SERIAL NETFLIX
Japońska legenda głosi, że ludzie połączeni są czerwoną nicią.
Nić ta łączy nas z osobą, która jest nam przeznaczona.
Nie wierzę w przeznaczenie.
Wiara w przeznaczenie rozluźnia i sprawia, że czekasz.
Człowiek staje się pasywny, nie działa, czeka na przyszłość.
Nie będę chodzić z łańcuchem, szukając kogoś, by się doczepić.
Wierzę jednak w więzi.
Nici czy macki, które łączą nas z ludźmi, których znamy.
Więzi naciągają się, napinają, a czasem zrywają.
Czas, wyczerpanie i zapomnienie mogą niszczyć więzi.
Choć niektóre jakoś przetrwają.
Co jest w stanie tak mocno nas do kogoś przywiązać?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
Dzień dobry.
- Valeria Férriz? - Tak.
- Mam list polecony. - Dziękuję.
- Proszę. Do widzenia. - Do widzenia.
POZEW O ROZWÓD ZA POROZUMIENIEM STRON
Więzi naciągają się, napinają, a czasem zrywają.
Choć niektóre jakoś przetrwają.
Co jest w stanie tak mocno nas do kogoś przywiązać?
Możesz rozmawiać?
CARMEN, PIĄTEK, GODZINA 15
Mieszkamy razem ponad miesiąc.
Czemu twoi rodzice tu nie sprzątnęli?
Liczą, że jednak wrócę.
Będą milsi, jeśli powiemy o zaręczynach?
Liczysz, że zaręczyny odbiorą mamie nadzieję na to, że wrócę?
Nie.
- Paco do pudła. - Kim jest Paco?
To moja małpka.
A czy Paco naprawdę musi jechać z nami?
Jasne. Pepe też. To prezent od mamy.
- Pepe? - Tak.
Jaki słodki.
Momencik.
A to co?
- Moje kąpielówki. - Zaraz.
- Takie ciasne kąpielóweczki na plażę? - Trenowałem pływanie.
Poważnie? Nie widzę cię w nich.
Naprawdę dobrze w nich wyglądałem.
Nie wątpię.
- Uwidaczniały wszystko. - Tak?
- Mam je przymierzyć? - Jasne.
- Musiałbym się rozebrać. - O nie.
Mogę ci w tym pomóc.
Ojej.
- Grałeś na pianinie? - Owszem.
Jakiś ty zdolny.
Cześć, skarbie.
Przepra…
CARMEN, PIĄTEK, GODZINA 19.15
No dobra.
Przyznaję, w tym roku cieszę się na cichego przyjaciela.
Ojeju.
- Co to jest? - Co to może być?
Co za emocje!
No dobra.
Mógłby być ode mnie. Rozpłaczę się.
Co jest?
Nie podoba ci się?
Jest super, to nie tak, tylko…
Mama Borjy przyłapała nas na seksie i…
No wiecie…
Przestańcie.
To nic zabawnego, nie ma z czego się śmiać.
Wręcz przeciwnie, zwłaszcza że masz na głowie dwa fiuty.
Pieprzyliście się, jak była w domu?
Miało jej nie być.
Miała wyjechać na weekend. Pakowaliśmy rzeczy Borjy i…
- I… - Wiecie…
Znalazłam jego obcisłe kąpielówki…
- O nie! - Tylko nie to!
Już widzę Borję w slipach…
Dobra, nie śmieję się. A co na to Puri?
A bo ja wiem? Uciekłam. Nie wrócę do tego domu.
To twoja teściowa. Zrób coś z tym, i to szybko.
A co niby mam jej powiedzieć?
- Że kochasz jej syna. - Właśnie.
Choć pewnie po tym, co zobaczyła, nie ma już wątpliwości.
Po co ja wam cokolwiek mówię?
Musicie się dogadać, zwłaszcza że ślub za pasem.
- Nie powiedzieliście jej o ślubie? - Nie.
Uznała, że to kiepski moment,
skoro Borja akurat penetrował ją przy matce.
Cudownie.
Nie wygłupiajcie się, proszę was.
Moja kolej. Wystarczy.
CARMEN, SOBOTA, GODZINA 22
JAKIEŚ WIEŚCI OD MAMY?
ZAPROSIŁEM JĄ DO NAS JUTRO…
Carmen!
No proszę!
O Boże!
Gdzie Valeria i Nerea?
Zepsuły mi wejście w pożegnalnej kiecce.
Nie wiem, ale mogę za tobą gwizdać.
CARMEN, SOBOTA, GODZINA 22.15
- Gotowe? - Tak!
Za mną, proszę.
Kocham kolacje w ciemności.
Ja wolę wiedzieć, czy jem stek czy serwetkę.
- Przestań. - Serio.
- Co jest? - Mam poparzoną dłoń.
- Od czego? - Od mojego piekarnika.
- Nic nie widzę. - O to chodzi.
- Stolik. - Jak się poparzyłaś?
Opowiadałam Valerii o…
LOLA, PIĄTEK, GODZINA 15
Masz talerze.
Przepraszam.
Dobrze, że mam swój klucz.
Chciałaś wystawić nas i w wigilię, i w zastępcze święta?
Zagadałam się z Val. Później opowiem.
Kupiliśmy kurczaka.
Nie było nic bardziej świątecznego, prawda, Dani?
- Nie. - Poczekaj z tym.
Umieram z głodu.
- Jeszcze jedna osoba. - Kto?
- Naprawdę? - Tak.
Jeśli to Sergio, zwymiotuję.
No dobra…
- Masz prezenty? - Małe głupstewka.
- Ja nic nie mam. - Nie szkodzi.
- No dobrze. - Na pewno jakiś facet.
- Tak sądzisz? - Jestem pewien.
O Boże.
Wejdź.
Proszę.
Mama.
Podobno umieracie z głodu? Jedzmy.
- Co u ciebie? - W porządku.
Wygląda pysznie.
LOLA, PIĄTEK, GODZINA 19.15
Gotowe na cichego przyjaciela?
Cichą przyjaciółkę.
Cichy przyjaciel.
Ostrożnie.
Co za emocje.
Moment, przypomnijmy zasady.
Prezent nie może kosztować więcej niż pięć euro.
- Tak. - Ja pierwsza.
Może się rozchmurzę.
Spodziewałam się, że to ty.
To elementarne, droga Lolu.
- Boże! - Podoba ci się?
- Jaka tandetna! - Rany.
Uznałam, że przyda ci się na randki z Tindera.
Cudna.
Wykorzystam ją na wyjeździe.
Jakim wyjeździe?
Biorę urlop i wyjeżdżam na święta.
Co?
- Jak to? - Dokąd?
Do Wiednia.
Tak.
Pora zabliźnić dawne rany.
- I otworzyć nogi. - Lola!
- Przestań. - Mama rzadko wracała.
Chyba nie sądzicie, że podziwiała tylko pałace?
Moja kolej.
LOLA, PIĄTEK, GODZINA 21
Jak szybko.
Co tu robisz?
Sprawdzam, czy koty nie jedzą twoich zwłok.
Byłem zapracowany.
Zapracowany, tak? Wiem, że masz doła.
Przecież cię znam. Mógłbyś odbierać telefon.
- Myślałam, że to pizza. - To Lola.
- Cześć. - Hej!
- Co tam? - Dobrze.
Napijesz się?
- Nie, dzięki. - To jak, wybrałaś już?
- Prawie. - Prawie? Nie mamy czasu.
- Chyba wybiorę… - Nie.
- Moulin Rouge. - Znowu?
Wiesz, jak bardzo go lubię.
Piosenki z lat 80., Ewan McGregor. Czego chcieć więcej?
To prawda.
- Dobra. - Zgódź się.
- Weź to. - Okej.
Szykuj tam.
Przyszłam tylko oddać ci płytę. Nie chcę przeszkadzać w kolacji.
- Nie chcesz zostać? - Słucham?
Zostań na kolację i film. Uwielbiasz Ewana McGregora.
Owszem, ale wolę go w Trainspotting.
Zdzwonimy się.
- Jasne. - Okej.
- Tak. - Pa, Lola.
Na razie.
Nakryłaś już do stołu?
Szybciej.
LOLA, SOBOTA, GODZINA 22
No proszę!
Wyglądasz zjawiskowo.
Gdzie Valeria i Nerea?
LOLA, SOBOTA, GODZINA 22.15
Boże!
Mam poparzoną dłoń.
- Nic nie widzę. - O to chodzi.
- Stolik. - Jak się poparzyłaś?
Opowiadałam Valerii o…
VALERIA, PIĄTEK, GODZINA 13.30
- Nie mogę ich powiesić. - Możesz.
Daj je z tyłu, tam gdzie wszystkie brzydkie ozdoby.
Kupiliśmy je z Adrim na pierwsze wspólne święta.
W takim razie przystrój nimi śmieci.
Pa, pa.
Ta też nie.
Adrián kupił ją na rynku w Pradze.
Nie chcę ozdób, które przypominają mi dawne życie.
Świetnie, czysta karta i nowe bombki.
A ten krasnal? A raczej…
siedmiu krasnoludków.
To mamy Adriána.
- Serio? - Tak, ukradłam je.
Dobra.
Cholera.
Zagapiłam się z czasem. Jestem spóźniona.
- Zabiją mnie. - Kto?
- Później wyjaśnię. - Dobra.
Bez obaw.
W tych pudłach znajdziesz jeszcze masę ozdób.
- Kocham. - Ja też.
To odpada.
Dzień dobry.
Valeria Férriz?
Możesz rozmawiać?
VALERIA, PIĄTEK, GODZINA 19.15
Boję się ich dotknąć.
Wiedziałaś, że ta chwila nadejdzie.
I nadeszła.
No tak.
Przeczytamy to i podpiszesz. Nic wielkiego.
To jej pierwszy rozwód. Nie bądź suką.
Pierwszy?
- Kto wie? Spójrz na Elizabeth Taylor. - Moment.
Nie stresuj się.
Masz czas. Nie musisz podpisywać tego dziś.
Dzięki.
Nie ma za co.
Gotowe na cichego przyjaciela?
Cichą przyjaciółkę.
Cichy przyjaciel.
Twoja kolej.
Wiem, że to głupie, ale skoro przyspieszyłyśmy…
Ozdoba choinkowa? Dla mnie?
Tak.
Jest śliczna.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Może wybierzemy się do kina?
Nie dam rady, muszę wpaść do Víctora i oddać mu płytę… Przepraszam.
Spokojnie, jest w porządku.
Serio, jest okej.
Ale nie chcę wiedzieć, co u niego.
- Jasna sprawa. - Tak.
Może przywitasz się z peniskami?
Carmen!
- Otwórz buzię. - Nie!
Wybijesz mi oko. Są małe, ale twarde.
- Małe, ale twarde. - Zepsujecie je!
VALERIA, SOBOTA, GODZINA 12.30
Co za niespodzianka.
Tak, tak.
Robię pierniczki.
- Pierniczki? - Tak.
A od kiedy ty umiesz piec?
Nie wiem, dowiemy się za parę minut.
Masz wermut?
Mam.
Chwila… O, jest.
Bez lodu.
Dobra.
- Tyle? - Tak.
Masz, wypij.
- Zepsuł się? - Nie.
Zaczynam się bać.
- Byłam u Víctora. - Mówiłaś.
Był z dziewczyną.
DZIEWCZYNA?
To nic.
To normalne. Víctor taki właśnie był, zanim mnie poznał.
Jedna, potem druga…
Odniosłam wrażenie, że są dość blisko, jakby byli parą.
MA DZIEWCZYNĘ?
- Pierniczki! - O nie, Boże!
- Nie, poparzysz się! - Boże, naprawdę się poparzyłam!
- Zimną wodą! - Dobra!
- Czekaj, pasta do zębów! - Nie, jakiś balsam!
- Balsam! - Wyjmij je!
Przynajmniej wiemy, że nie umiem piec.
Val, wyrzuć to z siebie, jeśli chcesz.
- Nie cierpisz dramatów. - Tyle że własnych.
Twoje to co innego.
Co innego.
To ja go zostawiłam.
Takie są konsekwencje.
Zostawiłaś go, ale masz prawo cierpieć.
VALERIA, SOBOTA, GODZINA 22
Cześć.
Spóźniłam się?
Wybaczymy, tylko powiedz, co tu jest tak wyjątkowego.
Zawsze chcieliśmy przyjść tutaj z Víctorem,
ale nie było nam dane.
To nic wyjątkowego.
To totalna kicha.
Chcieliśmy tu przyjść na kolację w ciemności.
Super!
A podpisałaś papiery?
Bo chcę ci się oświadczyć.
Przestań, idiotko.
Nie wyjeżdżaj.
VALERIA, SOBOTA, GODZINA 22.15
- Jak się poparzyłaś? - Opowiadałam Valerii o…
NEREA, PIĄTEK, GODZINA 15
Mamy 42 gości i 12 osób z prasy, zgadza się, Chus?
Wspaniale.
Zwołamy sesję zdjęciową.
Tak.
Odbiorę garnitury, bez obaw.
Dzień dobry, Nerea jest zajęta. Zaraz przyjdzie.
- To ja poczekam tutaj. - Cudownie.
Oddzwonię, Chus.
- Hej. - Co słychać?
W porządku.
Chcę urządzić chrzest cywilny siostrzeńca.
Chrzest cywilny?
To takie przyjęcie, kiedy przedstawia się…
Planuję imprezy, wiem, co to jest.
No tak…
Nie mogłeś pójść do kogoś innego?
Jesteś najlepsza. A przynajmniej tak twierdzi Lola.
To kiepski pomysł. Polecę ci kogoś.
- Polecisz? Musimy to zrobić. - Miriam…
Potrzebujemy tego.
Możesz rozmawiać?
Tak, jestem…
z klientem.
Dostałam papiery rozwodowe.
Możemy przełożyć cichego przyjaciela na dziś?
Chcę się z wami zobaczyć.
Jasne.
Zadzwonię do Loli i do Carmen. Widzimy się później. Dzięki.
Valeria?
Nie, inny klient.
Trzyma się?
Tu nie chodzi o mnie i Valerię.
Nie po to przyszedłem. Mam interes.
No i wszystko jasne. Zgadzamy się.
NEREA, PIĄTEK, GODZINA 19.15
- Dla ciebie. - Wiedziałam.
Na pewno coś sprośnego.
Naprawdę nie.
No dobra.
Jest okropny, ale nie sprośny.
A teraz odwróć, a zobaczysz, że to cipka.
Wiedziałam!
To do nowego biura.
Będzie ci przypominał o tym, jak bardzo mnie nienawidzisz.
POŁĄCZENIE PRZYCHODZĄCE
- Kto to? - Chus.
- Daj mi ją… - Już się rozłączyłam.
Jest strasznie namolna w kwestii przyjęcia dla tego Bruna.
Jeśli odbiorę, nie przestanie gadać.
NEREA, SOBOTA, GODZINA 12.30
Nie lubię różu.
Dzień dobry.
- Nie dałam rady wcześniej. - Nie szkodzi.
Jestem Carolina, mama gremlina. Dzięki za pomoc z przyjęciem.
Wybaczcie spóźnienie, nie sądziłam, że będą wszyscy.
Aina parkuje auto.
Przygotowałam wszystkie dokumenty.
- Już wszystko podpisane. - Wspaniale.
Chcę wam coś pokazać.
- Jestem. - To nie.
To Aina, mała siostrzyczka.
- Hej! - Cześć!
Musisz mówić „mała”?
Genetyka to suka.
Czemu cała uroda trafia do jednej rodziny?
- Co sądzisz? - Podoba mi się.
Mam dwie opcje słodkiego bufetu.
Jedna prostsza, tradycyjna.
Druga jest bogatsza i bardziej imponująca.
To druga.
Jesteś pewien?
To będzie kosztować.
To mój pierwszy siostrzeniec. Druga opcja.
Dobrze, dzwońcie w razie potrzeby.
- W kontakcie. - Cudnie.
- Dzięki. - To ja dziękuję.
- To… - Miło było.
- Zatrzymaj to. - Owiniemy cię w kocyk.
- Dzięki. - Ostrożnie.
- Nie obudź go. - Dobra.
- Pa. - Na razie.
Idziemy, maluchu.
Do zobaczenia. Dzięki, Miriam.
NEREA, SOBOTA, GODZINA 22
Chcieliśmy tu przyjść na kolację w ciemności.
Super.
- A podpisałaś papiery? - Nie.
- Bo chcę ci się oświadczyć. - Przestań, idiotko.
Przepraszam za spóźnienie.
- Długo czekacie? - Owszem.
Przepraszam. Pięknie wyglądacie.
Dzięki.
I ten dekolt?
- Nowa? - Specjalnie na dziś.
- To chodźmy. - Jestem głodna.
- Tak. - Idziemy.
- Muszę ci coś powiedzieć przy kolacji. - Dobra.
Stolik jest na mnie.
NEREA, SOBOTA, GODZINA 22.15
- Jak się poparzyłaś? - Opowiadałam Valerii o…
- Val, co jest? - Przepraszam.
Usiadłam na kimś.
- Valeria? - Víctor?
- Lola.
Co ty tu robisz?
- Lola, to ty? - Kto to mówi?
Wyjaśnię na zewnątrz.
CARMEN, LOLA, VALERIA, NEREA I VÍCTOR, SOBOTA, GODZINA 22.20
- Posłuchaj. - Jest okej.
- Nie. - Tak.
Tylko czemu zabrał ją gdzieś, gdzie chcieliśmy pójść razem?
Właśnie.
To na pewno ona? Przyjrzałaś się dobrze?
- No wiesz… - Racja.
Tak, wiem.
To kolacja w ciemności.
No dobrze.
To co robimy?
Co jest?
Przepraszam.
Zrobi pan coś dla nas?
Czemu wyszły?
Nie będzie jadła z byłym i jego nową laską.
To jego siostra.
Nerea?
- Światło! - To ważna sprawa.
Skąd ona cię zna?
- Tylko on może wam pomóc. - Dobra.
Jest piękna.
Ma seksowny głos,
który wydobywa się z ust soczystych jak dzikie truskawki.
Ma długie, kręcone włosy w kolorze miodu,
które opadają jej na ramiona.
Dobrze, a jak się zachowują? Jak para?
- Jest między nimi chemia. - O tak.
Jaki ma kolor oczu?
Pytam z ciekawości. Stresuję się.
W noktowizorze każdy wygląda jak zwierzę, które zaraz ktoś rozjedzie.
No tak.
Rozumiem.
Poznała mnie lata temu. Zmieniłam się.
Widziała cię wczo… Dlatego dziwnie się zachowywała.
- Val cię zabije. - Chciałam jej powiedzieć.
Ciężko jej o nim mówić.
Naprawdę?
Nie udawaj skromnego.
To na nic.
Światło!
- Zgaś. - Dobra.
- Proszę. - Chwila.
Proszę, światło.
- Zgaś. - Dobra.
Wszystko jasne.
Jest, jak jest.
- Pewnie. - Tak.
Czyli jak jest?
No wiesz…
To twoja impreza pożegnalna i nic jej nie zepsuje.
Piękne słowa.
Fantastycznie.
Piątka.
- Nic. - Nic.
Dobra.
Przynajmniej nie będę ich widzieć.
- Zaufaj mi. - Dobra, jedna butelka.
- Zobaczmy. - Droga wolna.
I shoty.
- Valeria? - Víctor.
- Jestem na kolacji z przyjaciółkami. - Pogadamy?
Siostra zajmie się dziewczynami.
Siostra?
Aina. Spóźniła się na moje urodziny.
Chciałem cię zobaczyć.
Choćby w ciemności.
Czekają na mnie.
Próbuję o tobie nie myśleć, ale…
Sam nie wiem.
Coś nie daje mi zapomnieć.
To co z tym zrobimy?
Nic mi nie powiedziałaś
Ten syf zatruwał mnie
Chciałaś podciąć mi skrzydła
I od nowa zacząć znów
Bo nie potrzebujesz mnie już
Nie musisz już
Mówić mi nic
Czuję
Że nie chcesz ode mnie nic więcej
Nie musisz już
Pokazywać swych kłów
Skoro już cię to nie bawi
I nie chcesz ode mnie nic więcej
Co robisz?
Jutro rano mam pracę.
No tak.
- To nie tak, mam… - Pracę, w porządku.
Wiem, co myślisz.
- Naprawdę… - Idź.
Valeria.
Idź już.
Bo nie potrzebujesz mnie już
Ciasteczko?
Nie.
Okej.
Posłuchaj, Puri…
To, co widziałaś ostatnio,
to rzecz naturalna
między ludźmi, którzy naprawdę się kochają.
Jestem mężatką ponad 30 lat. Robiłam to częściej niż ty.
Mamo.
Nie pozwolę tylko, by kobieta, którą mój syn zna dwa dni…
Znamy się trochę dłużej niż dwa dni.
…dwa dni, okazywała mi brak szacunku w moim własnym domu.
A potem bezczelnie mówi mi, że to naturalne.
Nie mów tak do kobiety, z którą spędzę resztę życia.
Zaręczyliśmy się.
Tak.
Szanujesz mnie? Szanuj i ją.
Jeszcze kawy?
To już jest.
Jeszcze to… Świetnie.
Sprawdź, czy mam ładowarkę.
- Już patrzę. - To i to.
- Nie. - Dobra.
Na środku, w przegródce.
Nie lepiej wziąć walizkę?
Chcę wziąć plecak.
To będzie wycieczka z plecakiem.
Jest.
Cudownie.
Kiedy w końcu powiesz mi, co z Víctorem?
Poza tym, co oczywiste.
Przespaliśmy się i wyszedł.
Jestem idiotką. Nie ma innego wytłumaczenia.
Ty? Dlaczego?
To on jest idiotą. Pogadasz z nim?
Kiedy z nim spałam,
czułam jakbym jadła coś, co jest niezdrowe, ale mi smakuje.
Piwo z glutenem.
Cieszysz się chwilą, ale potem odchorowujesz.
Boli cię brzuch i myślisz:
„Warto było?”.
Rozumiem.
A to co? Wytłumacz mi to.
No co?
Tłumacz się!
Liczę na prywatny koncert w sylwestra.
- Patrz. - Nie.
- Szczęśliwego nowego roku! - Nie cierpię cię.
TYTUŁ?
Masz ochotę na spacer?
Kocham ten literacki klimat grudnia.
Coś jak Małe kobietki, Opowieść wigilijna czy Dziewczynka z zapałkami.
Dawno już tutaj nie byłem.
Rok temu byłem w Berlinie, a dwa lata temu nie pamiętam.
Nie mieliśmy rozmawiać o świętach.
Powiedz to.
Nie mogę z tobą być.
Dlatego wczoraj wyszedłeś.
Dla mnie to też nie było łatwe.
Nie chcę znów cierpieć.
Nie wyglądałeś na zmartwionego, kiedy szliśmy do mnie.
Nie żałuję wczorajszej nocy. Było cudownie.
I nie mówię o seksie.
Mówię o nas jako parze.
A byliśmy kiedyś parą?
Nie wiem.
Gdy robiłem krok w przód, ty robiłaś dwa w tył.
Ty nie uznajesz dramatów i kłamstw.
Chciałbym coś z tobą stworzyć, ale…
Bez zobowiązań.
Przemyśl to.
Tylko jak najszybciej. Zadzwoń. Musimy to zamknąć.
- Możemy pogadać… - Chwileczkę.
Nie wiedziałam, że przyjdziesz.
Musiałam pogadać z Chus.
Nadal zła, że przyjęłam zlecenie od Víctora?
Nie o to jestem zła.
- Jestem zła, bo mi nie powiedziałaś. - Wiem, przepraszam.
Uczę się, że nie muszę cię chronić, tylko być przy tobie.
Przyjaciółki?
Chodź tu.
Nie cierpię przytulania.
Trudno. Mogłaś powiedzieć.
Nerea.
- Chodź. - Możemy omówić tytuł…
Nie teraz, Valeria. Zaraz przyjdzie.
- Kto? - Bruno Aguilar.
- Autor naszej najnowszej książki. - Ojczyzna kanibali.
Nie twój styl, ale spodoba ci się. To fantastyczny pisarz.
- Zgadamy się. - Dobra.
Chciałabym być psem mojego psa
By to on zabierał mnie na spacery
I z radością kupował mi drogie karmy
I podawał mi wodę w misce
Gdybym była psem
Odeszłyby wszystkie lęki
I zostałyby harmonia i wolność
Całe moje życie byłoby Przyjemniejsze i bardziej liberalne
Urodziłam się kobietą W czasach Despentes
Nie jest łatwo Nie wiem, od czego zacząć
Tak!
Za twoje nowe życie.
O tak.
- Twoje zdrowie. - Dzięki.
I nasze.
- Macie dla mnie ozdoby na choinkę? - Jasne!
OSZUSTKA
Brawo!
Mój bestseller!
Tak!
Zajęło mi to 15 lat, ale…
- Za moją firmę. - Bizneswoman.
- Brawo! - Tak!
Na razie!
ŻEGNAJ, SERGIO
Na wesele!
Przestańcie!
Co ty robisz?
Chodźcie tu.
Na zdrowie!
Nikt nie zabroni mi szczekać
Ale jestem człowiekiem
I jestem zamknięta
Ale jestem człowiekiem
Cześć.
Wesołych świąt.
- Za ciebie. - I twoje romanse.
Gdybym była psem Przyjaznym i zabawowym
Nie miałabym stanów lękowych
Gdybym była psem
Nie płakałabym teraz
Tylko na zewnątrz wybiegłabym od razu
Ale jestem człowiekiem I jestem zamknięta
Bez przerwy komponuję piosenki
Ale gdybym była psem
To pisałabym nadal
Nikt nie zabroni mi szczekać
TYTUŁ?
ODBICIE VALERII
CZEKAM NA TWOJĄ ODPOWIEDŹ…
OJCZYZNA KANIBALI, BRUNO AGUILAR
Oto Valeria
Nie podda się
O nie
Jej życie to chaos na całej linii
Chce odlecieć
Wyrwać się z tego świata
Czuj, Valeria
Kłam, Valeria
Powiedz mi, Valeria
Kochaj mnie
Czuj, Valeria
Kłam, Valeria
Powiedz mi, Valeria
Kochaj mnie
Napisy: Krzysztof Łuczak