SERIAL NETFLIX
- Co jest? - Co to?
- Jestem. - No hej!
- Chcesz wina? - Białe, poproszę.
Nie wybrzydzaj. Pij to tutejsze, które farbuje zęby.
Poważnie?
Valerii nie będzie?
Nie odezwała się, odkąd dwa dni temu wysłała to zdjęcie.
CO ZA EMOCJE! SAMA WYDAM KSIĄŻKĘ!
- Wygląda przecudownie. - Zdecydowanie.
- A to co? - Podcast od Valerii.
Pamiętacie, kiedy postanowiłam sama wydać książkę?
Do diabła z tym gównem!
- Nie jest dobrze. - Psychika jej siadła.
No dobra.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
SAMOWYDAWNICTWO: DUMA, TORTURA, OKROPIEŃSTWO!
NIE WIESZ, CO ROBIĆ? PISZ
Menu jest po koreańsku.
To prawdziwa koreańska restauracja.
Wybór dania tutaj to jak rosyjska ruletka.
Ja lubię wszystko
poza kimchi.
- Kimchi? - Tak.
Gdzie jest kimchi?
Powinno być gdzieś tutaj.
Albo tutaj. Sama nie wiem.
Nie wiem, gdzie jest. Ale jest zbyt ostre.
Tak dawno nie byliśmy razem na lunchu.
Jesteśmy tacy zapracowani.
A… swoją drogą…
jak twoja prezentacja dla Joaquína Orty?
Dobrze. Sama wiesz.
No właśnie nie.
- Nie wiem, dlatego pytam. - Standardowo. Zbieram pomysły.
Skarbie,
jeśli masz zastój, to mi powiedz.
Mnie samej nie idzie zbyt dobrze.
Nie mam zastoju. Właściwie to idzie mi całkiem sprawnie.
No dobrze.
To o co chodzi? Boisz się, że ukradnę ci pomysły?
- Wcale tak nie myślę. - Myślisz.
- Tak! - Nie.
Nie boję się, że ukradniesz.
Ale nie zaśmiecajmy sobie głów.
A czy ty mi zaśmiecasz głowę?
Dzień dobry.
Dla mnie będzie „bimbibra”
i kimchi.
Dla mnie to samo.
Dziękujemy.
- Nie. - Doprawdy?
- Nie. - Niby czemu?
- To niczego nie dowodzi. - Na pewno?
Tutaj kimchi nie jest takie ostre.
- Jasne. - Mądrala.
SUKIENKA 125 €, BUTY 90 €, NASZYJNIK 25 €
TAK SIĘ STROJĄ BIEDNI…
VALFERRIZ OPUBLIKOWAŁA ZDJĘCIE
TAK SIĘ STROJĄ BIEDNI…
Virginia czeka na ciebie, żeby zacząć spotkanie.
Nie muszę powtarzać?
Spotkanie?
- Spotkanie. - W sprawie projektu wejścia.
A, no tak.
„A, no tak”.
Ostatnio wieszasz się jak stary komputer. Przepraszam.
Słucham, o co chodzi?
Wybacz, pracowałem nad projektem.
Nad tym rudym, który ostatnio wybiegł od ciebie z domu?
Nie sądziłam, że zakochasz się w mężatce.
- Nie jest już mężatką. - Widziałam obrączkę.
Do pracy.
Już idę!
No przecież idę!
- Oddział ratunkowy. - Co ratujecie?
- Ciebie. - Od?
- Od nędzy. - Jakiej nędzy?
- Proszę cię. - Spójrz w lustro.
Wyglądasz, jakby cię kupili na AliExpress.
- Zimno. - Czy ty słyszałaś swoją wiadomość?
Normalnie wariatka.
Po prostu stresuję się książką.
- Jasne. - Nie tylko w tym rzecz.
Wiem, do czego zmierzasz.
- Znam cię. - Lola, co ty!
- Co jest? - Ten bałagan to obraz jej życia.
Pora założyć czyste spodnie.
- To? - To na lato.
- Jestem zajęta. - Różowy czy zielony sweter?
- Zielony pasuje do oczu. - Super.
- Jest tam żółty… - Nie! Ręce do góry.
Do góry, no już.
Kiedy brałaś prysznic?
Musisz oczyścić umysł, przewietrzyć się.
- Mizernie wyglądasz. - Bo nie ma słońca.
- Chanel rouge! - Płakałam, gdy ją dostałam.
- A nie mówiłam? - Chwileczkę.
Nie wychodzę, bo jestem spłukana i mam dużo pracy.
Nie masz iść do Ritza na kawior, tylko na spacer.
Spokojnie.
Problemy poczekają tutaj na ciebie.
Wstawaj!
Gdzie telefon?
- Mam! - Torebka?
- Jest. - Cudownie.
Odnowiona laska gotowa do wyjścia?
- Obecna? - Dobra.
To idziemy!
To słońce jest trochę zdradzieckie.
- Zimno jest. - Nie gadaj.
- Za czym tu stoimy? - Niespodzianka.
Na mojej ostatniej rozmowie było więcej osób.
- Cierpliwości, znajdziesz coś. - To dołujące.
Byłyśmy dzielne, a ty nadal nie masz pracy, a ja – książki.
- Odwaga jest przereklamowana. - Ale masz mieszkanie.
Znowu zaczynasz? Możesz zostać, jak długo chcesz.
Pomyślałam, że z rana mogłabym zawsze troszkę posprzątać.
To miłe, ale nie ma takiej potrzeby.
Ja tego potrzebuję. Czuję się bezużyteczna.
- Dobrze. - A jak tam z Borją?
Na razie jestem wściekła.
Nie chce mi powiedzieć o swoich pomysłach.
- Nie chce ci zaśmiecać głowy. - O co wam chodzi?
Zajmujemy się reklamą, a nie ekologią.
- Powiedziałaś mu o swoich? - Powiedziałabym, gdybym je miała.
- Nic nie wymyśliłaś? - Nie, bo wiem, że konkuruję z Borją.
- To mnie blokuje. - Rozumiem.
- Víctor się odzywał? - Nie.
I tak jest lepiej.
Co miałabym mu powiedzieć?
Nie mówię, że zrobił źle, ale nie tego się spodziewałam.
Sama nie wiem.
Rozmawiałaś z Sergiem?
Stoimy tutaj od dziesięciu minut,
a już omówiłyście Borję, Víctora i Sergia. Co z wami?
- Jesteśmy niezależne. - Ciebie utrzymuje Lola.
Nie mamy 15 lat.
Lubimy filmy, książki. Interesujemy się polityką.
Przez dziesięć minut nie mówmy o…
Gofry!
- I warto było? - Dwadzieścia minut w kolejce.
Masz rację, Nerea. Poświęcamy im za dużo czasu.
Fakt.
Może pomożemy ci z książką?
- Znamy kogoś od projektów? - Ja nie.
Ja znam dobrego grafika. Mogę go zapytać.
Naprawdę?
- A Olga nie jest ilustratorką? - Ta, co wymalowała jej dom? Nie.
Tak, jest.
- W sumie ma u mnie dług. - Na pewno?
Ja mogę ci przygotować plan marketingowy.
- Poważnie? - Pewnie.
Nie wiem, co ja bym bez was zrobiła.
Jedna ze wszystkie…
wszystkie za jedną.
Tak, chyba w snach.
Jak twój satisfyer?
Robi tak…
Naprawdę.
Siedzisz w domu
I wysyłasz mi złamane serce
Pewnego dnia mnie straciłeś
Bo tak to sobie wymyśliłeś
Valeria!
Val!
Podchodzisz do mnie…
Val!
Bo tak to sobie wymyśliłeś
Podchodzisz do mnie Choć dawno odeszłam
Już nie ma mnie tu
I już cię nie pocałuję
- Cześć. - Hej.
Zajmę ci tylko chwilę.
Wejdź.
Nie wiedziałam, że tu mieszkasz.
Bo nie mieszkam tutaj,
tylko pracuję.
Za godzinę mam sesję z body paintingiem.
Skoro już tu jesteś, to możesz mi pomóc
pomalować tylną część płótna.
- To znaczy? - Tyłek.
Pomaluj mi tyłek.
Mój asystent od godziny stoi w korku,
a farba musi wyschnąć przed sesją.
Jasne.
Trzeba pomalować tutaj.
Te dwa miejsca. Nic trudnego, mają ten sam kolor.
Ważne tylko, żeby malować w jednym kierunku.
Dasz radę?
Pewnie.
Czego ci trzeba?
Pamiętasz moją przyjaciółkę Valerię?
Potrzebna jej ilustracja na okładkę książki.
Jest spłukana, ale zapłaci, jak będzie mogła.
Bez ilustracji to nic trudnego.
Wystarczy mi parę dni.
Jeszcze wykańcza co nieco. Wyśle ci to wieczorem.
Dziękuję, wiem, że masz dużo pracy.
A niby skąd? W ogóle już do mnie nie dzwonisz.
Skreśliłaś mnie w swoim notesiku?
Całkiem o nim zapomniałam.
Poza tym wystarczy, że śledzę twój profil.
- Śledzisz? Jakaś ty nowoczesna. - Nie nabijaj się.
Miło cię widzieć, naprawdę.
Bez filtrów.
Jeszcze parę lat temu potrafiłaś sama wypić skrzynkę piwa.
A teraz proszę, winko. Słabiak z ciebie.
Nie, mam celiakię.
To akurat modne.
Myślisz, że jesteś zabawny?
Patrz, co tu mam.
Spójrz tylko na ten skarb.
To z naszego wyjazdu do Wietnamu! Niesamowite.
I daliśmy radę na rowerach jednobiegowych.
Byliśmy szaleni.
Mam też kilka z wyjazdu do Maroka.
Boże drogi!
Nadal rzucasz…
Ciągle je masz.
Stepy syberyjskie, nadchodzimy.
Chciałabym!
Brakuje mi spontanicznych wyjazdów.
Teraz muszę prosić o urlop trzy miesiące wcześniej.
Dorosłość jest do bani.
Ale się wkręciłaś.
- Robisz prezentację? - Nie.
Pomagam Val z promocją książki.
Czemu nic nie mówiłaś?
Chyba nie chciałam ci zaśmiecać głowy.
Rozumiesz?
Joaquín Orta to inna kwestia.
Gdybyśmy nie konkurowali, wszystko bym ci powiedział.
Wiem.
Uwielbiam z tobą pracować.
Wiesz o tym.
Co tam kombinujesz? Brakuje mi tych burz mózgów.
Nic takiego. Sama nie wiem.
Strona dostosowana pod sprzedaż z informacjami o autorce.
Dobrze.
Powinnaś zrobić kampanię w mediach społecznościowych.
Co nie?
Albo nawet…
moglibyśmy razem.
Razem?
Mam propozycję.
- Wyświadczę ci przysługę. - Naprawdę?
Tak, ale nie chcę pieniędzy.
Oczekuję przeprosin.
To chyba ty powinnaś przeprosić.
Niby za co? Co zrobiłam?
Napisałaś „lesba” na domu moich rodziców.
- Zmusiłaś mnie to coming outu. - Niczego nie napisałam.
Byłaś wściekła o ten protest.
Ja i połowa stowarzyszenia. No i?
- To nie ty? - Nie.
Skąd.
Ale dowiem się kto, bo tak się nie robi.
Nie wiem, co powiedzieć.
Sądziłam, że tym przekonam cię, żebyś zrobiła tę okładkę.
Obejdzie się bez tego.
Zrobię to dla ciebie.
Wzrok wędrował od moich oczu aż po usta, czekając na moją reakcję.
Przepraszam, M-30 była tak zakorkowana…
Ja już wychodzę.
Wyślę ci streszczenie, żebyś miała jakąś inspirację.
- Dobrze? - Okej.
Patrzyli na siebie, a odległość nie miała znaczenia,
bo ich myśli się materializowały.
Pamiętasz Amsterdam?
Padli na podłogę i potoczyli się dalej.
Wykopali nas wtedy z hostelu.
O tak.
To nie było fair.
Tylko zabawialiśmy się w pokoju.
Były tam jeszcze cztery inne łóżka.
Widownia nam nie przeszkadzała.
Doskonale to pamiętam.
Ledwie mieściliśmy się w łóżku.
Ręka gładziła moją nogę.
Nie.
Moje kolano.
„Ręka gładziła moje kolano
i szła wyżej, aż do wewnętrznej części uda”.
- Trzeba wymyślić hashtag… - …żeby rozpromować książkę.
Boże. Podnieca mnie, kiedy myślimy tak samo.
A masz może jeszcze jakieś inne pomysły?
- Owszem. - Tak?
Zwiastun książki na stronie, żeby jeszcze bardziej zachęcić ludzi.
I system marketingowy z automatycznym e-mailem.
To bardzo, ale to bardzo
dobry pomysł.
„…moje nogi rozsunęły się,
a dłoń dotarła do szczytu pomiędzy nimi”.
Nic się nie zmieniłeś.
Niezupełnie.
- Poproś o biografię. - I zdjęcia do profilu marketingowego.
- Nie zaśmiecamy sobie głów. - Nie…
Uzupełniamy się.
Zdejmij to.
Może jakaś prezentacja w przytulnej kawiarni?
Dobry pomysł. Można zaprosić influencerów, żeby polecali książkę.
Powiedz mi to.
Pozycjonowanie.
„Palce rozsunęły moją pochwę i weszły do środka”.
Cholera!
Oby to było coś ważnego.
Też lubię wpadać bez zapowiedzi.
Widzę, że nie jesteś sama.
Mogę wejść?
Tak. Jasne.
Musiałeś przyjść akurat teraz?
Kiedy przyszłam do ciebie, byłeś wystrojony
i popijałeś winko ze ślicznotką.
Przychodzisz tutaj, a ja jestem w piżamie
z kokiem na głowie i piję z satisfyerem.
Zrobiłeś to celowo.
Chciałem cię zobaczyć.
Źle mi po naszym ostatnim spotkaniu.
Nie tak powinno ono wyglądać.
Nie.
Wybacz, jeśli zepsułam ci wieczór.
Nie spałem z nią.
Nie wtedy.
Nie spałem z nikim innym, odkąd cię poznałem.
Bez przerwy o tobie myślę.
No proszę.
Chciałabym powiedzieć to samo,
ale akurat miałam towarzystwo.
Zawsze chciałem się dowiedzieć,
jak to działa.
To proste.
Włączasz wibracje,
przybliżasz do cipki
i zwiększasz prędkość.
- W ten sposób? - O tak.
Cudownie.
Teraz przypomina kancelarię rodziców.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
No i pamiętaj…
- Ani słowa. - Żaden problem. Na razie.
Już wiem, dlaczego tak lubię te zdjęcia.
- Jesteś zboczeńcem. - Może.
To też jest sztuka.
Adrián je zrobił.
- Chcę jedno do domu. - Zobaczymy.
- Co jest? - Muszę iść.
- O nie. - Tak.
- Nie. - Tak.
- Po co pracować? - Mam ważne spotkanie.
- Nie wypuszczę cię. - Wypuścisz.
- Nie. - Tak.
- Może zamówimy pizzę? - Nie mam czasu.
- Nie masz? - Nie.
- Na pewno sobie idziesz? - Na pewno.
Zadzwonię.
„Zadzwonię”?
PSIAPSIÓŁKI
ZADZWONIĘ…
CHŁODNE POŻEGNANIE CZY CHCE SIĘ SPOTKAĆ?
JA TAK MÓWIĘ, ALE DLA WAS JESTEM NEREA, ZIMNA SUKA.
JEŚLI CHCE ZADZWONIĆ, TO TO ZROBI.
CZĘSTO TAK MÓWIĘ, ZWŁASZCZA JEŚLI NIE ZAMIERZAM DZWONIĆ.
POGADAMY O TYM WIECZOREM NA KARAOKE.
Szybko się za mną stęskniłeś.
Cześć, Adrián.
PROPONOWANE HASŁA
„Moc uwodzenia”.
„Dodatek do twojego uśmiechu”.
„Jeśli inni będą cię lubić, polubisz siebie”.
Co za bzdury.
Pamiętasz mój czerwony notesik?
Jak mogłabym zapomnieć?
Miał lepsze życie towarzyskie niż ja przez 29 lat.
A co?
- Później ci powiem. - Z kim?
- Przestań! - Backstreet Boys?
Tak!
Nie zaśpiewam tego z tobą. Kochałaś się w Howiem.
Był równie przystojny co Brian i Nick.
- Nie. - Rozumiem ją.
Leciałam na Victorię ze Spice Girls.
A może Ella Baila Sola?
- To były feministki. - Marta i Marilia?
Ile jest piosenek z lat 90.,
w których jest mowa o niezobowiązującym seksie z facetem?
Tej piosenki nie odmówicie.
- Daj „Amores de barra”. - Dobra.
- A może inna? - Poważnie?
To piosenka o szminkach, a ja mam już ich dość przez tę kampanię.
- Nie myśl o tym teraz. - Nie mogę, bo…
zerknęłam na pomysły Borjy.
- Carmen. - Dopiero teraz?
- Serio, Lola? - No co?
- Zawali to po całości. - Jest aż tak źle?
Może w 1980 to byłyby oryginalne pomysły.
Mam! „Juntos” Palomy San Basilio!
- Tak! - Nie, proszę.
Płacimy tutaj za godziny.
Śpiewaliśmy ją zawsze z Adriánem na karaoke.
Podobnie jak 90% Hiszpanów. Nie jesteście jacyś wyjątkowi.
- Poprosił o spotkanie. - Pewnie tęskni.
Jesteś na to gotowa?
Nie mam pojęcia.
Ale dziwnie się czuję bez niego.
Zapewne jest mu ciężko.
Masz zamiar powiedzieć mu o książce?
Coś ty.
Nie może dowiedzieć się, że zdradziłam go z Víctorem.
Na pewno schudł.
Strasznie chudnie, kiedy się zamartwia.
To dość delikatna sprawa.
Co założysz?
Stój!
Poważnie? Chcesz się tak ubrać?
- Ale że jak? - Tak seksownie?
Jesteś okrutna.
Koleś jest zdruzgotany,
a ty nagle postanawiasz się wystroić?
Trochę wyrozumiałości.
Dobra.
- Poproszę burgera. - Co ty robisz? Odbiło ci?
- No co? - Nie możesz z nim jeść.
To potrwa za długo.
Weź coś małego, w razie gdyby było niezręcznie.
Wtedy zawsze możesz uciec.
Poproszę piwo.
- Tak lepiej? - Nie. Żadnego alkoholu.
Musisz mieć trzeźwy umysł.
Dobra.
- Poproszę herbatę. - Dobrze.
Już wiesz, co mu powiesz?
Jak się masz, Adri?
Jakim prawem mnie o to pytasz?
I co teraz?
- Będzie w kiepskim stanie. - Musisz być asertywna.
To będzie katastrofa.
Asertywna, nie negatywna. Będzie dobrze.
Niech życie rozkwita
Gdy się tego nie spodziewasz
Niech przeciera swój własny szlak
I rośnie niczym pnącze
Niech porwie mnie wiatr
I zabierze ku nowej przyszłości
Chcę wrócić do mych korzeni
I wyzbyć się strachu
Cześć.
Przepraszam.
Jak się masz?
- Hej. - Cześć.
- Usiądziemy? - Tak.
Cieszę się, że cię widzę.
Widziałem cię ostatnio w metrze.
- Kiedy? - Nie zauważyłaś mnie.
Próbowałem cię dogonić, ale było za późno. Alegoria naszego związku.
Jak się masz?
Dobrze. Dużo pracy.
- Dwa piwa. - Tak. Nie!
- Nie? - Nie.
Poproszę herbatę.
- Herbata i piwo. - Dobrze.
Dziękujemy.
Pracuję nad serią zdjęć.
- Naprawdę? - Tak.
- I pracuję dla magazynu podróżniczego. - Cieszę się.
- Dzięki. - W ogóle nie schudłeś.
Nie.
Mam na myśli, że świetnie wyglądasz.
Dzięki.
No tak.
Noszę ją tyle lat, że bez niej czuję się naga.
- Z obrączką czuję się… - Bezpiecznie.
Tak.
Ja swoją zdjąłem przed wejściem.
Jestem gotów na nowy rozdział.
Zrozumiałem to tamtego dnia
w metrze.
Twój pociąg odjechał, ale mnie to już nie bolało.
To dobrze.
Tak.
Chciałbym omówić parę kwestii,
które chodzą mi po głowie.
Byłem wczoraj w banku i rozmawiałem…
W tej pustce Którą zostawiłeś we mnie
We mnie
Nie pamiętam nawet, co zrobiłeś
Ani kiedy odszedłeś
Nie zostało mi nic
Nic
Nauczyłam się żyć pomimo blizn
- Val? - Przepraszam.
Tak, tak, wspólne konta.
- Zgadzasz się? - Tak.
Dobrze.
Jeśli pasuje ci w tym tygodniu,
daj mi znać, to załatwimy to razem.
W porządku.
Nic
Ale koniec końców
Zapomniałam cię zapomnieć
- Co ty tu robisz? - Cześć.
Hej. Wejdź.
Przyniosłam ci okładkę książki.
Przepiękna.
- Cudna. - Serio?
- Dzięki. - Żaden problem.
Przyszłam w złym momencie?
Nie, akurat robię pranie.
Chodź.
Robisz pranie czy koktajl Mołotowa?
Cholerka.
Chyba nigdy wcześniej nie robiłaś prania.
Czyli nie robiłaś?
- Rodzice cię nie nauczyli? - Też tego nie robili.
- Robiła to Estela. - Estela?
- Nie śmiej się. - Przepraszam.
Próbuje być trochę bardziej niezależna i trochę mniej…
Rozpuszczona.
- Też tak uważasz? - Proszę cię.
Masz prawie 30 lat i nie umiesz robić prania.
Ale nic nie stoi na przeszkodzie, skoro chcesz się nauczyć.
Najważniejsze, żeby oddzielić jasne od ciemnych.
Gotowe.
No dobrze, a…
co się stanie, jeśli jednak zmieszam te dwa różne kolory?
Gdybyś tak zrobiła,
twoje bluzki nie byłyby już takie idealne.
Carmen.
Pomyślałem, że moglibyśmy sobie taki kupić.
- Co ty robisz? - Podoba ci się?
Przestań, bo narobimy sobie wstydu. Skup się.
Co sądzisz o tej? Może kolor trochę dziwny,
ale to nic, bo w końcu maluję usta dla siebie, a nie dla innych.
To po co pytasz mnie o zdanie?
No tak.
Rozumiem. A może ta?
Widziałeś?
Ta tutaj.
Ta ma bardziej radosny kolor, nie?
Trochę jak ja.
Uważam, że szminka powinna oddawać mój nastrój,
a nie być dodatkiem.
Dobrze wiedzieć.
Spróbuj tę.
Skarbie, to nie jest szminka, tylko rozświetlacz.
- No tak. - Tak.
O!
Spójrz na tę. Ta jest ładna.
Jest delikatna. Dodaje tylko trochę połysku.
Ale wyjść bez makijażu to nie to samo co wyjść nago.
Tak, wiem.
Makijaż dla kobiety to możliwość, a nie przymus.
A czytanie moich pomysłów to możliwość czy przymus?
Bo akurat wszystkie burzysz.
No tak.
Co jest?
- Nie możesz ich przedstawić. - Widzisz?
To upokarzające, kiedy ktoś próbuje poprawiać twoją pracę.
- Wiem. - A zwłaszcza ty.
Mówisz o zaufaniu i współpracy.
- Grzebałaś w moim komputerze. - Nie mieszajmy życia prywatnego z pracą.
Z tym się zgadzam.
No dobrze.
Co robisz?
A ty dokąd, Borja? Zaczekaj. Nie zostawiaj mnie tak.
Borja, zaczekaj.
Dokąd idziesz?
Idź do siebie, a ja do siebie. Zobaczymy się na prezentacji.
- Nie. - Wtedy nic się nie pomiesza.
Ale…
Boże.
- Jesteś seksi, kiedy się tak skupiasz. - Co ty tu robisz?
- Ostatnio się nie odzywasz. - Taki był mój zamiar.
Chyba nie zrozumiałeś, że to koniec.
To celowa zagrywka? Mam cierpieć?
Jesteś książkowym przykładem palanta.
Przerabialiśmy już tę historię.
Mówisz, że to koniec,
a po dwóch tygodniach uprawiamy cudowny seks.
To opowiem ci inną historię.
Mówię, że to koniec, i nie dzwonię.
Przychodzisz, ale cię ignoruję, bo mam dużo pracy.
- Spotkajmy się. Pogadamy. - Nie.
- Taka jesteś zajęta? - Aż kupiłam nowy notesik.
I wiesz co?
Nie ma cię w nim.
ŻEGNAJ, SERGIO
ODPADY W MORZU I ICH WPŁYW NA ŚRODOWISKO
JUŻ PRAWIE GOTOWE!
OSZUSTKA DODANA POMYŚLNIE!
GRATULACJE! TWOJA KSIĄŻKA JEST JUŻ DO KUPIENIA.
Dziewczyny, stało się.
Książka jest już w sieci.
Bardzo wam dziękuję, i nie tylko za pomoc przy jej wydaniu.
Lola, dziękuję, że zmotywowałaś mnie, by zrobić ten krok.
Gdyby nie ty, siedziałabym w domu w dresie i w ogóle bym się nie kąpała.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
WIADOMOŚĆ
DWIE WIADOMOŚCI
Dzięki, Nerea.
Nie bałaś się zmian, żeby żyć w zgodzie z samą sobą.
Dzięki tobie nie boję się i skupiam się na przyszłości.
LOLA, ODBIERZ TELEFON. MUSIMY POROZMAWIAĆ.
ODSZEDŁEM OD MARTY. ZADZWOŃ, PROSZĘ.
NUMER ZABLOKOWANY
Carmen, dzięki tobie wiem,
że niewyrażone emocje się blokują.
Kiedyś powiedziałaś: „Jeśli chcesz płakać, płacz.
Chcesz się śmiać? Śmiej się.
Nie wiesz, co robić? Pisz”.
To dzięki wam
Oszustka to jedynie tytuł książki autorstwa Valerii Férriz.
Życie jest zbyt krótkie, żeby wiecznie czekać.
Jeśli się czegoś chce, trzeba działać.
Napisy: Krzysztof Łuczak