SERIAL NETFLIX
Jesteś trochę…
- Ja się zmywam. - Dobra.
- Powodzenia jutro. - Zaczynam się stresować.
Wszystko będzie dobrze. Jesteś najlepsza.
- Kocham was. - Dasz radę.
- Napiszcie, jak dojedziecie. - Jasne.
- Tak, piszmy. - Właśnie.
- Pa. - Na razie.
Trzymaj się.
- Też się zbieram. - Jasne. A ty napisz.
- Wiem. - Dobrze.
- No to leć. - To lecę.
- A ty dokąd? - Dobrze wiesz.
- Trzymaj się! - Pa.
O 2.30 kończę pracę. Może skoczymy na drinka?
Słucham?
Hej, ty!
Nie odpowiesz?
Cześć! Może cię podwieźć?
Co jest? Nieśmiała jesteś czy co?
Kobiety, które zabiłeś Dziś to muzy moje
No co? Nie ufasz nam?
Czy my wyglądamy na porywaczy?
Po co kryć tych dwoje Co wykorzystują dziewoje?
Taki intruz to problemy i znoje
A ty dokąd?
Bo miała miniówkę? Żadna więcej!
Bo wymalowała usta? Żadna więcej!
- Dajcie mi spokój. - Idiotka.
Dziwka.
Żadna więcej!
Żadna więcej, frajerze!
PSIAPSIÓŁKI
DOTARŁAM CAŁA I ZDROWA.
JESTEM JUŻ W DOMU!
JA TEŻ!
TEŻ DOTARŁAM. KOCHAM WAS, ZOŁZY.
WŁAŚNIE DOTARŁAM DO DOMU!
WSZYSTKO W PORZĄDKU?
CAŁA I ZDROWA.
JUŻ W DOMU. DO JUTRA.
JUŻ WCHODZĘ DO DOMU.
JESTEM W DOMU. DOTARŁAM SPOKOJNIE.
DOJECHAŁAM. CAŁUJĘ.
DOTARŁAM DO DOMU!
JA JUŻ W DOMU, A WY?
JESTEM W DOMU. DZIĘKI.
JA JUŻ. DAJ ZNAĆ, JAK DOJEDZIESZ.
JESTEM. MARZĘ O ŁÓŻKU.
W DOMCIU.
DOTARŁAM CAŁA.
ŻADNA WIĘCEJ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
STOPIENIE
Jakim cudem rano jesteś tak przystojny?
- A może mój wzrok się nie obudził? - Być może. Pośpij jeszcze.
Chcę być wcześniej i przygotować się do spotkania.
W porządku, wstanę i zjemy razem śniadanie.
- Wypiłem już kawę. - Już?
Nie lubię jeść wcześnie.
Nie wiedziałam, że musisz wcześnie wstać.
Gdybym wiedziała, nie przyjechałabym tak późno.
Spotkanie spotkaniem, ale nie żałuję, że przyjechałaś.
- Muszę lecieć. - Poważnie?
- Poważnie. - Tak? No to idź.
Mogę zjeść tutaj śniadanie?
Bez śniadania się nie obudzę.
Pewnie, czuj się jak u siebie.
Potem pojadę do domu popracować.
Sprzedaż wzrosła. To niesamowite.
Nadal nie wierzę, że obcy ludzie czytają moją książkę.
Jeśli tak dalej pójdzie, może powinnam napisać kolejną.
Być może…
powinnaś.
Oszustko.
Ale masz herbatę?
- Nie. - Nie masz?
Mam borówki, płatki owsiane
i chyba jeszcze trochę chia.
Zmykam.
Pa.
Boże.
OSZUSTKA, NOWE OPINIE
PRZECZYTAŁAM CAŁĄ OD RAZU.
KIEDY DRUGA CZĘŚĆ?
PSIAPSIÓŁKI
OSZUSTKA NA GOODREADS!
UCZCIJMY TO. DZIŚ HALLOWEEN!
Cześć.
Szacuneczek dla szefowej w pierwszym dniu.
Urocze.
Tak się stresuję, że ciągle się pocę, a mam nowy kostium.
Bosko wyglądasz.
- Chciałem zaimponować szefowej. - Udało się.
- Mam dla ciebie kawę. - Jesteś cudowny.
- A przy okazji, potrzebuję pomocy. - Dobra.
- Tylko się skup. - Okej.
„Witajcie w zespole”, czy…
„Witajcie w zespole”?
- Która lepsza? - Są identyczne.
Nie, skarbie. Jedna jest bardziej nieformalna.
Druga ma stanowczy, ale wyrozumiały ton.
No dobra, powtórz.
Tylko teraz się skup.
- „Witajcie w zespole”. - To ta nieformalna?
Nie, ta stanowcza.
- „Witajcie w zespole”. - Są takie same.
Wcale nie! To dwa różne: „Witajcie w zespole”.
- Zamotałaś się. - Już sama nie wiem.
Spokojnie. Napij się…
Przepraszam.
Mam pytanie o raporty. Od kilku tygodni piszę o hipotekach.
Może mogłabym zrobić coś jeszcze?
Nudzi cię twoja praca?
Skąd.
Zajmij się kawą.
Zaczynajmy.
Jak wiecie, w tym tygodniu podpisujemy umowę z kancelarią z Pragi.
- Cudnie, więcej kawy. - Słucham?
Trzeba będzie przygotować więcej kawy.
Może jakiś catering i zdjęcia.
Racja, Mónica.
Może jakieś przyjęcie?
Nie szłabym za bardzo w pretensjonalność.
Małe przyjęcie dla firmy,
żeby poczuli, że o nich dbamy.
Coś nieprzesadzonego.
Mogę się tym zająć.
Dobry pomysł.
Inicjatywa i entuzjazm.
Dziękuję, Mónica.
Tak samo mogłabyś przykładać się do raportów.
No dobrze…
Witajcie w zespole.
Cholera jasna.
No już, skup się.
Witaj… Witajcie w zespole.
Witaj… Co ja wyprawiam? Witajcie…
Dzień dobry. Nie mieliśmy zacząć spotkania o 9.30?
Tak, ale Borja się spóźni, więc chcę na niego poczekać.
Pierwszego dnia?
Miał mały problem.
Zacznijmy już.
Uwielbiam cię.
Widziałaś wiadomość od Carmen?
Nie.
- Ups. - Co jest?
O co chodzi?
- Twoja książka… - Co?
…jest na Goodreads!
- Tak! - Poważnie?
Będziesz gwiazdą, stara!
Skakałabym, ale jestem wykończona.
Przestań.
- Kurczę. - Co?
Trochę tu chłodno, nie?
Tak, ogrzewanie się zepsuło.
Ale dla mnie jest w porządku.
- Serio? - A nie?
- Nie do końca. - A co u ciebie?
- Gadałaś z Nereą? - Nie.
Stwarza pozory, ale mnie nienawidzi.
- Nieprawda. - Zachowałam się jak idiotka.
- Idiotka. - Dobra.
- Głupia jak koza. - Wystarczy.
Nieraz ci się to zdarzało, a i tak cię lubię.
- Pogadaj z nią. - Wiem.
A jakim cudem kopnął mnie ten zaszczyt? Zwykle jesz śniadanie w porze obiadu.
A co poradzę na to, że otaczają mnie ranne ptaszki?
- Masz cukier puder? - Mam trzcinowy.
Nie nadaje się do churros.
Przynajmniej mam coś słodkiego.
Víctor ma tylko zdrowe jedzenie.
Jak śmie budzić cię rano i nie podać ci przetworzonego jedzenia?
A przestań. To ranny ptaszek.
I to taki, co o 7 wygląda, jakby wstał dwie godziny wcześniej.
To urocze. Jesteście jak z filmu Zaklęta w sokoła.
- Pozwolił mi zostać. - Nie gadaj.
To czemu nie jemy tam?
Zostawia mnie samą u siebie
razem ze zdrowym jedzeniem, a nie potrafi określić naszej relacji.
No co?
Posłuchaj.
Czy ty nie masz obsesji na punkcie tego, żeby określić waszą relację,
bo boisz się dowiedzieć,
jaka jesteś w samotności?
MOGĘ BYĆ SAMA? MOŻE PRZEMYŚLĘ TO WIECZOREM…
JEST HALLOWEEN.
Już idę!
- Tadam! - O proszę!
Patrz.
- Jesteś… Chaplinem? - Jest Halloween!
To Edgar Allan Poe. Patrz.
„A kruk rzecze”…
Cały wieczór będziesz to tłumaczyć.
- Nie przebierasz się? - Jestem żywym trupem.
- Hej! - Też bez przebrania?
Po co? U nas nie świętuje się Halloween.
No tak, bo zabawniej jest na grobach dziadków.
Posłuchaj… Groucho?
- Edgar Allan Poe! - Mówiłam?
Czczenie zmarłych to piękna tradycja.
Diablica!
Heteropatriarchalny klasyk.
Seksbomba zawsze i wszędzie.
A wy co? Przecież miałyśmy iść na imprezę.
Złapałam katar.
No i wystarczy, że dziś potraktowałam Borję jak wiedźma.
Nie wystarczy być dobrym. Trzeba być najlepszym.
Wybaczcie spóźnienie.
Trzeba być najlepszym.
Powiedz mu coś.
No tak.
Borja, następnym razem postaraj się być punktualnie.
Na porannych spotkaniach musimy być wszyscy.
- Wiem, byłem… - Później mi powiesz.
Borja! Możemy porozmawiać? Wiesz…
Borja, zaczekaj!
- Nie chcę się spóźnić. - To mój pierwszy dzień.
Mój też. I to ty kazałaś mi iść się przebrać.
Wiem, ale Orta mi się przyglądał. Nie chciałam źle wypaść.
Myślałem, że będziesz sprawiedliwą szefową
i nie wystawisz innych.
Tak myślałem. Aż do tej pory.
Raz jesteś młoda,
a innym razem siedzisz w domu i objadasz się prażonymi kasztanami.
Nie tak wyobrażałam sobie Halloween.
No i tak już lepiej.
- O tak, ja chcę. - No raczej.
Niereformowalne.
Jakie macie skojarzenia z prawnikami?
- Są fiutkami. - Sprzeciw!
Żartownisie.
Wybacz.
Jak tam w kancelarii?
No wiecie…
Masz dość raportów?
Spokojnie, to tymczasowe.
- Potem jest lepiej? - Oczywiście.
Potem zamiast pisać, tylko czytasz i zaznaczasz.
Ten jest mój. Dla mnie kawa z mlekiem sojowym i pianką.
Tak już będzie wyglądać całe moje życie.
A jak nowe mieszkanie?
CO SŁYCHAĆ? MOŻE SKOCZYMY NA PIWO Z OKAZJI HALLOWEEN?
Olga, oddzwonię.
Ktoś zużył moją kawę.
Jeśli to wy, to lepiej mi ją odkupcie.
Zawsze możesz do mnie wpaść
i popracować, nawet jeśli mnie nie będzie.
Dzięki.
Czemu to nic nie znaczy, gdy ktoś pozwala ci u siebie zostać
pod swoją nieobecność?
Ma na myśli Víctora. Ja mówię szczerze.
Jeśli naruszasz czyjąś prywatność w domu i nie jesteście parą,
to kiedy się nią stajecie?
Zawsze myślałam, że gdy przy sobie sikacie.
Poważnie. To intymna chwila, którą się dzielisz,
gdy znika tajemnica, a jest miłość.
Myślę, że to kwestia poznania rodziny.
Mnie Borja swojej nie przedstawił.
Wspólne wakacje.
Przedsmak mieszkania razem.
Wyjechaliśmy raz na weekend. To nie wakacje, co?
Nie.
Zwykle nie zostaje nawet na noc.
- Co? - Naprawdę.
Nawet Sergio zostaje.
- Serio? - Jasne.
Nie ma u mnie nic, nawet szczoteczki.
Albo koszuli, gdyby jedną zalał.
Pieprzyć to.
- Co robisz? - Piszę do niego.
Niech przyjdzie tu, wybaczy mi i mnie przeleci.
Jak w normalnym związku.
A co z nami?
Pójdziemy sobie.
- Już? - Świetnie.
Zdążymy się napić, zanim przyjdzie.
No to ruchy.
Toast za sukces Oszustki.
- Tak. - Dzięki Goodreads to będzie hit.
Dzięki.
Brawo!
Zasługujesz na sukces tej książki i następnych.
Jesteś piratem?
A nie mówiłam?
To ci dopiero Halloween!
Poczułam się staro. To okropne.
- Nie. - Tak.
Nie.
Skoro jestem nocnym markiem, a Víctor – rannym ptaszkiem,
pisać do niego o tej porze?
Nigdy, przenigdy nie jest za późno na seks.
Tak mówią statystyki Tindera.
- Ja widzę się z Sergiem. - Teraz?
Owszem.
CUKIEREK ALBO PSIKUS U MNIE?
Chyba masz gościa.
Boże!
Cześć!
Hej.
Wejdź.
Strasznie cię przepraszam, Borja. Miałeś rację.
Nie byłam sprawiedliwa. Przykro mi, że tak się stało.
Posłuchaj.
- Popełniam błędy. - Nie.
Jak wszyscy.
Ale nie pouczaj mnie niesłusznie.
Dobrze.
Nie żebym się podlizywała,
ale twój pomysł na spotkaniu był naprawdę fantastyczny.
- Próbujesz mnie udobruchać? - Wcale nie.
Mówię szczerze.
Cieszę się, że ściągnęłam do zespołu takiego zdolniachę.
Do zespołu w pracy i w życiu.
Jakaś ty gorąca.
Bo tak mnie rozpalasz.
Mówię poważnie.
Jesteś gorąca.
- Czuję się okropnie. - Naprawdę?
Przesadziłam z klimatyzacją.
- Ojoj! - Przepraszam cię.
Chodź.
- Zimno mi. - Połóż się.
No już.
- Skarbie, tak sobie myślę… - Tak?
Po tej wpadce z koszulą
może powinieneś…
Zimne!
I tak ma być.
- Masz paracetamol? - Tam, na stoliku.
Tak sobie pomyślałam,
że powinieneś przynieść tutaj co nieco.
Jakiś odplamiacz?
Nie, głuptasie. Swoje rzeczy. Mogę zrobić ci miejsce w szufladzie.
- Weź to. - Dobra.
Boże.
Wtedy mógłbyś się tutaj przebrać,
gdybyś zalał się kawą.
Jakbyś był…
u siebie w domu.
To świetny pomysł.
Naprawdę?
- Tak. - Mówisz poważnie?
Podoba mi się.
Serio?
- Tak. - To cudownie, skarbie!
- Akurat na to jesteś w kiepskiej formie. - To fakt.
- Połóż się. - Przytul mnie.
- Zimno mi. - Przykryj się.
Jak dobrze, że jesteś.
Jeśli zostaniesz
Nie zmienisz się
Prześpij się.
Zadzwonię jutro, dobrze?
Idziesz sobie?
No tak, musisz się wyspać.
Ale jestem chora. Powinieneś zostać i się mną zająć.
- Coś może mi się stać. - To przeziębienie.
Poczekajmy z namaszczeniem.
Nie rozumiem.
- Mam tu siedzieć i patrzeć? - Ale…
Nie mówiłem mamie, że nie wrócę na noc.
Odpocznij.
- Jutro staniesz na nogi. - No tak.
Musisz się wypocić.
Dobra.
Pa, skarbie.
Na pewno nic nie chcesz?
Val…
czytałem książkę.
Tak mi przykro.
Wszystko w niej to prawda?
Tak.
Między nami nie było dobrze.
Chciałam opisać prawdziwą historię.
- No tak. - Nasza była prawdziwa.
Więc uznałaś, że opowiesz całemu światu o naszym życiu?
Aż tak źle ci było ze mną?
Tego nie napisałam.
Bo skupiłaś się na tych wspaniałościach,
które dawał ci w łóżku ten koleś.
Mówi się: „Nikogo nie znamy w pełni”.
Myślałem, że akurat ciebie znam.
Od miesięcy było źle. Nie chciałeś mnie dotknąć, wesprzeć…
I wolałaś rozwiązać problemy, pieprząc się z innym.
- Nie tłumaczę się. Postąpiłam źle. - Źle?
To było świństwo, Val!
Myślałem, że mnie kochasz. Kłamałaś.
- Byleby poczuć się lepiej. - Nie.
- Czułam, jakbym tonęła. - Witamy wśród dorosłych.
Czasem toniemy, unosimy się lub dryfujemy z prądem.
Ale nie musimy od razu ciągnąć innych na dno.
Nie wezmę na siebie całej winy.
Nie da się zabić tego, co już martwe.
Zachowaj te żałosne tekściki na kolejną powieść.
Przeginasz.
- Ja? - Owszem.
Wybacz, zapomniałem, że jestem do dupy mężem.
Już od dawna nie jesteś moim mężem.
Wiesz, kim jesteś?
Jego zabawką.
Problem nie jest we mnie czy Víctorze, tylko w tobie samej.
Jesteś samolubną 30-latką, która żyje w świecie własnej powieści.
Spokojnie, już sobie idę.
Rozdział musi trzymać w napięciu.
Zmęczyłeś się już kochaniem mnie
Nigdy nie miałeś aż tyle odwagi
I tak nie strzelisz, wiem to
Zbędne i tak są starania
Bo martwi jesteśmy od urodzenia
Dlaczego?
Skarbie
Dlaczego?
Pisałaś, że masz ze sobą wino.
No i miałam.
Tyle że już wypiłam.
Dzwoniłaś, żebym się tobą zajął?
Jadłam kasztany i piłam drogie wino.
Dzwoniłam, żeby znów poczuć się młodo.
Mam na to kilka pomysłów.
Niespodzianka.
- To dla mnie? - Tak.
Podoba ci się?
Sukienka?
Załóż ją w niedzielę. Chcę cię przedstawić przyjaciołom.
Będziesz zjawiskowa.
Dzięki, ale mam już strój na niedzielę.
No dobra, ale…
To ludzie z branży finansowej. Nie możesz ubrać się jak…
Jak kto?
- No wiesz. - Nie wiem. Powiedz.
Będziesz mnie ubierał?
Nie bierz tego do siebie.
Chcesz się bawić w przebieranki? To kup sobie lalkę.
- Lepiej już pójdę. - Słusznie.
Tak.
Chyba że najpierw wybierzesz mi piżamę?
Nie?
Czuje się zraniony, a zraniony człowiek nie myśli, co mówi.
Jestem twoją zabawką?
Ty wróciłeś z Berlina.
Ja jestem mężatką, miałam trudny okres.
Jestem twoją zabawką?
Zapomnij o tym, co mówił Adrián.
Nie odpowiesz?
Tak, byłaś zabawką.
Znakomicie.
- Ale na początku. - Nie mów dalej.
Potem się zmieniłeś, zacząłeś coś czuć.
- Jak w powieści. - Po co zawsze wszystko analizujesz?
Czy to ważne, co mówi Adrián?
- Wyznaję ci prawdę. - Łatwo ci mówić.
Nigdy nie miałeś prawdziwego związku, tylko zabawki.
Wyjdź.
Chcę zostać sama.
Edgar Allan Poe.
Nie znoszę, gdy jesteś blisko
Ani gdy muszę cię sobie wyobrażać
Nawet jeśli mówię ci Co chcesz usłyszeć
Mam już dość twojego widoku
Zmęczyłam się już kochaniem ciebie
A jednak wracam w każde popołudnie
Do wszechobecnego samobójstwa
Pogubiłam się, więc piję
Choć nie mówię ci dlaczego
Skarbie
Dlaczego?
A w wodzie
Zapytaj wodę
Skoro jesteśmy wodą
Wodą pozostaniemy
…SAMOLUBNĄ 30-LATKĄ
MYŚLAŁEM, ŻE MNIE KOCHASZ!
KŁAMAŁAŚ!
BYŁAŚ JEGO ZABAWKĄ…
A w prochu
Zapytaj proch
Skoro jesteśmy prochem
Prochem pozostaniemy
Już idę!
Zapraszam.
Cześć.
Proszę bardzo.
Przygotowałam ci stół.
Możesz zostać, jak długo chcesz.
- Dzięki. - Żaden problem.
To nadal jest twój dom.
Jeśli chciałabyś przenocować…
W nocy jest ciszej, mogę pracować u siebie.
Jak chcesz.
Wszystko gra?
Dobrze, że jesteś.
Zachowałam się jak idiotka. Przepraszam.
Wiem, powiedziałaś mi to dzień później, przez telefon i w SMS-ie.
Temat zamknięty.
No dobra.
Mówisz szczerze?
Mówisz, że jest ci przykro.
Ale czy mówisz szczerze?
Tak.
Bywasz zimną suką.
A ja bywam idiotką.
Ale wszystko można zmienić.
Twoją karierę również.
Studiowałaś prawo, bo tego chcieli twoi rodzice.
No dobrze, to ja wychodzę, a ty pracuj tu sobie w spokoju.
Po jaką cholerę powiedziałeś jej, że była zabawką?
- Nie chciałem kłamać. - Nie.
Jeśli chcesz mieć związek,
nie możesz tłumaczyć szczerością wszystkiego, co mówisz.
- Trzeba mieć wyczucie. - No tak.
Uważasz, że nie wiem, czym jest związek?
Mnie o to pytasz?
Wydaje mi się, że z was dwojga ona zaryzykowała bardziej.
Straciła dużo więcej niż ty.
Tak, wiem.
To nie powinieneś dziwić się, że czuje się niepewnie.
Tym bardziej teraz.
Rozumiem, tylko dlaczego to musi być takie skomplikowane?
Byłoby dużo łatwiej bez tych dramatów.
To po co wyrwałeś niestabilną mężatkę,
która miała kryzys zawodowy?
JAK SIĘ CZUJESZ?
SAMOTNA…
LEPIEJ, DZIĘKI…
DWA NIEODEBRANE POŁĄCZENIA
ŻYJESZ? ROZUMIEM, ŻE NIE MIAŁAŚ OCHOTY NA PIWO?
Nerea, koniec pracy. Mam pomysł. Dzwonię do Carmen.
GRATULACJE, VALERIA! OSZUSTKA, VALERIA FÉRRIZ
SPRZEDANE: 5384
NOWE OPINIE
PRZECZYTAŁAM CAŁĄ OD RAZU.
CZYTAŁAM NA WAKACJACH. KIEDY DRUGA CZĘŚĆ?
ŚWIETNE POSTACI. CHCIAŁABYM POZNAĆ TAKIEGO FACETA.
Valeria!
Val!
Val, rusz się!
- Hej! - Chodź na dół.
- Po co? - No chodź.
- Powiemy później. - Zimno.
Już dobrze, tylko wezmę płaszcz.
- Chodź! - Dobra!
- To tutaj z Adriánem… - Pierwszy raz się bzykaliście.
Tyle razy o tym opowiadałaś,
że czuję, jakbym to ja była w tym aucie.
Víctor powiedział Loli o Adriánie.
Przyjaźnimy się.
Adrián twierdzi, że żyję w świecie z powieści.
Nie zamartwiaj się tym, co myślą postaci drugoplanowe,
i skup się na tym, kim jest i czego chce główna bohaterka.
Uznałyśmy, że przywieziemy cię tutaj,
bo tu zaczęła się twoja historia z Adriánem.
I w tym samym miejscu się z nim pożegnasz.
To koniec, Val.
Jeśli mamy to zrobić, to zróbmy to jak należy.
- Chodźmy. - Jak należy.
- Ale co? - Chodź z nami.
Chodź tutaj.
Właź.
- Że co? - Wejdź na ławkę.
- Odbiło wam? - Na chwilę!
- Wykrzycz, co chcesz zmienić. - To głupie.
- Stój. - Wiesz, co jest głupie?
Noszenie obrączki po miesiącach separacji.
Krzycz, Val!
Niech będzie dobrze.
- Nie słychać. - Głośniej.
Niech będzie dobrze.
- Tak. - Krzycz.
Niech będzie dobrze!
Nie chcę zastanawiać się, co myślą inni.
Chcę cieszyć się sobą i życiem!
Chcę wiedzieć, kim właściwie jestem ja, Valeria.
Nie Valeria i Adrián. Nie Valeria i Víctor.
Valeria!
Brawo!
Tak jest.
- Dobra robota. - To było cudowne!
Kontynuujmy! Kto teraz?
- Ja. - Teraz?
- Ja. - Wszystkie?
No dobra!
Chcę mieszkać z Borją!
- Dobra. - Chcę się przy nim budzić.
Codziennie.
Chcę, żeby się mną zajmował, kiedy jestem chora.
Tak jest! Świetnie!
- Tego chcę! - Moja kolej.
- Okej. - Dajesz.
Chcę odejść od Sergia!
Alleluja!
Potrafię świetnie doradzać,
ale co ze mną?
Chcę znów być wolna.
Chcę podróżować!
- O proszę! - Super.
Wspaniale.
- Niesamowite uczucie! - Prawda?
- Dajesz! - Co?
Twoja kolej.
- Właśnie. - Serio?
- No pewnie. - Poważnie.
No dobra.
A więc…
Nie chcę być zimną suką.
Dobrze.
Nie chcę być już prawniczką.
Nie cierpię tego.
Tak jest!
A kim chcesz być?
Chcę być…
organizatorką imprez.
- Poważnie? - Fantastycznie!
Nie spodziewałam się!
Ale…
To mnie uszczęśliwia. Jestem w tym dobra. Mogłabym założyć firmę.
Przygotowałam realny biznesplan.
Dasz radę. Jak nie ty, to kto?
Dzięki.
Moja organizatorka imprez!
Biorę ją ze sobą!
Świetnie, dziewczyny. Powiedziałyśmy swoje.
A teraz trzeba przejść do działania.
Trzeba działać.
Mam dość ciągłego czekania
Do dzieła!
Mam dość ciągłego szukania
Zrobiłam swoje, jestem gotowa
Muszę z tobą zerwać
Moja skóra pochłonęła już wszystkie blizny
Dałam gazu na autostradzie mego życia
Jestem w rozsypce Bo stłukła mi się szklanka
Krew moja woła o światło I dręczy mnie w nocy
Wzniosę się wysoko i pozwolę ci upaść
Dlatego nie zasnę Uważna pozostanę
Muszę z tobą zerwać
Podpalę ci kanapę…
- Nie dla mnie ta sukienka. - Ale…
Tak samo jak ty.
Nie rozumiem.
Teraz, kiedy w końcu możemy…
I w tym problem.
Tak długo tego chcieliśmy,
że już za późno na cokolwiek.
Zacierasz moje ślady I zaczynamy od nowa
Setki butelek pod drzwiami
A w każdej identyczna wiadomość Boję się żyć
To hasło do naszego konta na stronie z mieszkaniami.
Chcesz zamieszkać ze mną w większym mieszkaniu?
Oczywiście.
Przepraszam.
Mónica.
Dziękuję, wszystko jest idealnie.
Odchodzę.
- Słucham? - Odchodzę.
Studiowałam prawo z uwagi na rodziców. Nie cierpię tego.
A na imię mam Nerea.
Mam dość ciągłego czekania
- Rany! - Mój Boże!
Za nasz ślub.
- Jakie śliczne. - O tak.
- Przepiękne. - Dzięki, Val.
Kocham was.
Jedna za wszystkie!
Nie spojrzę już nigdy wstecz
Tobie zawsze jest za mało
Trzeba umrzeć By móc zacząć od nowa
Podpalę ci kanapę…
Napisy: Krzysztof Łuczak