SERIAL NETFLIX
MIESIĄC PÓŹNIEJ
OSZUSTKA, NOWY LITERACKI FENOMEN
PSIAPSIÓŁKI
SPÓJRZCIE NA TO.
Wszystko gotowe. Zostały jeszcze plakaty.
Spokojnie, będzie dobrze.
Tak, budżet się nie zmienia.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
„Niespodziewany hit”.
„Głos pokolenia milenialsów”.
„O tej książce mówią wszyscy”.
- Zobacz sprzedaż. - Pokaż.
Już pół miliona egzemplarzy.
Pół miliona? Przecież to…
Hit, Valeria.
Musimy to wykorzystać.
Co powiesz na czytanie Oszustki w jakiejś dużej księgarni?
Z prasą. To będzie duże wydarzenie.
- Nie. - Ale dlaczego?
Może lepiej coś mniejszego, bardziej intymnego?
No dobrze.
- Twoja książka, ty decydujesz. - Znam kogoś, kto to zorganizuje.
Cudownie.
Potrzebujesz czegoś?
Przydałaby się zapasowa ręka.
Targi książki będą dla ciebie pracowite.
Skończyłam!
Już prawie podpisywałam się jak lekarz.
Muszę lecieć.
Przyślę kuriera. Dla twojej siostry też ma wziąć?
Nie, chcę jej dać osobiście.
Nie są takie ciężkie.
Cholera!
Víctor.
Głos pokolenia milenialsów.
Gratulacje.
Dzięki.
Będę kroczyć złą ścieżką
NIE MOGĘ DOCZEKAĆ SIĘ, AŻ ZDEJMĘ Z CIEBIE TE WARSTWY
Narobię sobie kłopotów
Będę igrać z ogniem, łamać zasady
- Co tam? - Dobrze.
A u ciebie?
Też dobrze.
Będę kroczyć niebezpieczną ścieżką
I odpalę lont
Może skoczymy gdzieś i pogadamy?
Nie widzieliśmy się, odkąd…
Sama nie wiem, Víctor.
Takie spotkanie trzeba uczcić.
Dlaczego odstawiłaś herbatę?
Nie piję po 12.
Duże ilości herbaty mnie rozpraszały, a muszę się skupić na pisaniu.
- No tak. - Właśnie.
Czytałeś?
Nie.
Próbowałem kilkakrotnie, ale wspomnienia wracały.
- Muszę już iść. - Dopiero zamówiliśmy.
Przepraszam, ale…
wiemy, jak to się skończy.
Wiem, co będzie, jeśli teraz nie pójdę.
A to coś złego?
Muszę iść.
Val.
- Pomogę ci. - Nie.
Poradzę sobie sama.
Przepraszam.
Dziękuję za ziółka.
To wszystko prowadziło
Do tej właśnie chwili
To dam tutaj, a to…
Skarbie.
- Nie śpisz? - Co jest?
Nic takiego.
Pomyślałam sobie, że możemy zrobić dziś coś wyjątkowego,
żeby uczcić pierwszy miesiąc wspólnego mieszkania.
- Na przykład co? - Możemy zostać w domu.
Zamówić jedzenie, wziąć gorącą kąpiel.
- Obejrzeć film w łóżku. - Robimy to codziennie.
Wiem, skarbie.
Ale oglądanie RuPaula po raz trzeci
i twoja ślina na poduszce niekoniecznie są romantyczne.
No tak.
Tyle że dziś już się umówiłem.
- Tak? - Z mamą.
- Z mamą? - Tak.
- Z mamą. - Po co?
- Pomagam jej w sprawunkach. - Sprawunkach?
Sprawunkach…
No wiesz, maminych.
Tak.
Możemy to przełożyć na inny dzień.
- Jeszcze sporo ich przed nami. - Tak, tak.
Zobaczę, jakie plany mają dziewczyny.
Właśnie, może im spodoba się twój pomysł.
- Lecę. - Ale…
Chcesz to wszystko tu poustawiać?
Tak, a co?
Trochę już zagracony ten salon.
Ale nieważne…
Pa.
- O co chodzi? - Mnie? O nic.
- Przeszkadza ci, że tu pracuję? - Co?
Skąd.
Jeśli mam sobie iść, rozumiem.
- Chodzę po domach i kradnę wi-fi… - Dla ciebie.
Z dedykacją dla mnie?
„Dla Nerei, wzoru odwagi.
Dzięki tobie odnalazłam własną drogę.
Dziękuję, że od razu zgodziłaś się zorganizować czytanie mojej książki”.
Nie ma mowy.
Tak?
Puri?
Nie, myślałam, że załatwia z tobą sprawunki.
No nie wiem, jakieś mamine.
O… nie.
Pewnie pokręciłam dni.
Jasne, przekażę mu…
Pa.
Nie zatrudnię firmy. Musisz to zrobić ty.
Nie wybaczyłabym sobie, gdyby coś nie wyszło.
A co mogłoby nie wyjść?
Chcę czegoś małego i prostego.
Dobrze, że jesteś. Umieram z głodu.
- Super… - Niemożliwe, żeby coś ci nie wyszło.
Zależy mi na czymś…
Nie możesz odrzucić zlecenia.
Czy kodeks nie nakazuje ci się zgodzić?
- Nie jestem lekarką. - Dlaczego nie chcesz?
To znakomita okazja. Powiedz jej.
Carmen!
- Pomóż jej. - Nie.
- Tak. - Nie.
Proszę cię.
A jeśli pokłócimy się o organizację? Nie chcę mieszać przyjaźni z pracą.
Skoro nie chcesz, to niech Chus odwoła czytanie.
Ale to twoja pierwsza powieść.
W południe pije mleko owsiane, bo jest słodsze.
Widzisz? Nikt nie zna mnie tak dobrze.
Zrobisz to.
- Zrobisz. - Nic nie powiedziałam.
- Powiedziałam „tak”? - Widzę to w twoich oczach.
W oczach?
- Zrobisz to. - Nie.
Możecie się w końcu zamknąć?
Co się dzieje?
Facet się mną znudził i wymiguje się od spędzania ze mną czasu.
Cholera jasna.
Carmen.
- Co? - To nieprawda.
Właśnie że prawda.
Prawda, do cholery.
Jak to?
Dani, zaraz będę.
Spieszę się, jak mogę, ale trudno biegać w szpilkach.
Przepraszam.
- Czekałem na zewnątrz 20 minut. - Wybacz.
Nie dałam rady wcześniej.
Jakiś ty dziś przystojny, trollu.
Zawsze jestem.
Nie zdążyłam zgarnąć programu.
Tym lepiej.
Dlaczego?
Zostań.
Zrób to dla mnie.
- Cześć! - Hej!
- Víctor Andradas? - Tak.
To dla pana. Proszę o podpis.
Dziękuję.
Nie mogłeś mnie poznać, bo ja sama siebie nie znałam.
Teraz wiem, kim jestem. Wszystkiego dobrego.
Valeria.
Pójdę jej pogratulować. Idziesz?
Wystarczy, że wytrzymałam koncert.
To chociaż mnie zawieź.
Nieźle, ale nie dam się wkręcić. Podłoga jest płaska.
- Pozdrowię ją. - Nie.
Pozdrowię.
Mam coś dla was.
- Co? - Spodoba wam się.
Co to takiego?
- Kalendarze adwentowe! - Super!
- Jak w dzieciństwie. - Takie świąteczne.
Dla mnie te kalendarze to zawsze była głupota.
Serio? Są z czekoladkami. Ale skoro nie chcesz…
Dawaj.
Tak czy siak to głupota.
Ale z ciebie Grinch z lokami.
Lola, byłaś na koncercie?
Nie. No dobra, tak.
Byłam.
To był koncert… mojej mamy.
Spokojnie.
Poszłam, bo brat mnie wrobił.
I zostałaś?
Owszem.
Zostałam, bo po rozstaniu z Sergiem czuję się lepiej.
W końcu mam siłę, żeby sobie z tym poradzić.
Po prostu.
Sama chęć rozmowy z nią to już duży krok.
A kto mówi, że chciałam rozmawiać?
Ale myślisz o tym.
Dość tego. Napijmy się wina.
- Tak, ja chcę więcej wina. - Została już resztka.
Naprawdę dobre.
Patrzcie, gwiazdka. Jakie pyszne.
Wszystko gra?
Co?
Nie rozmawiałaś z Borją?
Nie wiem jak.
Po prostu powiedz mu, że jeżeli macie mieszkać razem,
musicie nauczyć się otwarcie mówić o waszych potrzebach.
Słucham?
Val, to na pewno ty?
Zadziałał „efekt sukcesu”.
Jakbym wiedziała, co mówię.
Víctor miał rację. Zmieniłaś się.
Widziałaś się z nim?
- I nie mówiłaś? - To nic wielkiego.
- Dawno go nie widziałaś. - Ja też nie, a się przyjaźnimy.
To trwało krótko. Wpadliśmy na siebie…
I co mówił?
Powiedział, że się zmieniłaś.
Na lepsze.
I że było spokojnie i dyplomatycznie.
Pewnie potem była pamięciówka.
- Lola! - No co?
Co robiłaś po powrocie?
- Tylko… - Nie chcę wiedzieć.
A nie mówiłam?
Ma któraś jeszcze pralinkę z piętnastki? Jest pyszna.
- Ja zjadłam. - Proszę.
- Daj jej. - Proszę.
A z osiemnastki?
Masz jeszcze?
Myślisz teraz o Víctorze, co?
Tam całowaliśmy się po raz pierwszy.
Działy się tam gorsze rzeczy.
Spałam tam z tobą w dniu rozstania z Adriánem.
Właśnie.
Mój pierwszy seks z Borją był u ciebie w łazience.
- Faktycznie! - Tak.
My z Olgą robiłyśmy to na pralce.
- Co? - Słucham?
Przy włączonej wirówce?
Ja mam za dużo miejsc, gdzie uprawiałam seks.
- Jasne. - Wiesz co?
- Powinnam dostawać tantiemy. - Jak to?
Połowa książki rozgrywa się tutaj.
To prawda.
Momencik.
Może tutaj zrobimy czytanie?
- Co? - Tak!
Lola ma rację. Połowa książki rozgrywa się tutaj.
- Zgodziłabyś się? - No pewnie.
Zrobimy tak?
Mogłybyśmy, ale dziwnie robić czytanie w mieszkaniu.
A mnie się podoba. To coś innego, intymnego.
Właśnie.
Zastanowię się.
Nie zgodziłam się.
- Czy…? - Poniekąd.
- Czy powiedziałam „tak”? - Daj spokój.
- Chodźmy gdzieś. - Dobra.
- Już mnie suszy. - Ja biorę kalendarz.
Zrobisz coś dla mnie?
Chcę zaprosić kogoś wyjątkowego.
Cześć!
Hej!
Trzy godziny robiłem brief.
Ale już gotowy.
- Rano dostaniesz raport. - Świetnie.
Rano to może być też o 11.
Fantastycznie.
Co się dzieje?
Wiem o twojej mamie.
- A co z nią? - Dzwoniła.
- Do ciebie? - Nie widziałeś się z nią.
- Kiedy? - Wczoraj.
Wczoraj.
Od kiedy się przyjaźnicie?
Mogłeś powiedzieć, że chcesz pobyć sam.
Nie muszę ci się tłumaczyć.
Ale nie musisz mnie też okłamywać, prawda?
- Nie kłamałem. - Nie?
- Nie. - Chyba jednak tak.
Nie.
Naprawdę?
Dobrze, wyjaśnię ci.
Po południu miałem…
Masz zamiar grzebać mi w rzeczach?
Słucham? Po prostu blat jest brudny!
Pieprzyć to!
Chcesz zagrać?
Nie.
Chciałam tylko powiedzieć,
że to był wspaniały koncert.
Cieszę się, że byłaś.
Jak wrażenia?
Było dziwnie.
Kiedy zaczęłaś grać,
nie widziałam już matki,
tylko artystkę.
Nie można widzieć wyłącznie matki, artystki czy byłej,
kobiety wesołej czy smutnej.
Jestem ich połączeniem.
Nie chciałam, żebyście cierpieli.
Ale nie wezmę na siebie winy
tylko dlatego, że chciałam czegoś więcej.
Muszę iść.
Mam chwilę przed koncertem. Chodźmy gdzieś.
Nie mogę.
Powiedziałam, co chciałam.
Lola.
Jeśli zechcesz powiedzieć więcej, wiesz, gdzie jestem.
- Dzień dobry. - Cześć.
Karzełek wreszcie skończył, co zaczął.
Jesteśmy dumni.
Wyglądasz zjawiskowo.
- Cześć, skarbie. - Hej.
Czy tam, gdzie idziemy…
będą czytać twoją książkę?
Na tym polega czytanie.
Tak, ale…
- Całą? - Nie.
To trwałoby godzinami.
Chcecie w ogóle iść?
- Tak. - Jasne.
- Tak. - Pewnie, że chcą.
- Oczywiście. - Zbierajmy się.
- Idźcie, bo nie zmieścimy się w windzie. - My pierwsi.
Znakomicie.
Naprawdę się cieszą.
Ale kiedy czytali, nie spodziewali się takich detali.
No wiesz, takich.
- Rozumiem. - Daj im szansę.
Gotowa?
Tak?
- To idziemy. - Sekundkę.
Płaszcz, klucze. Chodźmy.
Cześć, jak tam?
- Daj czadu. - Będzie cudownie.
- Valeria. - Cześć.
Kobieta za mną to szefowa filii w Meksyku.
Uśmiechaj się ładnie.
- Hej. - Guadalupe Barandela.
Valeria Férriz.
- Chcesz? - Nie, dzięki.
Nie jestem głodna.
Spójrz na nią.
Biedna, patrzy, czy Víctor się gdzieś nie kryje.
- Przyjdzie? - Nie mam pojęcia.
Ostatnio jest dziwny. Nic mnie już nie zaskoczy.
Wznieśmy toast.
- Pójdę po jedzenie. - Jednak jesteś głodna?
- Carmen… - Przywitam się z rodzicami Val.
Weź to, bo…
Maximiliano, tak?
Jakiś ty nieśmiały.
Lubię takich. Ja nie gryzę.
- Potem przyszła i… - Przepraszam.
Denerwuje mnie ta żarówka. Cały czas migocze.
- Rozprasza mnie. - Nie szkodzi.
- Nikt nie zauważy. - Tak?
- Tak. - Zacznijmy już.
- Już? - Owszem.
- Dobra. - Będzie super.
- Chodźmy. - Okej.
Nigdy nie czytałam przy tylu ludziach, a to dość intymna książka.
No tak.
Do bani.
A mogłaś zatrudnić do organizacji kogoś, kto cię zna.
Za kogo ty mnie masz?
Wszystko przemyślałam.
- Co? - Zaufaj mi.
Proszę o ciszę.
- Dobry wieczór. - Lola, wystarczy.
Dziękuję, że jesteście z nami na tym wyjątkowym czytaniu Oszustki.
Wydawcy często chełpią się tym,
że odkryli nowego pisarza, który odniósł sukces.
Ale nie tym razem.
To Valeria dla powieści postawiła wszystko na jedną kartę.
My pojawiliśmy się później.
Wyłącznie wydrukowaliśmy książkę.
Dziękuję ci, Valeria, że najpierw zaufałaś samej sobie,
a następnie nam.
Valeria Férriz.
Ja…
nie lubię mówić o sobie,
choć wydałam książkę o własnym życiu.
Chcę podziękować wszystkim, którzy mnie znosili,
wspierali,
a przede wszystkim kochali.
Dziękuję.
Valeria wyraża się na dwa sposoby.
Pisząc lub nagrywając niekończące się wiadomości.
Ale…
publiczne przemowy to nie dla niej.
Dlatego dziś to my, jej najbliżsi,
użyczymy jej swoich głosów.
„Carmen nie zwlekała.
Kiedy otworzyłam drzwi, rozmawiali z Borją i śmiali się.
Wyglądali razem uroczo.
Właśnie tak wyobrażałam sobie Borję.
Tyle że nie miał kapelusza Bogarta.
Wydawał się normalny”.
„Lola wzięła słoik korniszonów i wypiła z niego wodę.
To cud, że nie zwymiotowałam.
Potem beknęła, wytarła usta dłonią i mówiła dalej”.
„Z Nereą przyjaźnimy się od lat.
Poznałyśmy się w bibliotece.
To było dziwne zrządzenie losu,
które sprawiło, że dwie różne osoby stały się nierozłączne.
Jesteśmy niczym niebo i ziemia,
różne, a jednak zawsze razem”.
Gratulacje.
Pierwszy raz od narodzin została beze mnie.
- Ciągle oglądam jej zdjęcia. - No tak.
Zawsze krytykowałam za to matki, a sama taka jestem.
To dlatego, że to pierwszy raz.
Przypuszczam.
Na początku
czujesz się winna, ale potem będziesz cieszyć się z czasu dla siebie.
Mam taką nadzieję.
Kiedy o niej mówię,
to mam mokre wkładki.
Potrzymasz?
Jasne.
Problem w tym,
że w szkole rodzenia nie uczą, jak radzić sobie z poczuciem winy.
W macierzyństwie są oczywiście piękne momenty,
ale są też niebezpieczeństwa.
Jak choćby niewidzialność.
Dla ludzi w parku będziesz mamą Mar,
ale nie zapominaj, że jesteś Rebeca.
Masz rację.
Nie bądź niewidzialna, to twoja córka też nie będzie.
Dobrze, że matka się tego nauczyła.
To prawda.
- Masz rację. - Nie.
- Nie? - Nie.
Ze wzruszenia wyciekło mi mleko. Gdzie je odciągnę?
Tam.
- Dzięki. - Luzik.
Cześć.
Hej.
- Przyszłaś. - Trochę spóźniona.
Przegapiłam czytanie, wybacz.
Nie szkodzi, udało się.
Dzięki za zaproszenie.
Z Lucíą.
- Cieszę się, że ci się układa. - Wzajemnie.
Zorganizowałaś tu coś niesamowitego.
Wybacz, że nie było mnie, kiedy powinnam.
Chciałam być z tobą, ale nie umiałam ci tego powiedzieć.
- Tyle że już… - Tak, wiem, już za późno.
Musiałam to powiedzieć.
Dziękuję.
Szuka cię.
Pójdę do Olgi.
- To ja idę. - Pewnie.
- Na razie. - Pa.
Jest zbyt boho hippie dla ciebie.
- Miriam. - Kopę lat, złotko.
Co za niespodzianka.
I od kiedy taka nadęta prawniczka ma tak dobry gust?
- Mam duszę organizatorki. - To coś ci powiem.
Jeden z kelnerów pieprzy twoją przyjaciółkę.
A za pięć minut przyda się zapas papieru toaletowego.
Niektórzy mają słabe pęcherze.
A czym ty się zajmujesz?
Pół etatu w administracji i pełny etat w „radź sobie”.
- Pracujesz w ogóle? - Nie.
Czy ty wyobrażasz sobie kogoś takiego w biurze?
No cóż.
- Zaraz wracam. - Jasne, ogarnij to.
Nie wchodź do łazienki. I odłóż prezerwatywy.
O czym ty mówisz?
Jesteś pijana.
Było cudownie. Co ja bym bez was zrobiła?
- Napisałabyś nudną książkę. - To twój dzień. Idealny.
Tyle że nie wszyscy przyszli.
To może zadzwońmy do Víctora?
Do Víctora?
Lepiej wiedzieć, czy jednak przyjdzie.
- Nie zaprosiłam go. - Właśnie.
To za kim się rozglądałaś?
- Ja? - No tak.
Patrz.
Zaraz wracam.
Przepraszam.
Ja to wezmę.
- Seks może poczekać. - Tak.
Idziemy.
Szukasz kogoś?
Nie poszedłeś sobie?
Poszedłem.
Ale wróciłem. Chodzę tak w kółko od jakiegoś czasu.
Chociaż próbujesz.
Po ostatniej rozmowie nie liczyłem na zaproszenie.
Było ostro.
To, co ci powiedziałem…
Wiem, że to było dla ciebie bolesne.
Przepraszam cię.
Muszę się z tym pogodzić. Słyszałem, że to bestseller.
- Nic nie słyszę. - Cicho, bo nas usłyszą.
- My… - Nie wiedziałyśmy, że tu jesteście.
- Hej! - Wiecie, świeże powietrze.
- Wracamy. - To pa.
Przykro mi z powodu tego, co ci powiedziałem.
Nie tak powinniśmy się rozstać.
Zwłaszcza teraz.
Wyjeżdżam.
- Jak to? - Dostałem projekt i…
Moje życie tutaj niekoniecznie…
Nie chcesz wejść?
Widziałem twoich rodziców i siostrę, więc…
Czyli to pożegnanie?
Żegnaj, Val.
Żegnaj, Adri.
Pocałunkiem mówisz, że kochasz Choć słowami wręcz przeciwnie
Adri!
Nie mówisz, czego chcesz
Dość już tego mam Więc powiedz wprost
Dziękuję za te kilka lat.
To były…
cudowne lata wspólnej nauki.
To prawda.
Coś ty zrobiła mi? Z głowy wybić cię nie mogę
I nie mówię tego z głupoty
Kim dla ciebie jestem, powiedz mi
A co tylko zechcesz, dla ciebie zrobię
Bo dla mnie jesteś wyjątkowa
Uważaj na siebie.
Ty też.
- Trzymaj się. - Pa.
Mówisz, że kochasz, ale pewności nie mam Bo chyba wcale nie jest tak
Niczym dziecko w twe sidła wpadam
Pora na deser.
I niech ktoś naprawi tę żarówkę.
Dziękuję.
- Nerea. - Tak?
Gratulacje.
Kiedy usłyszałam, że czytanie odbędzie się w mieszkaniu,
nie oczekiwałam tego.
A czego?
Przyjęcia urodzinowego z fragmentami powieści erotycznej zamiast magika.
W przyszłym tygodniu świętujemy kontrakt z Bruno Aguilarem.
Zapoznaj się z tym.
Miałabym…
Jeśli będzie tak dobrze jak dziś, będziesz obstawiać nasze imprezy.
Dziękuję.
Gratuluję córki.
Dziękujemy.
Niewiele jest w tym pokoleniu osób,
które tak swobodnie mówią o seksie i kobiecej przyjemności.
Owszem.
Masz chwilę?
- Ale… - Tak.
Ma.
- Przepraszam. - Zdrowie Valerii.
Zdrowie.
- Za Valerię. - Zdrowie.
Wiecie, co lubię najbardziej?
Minetkę z rozdziału dziewiątego.
- Pogubiłaś się. - Ja?
- Tak. - To ty nie chcesz, ze mną mieszkać.
- Po prostu mi to powiedz. - Carmen.
Na pewno mnie to zaboli. Ale czy się pozbieram?
Gwarantuję ci, że tak. Mam gdzieś, czy ci się to podoba.
- Carmen! - Co?
Chciałem cię poprosić o rękę.
Słucham?
Nie byłem z mamą. Byłem po obrączkę.
I miałem ją w plecaku.
Ale nici z planu.
Mieliśmy być sami, przy świecach.
- Jak należy. - Tak.
Nie tak to sobie wyobrażałem.
Tak.
- Co „tak”? - Tak.
Tak.
Zgadzam się.
- Tak? - Jasne, że za ciebie wyjdę.
- Moment. - Co?
Zróbmy to jak trzeba.
Dobra.
Nie, tutaj…
Wyjdziesz za mnie?
Tak.
Oczywiście.
- Bawcie się dobrze. - Dzięki.
- Pa, skarbie. - Pa.
- Gratulacje. - Dzięki.
- Raz w tygodniu. - Będę dzwonić.
- Piękna. - Pa.
Też uciekam.
- Dziękuję. - Moje gratulacje.
- To był sukces. - O tak.
Jeśli tylko chcesz,
to może się powtórzyć.
Nic wcześniej nie mówiłam,
ale chcemy, byś czym prędzej wzięła się za drugą część.
- Jutro omówimy kwestię umowy. - Świetnie.
Tak trzymaj.
Przed tobą obiecująca przyszłość.
Naprawdę?
Przede mną „obiecująca przyszłość”.
- Co jest? - Wiadomo.
Mam napisać drugą część.
Mój Boże!
To trzeba uczcić!
Za Valerię!
Dziękuję.
I za moje nowe biuro.
Co takiego?
Nie będę okupować wam mieszkań. Wynajęłam przestrzeń.
- Serio? - Tak jest!
- Tak! - Brawo!
Gratulacje.
Chwila.
Widzę, że mamy co świętować.
To teraz toast za…
to!
- Nie gadaj. - Nie.
- Tak! - Zaręczyliście się?
Zaręczyli się!
- Zaręczyliście się? - Tak.
- Carmen… - Tak.
Boże drogi!
Chodź tu!
Rany, kolejna mężatka.
Naprawdę się starzejemy.
Tak się czułam, kiedy odkryłam, że Titanic ma ponad 20 lat.
- Nie. - Tak, to 1997.
Czemu nie świętujesz z Borją?
Mam całe życie, żeby z nim świętować.
A sukces pierwszej powieści to wyjątkowa sytuacja.
Zdrowie Carmen.
Za Carmen.
Wasze zdrowie. Kocham was.
- Ja też. - I ja.
- Ja również. - Chodźcie.
Zaręczona.
Nienawidzę was.
Boże!
Naprawdę? Teraz przestała?
Nie do wiary.
- Uczcijmy to. - Ach, te twoje obsesje.
Bawmy się!
Zatańczmy conga.
Weselna conga!
Czasem trudno się pożegnać z pewną historią.
Koniec książki czy napisy końcowe wywołują uczucie pustki.
Koniec sezonu serialu pozostawia pewną dręczącą lukę.
WIEDEŃ ZAREZERWUJ BILET
To nie dlatego, że kończy się pewien rozdział.
Żegnamy się z pewną częścią nas, która już odeszła, odleciała,
zmieniła się.
To uczucie, nawet jeśli go nie chcieliśmy
lub do nas nie dociera,
oznacza początek nowego rozdziału.
ROZDZIAŁ PIERWSZY
Napisy: Krzysztof Łuczak