SERIAL NETFLIX
OSZUSTKA, CZĘŚĆ DRUGA VALERIA FÉRRIZ
MIESZKANIE NAPRZECIWKO MUZEUM PRADO
…ZWIĄZEK POWOLI UMIERAŁ.
ZORGANIZUJEMY TWOJĄ IMPREZĘ
- Wystarczy połączyć kropki. - Wyjdzie fiut.
Patrzcie.
- Boże! - Pychota.
- Zaczekajcie chwilę. - Też chcę kawałek.
- Dziewczyny. - Wygląda bosko.
O rany!
- Patrzcie. - Odłamało mi się.
Spróbujmy.
Pychota.
- Osiem. - Moment.
Siedem i pół.
- Też dam osiem. - Dzięki.
- Tak? - Sześć.
Za dużo cebuli.
Nie czepiaj się cebuli. Zaniżasz średnią.
Musimy być wybredne, żeby znaleźć najlepszą.
- Ale… - Spójrz tylko.
No zobacz.
Przyjrzyj się.
Patrzy na ciebie.
Sześć i pół.
No dobrze, to zaczynamy tegoroczny konkurs tortilli!
Co tortilla złączyła, cebula niech nie rozdziela.
Do mnie mówisz?
Patrz w oczy przy toaście.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
- Wygląda kusząco. - Cztery kawałki.
Ja stawiam. Za moje mieszkanie z Borją.
Znaleźliście?
Dziś oglądamy pierwsze. Oby ostatnie.
Nie powinniście zobaczyć więcej?
Nie potrzebuję więcej tortilli, by wiedzieć, że ta jest najlepsza.
Tak samo mam z mieszkaniami.
Cholera, nie.
Ja pierniczę. Z mieszkaniem będzie inaczej.
A co u ciebie, pani „wolna jak ptak”?
- Umówiłaś się z Carlosem? - Na poniedziałek.
We wtorek z Miguelem, w czwartek z Danim,
w piątek z Javim i potem znów z Danim.
- Jak ty to robisz? - Od tego ma swój czerwony notesik.
Nie będę nic mówić, bo jestem kobietą z klasą.
Ale ta tortilla to nie najlepsze, co miałam ostatnio w buzi.
Przy jedzeniu?
No tak, bo z Olgą robicie na drutach.
Dawno się nie widziałyśmy.
Dlaczego? Co się stało?
Odkąd mam firmę, mam dużo pracy.
Ona chyba też. Nie rozmawiałyśmy.
- Bez piwa tego nie przełknę. - Jest bardziej sucha niż ja.
Ciężko mi zacząć drugą powieść. Stresuję się.
A w stresie nie mogę pisać.
- Jak nie piszę, to się stresuję. - Łapiemy.
- Poradzę ci coś. - Prowadzisz firmę od tygodnia.
Ale jestem zorganizowana.
A masz!
Musisz wyrobić sobie rutynę pracy w domu. Ustalić godziny pracy.
Pisz codziennie o konkretnej godzinie.
- Tylko przed 10. - Przestań!
Ćwiczenia pomagają oczyścić umysł.
- Możemy biegać. - Ja i ćwiczenia…
Nadal jestem obolała po tamtej nietoperzowej jodze.
- Naprawdę? - Musisz ustalić sobie grafik.
- I nie pisz w piżamie. - Czemu?
Musisz się przebrać, bo cały dzień spędzisz w piżamie.
Musisz się przyłożyć.
Książka nie może być jak ta tortilla.
- Sucha. - Druga kolejka.
Widzisz to, skarbie?
Widok na cały Madryt. Patrz, Torrespaña.
- Widzisz? - Tak.
Przepiękny widok.
To bardzo przestronne mieszkanie, a do tego świetnie oświetlone.
- Okna wychodzą na ulicę. - Wystarczy, że przestronne.
Ale… na zdjęciach wyglądało na większe.
- Skarbie! - Wcale nie.
Czy ty to widziałeś? Są dwie umywalki.
Widzisz?
Jakie ptaszki.
- Jest centralne ogrzewanie? - Tak.
A nie, jednak gaz ziemny.
- To strasznie drogie. - Kotku.
I kuchnia nie jest zabudowana.
Owszem jest duża, ale kto to będzie sprzątał?
W każdym pokoju jest gniazdo telefoniczne,
a w salonie są trzy.
Wspaniale, tyle że to nie są lata 90.
- Borja. - Cena jak w ogłoszeniu.
Prowizja i kaucja w wysokości czynszu.
Czyli jak za dwa miesiące? Mamy płacić za obejrzenie mieszkania?
To nie tego szukamy.
No dobra.
- Możemy porozmawiać? - Jasne.
Przepraszamy na chwilę.
Podobało ci się, kiedy pokazałam ci ogłoszenie.
- Ale oczekują dużej zaliczki. - Owszem.
Przemyślmy to chociaż.
Za parę dni ktoś je wynajmie.
To nic, znajdziemy inne.
Trudno znaleźć takie mieszkanie za taką cenę.
- Słyszysz? - To pierwsze mieszkanie.
Czuć, kiedy to jest to właściwe.
Pozwoli pani, że porozmawiamy sami?
Po co?
I tak będziesz narzekał. Nie jestem w nastroju.
Przepraszam, że zabraliśmy pani czas.
Idę do pracy. Zgadamy się.
Powiedziałem coś nie tak?
Chce pan zobaczyć parking?
Pani nie…?
W końcu miałam już wszystko
I to wszystko ci oddałam
W końcu mnie potrzebowałeś
Choć później o mnie nie pomyślałeś
- Cześć! - Weźmiesz to ode mnie?
Któż to w końcu się pojawił?
Nie jesteś fair. Też dzwoniłam.
Po tym jak mnie ignorowałaś.
Pisałam ci, że mam dużo pracy.
No cóż, teraz to ja mam dużo pracy.
- Daj mi wyja… - Zaczynamy zajęcia. Na stanowiska.
Dziś malujemy martwą naturę.
Kolor nadamy farbami akrylowymi.
Ale zacznijmy ołówkiem.
Pamiętasz, co mówiłam tydzień temu?
Ale ja też wszystko widziałam
Też wszystkiego się domyślałam
Mnie też dobrze się układało
Bo tak sobie wymyśliłam
Napraw to ogrzewanie, bo zimno tu jak w Laponii.
Wiem.
Ale po co się spieszyć? Mamy klimat śródziemnomorski.
Nieważne.
Jak ci idzie druga powieść?
Źle.
- Na pewno nie jest aż tak źle. - Bardzo źle.
Nie, Lola!
Nie!
Nie patrz! Lola!
- Już ja cię znam. Nie zaglądaj! - „Oszustka, część druga”.
Tytuł do dupy. Oby początek był choć trochę lep…
Masz tylko tytuł?
Tak.
- Ale… - Mówiłam, że nie mam weny.
Mogłaś napisać choć jeden akapit, datę, cokolwiek.
Sama nie wiem, jaką historię chcę opowiedzieć.
Chcę pisać bardziej o sobie niż o ludziach w moim życiu.
Gadałaś z Víctorem?
- Od czasu sprzeczki z Adriánem nie. - Rany…
Nie wiem czemu, ale kiedy jestem z nim…
czuję się malutka.
Jeszcze mniejsza.
- Val. - Wiem, to moja wina.
Tylko moja. Wiedziałam, czego chce Adrián,
a czego nie chce Víctor, ale i tak…
Poddajesz się facetom. Ciągle narzekasz.
Zastanów się, czego chcesz.
Nie narzekam.
Pogadaj z Víctorem.
Kocham was oboje
i marzę o tym, żeby widzieć was razem, ale…
Może do siebie nie pasujecie?
Zaraz się zsikam.
Wejdź.
Kupiłem herbatę na wszelki wypadek.
- Liczę, że cię rozgrzeje. - Dzięki.
Przepraszam za sytuację z Adriánem.
A przede wszystkim za to, jak cię wtedy potraktowałam.
Nie przejmuj się tym.
Przeszłaś naprawdę dużo w krótkim czasie. To normalne.
Dlatego chcę z tobą porozmawiać.
Pomijając już to, co mówił Adrián, sporo ostatnio myślałam.
Ja również.
- Naprawdę? - Jasne.
Chodzi o to…
że jeśli mam być szczera sama ze sobą, chyba potrzebne mi teraz…
Klucze?
Do mojego domu.
Dla ciebie.
Nic nie powiesz?
Po prostu…
nie spodziewałam się tego.
Nikomu wcześniej nie dałem kluczy. Jesteś pierwsza.
A nie chciałeś przypadkiem…
Nie wiem, czy mogę dać ci w stu procentach to, czego oczekujesz,
ale… chciałbym w jak największym stopniu spełnić twoje oczekiwania.
To jak?
Zgadzasz się?
Przy tobie wszystko lepiej brzmi
Gdy na mnie patrzysz Dookoła nie słyszę nic
Przy tobie wszystko lepiej brzmi
Nie.
Przy tobie wszystko lepiej brzmi
Co to?
JESTEŚ TAK UROCZA, KIEDY ŚPISZ. NIE CHCIAŁEM CIĘ BUDZIĆ.
P.S. ISTNIEJESZ NAPRAWDĘ?
Dziewczyny, chętne na śniadanie u Víctora?
- Nie rozlej. - Spokojnie.
Mam problem.
- Ja to wezmę. - Daj to.
Uwaga, gorące.
Wchodźcie.
Co się stało?
- Ale zimno. - Hej.
- Wchodźcie. - Tu jest cieplutko.
Teraz już żadne mieszkanie nie spełni moich oczekiwań.
Co robisz tu sama?
Co takiego?
Nie wprowadzam się.
Po prostu mam się czuć jak u siebie.
Co za niespodzianka. Znów mu się dajesz.
To wcale nie tak.
To nie są po prostu klucze.
To otwarte drzwi.
Może to początek czegoś?
Taka z ciebie silna kobieta?
Czyli do diabła z odkrywaniem siebie?
Lepiej żałować, niż nie spróbować.
- Co to za brednie? - Víctor tak zawsze mówi.
A Val z chęcią to podłapała.
Jako moje przyjaciółki mogłybyście choć trochę się cieszyć.
Najpierw znajdź własną złotą myśl na kubek.
Gotowe.
Twój pierwszy dzień tutaj jest jak scena rodem z filmu Tarantina.
Nie wierzę.
Przyniosłam ci kubeczek.
To nie jest śmieszne. Nigdy tego nie spiorę.
To może być pościel na okres. Jak z bielizną.
Każdej z nas zdarzyło się zaplamić pościel krwią.
Kłamczucha!
- Może wodą utlenioną? - Co?
Możemy kupić taką samą i podmienić.
- Co to za marka? - Tutaj.
Trzysta euro?
Lepiej wezmę się za pisanie.
Napisz choć datę.
Kto używa pościeli za 300 euro?
I tak tylko się w niej śpi?
Víctor jest alergikiem.
Dla pewności kupuje wysokiej jakości pościel i bieliznę.
Kiedy sypiał u mnie w hotelu, zawsze miał wysypkę.
- Totalny odjazd. Biedaczek. - U ciebie w hotelu?
Chodziło o inne miejsce. Nie powiedziałam „u mnie”.
Powiedziałaś.
Przepraszam.
Lola?
DWA MIESIĄCE?
TRZY MIESIĄCE?
Gdybym ci powiedziała, że spotykaliśmy się dwa lub trzy miesiące, spanikowałabyś.
To dwa czy trzy miesiące?
Nie mamy dziesięciu lat. Kto by to liczył?
- Ja. - I ja…
nie.
Ale kiedy powiedziała mi o lodziku,
to byłam zniesmaczona.
Dzięki.
Dlatego nie mówiłaś?
- Mówiłam. - Nie.
Mówiłam wam kiedyś.
Kojarzycie kolesia z Berlina, z którym połączył mnie nie tylko seks?
Z czasem coraz mniej się pieprzyliśmy
i uznaliśmy, że lepiej zostać przyjaciółmi.
- Zaraz zwariuję. - Widzisz?
Panikujesz.
Nie warto było nic mówić. Na początku to był tylko romans,
a potem nie chciałam mieszać.
Wtedy nie poleciałabyś na niego.
No właśnie, poza tym to było dawno temu.
Dokładnie tak.
Jeśli chodzi o pociąg seksualny, Lola jest dla niego raczej amebą.
Właśnie.
Coś się przypala?
- Kubeczek! - No tak!
Poparzyłam się!
- Dzień dobry. - Hej.
Nerea Bernal.
- Gdzie jest Olga? - Tam.
- Dziękuję. - Proszę.
- Cześć. - Co ty tu robisz?
Jestem w pracy.
Wiem. Dlatego zapisałam się na warsztaty.
- Co takiego? - Dziś jestem twoją uczennicą.
To zajęcia dla zaawansowanych.
- Serio? - Tak.
Zawsze nieźle malowałam.
- Tutaj? - Tak.
- Fartuch. - Dziękuję.
- Hej. - Cze…
Nadal zła o mieszkanie?
- Nie wiedziałem, że tak go chciałaś. - Zaczęłam pakowanie.
Spakowałam tylko jedno pudło.
Nie rozumiem. Zdjęcia ci się podobały.
Mówiłeś, że tego właśnie szukamy.
A nagle zacząłeś narzekać.
To mama. Oddzwonię.
- Chodzi o to… - Tak?
Po prostu…
mam wysokie wymagania.
Nie, Borja. Spójrz na to mieszkanie.
Co to za standardy? Tamto mieszkanie było idealne.
O co chodzi?
Nie powiedziałem rodzicom.
Wszystko jasne!
Nie było okazji.
Musisz mieć pozwolenie, żeby ze mną zamieszkać?
Masz 30 lat, a nie 16.
Zrozum, starzeją się, a mają tylko mnie.
To tylko wymówki, żeby ze mną nie zamieszkać.
- I tyle. - Nie.
- Nie? - Nie.
Muszę przygotować ich na tę wiadomość.
Pokochają cię, kiedy cię poznają.
- Jasne. - Tak.
Muszę lecieć.
Mamusia?
Tak, przepraszam. Już idę.
Lepiej jest, gdy nie widzimy się
Wolę byś z daleka trzymał się
Klatka dla mnie
Twoim była pomysłem
Naprawdę ładnie.
Spróbuj dodać tu trochę cienia.
I ostrożnie z tą krzywizną.
Ale reszta wygląda świetnie.
I co sądzisz?
Nieźle.
To coś innego.
Masz rację, trochę się odcięłam.
- Trochę? - Ale to też nie powód do złości.
Powiem szczerze.
Ten obraz jest do dupy.
Ale jest jeden plus.
Zaryzykowałaś, choć nie masz o tym pojęcia.
Dzięki?
Zaryzykowałaś w kwestii obrazu.
I w kwestii pracy.
A zaryzykujesz w kwestii mnie?
Przecież tu jestem.
Nie.
Uciekasz od tematu.
Powiedz szczerze.
Chcesz czegoś na poważnie?
Skup się na tle. To najłatwiejsze.
Zaczekaj.
Niech gotuje się w swoim sosie.
Co za szef kuchni!
Virginia mnie nauczyła.
Virginia.
Twoja przyjaciółka.
ZAZDROŚĆ?
NIEPEWNOŚĆ
Rano dostałam okresu.
I…
poplamiłam pościel.
Przepraszam. Odkupię ci.
Jak tylko zbiorę oszczędności albo dostanę pożyczkę.
Nie musisz jej odkupować.
- Naprawdę? - Pewnie.
Przypaliłam też garnek z kubeczkiem menstruacyjnym.
A łazienkę też zalałaś? Czy to na później?
Nie, ale stłukłam butelkę wina i kieliszek.
I zepsułam stojak na przyprawy. Nie ma pieprzu, cynamonu ani goździków.
No i ryżu.
Mnóstwo tu szkła.
Coś jeszcze?
Nie.
Przepraszam.
Strasznie mi przykro.
Nie przepraszaj.
Muszę wykupić lepsze ubezpieczenie.
Kutas.
- Muszę cię trzymać. - Tak?
Żebyś niczego nie zbiła.
Ostrożnie.
- A co z łososiem? - Ty jesteś łososiem.
Dobry jest, co?
Przegnij się chociaż trochę.
W ten sposób.
W porządku?
Tak.
- Chodź tutaj. - Dobra.
Serio?
To pasek, a nie sejf.
Dasz radę?
- Ja to zrobię. - Okej.
W porządku.
Na misjonarza?
- Rozczarowałaś mnie. - Czekaj.
Co się stało?
Nic.
Nic takiego.
Muszę do łazienki.
Coitus interruptus.
To dość popularne.
Choć mi i Víctorowi to się nie zdarzało.
- Zostaw mnie w spokoju. - Ja?
To twoja wyobraźnia. Ty musisz się mnie pozbyć.
- Cholera. - No to chyba zostanę.
To twoja wina. Powinnaś wcześniej powiedzieć mi o Víctorze.
No tak, bo przecież zawsze reagujesz dojrzale i rozsądnie.
Ty i Víctor jesteście tylko przyjaciółmi. Sama mi mówiłaś.
Mówiłam też, że nie czuję nic do Sergia.
A sama wiesz.
Wszystko gra?
Jestem zmęczona. Pójdę do domu.
Dlaczego idziesz? Zrobiłem coś nie tak?
To mnie przerosło.
W sensie powieść.
Muszę wrócić do pisania.
Kłamie. Nic jeszcze nie napisała.
A nie możesz później?
Porozmawiamy jutro, słowo.
Co ci przeszkadza, że tu jestem?
Oddaj mu się, tak jak zwykle.
- Co ty robisz? - Przepraszam. Chciałam coś sprawdzić.
- Niby co? - Wychodzisz?
Tak, idę po prezenty.
- Pójdę z tobą. - Dobra.
To bolało.
Przepraszam.
Różdżka czy królik?
Racja, czemu mam wybierać?
Powiedz mi…
kiedy byłaś z Víctorem,
używałaś takich rzeczy?
No cóż…
Nie.
Nigdy nie prosił, żebym założyła fiuta.
Wiesz, o czym mówię.
Jesteś strasznie tajemnicza co do Víctora.
A ja jestem ciekawa.
Nie powiedziałaś, kto zerwał.
To było dawno, nie pamiętam, co robiliśmy w łóżku.
Spróbuj mnie zrozumieć.
Jesteś boginią seksu, Afrodytą Madrytu.
Moją idolką zmysłowości.
A ja nie wiem nawet, do czego służy to coś.
Ja też nie mam pojęcia.
Val…
to nie jest konkurs.
Kiedy jest chemia, to czego więcej trzeba?
Czyli gadam głupoty?
Owszem, a to przez problemy z samooceną.
Choć z boginią seksu i Afrodytą Madrytu się zgodzę.
Spójrz.
Liczę, że któregoś dnia zobaczysz to, co ja.
- Cześć, Elena. - Hej.
Masz dla mnie kolekcję Eriki Lust i Lucie Blush?
Zapomniałaś?
JESTEŚ NAJLEPSZĄ MAMĄ POD SŁOŃCEM
Dzień dobry.
Nie, dziękuję.
Nie, chwileczkę!
Jestem Carmen.
Carmen?
Dziewczyna Borjy.
Mój syn nie ma dziewczyny.
Przepraszam!
To mieszkanie 3B, zgadza się?
- Owszem. - Okej.
Tak więc pani syn ma dziewczynę.
Chyba wiem, to mój syn.
Chyba wiem, bo z nim sypiam.
Prawda?
Carmen.
Kim ona jest?
Właśnie, kim jestem?
To jest… Carmen.
Proszę, siadaj.
Byłeś taki wybredny, a śpisz w takich warunkach?
Wszystko ci wyjaśnię.
Właśnie na to czekam.
- Może chcecie kawy? - Nie, dzięki, mamo.
- A ty chcesz? - Nie, dziękuję.
Zamieniam się w słuch.
No dobra.
Przyniosłam pestiños.
- Pycha. Dzięki, mamo. - Kocham cię.
Dziękuję.
Dziękujemy.
I wolisz to niż mieszkanie ze mną?
- To? - Nie mówię o tym.
Mieszkanie jak nastolatek, wchodzenie bez pukania.
- Nastawiam pranie. - Tam są skarpetki.
- Możesz wziąć jeszcze to. - No ładnie.
No dobrze.
- To moi rodzice. - Jestem twoją dziewczyną.
Próbowałaś?
- Żartujesz sobie? - Nie, są pyszne.
Puri.
Carmen.
Byłoby cudownie mieć taki widok z okna.
To prawda.
Czemu ludzie tak dobrze wychodzą na zdjęciach, a ja do bani?
To kwestia filtrów.
- A co to za laska? - Była Víctora.
Jego przyjaciółka.
Wcale nie jest taka ładna.
Ja tak nie wyglądam, jak idę.
Powiecie mi, dokąd wybieramy się później?
Mamy bilety na koncert w Fuli.
Niespodzianka.
Mówisz, że jest okej, ale wyglądasz na przybitą.
To cię rozweseli.
Dziękuję.
Nie musimy iść, jeśli nie masz ochoty. Możemy zostać tutaj.
Możemy też pójść i zobaczyć, jak będzie.
Może się rozchmurzysz, poznasz kogoś.
Możemy też iść do mnie i zamówić pizzę.
- Jasne. - Zjadłabym carbonarę.
Poważnie? Miałyśmy pocieszyć Nereę, a teraz chcecie się dołować?
Co z wami?
Bo…
nie wiem, czy Borja chce być ze mną na poważnie.
Skoro Borja nie jest gotowy, żeby się zaangażować
w związek z tak wspaniałą kobietą, to może…
Co z tobą?
Miałaś rację. Mam niską samoocenę.
- Przy Víctorze jest jeszcze gorzej. - Fakt.
- Tak myślicie? - Owszem.
Czyli problem jest we mnie.
No dobra.
Chcę być z Olgą.
Wiedziałam. Wybacz, kontynuuj.
Ostatnio skupiłam się na firmie i ignorowałam ją.
- Teraz jest na odwrót. - Pewnie jej przykro.
Nie potrafię powiedzieć: „Podobasz mi się”.
Pieprzyć koncert. Chodźcie.
- Rany. - Cudowny widok!
Przed nami Madryt.
- A dzieli nas tylko… - Pustka.
Jesteśmy tu, żebyście zrozumiały przenośnię.
Nie przyszłyśmy na drinka?
To też, ale jesteśmy na takim etapie,
że musimy skoczyć w nieznane.
A co jest na dole?
Dorosłość.
- Nie. - To nie takie złe!
Ja chcę być fajną starszą babką, która podróżuje po świecie
i sypia z seksownymi emerytami.
Ja chcę być elegancką kobietą, która organizuje głośne przyjęcia.
Pewnie, czemu nie?
Będę szczęśliwa, jeśli nie skończę jak mama Borjy.
A ty?
Przestałaś mnie kochać Kiedy cię potrzebowałem
O Boże.
Odwróciłaś się ode mnie
Przestałeś mnie kochać Kiedy się tego nie spodziewałam
Gdy kochałam cię najmocniej Ty już tego nie chciałeś
Myślałem, że nic mnie nie zabije
Ale teraz czuję, jak serce moje bije
Za mocno naciskasz, dziś ci to wyznam
A jeśli tego chcesz, rację ci przyznam
Víctor, masz gościa.
Dziękuję.
Daj mi chwilę.
Przestałaś mnie kochać Kiedy się tego nie spodziewałem
Gdy kochałem cię najmocniej…
Ale niespodzianka.
Przyszłam oddać klucze.
Poważnie?
Nie muszę określać relacji, żeby czuć się dobrze.
Powinno być wręcz odwrotnie.
Muszę się pozbierać.
Muszę być sama.
Jesteś pewna?
Zaczynam mieć dość tych dramatów.
Ja również.
Dlatego lepiej przestańmy tak krążyć.
Żegnaj, Víctor.
Przestałaś mnie kochać Kiedy cię potrzebowałem
Kiedy potrzebowałem cię najbardziej
Odwróciłaś się ode mnie
Przestałaś mnie kochać Kiedy się tego nie spodziewałem
Gdy kochałem cię najmocniej
Ty już tego nie chciałaś
Halo?
PUBLIKOWANIE
STRONA OPUBLIKOWANA
Olga, podobasz mi się.
Olga!
Olga?
Dziewczyny, już wiem, jaka chcę być na starość.
Chcę opowiadać wnukom o moich przygodach,
a zarazem nadal mieć nowe.
No i co?
Świetnie. Witajcie w waszym nowym domu.
Dziękujemy.
Gratuluję.
Auć!
Żyrandol!
W domu będę miała mnóstwo książek. Będzie staromodnie.
Wiele z nich będzie mojego autorstwa.
Nie uwierzycie, kto dzwonił.
Nie.
Cholera.
Nie.
Już idę!
Idę!
Nie mam chleba.
A wino mam tylko czerwone, bo białego nie piję.
Ale mam jeszcze piwo, jeśli masz ochotę.
- Albo wodę… - Spokojnie, Valeria.
To nie potrwa długo.
Dotarły do nas wieści o sukcesie Oszustki.
Nadal uważasz, że popełniłam błąd?
Tak.
Ale my kolejnego nie popełnimy.
Chcemy kupić prawa do publikacji.
Z moim nazwiskiem?
Oszustka Valerii Férriz.
Zaraz wrócę.
A więc, co ty na to?
Jasne, że tak.
Dobra?
Daję dziesiątkę.
Napisy: Krzysztof Łuczak