SERIAL NETFLIX
CHYBA PLAN MARKETINGOWY ZACZYNA DZIAŁAĆ…
OSZUSTKA SPRZEDANE: 67
Sześćdziesiąt sześć?
SPRZEDANE: 144
Sześćdziesiąt siedem?
Kupuje cokolwiek Co tylko mu pasuje
Nowy Jork, Miami Od tego jest kasa
Lata prywatnym samolotem
Obnosi się z kasą jak tylko może
GRATULACJE! SPRZEDANO 200 KSIĄŻEK
SPRZEDANE: 289
Chcę tylko kasy
Kasa, kasa Tylko ona mi w głowie
Kasa
Kasa, kasa Tylko ona mi w głowie
Kasa
Kasa, kasa Tylko ona mi w głowie
Ma górę ubrań Których nigdy nie nosi
Konta ma w Szwajcarii czy Panamie
Ma naprawdę kupę hajsu
A jego twarz promuje, co się da
A gdy wraca do domu na noc
Ma dosłownie chwilę odpoczynku
Bo rano wstaje i znów to samo
Chce tego, czego chcą fani
Lubię kasę
Ty też lubisz kasę
Chcę tylko kasy
Kasa, kasa Tylko ona mi w głowie
Lubię kasę
Ty też lubisz kasę
Chcę tylko kasy
Kasa, kasa Tylko ona mi w głowie
Znam kogoś, kto uwielbia kasę
Wstaje z łóżka i widzi swój portfel
Kupuje cokolwiek Co tylko mu pasuje
Nowy Jork, Miami…
GRATULACJE! SPRZEDANO 300 KSIĄŻEK
ZYSK: 32 €
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
WYSTAWIONA
To Sergio.
Jak wyglądam?
Idealnie.
- Dokąd idziecie? - Zostajemy.
Już idę.
Tak, wiem, kochać siebie bardziej.
Skąd ten stres? Przecież już trochę go znasz.
Ty to jednak nie masz serca, Nerea.
Pierwszy raz spotykamy się tak…
tak…
Jak? Bez seksu?
Coś ty. No wiesz, zostawił żonę. Musimy wybadać tę relację.
To ja pójdę na spacer.
Wyluzuj, zepsujesz dzwonek.
Przynajmniej go nie blokuję.
- Nie lubi mnie. - Ja też cię nie lubię.
Zrobię fettuccine z sosem truflowym.
Na deser kremówki z mascarpone.
A do tego
piwo rzemieślnicze.
Sergio, mam celiakię.
Od kiedy?
Nie szkodzi, naprawdę. Zamówię coś.
Poke?
A może burgery?
Chcesz coś obejrzeć?
Ostatnio dodali dobry film Yasujira Ozu.
- To co? - Po hiszpańsku?
Dla tłumacza film z dubbingiem to katorga.
Ja jestem zwykłym śmiertelnikiem.
Nie mogę jeść i czytać.
A może…
posłuchamy muzyki i pogadamy? Lubisz soul?
Nie? W porządku.
Dobra…
Na pewno znajdzie się coś, co możemy robić razem.
Zostawię to tutaj. Spróbuję załatwić to w biurze.
Do jutra.
Lolita przedstawiła nas sobie i nagle wszystko się skomplikowało.
Obyś nie żałował, że dopuściłeś mnie do siebie.
Obyś kiedyś przestał być tak przystojny,
bo czasem aż dech zapiera.
Abonent chwilowo niedostępny.
- Cześć. - Co tam?
Nie mam dużo czasu. Dziś pierwszy dzień. Muszę być przed 16.
I chętnie zostanę dłużej, żeby minąć się z Sergiem.
Dlaczego?
- Idę do łazienki. - Dobra.
- Cześć. - Borja odpisuje od dwóch minut.
A zapytałam tylko o prezentację dla Orty.
Myślisz, że żałuje? Dlatego tyle pisze?
- Carmen. - Pewnie nadal jest zły.
A może nie mam zasięgu i dlatego wyświetla się, że pisze.
Zaraz wracam…
- Ale… - Cholera.
- Cześć. - Hej!
Umieram z głodu. Jest już Nerea? Czekam, aż zacznie pracę.
Nie mogę zapraszać Sergia, gdy jest w domu, bo czuję jej zimny wzrok.
- O, hej. - Co tam?
To nie była kwestia zasięgu. Usunął wiadomość.
Możemy już zjeść?
Głodna jesteś gorsza niż gremlin.
- Nie odbierzesz? - Nie. To Carlos.
Należą mu się wyjaśnienia.
Po co? Wie, jaka jest sytuacja i że tylko się przyjaźnimy.
To nie jest fair.
Nie każdy tak wyraźnie rozgranicza, co jest fair, a co nie.
Najlepiej kogoś olać. Połapie się.
A jak tam sprzedaż, Val?
Rośnie. Twój plan marketingowy jest genialny.
Tyle że liczyłam na większe zyski.
Widziałyście pierwsze opinie?
Cholera, telefon mi padł. Przeczytajcie później. Są naprawdę dobre.
- Brawo. - A co sądzi twój największy fan?
- Kto? - Jak to kto? Víctor.
W książce jest bogiem seksu.
Nie wiem, chyba nie czytał.
Dziwne, co?
- Na pewno ma dobry powód. - Nieistotne.
Nie rozmawialiśmy od kłótni na urodzinach.
- Dobrze zrobiłaś. - No…
- Zrobił scenę przy rodzinie. - Bo myślał, że kłamała.
Wyszłam z małżeństwa z facetem, który nie chciał, żebym pisała,
i jestem w nie-związku z kimś, kto nie czyta mojej książki.
Zawsze to samo.
Kobiety muszą wspierać mężczyzn, ale jeśli one odniosą sukces,
to nie mogą ich przyćmić, bo się obrażą
i będą usuwać wiadomości.
To tak jak z wodorostami.
Gdyby nie było nic poza nimi, już dawno byśmy je zjadły.
Ale zawsze pojawią się zadowolone pierożki gyōza.
Zadowolone, bo nie mają OCS.
Czego?
Odpowiedzialność, ciężar i szklany sufit.
Pieprzyć pierożki. Wodorosty są zdrowsze i bardziej wyraziste w smaku.
Oczywiście.
Tak.
Piękna metafora, ale ja jednak mam ochotę na pierożki.
Ja też.
Cholera, ja też.
No dobrze.
Za wodorosty.
- Za wodorosty. - Za wodorosty.
Za wodorosty.
Ale to smaczne.
Boże drogi.
Co ty robisz?
Ja? Miałam przyjść na spotkanie.
Owszem, żeby pomóc z dokumentami i napojami.
Dzięki temu młodsi mogą uczestniczyć w spotkaniu,
choć nie biorą aktywnego udziału.
No tak.
Kawę z mlekiem bez laktozy, poproszę. Mam nietolerancję.
Dobrze.
- Nerea. - Tak?
Mam dla ciebie umowę.
Rzuć na nią okiem, podpisz i oddaj mi.
Dzięki.
WYNAGRODZENIE MIESIĘCZNE BRUTTO: 580 €
BEZ LAKTOZY, PEŁNOTŁUSTE
STAŁA STAWKA: 14,90 €
WYNAJEM LICZNIKA: 7,25 €
INNE: 6,17 €
ADRIÁN J. MORENO, ROZEJŚCIE
- Robisz wystawę zdjęć? - Tak.
Gratulacje, Adri!
Chciałem zaprosić cię osobiście.
Wiem, że co nieco się zmieniło,
ale byłaś częścią tego procesu i chcę, żebyś też tam była.
Tyle razy o tym rozmawialiśmy.
To prawda.
Będę na pewno.
Trzeba to uczcić.
- Wermut? - Pewnie.
No dobrze.
- Zaprosiłem też dziewczyny. - Poważnie?
- Pomyślałem, że chciałabyś je zabrać. - Na pewno się ucieszą.
Nie jest tu za zimno?
Ogrzewanie nie działa.
Własna wystawa. Boże drogi.
To twoje marzenie.
Twoje też wkrótce się spełni, kiedy skończysz swoją powieść.
No tak.
Im dłużej ją czytam, tym mniej czuję, że powinnam ją wydać.
OSZUSTKA SPRZEDANE: 330
Z oliwką?
Co?
Chcesz oliwkę do wermutu?
Bez różnicy.
Nie mam zielonych, więc dałam czarne.
Dzięki.
Za spełnione marzenia.
Tak.
Ohyda!
Kurwa mać!
Co jest? Jeśli to pająk, to radź sobie sama.
- Gdzie jest? - Co to jest?
- Szczoteczka do zębów. - Widzę, ale czyja?
Sergia, a niby czyja?
Nie przesadzaj.
Wiesz, że na szczoteczce jest tyle samo bakterii co w sedesie?
Nie chcesz wiedzieć, co lizał przed myciem zębów.
Tak sobie myślę, że byłoby miło,
gdybyście z Sergiem byli w stanie przebywać w jednym pomieszczeniu.
Nie proszę, żebyście się przyjaźnili, ale…
Najpierw niech zostawia swoje rzeczy gdzie indziej.
Gdzie moja szczoteczka?
Miałaś się wyprowadzić po wypłacie. Jest w kosmetyczce.
Co jest?
Dostałam dziś umowę. Zapłacą mi grosze.
Ale jeśli mam się wynieść, to podzwonię i jakoś sobie poradzę.
- Coś ty. - Mogę się wynieść.
Przecież mówiłam, że możesz zostać, jak długo będzie trzeba.
Lepiej to zabiorę.
Nie wierzę.
W sali konferencyjnej jest klimatyzacja?
Chyba tak.
Jest też kawa, woda. Wszystko, czego trzeba.
Znakomicie.
- Proszę zaczekać tutaj. - Dziękuję.
Cześć.
Hej.
- Nadszedł ten wielki dzień, co? - Owszem.
Nareszcie.
Pisałam do ciebie.
- Prawie odpowiedziałem. - No tak.
Borja, ja…
Naprawdę, nie mogę…
- Nie wytrzymam. - Zaczekaj.
Dawno się nie widzieliśmy, ale to kiepski moment.
Co? Muszę się przebrać. W stresie strasznie się pocę.
- Pocisz się? - Tak.
Nie wiedziałem. Często masz prezentacje.
Tu nie chodzi o prezentację.
Nie w tym rzecz. Tu chodzi o ciebie.
Tak bardzo tęsknię.
Nie powinnam była mieszać się w twoją pracę…
Kocham cię.
Jesteś taka piękna
Kochasz mnie?
Tak.
Ja ciebie też.
Naprawdę?
- Tak. - Poważnie?
A twoje oczy świecą niczym słońce
To spojrzenie wiecznie zakochanej
Którym mnie obdarowujesz
Liczę, że masz więcej koszul.
- Co? - Chyba znów musisz się przebrać.
- Tak. - Przepraszam.
Jestem do bani.
- Pomożesz mi? - Pomóc?
- Zahaczyło się z tyłu. Ciągnij… - Ale jak?
- No do góry. - Dobra.
- Ostrożnie. - Moje włosy.
- Ona po prostu się poci. - Zapraszam.
Joaquín Orta czeka.
Świetnie.
- Dobrze. - Dziękujemy.
Nie chcę już więcej żadnych kłótni.
- Ja też nie. - No dobrze.
Podejmijmy decyzję, która będzie dobra dla obojga.
Zgadzam się.
- Poważnie? - Tak.
- Świetnie, że się zgadzamy. - Tak.
- Dobra… - No tak.
- Do dzieła. - Chwileczkę!
- Powodzenia. Dasz radę. - Tak.
Chodź tu.
- To idę. - Leć.
Masz. Nie myśli już o tej pensji.
I tak gorsze od mojej pensji są koszty wynajmu mieszkania.
Ale Lola mówi, że możesz zostać, tak?
Nie w tym rzecz.
Problemem jest Sergio. To dupek. Nie znoszę go.
Ale to jej facet.
Mówisz, że dupek? Pewnie tak.
Ale…
Dzięki, Julio.
Powinnaś być przy Loli, kiedy też to zrozumie.
- Halo, słuchasz mnie? - Co?
Myślisz już o tym, że potrzebny ci zastrzyk przeciwtężcowy?
Naprawdę lubisz to miejsce?
Owszem.
Żeby nie zrazić przyjaciół, powinnaś być mniej surowa
i bardziej elastyczna, jeśli coś ci się nie podoba.
Co robisz wieczorem?
Carmen!
Borja!
- Hej! - Cześć!
Pogodziliśmy się rano.
- Jak tam? - Co tam?
Idzie Lola.
Cześć. Co tam?
- Sergio, poznaj Carmen. - Cześć.
- Valeria. - Hej.
- A to Borja. - Miło mi.
To ty jesteś byłą artysty?
Zgadza się.
Niezły bajzel.
Wybaczcie spóźnienie.
Jestem Olga.
- Hej. - Cześć.
Olga to moja…
przyjaciółka.
Jest artystką. Pomyślałam, że spodoba jej się wystawa.
W końcu mogę cię poznać!
Zaprojektowała mi najlepszą okładkę na świecie.
- Miło, że Nerea cię zaprosiła. - Dzięki.
To co, idziemy?
Pewnie.
Dziękuję.
Dobry wieczór.
Dziękuję.
Co to za miny? Co wy, nigdy nie widzieliście jego zdjęć?
Zostań na zawsze
Bo już się trochę pogubiłem
Zapomniałem wspomnieć Że chcę spędzić z tobą resztę życia
Gratulacje.
Nie mówiłeś, że spełniasz marzenia moim kosztem.
Nikt nie pozna, że to ty.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Była ogromna kolejka do łazienki. Gdzie mój kieliszek?
Pamiętasz Alicię? Poznałaś ją,
kiedy pracowałem nad jej nagraniami.
- Byłaś… - Tak.
I jak ci się podoba wystawa?
- No cóż… - Adrián, złotko.
Przyszli kupcy i chcą cię poznać.
- Poważnie? - Chodź.
Idź, skarbie. Ja już jadę. Mam opiekunkę do 22.
Są przepiękne.
To naprawdę dobry sposób na poradzenie sobie z rozstaniem.
Co ty powiesz?
Trzeba odwagi, bo zaakceptować, że przeszłość nie ma znaczenia
i zapomnieć o niej.
- Pójdę oddać płaszcz. - Jasne.
Nie rozumiem, jak Adri mógł wystawić te zdjęcia?
Biedna Val.
Dlaczego? Są świetne.
Dobre kadry, światło…
Ale organizacja jest słaba.
Żadnych informacji ani biografii.
Póki można oglądać jej nagie zdjęcia,
nikt nie będzie czytał ulotki.
- Chcesz wina? - Chętnie.
Dawniej nie miałaś problemu z tym, żebym je wystawił.
Dobrze powiedziałeś: „Dawniej”.
Dobrze, że oddałam ci prawa.
To dla mnie?
Chciałem ci powiedzieć o Alicii, ale…
nie wiedziałam jak.
Gdy się rozstaliśmy, byłem załamany.
Ona była przy mnie i tak jakoś wyszło. Dopiero się poznajemy.
Nie musisz mi się tłumaczyć. Nie jesteśmy już razem.
Wiem, po prostu chciałem.
Tyle lat byliśmy razem.
- Muszę się skupić. - Nie dotykaj aparatu.
- Nie chcę. - No weź.
TYLE LAT BYLIŚMY RAZEM
A może ty piszesz o mnie w książce?
Zaraz wrócę.
Val.
Zajęte!
- Wiemy! - Co one sobie myślą?
Jest muzą tej wystawy. Trochę szacunku.
Odkąd przyszliśmy, próbuję się wyprzeć, że to ja. Dzięki.
- Wszystko gra? - Tak.
Trochę mnie to przytłoczyło.
- Normalne. - Nic dziwnego.
Nie musimy zostawać, jeśli nie chcesz.
Wiecie co?
Podobają mi się.
Są świetne.
- Lubię samą siebie. - My też cię lubimy.
I tak ma być. Tak trzymaj, stara.
Otworzyć drzwi?
- Tak. - To idziemy.
Idziemy.
Chodźmy.
Idziemy.
Przepraszamy.
- A ty dokąd? - Chcę ci coś pokazać.
Co jest?
- Tutaj. - Tutaj? Poważnie?
Brakowało mi tego.
Tyle nieporozumień z powodu braku szczerości.
Skarbie!
Pewnie Joaquín Orta był pod wrażeniem, co?
Nawet nie wiesz jakim!
Rezygnuję z prezentacji.
Jestem zadowolony z efektów mojej pracy.
Doceniam to, że daliście mi szansę i obdarzyliście mnie zaufaniem,
ale z powodów osobistych
muszę odrzucić ofertę i zrezygnować z kampanii.
Zaraz, chwileczkę.
Co się stało?
Ja nie…
W dokumentach jest lista pomysłów na kampanię,
ale tym głównym jest właśnie ten.
Szminka to nie po prostu makijaż. To sposób komunikacji.
- Nie wierzę, że to zrobiłaś. - A ja – że odmówiłeś.
Ustaliliśmy, że będziemy myśleć o dobru obojga.
W sensie zawodowym.
W kwestii związku.
Nie możemy nawet zgodzić się tak, żeby się zgodzić.
Tu się zgadzam.
I jak tam?
Sama nie wiem.
To zabawne, bo jestem głównym punktem wystawy,
ale przekaz brzmi: „Jesteś już nieistotna”.
- Jestem historią. - Skąd ten pomysł?
Tak widzi to nowa dziewczyna Adriána.
Co?
Naprawdę nie rozumiem Borjy.
Ani trochę.
- W końcu! Gdzie byłyście? - Daj mi to.
Co jest, kiepsko się bawisz z Sergiem?
Nie pij tyle, bo zaraz wszystko wyrzygasz.
A bliscy są od tego, żeby trzymać wtedy włosy.
Tak jak wy za każdym razem.
Telefon.
Boże, to znowu Carlos.
Naprawdę…
Jedno nie wie, kiedy zamilknąć, a drugie – kiedy odpuścić.
Może po prostu mu zależy, mimo że tylko się przyjaźnicie?
Wystarczy, że u mnie mieszkasz. Nie mieszaj się w moje życie.
Dobra…
Przynajmniej ktoś się dobrze bawi. Jak twoja dziewczyna?
To nie moja dziewczyna.
- Chyba nawaliłam. - Czemu?
Biorąc pod uwagę mój brak pewności i to, że nie przyszłyście same,
zrobiłam coś, czego nie przemyślałam.
- Że co? - Jestem w kiepskim stanie.
Nie oceniajcie mnie.
Nieźle nawaliłam, co?
Dziewczyny?
Próbowałem dzwonić.
A ja próbowałam nie odbierać.
- Idziemy? - Pewnie.
Kelnerzy są świetni. I catering jest wyśmienity.
Pamiętasz, co mówiłam o tolerowaniu Sergia?
To straszny dupek.
Co? Nie podoba ci się?
To moja przyjaciółka. To niezręczne.
No tak.
Sztuka musi wyciągać cię ze strefy komfortu.
- A nie się podobać? - Nie, wtedy to nie sztuka, tylko ozdoba.
Sztuka musi prowokować.
Powinna nasuwać pytania.
Chodź.
No chodź.
Co widzisz?
Valerię.
Ale co widzisz?
To niby ona, ale jakby inna.
- Inna Valeria. - Właśnie.
Odpuściła kontrolę. Dała się ponieść.
Nie tutaj.
Muszę iść do domu, bo od rana pracuję.
Swoją drogą, sprawdziłabyś się w organizacji imprez.
Musiałabyś tylko wyjść ze strefy komfortu.
Ta seria zdjęć podoba mi się najbardziej.
Patrzę na nie i widzę cząstkę siebie, która wie, czego chce.
Jest nieustraszona.
Cząstkę, której przy tobie nie mogę pokazać.
Co masz na myśli?
Posłuchaj, Víctor.
Nie mam równowagi.
Nie jesteśmy parą, choć tak się zachowujemy.
Raz jesteś zaangażowany, a innym razem nie…
Nie czytałeś mojej książki.
Nie czytałem, ale nie dlatego, że nie chcę.
W powieści pokazujesz, jaka jesteś.
Tak naprawdę.
Gdybym ją przeczytał,
za wcześnie zdobyłbym do ciebie klucz.
Nie chcę tego.
Skończmy z tym wszystkim i bądźmy ze sobą szczerzy.
Zgoda.
Skoro Adrián o nas wie, będzie łatwiej.
Nie powiedziałaś mu.
Ale chcę. Naprawdę.
- Wybacz. - Dobrze, pojadę do domu.
A jutro zadzwonię i się umówimy.
Bez pośpiechu, żadnych podtekstów.
I bez scen, zgoda?
Czekam na jutro.
Dobrze.
No proszę.
- Gratuluję wystawy. - Dziękuję.
Przepraszam. O, tu jesteś.
Borja…
Przykro mi, że odrzuciłeś ofertę, ale nie możesz się na mnie złościć.
Nie prosiłam o to.
To chyba wynikało z rozmowy, co?
Niekoniecznie.
A może i tak. Sama nie wiem.
Jak mogę opierać kampanię na języku makijażu,
skoro nie umiem dogadać się z facetem.
Język makijażu?
W zależności od użytego makijażu
można wyrazić wiele rzeczy, nie używając słów.
- Nieważne. - Co?
No wiesz. Dajmy na to…
Tamta dziewczyna.
Jest kreatywna i ma w nosie, czy to widać.
A więc…
to jest twój pomysł?
Tak.
- Ja też miałem świetny pomysł. - Z pewnością.
Twój jest niebywały.
Tak uważasz?
No wiesz…
To nie tylko makijaż. To twój głos.
Ale mnie podniecają twoje hasła.
Olga już poszła. Ja też będę uciekać. Jestem zmęczona.
„Zmęczona”.
- Tak, a co? - Nie udawaj, Nerea.
Nie chcesz zostać z nami, bo nie jesteśmy tak idealni jak ty.
- Prawda? - Wcale nie.
„Wcale nie”.
Wolę nie być idealną, niż być zimną suką.
Przynajmniej nikt nie ucieka mi z randki.
Co za temperament.
Też dopiero się poznajemy.
Ja nie…
Wybacz, że nie powiedziałem o zdjęciach.
Jako dzieła sztuki są piękne.
Ale z perspektywy byłej
jest do bani.
Nie rozumiem, czemu czujemy się ze sobą tak niezręcznie.
No cóż…
wiemy już, czego nie ma między nami.
To pewnie minie, kiedy odkryjemy,
co teraz między nami jest.
Dzięki, że przyszłaś mnie wesprzeć.
Mówię serio.
Dbaj o siebie.
Ty też.
TANI POKÓJ WE WSPÓŁDZIELONYM MIESZKANIU
Zajmujesz całe łóżko.
Ostrożnie.
ZNAKOMITA PREZENTACJA. MASZ TĘ PRACĘ.
Nie mogę doczekać się, aż zdejmę z ciebie te warstwy
i poznam Valerię ze zdjęcia.
VALERIA FÉRRIZ, OSZUSTKA
KUP TERAZ JEDNYM KLIKNIĘCIEM
POTWIERDZENIE ZAMÓWIENIA
DZIĘKUJEMY ZA ZAKUP!
POBIERZ I PRZECZYTAJ
POBIERANIE
Napisy: Krzysztof Łuczak