ciebie, odwróciła się i...
- Nie była mną? - Nie.
Przyszedł potem późno w nocy. Dobijał się do drzwi.
Fatalnie wyglądał.
Czułem od niego alkohol i był cały zabłocony, jakby upadł.
Wiem, jak to teraz brzmi...
ale uwierzyłem w każde słowo.
No i? Co powiedział?
Że miewał żądze.
Wstydliwe żądze...
od których usiłował się uwolnić.
Twierdził, że odkrył, jak je stłumić.
Co to za... żądze?
Wybacz mi, ale nie chciałem wnikać.
Słuchaj. Nie myśl, że nie było mi z tym ciężko.
Klnę się na grób Shelly, że więcej czegoś takiego nie widziałem.
Chciałem ci powiedzieć...
ale potem...
chyba było mu lepiej.
Obojgu wam było dobrze.
Cóż, tu się pomyliłeś.
Zostawił po sobie lukę i starasz się ją załatać. To wszystko.
Słuchaj, jeśli...
Jeśli wolno mi coś powiedzieć, powiem tylko tyle...
że nie musisz zapełniać tej luki czymś mrocznym.
Nigdy nie otarłaś się tak o śmierć.
To nie do końca prawda.
LABIRYNT
Spis treści
Zmyłki i oszustwa Proste sztuczki?
Lalka z Luwru
Ofiary były przypisywane do artefaktu za pomocą różnych zaklęć.
proste labirynty i odwrócone pomieszczenia miały mylić i osłabiać mroczne siły.
Antykwariat Książki i Melodie
Utica w stanie Nowy Jork
KSIĄŻKI I MELODIE
Dobra.
Wróć.
UTICA – 257 KM
KSIĄŻKI I MELODIE
Chwileczkę.
Chcę tylko szybko o coś spytać.
Mąż kupił u was te książki i jestem ciekawa, czy wziął coś jeszcze,
czy zamówił jakiś tytuł awansem i tak dalej.
Nie prowadzimy takiego rejestru.
Dobrze. A wie pan, kiedy tu był?
I kiedy je kupił? Może jest wpis w inwentarzu.
- Nie ma. - Jasne.
A co jeszcze napisał ten autor?
Zobaczmy...
Dyson.
Polecałbym raczej Sturgisa, ale dobrze.
Hej.
Pracujesz tu?
Tak. Mogę jakoś pomóc?
Jestem Beth.
Beth Parchin.
Madelyne.
Znałaś chyba mojego męża.
- Nie... - Owena Parchina.
Ma na telefonie twoje zdjęcia.
Jonah?
Spokojnie, nie wołaj pomocy. Nic ci...
Znaczy...
Powiedzmy, że sprawa już się rozwiązała.
No.
Nie żyje.
Co?
Zabił się.
O Boże.
Na wypadek gdybyście byli umówieni.
To nie tak.
A raczyłabyś mi powiedzieć jak?
Jasne.
Przyjeżdżał kilka razy do roku...
zawsze był miły.
Flirtowaliśmy trochę i zaczął przyjeżdżać częściej.
Wyszliśmy się napić, ale nic więcej.
Rozpuść włosy.
- Co? - Kucyk.
Rozpuść go.
Dlaczego?
Bo spałaś z moim mężem. Ładnie proszę.
Ja nie...
Nie spałam z nim.
Ledwie go znałam, szczerze.
Stwierdziła, że ledwie go znała.
I co ty na to?
Że ja też. Odparłam: „ja tak samo, dzieciaku”.
Wierzysz jej?
Że się nie dymali?
- Tak. - Wierzę.
Zawsze coś.
Nic dobrego.
Dymanie zrozumiem. Dymanie ma sens.
Były inne. Sąsiad go z jakąś widział.
Serio?
Tak. A na komputerze znalazłam mnóstwo zdjęć.
Około sześciu kobiet, podobnych do mnie, ale niezupełnie.
Jeśli ich nie posuwał, to co, do cholery, robił?
Śnił mi się ostatnio nasz dom.
Ale nie on. Był odwrotnie.
- Był tam z kimś... - Dość.
Przestań. Nie grzeb w jego rzeczach.
To nijak ci teraz nie pomoże.
Mówię niewyraźnie? Prowadził sekretne życie.
Będziesz robić mi teraz wykład o tym, że trup ma prawo do prywatności?
Rozumiem, przez co przechodzisz.
Martwię się o ciebie.
Może pora chwilę odsapnąć.
Nie wiem.
Poczułam go.
Poczułam mojego męża.
„Miałaś rację. Jest pustka”.
Po co by tak pisał? Nie wierzył w to.
Poglądy się zmienia.
Sama wiesz.
Największa sceptyczka, jaką znam, mówi, że ma nawiedzony dom.
Gdy tak na to spojrzeć, faktycznie brzmi głupawo.
Nie jedź do domu.
Odpocznij chwilę od jeziora.
Możesz nocować u nas.
Zostań tu, ile chcesz.
Nie skończyłam.
Nie wszystko można skończyć.
Możesz już nie ustalić, co myślał.
Odszedł. Ty – nie.
Wciąż żyjesz.
Słusznie.
To dobrze mi zrobi.
Spakuję jeszcze parę rzeczy, wezmę torbę
i wynajmę pokój na parę dni.
Nie wiem, czy mówisz poważnie.
Tak. Miałaś świetne argumenty. Serio.
Kocham cię.
- Zadzwoń później, dobrze? - Dobra.
Wyjeżdżam.
Chyba jeszcze dziś.
Jeśli masz coś do powiedzenia, to słucham.
Słyszysz?
Ja pierdolę.
Ej!
Przepraszam. Myślałam, że pani nie ma.
Jestem.
Chyba nic tu po mnie.
Skąd znałaś adres?
Bo... już tu byłam.
Pewnie powinnam była ci powiedzieć w księgarni,
ale trochę mnie wystraszyłaś.
Przepraszam.
Skąd, doskonale rozumiem.
Ja pewnie zrobiłabym to samo.
Zabawna sprawa.
Położyłam się na chwilę po pracy i...
miałam dziwny sen.
Śniłam, że byłam tobą.
To znaczy sobą, ale tobą też.
Coś cię ścigało i było wszędzie wokół ciebie.
Nas.
Złapało nas?
Nie jestem pewna. Wtedy się obudziłam.
Nie mogłam przestać o tobie myśleć.
Uznałam, że muszę ci o czymś powiedzieć.
O czymś, co się stało.
Mówiłam, że nie spałam z twoim mężem.
Nie przedstawił ci się tak. Używaj imienia.
Jasne.
Byłam szczera.
Nie spałam z nim.
Ale chciałam. Spodziewałam się tego, ale...
Przyjechał raz po południu.
Gdy skończyłam pracę. Zaprosił mnie tutaj.
Na jeden dzień. Normalnie bym nie pojechała,
ale był taki bystry, kochany i...
Nie wiem. Czułam się przy nim bezpiecznie, rozumiesz?
Tak.
Jasne.
Przywiózł mnie tu
i się napiliśmy.
Poszliśmy nad jezioro, pokazał mi drugi dom...
Stój. Widziałaś go?
Nie ma tam wiele do oglądania, ale był z niego bardzo dumny.
Aż go nosiło. Oprowadził mnie po pokojach,
a potem kazał mi potrzymać jakąś dziwną figurkę.
I to zrobiłaś?
Co ci właściwie zrobił?
Nic.
Objął mnie.
Tak jakby.
Oparł mi brodę na ramieniu i...
Wiem, jak dziwnie to brzmi, gdy o tym mówię, ale wtedy...
było mi miło.
Bo ktoś był blisko mnie.
Czułam go przy sobie.
Czułam, jak drżał.
I zaczął lekko płakać. Nie wiedziałam, co zrobić.
Co ci zrobił?
Pocałowałam go, a potem on mnie.
Z początku było bardzo miło.
Dlatego...
pozwoliłam, by dotknął moich pleców.
Potem położył mi ręce na szyi.
Aż zaczął je zaciskać.
O Boże.
Pewnie źle odebrałam sygnały.
Każdy jest na to inaczej wyczulony.
Skrzywdził cię?
Boże, nie.
Przestał, gdy poprosiłam.
Zrobiłby ci coś?
Ale nie zrobił. Odwiózł mnie do domu.
Mówił, że to jego wina, nie moja.
Że był zmęczony, rozkojarzony
i że już nie wie, kim jest.
Że już sobie nie radzi.
Bał się, że już nad tym nie panuje.
Nad czym?
Właściwie nie wiem.
Ale ostatecznie stwierdził, że wie, co należy zrobić.
Na dobre z tym skończyć.
Naprawdę żałował, że cię zdradzał.
Bo chyba o to mu chodziło?
Musimy pogadać.
Inaczej stąd nie wyjdę.
Wołałeś mnie, to przyszłam.
Nie pogadasz ze mną?
Z nią chciałeś.
Jestem tu. Ciągle jestem.
Nie chowaj się...
Chodź mnie złapać.
No chodź po mnie!
Dobra.
Kurwa...
- Odbierz... Kurwa! - Claire...
nie może teraz odebrać. Zostaw wiadomość.
Wybacz, że dzwonię tak późno.
Trzeba było cię posłuchać.
Zrobiłam coś, czego nie powinnam.
Znalazłam coś na drugim brzegu jeziora. Coś...
I nie wiem, czy to było naprawdę.
Znam mojego męża.
Wiem, kim jest.
I w życiu nie uwierzę, że...
Nie wiem.
Szkoda, że cię tu nie ma.
Szkoda, że nie jest rano.
Nie.
Przestań.
Owen?
Gdzie jesteś?
Ja...
Nic nie rozumiem.
Proszę, wróć.
Jezu.
Tak za tobą tęsknię.
TUTAJ
To się dzieje?
Naprawdę tu jesteś?
Obejmij mnie.
Naprawdę tu jesteś.
Tak.
Jestem.
Owen?
Nie.
Nie Owen.
Kurwa.
Nie, przestań.
Kryj się.
Co?
Owen?
Odeszłaś.
Co?
Gdy się spotkaliśmy.
Nie jesteś Owenem.
Jestem tym, co czułaś, gdy stanęło ci serce.
Nie. Czułam...
Pustka.
Pamiętasz?
Towarzyszę ci, odkąd mnie zobaczyłaś.
Co zrobiłeś mojemu mężowi?
Poszedłem do niego.
Szeptałem mu do ucha raz za razem.
By cię odesłał.
Ale nie chciał.
W zamian posyłał tamte.
Przechytrzył cię.
Na chwilę.
Szlag.
Stój.
Nie opieraj się.
Nie!
Beth.
Beth?
Beth, jesteś?
Wchodzę na górę.
Beth?
Beth!
MIAŁAŚ RACJĘ. JEST PUSTKA.
PRZYJDZIE PUSTKA. JESTEŚ BEZPIECZNA.
Gdzie on jest?
Odszedł.
Przecież już wiedziałaś.
Co, do chuja?
MATERIAŁ DOWODOWY
O Jezu.
Beth!
Sądził, że cię obroni.
Mylił się.
Miałaś rację.
Beth!
Jest pustka.
Beth!
Jestem tylko ja.
Wróć do mnie.
Beth!
To nieistotne.
Odpuść.
Wróć do mnie.
Beth!
Boże.
Jestem tu.
Głowa nad wodą. Tędy.
- Jest cała? - Nie wiem.
Co się stało?
Nie wiem. Nie wiem.
Beth, jesteś z nami?
Jestem.
Trzymam cię.
Jestem tu.
Trzymam cię.
Jestem przy tobie.
Oddychaj.
Jesteś bezpieczna.
Wszystko będzie dobrze.
O co chodzi?
Jest pusta.
Wiem.
Napisy: Piotr Kacprzak