SERIAL NETFLIX
FIRMA KURIERSKA TROYA
Siedź spokojnie, przecież prowadzisz.
Znam cię, nie rób tak w trakcie jazdy.
WYBIERANIE: BORJA
ABONENT ZAJĘTY
DÍAZ I PARTNERZY
PANI PROFIL NIE SPEŁNIA WYMOGÓW NASZEJ FIRMY.
KSIĘGARNIA LALÁ
Pewnie nikt nie spędza tu tyle czasu.
Byłaś tu już wcześniej?
Przychodzę co tydzień.
Jestem pisarką.
Niedawno wydałam książkę.
Tę? Sprzedaje się jak świeże bułeczki.
Nie, mojej nie macie na stanie. Sama ją wydałam.
W formie cyfrowej.
Zaryzykowałam,
ale dzięki temu pozostałam wierna samej sobie i…
Razem 32,90 €.
Reklamówkę?
Nie.
Dziękuję.
WITAJ, VALERIA!
DOKONANO PŁATNOŚCI
Dziękuję.
Ile egzemplarzy sprzedałaś?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
Kto zgadnie tę liczbę, dostanie drinka.
KSIĄŻKA TO COŚ WIĘCEJ
- Siedem? - Nie!
Trzy!
Tak!
Właśnie tyle książek sprzedałam. Trzy.
- Żałosne. - A na co liczyłaś?
- Na bestseller po tygodniu? - Ale pocieszenie.
Jesteśmy z Borją trochę do tyłu z reklamą.
Nadal nie odbiera?
Nawet nie da mi się nagrać na sekretarkę.
- Od razu się rozłącza. - Czterdzieści pięć?
- Nie, 55. - W dupę pięść.
Ja czytałam twoją książkę. Jak mówiłam, jestem zachwycona.
Mówisz poważnie?
Zrobiłaś ze mnie królową seksu. Oczywiście, że mi się podoba.
- Ja przeczytałam dwa razy. - Bo nie masz kasy na inne książki?
Owszem, ale też mnie wciągnęła.
- Serio? - Jaki numer?
Przeczytałam całą od razu. Borja się nie odzywa, więc mam dużo czasu.
Cholera jasna.
- Co? - Raz, dwa, trzy.
- Tylko wy kupiłyście. - A twoja rodzina?
Nic nie wie. Adrián też nie.
Piszę tam o zdradzie. Znienawidziłby mnie.
Przecież to może być fikcja literacka.
Powinnam była użyć pseudonimu.
Spokojnie, nikt nie wie o książce.
- Stara! - Na chwilę obecną.
Cierpliwości ze sprzedażą.
Czasem za dużo od siebie wymagamy.
No to zobaczmy!
Dwadzieścia dziewięć!
Słyszałyście? To nie jest zwykła liczba.
To granica wieku, by osiągnąć sukces.
- Dwadzieścia dziewięć? - Stąd twój stres.
I dlatego nie idzie mi z tą prezentacją.
- Za dużo wypiłam. Nie nadążam. - Poważnie.
Kiedy ostatnio byłaś na wakacjach? A ty, ile rozmów o pracę miałaś?
Tylko ja czuję, że muszę odnieść sukces przed trzydziestką?
Po trzydziestce jesteśmy dla ludzi chodzącą macicą.
Mój znajomy rozróżnił kiedyś kreatorki i prokreatorki.
Przecież można być jedną i drugą.
- Albo żadną. - Bingo!
- Ktoś ma bingo? - Nie.
- Opuść rękę. - Tak, tutaj!
- Wygrała. - Nie, to pomyłka.
- Zajmijmy tamten stolik. - Dobra.
Nigdzie nie można z wami wyjść.
- Zaśpiewajmy coś! - Tak!
- Najpierw dopiję. - Ale wstyd.
- Przestań. - Ale nago?
- Tak. - No może topless.
- Chodźmy potem coś zjeść. - Mam randkę z Hoopa.
Nie nadążam za tymi aplikacjami.
Daj się ponieść.
Sergio nadal się nie odzywa?
Olał mnie.
- To chyba dobrze, co? - Też mam randkę.
Podobno mam iść na kolację z Víctorem.
Podobno?
- Coś ty tu dodał? - Curry.
Po co? Jest okropne.
Znam to z Berlina.
- Serio? - Tak.
I co jeszcze?
- Film się zaczyna. - Wisi mi to.
- Przegapimy początek. Jest istotny. - Co z tego?
Chodź.
To podobno jakiś balet.
Tak, to uwspółcześniona wersja Jeziora łabędziego.
Nie tańczą na pointach, tylko…
Co jest?
Wyglądasz zjawiskowo.
Potrzebny ci taki facet do seksu.
Víctor to idealna opcja bez związku.
Oszczędzisz sobie tego całego syfu.
No tak, brak związku ma też swoje plusy.
Nie mów, że chcesz związku.
- Nie powiedziałam. - Pomyślałaś.
- Nie. - Patrzcie na jej minę.
- Jakby kroiła cebulę. - Wyrazista.
- Oczy alergiczki. - Wcale nie.
Ależ skąd.
Ja znam Víctora.
Nie oczekuj lunchów i wspólnego Netflixa.
Nie oczekuję! Zastanawiam się tylko, czy łączy nas wyłącznie seks.
A w czym problem?
To dla mnie coś nowego.
Staram się przyzwyczaić do idei otwartej relacji.
A ty powiedziałaś szefowej o nowej ofercie pracy?
- No proszę! - Ale co?
- Niezła zmiana tematu. - Tylko pytam!
Tak, tak, wiem.
Szefowa dała mi nowy projekt dla siłowni.
A tak swoją drogą,
dostałam darmowe zajęcia aerial jogi i mogę kogoś zabrać.
Idealnie! Val jest otwarta.
Prawda?
Zaraz, chyba już minęliśmy… Co nie?
Tak, to miały być trzy przecznice…
I tutaj…
przy trzeciej… Tutaj.
- Numer 11. To tu. - Zaraz.
- Co? - Uwielbiam, gdy się tak uśmiechasz.
- Zaczekaj, chcę coś razem zrobić. - Tak, ja też.
Ale coś innego, niezwiązanego z seksem.
A przynajmniej na początku, dobrze?
- To idziemy? - Tak.
Na pewno?
- Co to za miejsce? - To znaczy?
- Co tu jest? - Zobaczysz. Niespodzianka.
- Ktoś ci je polecił? - Później ci powiem.
Widzisz tę dziewczynę?
To Luna Miguel. Moja ulubiona poetka.
- Uwielbiam poezję. - Tak, jasne.
To spotkanie z poezją przy drinku.
Ludzie przychodzą jej posłuchać, choć się nie znają.
Rozumiem.
- Víctor, ty znasz moje wiersze na pamięć. - I nie nudzą mi się.
Mówiłem, że lubię poezję.
- Chcesz coś zjeść? - Nie.
A więc byłeś tu wcześniej? Dziwnie tak przychodzić samemu.
- Zwykle przychodzą pary. - Jak my.
Mam na myśli takie prawdziwe pary.
Makaroniki! Posłuchali mojej rady.
Niesamowite, że znasz Lunę Miguel.
Miło, że mogę się czegoś o tobie dowiedzieć.
O nas. O tym, jacy jesteśmy,
jak nas określić.
- Bez pośpiechu. - No jasne.
- Chcesz? - Tak.
Lubię działać powoli, ale lubię też wiedzieć, dokąd zmierzam.
Dlatego zastanawiam się,
czy ty i ja…
Zaraz zacznie się recital.
Ty i ja
powinniśmy usiąść.
Porozmawiasz ze mną?
W każdym języku, ale nie w twoim.
- Dzwonię do ciebie od tygodnia. - Nie kłam.
- Nie odpisujesz na SMS-y. - SMS-y?
Sergio, to koniec. Odpuść. Nie mamy o czym rozmawiać.
Daj mi chociaż pięć minut.
Wybacz, ale miałeś kilka miesięcy.
Dla ciebie odszedłem od Marty.
Chcę być z tobą.
Nic nie powiesz?
Wszystko gra?
Tak, tak.
Jedźmy stąd.
Dziś wyłożę kawę na ławę
Powiem wszystko wprost By w końcu sobie pójść
„Prosisz o wiersz o szczęściu. A co mam powiedzieć?
Wierzę w miłość.
Największym szczęściem jest dla mnie pizza w niedzielę.
Uwielbiam trzymać spermę między nogami,
dopóki nie spłynie, kropla po kropli na zimną podłogę moich snów.
Prosisz o wiersz o szczęściu”…
Chcę być otwarta,
ale chcę też wiedzieć, dokąd to zmierza.
Możemy pogadać później?
Później nigdy nie rozmawiamy. Tylko się pieprzymy.
Przepraszam.
Wstawaj!
„Czytam książkę, której bohaterka zabiła kota”.
Nadepnęłam na stopę. Przepraszam.
„…gdzie kochankowie się rozstają”.
Nie śmiej się.
Nie śmiej się. Mówię poważnie.
Spotykamy się od paru tygodni, a o poezji nie wiedziałam.
Po paru tygodniach wzięłaś ślub z Adriánem.
- A to był kiepski pomysł. - To nie ma nic wspólnego z Adriánem.
Ma. Myślisz o tym, co było i będzie, zamiast cieszyć się tym, co tu i teraz.
Ale jak, skoro nic o tobie nie wiem?
Nie wiem, co lubisz jeść.
Ceviche.
- Ani jaką kawę pijesz. - Americano bez cukru.
- Naprawdę? - Tak.
Kiedy masz urodziny?
Za tydzień.
Tak, jasne.
Poważnie. Za tydzień.
Serio?
Jesteś Wagą?
Przepraszam.
Ile kończy lat?
Nie wiem. Byłam w szoku i nie zapytałam.
No tak. Trzydzieści pięć?
- Nie no, chyba mniej? - Te jasne oczy mogą zmylić.
Powiesz w końcu, co u ciebie?
Wysycham niczym rzeka w suszy. A wiesz, co jest najgorsze?
Skrytykowałam pomysły Borjy, a sama co mam?
Przyszłość i błyskotliwy umysł?
Który nie może wymyślić dobrej kampanii.
Akurat mój najgorszy okres w życiu zawodowym i prywatnym
zainspirował mnie do napisania Oszustki.
Tak, tylko muszę sprzedać więcej niż trzy szminki.
Napisałam do Borjy, żeby kupił książkę na potrzeby kampanii.
I niespodzianka, nie odpisał.
SPRZEDANE: CZTERY
Właśnie kupił.
Przynajmniej wiem, że odbiera wiadomości.
Co kupisz Víctorowi?
Wiem jedynie, że lubi ceviche i americano.
Tylko nie kupuj mu książki kucharskiej.
Gdybym miała jasność co do tej relacji…
- Co to ma do rzeczy? - Dużo.
Mogłabym kupić mu Lata beztroski, ale to saga.
Przecież nie kupię mu wszystkich pięciu.
- To byłoby jak oświadczyny. - Trochę tak.
Może klasyk, Duma i uprzedzenie,
choć to nie byłoby szczere.
Nasza relacja ma w sobie trochę ryzyka.
Wolisz adaptację filmową z 1995 czy z 2005?
Colin Firth!
Ale co za różnica,
adaptacje filmowe zawsze są krytykowane.
To fakt.
Może nie powinnam nic kupować. Między nami nic nie ma.
A może po prostu wybierz książkę i przestań świrować?
Książka to coś więcej.
To słowa, intymność, chwile sam na sam.
To wiadomość sama w sobie.
„Wiadomość sama w sobie”.
No jasne.
No jasne. Chwile. Wiadomość sama w sobie.
- Muszę lecieć do pracy. - Co ja powiedziałam?
- Kocham cię. Dzięki! - Pomóż mi!
Nie mogę!
Pomóc w czymś?
DWA TYGODNIE TEMU
PÓŹNIEJ. CHCĘ…
MARTA NIE PRACUJE. CIĘŻKO SIĘ SPOTKAĆ.
WIDZĘ SIĘ Z DZIEWCZYNAMI.
WPADNĘ O 18. PRAGNĘ CIĘ.
PÓŹNIEJ. CHCĘ WZIĄĆ PRYSZNIC.
NUMER ZABLOKOWANY
W porządku?
Co jest? Całe popołudnie dziwnie się zachowujesz.
Nic się nie dzieje.
Wszystko dobrze, naprawdę.
Jestem przy tobie.
Jeśli chcesz pogadać, coś z siebie wyrzucić…
Nie chcę cię kochać
To już przeszłość
Dzisiejszy dzień nie jest już
Taki sam jak poprzedni
Dzisiejszy dzień nie jest już
Taki sam jak poprzedni
Bo dziś już
Nie w głowie mi wczesne wstawanie
Nie powiesz mi już
Dzień dobry, gdy miniemy się w bramie
Adri!
Przecież mówiłem, że wpadnę po swoje rzeczy, pamiętasz?
- To zły moment? Mogę… - Nie.
- Przepraszam, wchodź. - To zajmie chwilę.
Dziwnie tak
oglądać to mieszkanie jako gość.
Wiem.
To samo czułam po powrocie z Walencji.
Bez ciebie jest jakoś inaczej.
- Piwa? Wody? Herbaty? - Nie, dzięki.
- Dobra. - Chcę poszukać paru negatywów.
Nie mogę ich znaleźć. Mogę się rozejrzeć?
Jasne, szukaj, czego potrzebujesz. Czuj się… jak u siebie.
A jak tam z książką? Kiedy ją wydasz?
Trochę się to opóźni.
Kazali mi wprowadzić parę zmian, a sam wiesz…
- Przyniosę pudełko. - Dobra.
WYBIERANIE: VÍCTOR
Dobrze, że jesteś. Mam rozmowę o pracę.
I jak? Tylko nie mów, że nijako, bo…
- Co jest? - Zablokowałaś Sergia?
Owszem.
A więc to tak.
Daję ci dach nad głową, a ty robisz mi coś takiego?
Niby co takiego zrobiłam?
Pomogłam ci zapomnieć? Pchnęłam cię w kierunku zdrowych relacji?
- Aż uśmiechasz się na myśl o facetach. - To była moja decyzja.
Nie, jego! I w tym leży problem. To zawsze była jego decyzja.
Czy ty siebie słyszysz? Krytykujesz go, bo decydował za mnie,
ale robisz dokładnie to samo.
- Zasługujesz na lepszego. - Lepszego?
Lepszego od kogo? Nie chcę lepszego. Może to ty masz problem?
Ciągle szukasz perfekcji. Spójrz na siebie, bez zagnieceń..
Świat taki nie jest. Nie możesz zmieniać ludzi.
Lepiej zadowolić się byle czym?
Dla mnie zostawił Martę.
- Myślisz, że to coś zmieni? - Chcę się dowiedzieć.
Nie złość się, że chciałam pomóc.
Wiem.
Ale ja go kocham.
Wiem.
I on też to wie.
Zrób coś dla mnie.
Jak bardzo byś go nie kochała…
zawsze kochaj siebie bardziej.
ABONENT NIEDOSTĘPNY
I nic? Jeśli ci się spieszy, mogę…
Mogę zajrzeć do sypialni?
- Umówiłaś się z dziewczynami? - Nie.
Czekam na paczkę. To pewnie ona. Zajmij się…
Tak.
- W porządku? - Nie.
Dzwoniłam, ale miałeś wyłączony telefon. Możemy to przełożyć?
Chodzi o naszą rozmowę?
- Co? - Że nie określiłem naszej relacji?
Skąd.
Nie, tylko… mam migrenę.
O tak, okropną migrenę.
To od ciągłego gapienia się w komputer.
Może i nie chcę przyklejać nam łatki,
może potrzebuję więcej czasu, ale chcę być z tobą.
I…
zapraszam cię na urodziny, które urządza mi rodzina.
Co?
To nic wielkiego, ale chcę im cię przedstawić.
Poważnie?
Poważnie.
Bardzo chętnie.
Ale teraz muszę…
- Odpocząć. Jasne. - Właśnie.
- Brałaś coś? - Nie. Może później coś kupię.
- Idę, bo… - Potrzebujesz ciemności.
Znalazłem je.
A co u ciebie? Jadłaś coś?
W sumie…
APTEKA
PRZYNIOSĘ CI COŚ NA MIGRENĘ.
- Jesteś cały? - Tak.
Robienie zdjęć w parku…
- Nerea Bernal? - Tak, to ja.
Proszę za mną.
No dobrze…
A więc…
przeczytałam pani CV.
Nie pracowała pani w zbyt wielu kancelariach.
Wszystko dobrze?
To ja już pójdę. Szkoda naszego cennego czasu.
- Słucham? - Przerabiałam to.
Pracowałam jedynie u rodziców, a państwo szukają kogoś doświadczonego.
Ciężko na wszystko pracowałam.
Nie wątpię, tylko nie rozumiem…
Nie wie pani, ile rozmów miałam w tym miesiącu.
Mam 29 lat. Moje przyjaciółki zastanawiają się, kiedy osiągną sukces,
a ja – czy zwiążę koniec z końcem. Jestem tym zmęczona.
Nie będę milczeć, kiedy ktoś mnie osądza.
Dziękuję.
Dziewczyny, to moja praca.
Potem opowiecie mi o wrażeniach przy piwie.
- Podobno joga jest bez sensu. - Kundalini tak.
Bez seksu cofam się w rozwoju, a to jest za darmo.
To chyba niebezpieczne.
Dla ciebie wszystkie ćwiczenia fizyczne są niebezpieczne.
Kiedyś byłam u faceta, który miał taką, i nieźle dałam sobie radę.
- Z Tindera? - Nie. Z chińczyka online.
Jesteś niemożliwa.
Drogie panie, zaczniemy od rozciągania.
Umieśćcie lewą nogę w szarfie i otwórzcie prawe ramię.
- Sergio zostawił Martę. - Co?
Chce, żebyśmy spróbowali.
Nadal nie wiem, czy taki toksyczny związek ma szansę.
I zmieniamy nogę.
Przynajmniej macie określoną relację.
Víctor był tylko od seksu, a teraz zaprosił mnie do rodziców.
Co?
- Przepraszamy. - Ponoć to nic wielkiego.
Kino lub seks to nic wielkiego. Ale spotkanie z rodzicami?
A teraz umieśćcie szarfę za łopatkami.
I powoli otwórzcie klatkę piersiową.
- Carmen, poznałaś rodziców Borjy? - Nie.
I dobrze.
- Czemu? - Nadepnęłaś jej na odcisk.
Nie wiem, co w tym dobrego.
Rodzina to kłótnie, problemy i zobowiązania na święta.
Drogie panie, ciszej.
Pochylcie się do tyłu i otwórzcie klatkę.
Tego mi było trzeba.
Dostałam maila z kancelarii z zeszłego tygodnia.
- Dobre wieści? - Wątpię.
Pewnie zostawiłam tam coś więcej niż dumę.
Takie wiszenie jest bezpieczne?
Podobno może zaburzyć równowagę.
Ciesz się, że masz dobre geny, bo fitness nie jest dla ciebie.
- No dobrze, pora na pozycję nietoperza. - Co takiego?
Pochylcie się do tyłu, złapcie szarfę,
i opuśćcie się, łapiąc stopami za szarfę.
A jak kampania, Carmen? Nadal zainspirowana moimi słowami?
„Makijaż to język. Wyraź siebie”.
Brawo, Carmen.
Brzmi świetnie, ale sugeruje, że jeśli nie umiesz robić makijażu,
masz problemy z komunikacją.
Patrzcie. Jednak nie idzie mi tak źle.
I powoli wracamy do góry. Złapcie za szarfę
i podciągnijcie się do góry.
- Val! - Jesteś cała?
- Tak. - Jasna cholera.
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Zapnij pas.
No tak.
- Zaczekaj. - Nie chcę się spóźnić.
Stresujesz się? Nie odezwałeś się ani słowem.
Nie stresuję się. Niejedną przedstawiałem już rodzicom.
Víctor.
- Białe, tak? - Tak.
Liczyłam na mniejsze przyjęcie.
- To też urodziny mojej bliźniaczki. - Masz bliźniaczkę?
Mamo.
Skarbie.
- Co słychać? - Dobrze, a u was?
Dobrze, ale trochę już wypiliśmy.
Zrobiliśmy z tatą degustację przed przyjęciem.
- To Valeria? - Tak.
Valeria.
- Miło cię poznać. - Dzień dobry.
Chodź tutaj.
Pięknie wyglądasz.
- Wzajemnie. - Czuj się jak u siebie. I odstaw to.
- Tam jest czerwone. Rioja. - Dobrze.
- Przedstawić cię reszcie? - Pewnie.
Twoja mama jest urocza.
Carol.
- To moja bliźniaczka, Carolina. - Cześć.
Miło mi. I gratulacje! Który miesiąc?
Ósmy. Nie mogę się doczekać tego kosmity.
- Nie mów tak o moim siostrzeńcu. - Cicho.
To jej mąż, Peter.
Miło mi.
A tutaj, jak się pewnie domyślasz, mój ojciec, Víctor.
Przyniosłam coś na deser.
Wzięłabym więcej, gdybym wiedziała, że będzie tyle osób.
Wystarczy. Dziękuję.
- Gdzie Aina? To młodsza siostra. - Jak zwykle się spóźnia.
Chodźmy zjeść. Siadajcie do stołu.
No już.
Chodź ze mną, zaniesiemy to do kuchni.
- Mamo. - Zaraz ci ją oddam.
- Przepraszam. - Wygląda przepysznie.
Dziękuję.
- Mogę w czymś pomóc? - Nie, usiądź.
- Rioja? - Poproszę.
Cieszę się, że przyszłaś.
Víctor rzadko mówi nam o swoich dziewczynach.
Mówił wam o mnie?
Owszem.
Tak dużo, że aż kupiłam twoją książkę.
Jesteś pierwszą obcą mi osobą, która ją kupiła.
Naprawdę? I nie ostatnią, zobaczysz.
- Jak na razie bardzo mi się podoba. - Też chętnie przeczytam.
Choć chyba nie chcę wiedzieć, jaki brat jest w łóżku.
Jest cudowny.
Mamo, proszę.
- Tak czytałam… - Zabijcie mnie.
Jest seksuologiem. Nie zawstydzisz jej.
Dobrze, że odeszłaś od męża.
- Mamo! - No co, Caro?
Brak satysfakcji z relacji seksualnych
oznacza poważniejsze problemy.
Mówię jako profesjonalistka.
Nie sądziłam, że pierwsza rozmowa z jego rodziną
będzie na temat seksu.
- Wygląda pysznie. Mogę? - Łapy precz.
O czym rozmawiacie?
O książce i scenach seksu z twoim udziałem.
Znasz mamę.
Rozmawiałyśmy o tym, że słusznie rozstałam się z Adriánem.
A rozstałaś się z nim?
Jesteśmy w separacji.
Nadal nosisz obrączkę.
Zabierzemy to. Czekamy na zewnątrz.
- Idź przodem. - Dzięki.
O co chodzi?
- To tylko kawałek metalu. - Wcale nie.
Kiedy na nią patrzę, widzę jego.
Adriána nie ma już w moim życiu.
Nie powiedziałaś, że u ciebie był.
Nie okłamuj mnie tak jak jego.
Mogłeś powiedzieć mi o tym wcześniej, a nie przy mamie.
Chciałam uniknąć niezręcznej sytuacji.
Niezręcznej dla kogo? Ciebie? Nas?
Dorośnij, Val. Powiedz mu w końcu, że…
- Że co? - No wiesz.
Szczerze? Nie mam pojęcia.
Określenie relacji nic nie zmienia.
Powiedz szczerze. Chcesz się rozwieść?
Chyba nie rozumiem.
Nie chcesz nazywać relacji,
ale ja swoją z Adriánem jednak mam nazwać?
Próbuję dorosnąć, ale nie jest łatwo, kiedy otaczają mnie dzieciaki.
- „Dzieciaki”? - Tak.
Sto lat, Víctor.
- Muszę iść. Coś mi wypadło. - Nie szkodzi.
Dziękuję.
Do widzenia.
Wyjdź wreszcie
Z tej ciemności
Jasno robi się już
I rozum idzie w ruch
Jestem gotowa
By dać się w końcu ponieść
W fantazji uciec świat
Choć nie współgra ona ni w takt
Podobno czas leczy rany
Ale chcę zobaczyć
Miasto zalane twymi łzami
Niech wszystko będzie jasne między nami
Czas płynie, a zmian brak
Złamane serce boli tak
Miasto zalane twymi łzami
Niech wszystko będzie jasne między nami
Czas płynie, a zmian brak
Złamane serce boli tak
Krzyczę w ciszy
Żeby nie obudzić
Tego bólu
W innych
Ogniste…
SPRZEDANE: PIĘĆ
…piekło
Które wkrótce stanie się niebem
Mówię ci
Podobno czas leczy rany
Dziewczyny, miałam okropny dzień. Musimy się spotkać.
Nie chcę siebie słuchać, nie chcę myśleć.
Dawno nie wychodziłyśmy.
…a zmian brak
Złamane serce boli tak
Zapomnijmy dziś o wszystkim.
Gratulacje. Zaczynasz w poniedziałek.
Chodź, oprowadzę cię.
Wy pewnie macie co świętować.
Chętnie postawię wam z tego powodu shoty.
Na drinki mnie nie stać.
- Mogę prosić o podpis? - Jasne.
- Proszę. - Świetna reklama. Sama bym kupiła.
- Poważnie? - Tak.
- Do widzenia. - Dziękuję.
Ale ważne, żebyśmy spędziły razem czas.
Przez ten chaos z Adriánem i Víctorem rzadko mówię wam,
że jesteście moją najlepszą historią o miłości.
Napisy: Krzysztof Łuczak