Nie, to też moja książka.
- I moja. I Nerei. - Ja ją napisałam.
- Czemu zatrzymałaś? - Mam klaustrofobię.
- Co jest? Spóźnię się. - Tu nie chodzi wyłącznie o ciebie.
- Słucham? - Mamy dość.
Nie bierzesz tego, czego chcesz, a potem nękasz nas wiadomościami,
bo nie akceptujesz własnych decyzji.
Nie dam rady.
- Zaczynam panikować. - Możesz przestać?
Po prostu bądź szczera sama ze sobą.
- Jak ty z Borją? - To cios poniżej pasa.
Nie wszystkie mamy taką siłę woli.
- Aż takiej nie ma. - Jak to?
Ty mi powiedz.
Nie wiem, co było w Kambodży, ale jak na świeżo wyoutowaną
jesteś strasznie zamknięta.
Nie kłóćcie się. To nic nie da.
Carmen ma rację. Val, powiedz, co się stało.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
TYDZIEŃ WCZEŚNIEJ
PRZESTAĆ UCIEKAĆ
TRZY TYGODNIE TEMU
POCZEKAM, AŻ ZADZWONISZ, ALE NIE BĘDĘ CZEKAŁ WIECZNIE.
Dziewczyny, wróciłam z Walencji do wielkomiejskiej rzeczywistości.
Na plac Memoria Trans.
Robi się.
Wiem, że się nie odzywałam,
ale musiałam odpocząć i nacieszyć się siostrzenicą.
Wyślę wam zdjęcie. Jest już taka duża.
Swoją drogą, Carmen, siostra była zachwycona prezentem.
Szczerze mówiąc,
wyjazd do Walencji wcale nie pomógł. Nadal nie odpisałam Víctorowi.
Nie mogę znieść presji tej odpowiedzialności.
Czeka na panią Joaquín Ortal, wiceprezes firmy Jorge Rubia.
Zapraszam za mną.
Dziękuję.
Jestem pisarką, ale przy nim brakuje mi słów.
No i ten drugi też nie daje mi spać.
Pierre Duvont. Nie śmiej się, Nerea.
Wiem, uważasz, że to śmieszne imię.
Jedziemy autobusem?
Och, Lola. Chciałabym mieć wszystko poukładane jak ty.
Skoro jesteście już na bieżąco z moim smutnym życiem,
to spotkajmy się później, opowiecie mi, co u was nowego.
WARUNKI UMOWY
AUTORKA VALERIA FÉRRIZ ZAMIAST WŁASNEGO NAZWISKA
UŻYJE PSEUDONIMU PIERRE DUVONT
AUTORKA OTRZYMA 15 000 €
No co jest?
Poważnie, nie widzisz, że tak nie możesz, koleś?
15 000 € PSEUDONIM
PODPIS AUTORA
Zatrzymajmy się.
Jeszcze coś. Temat: dylemat wydawniczy.
Wpis „głodująca pisarka” ładnie wygląda w biografii,
ale co mam robić? Zaprzedać duszę wydawnictwu?
Czy może zachować godność i targać walizkę przez Madryt?
Kurwa mać.
Do jasnej cholery.
Pieprzona walizka.
TY TRZY TYGODNIE TEMU
POCZEKAM, AŻ ZADZWONISZ, ALE NIE BĘDĘ CZEKAŁ WIECZNIE.
HEJ, CO TAM?
Czekaj, doślę emotkę.
Przepraszam, masz rację.
To ty chciałeś się spotkać przed pracą.
Już jestem z tobą.
Opowiedz o przeprowadzce. To willa, tak?
Zgadza się.
Studio ją wyremontowało, a rodzice postanowili ją zatrzymać.
Mi też czasem pozwalają zatrzymać dokumenty z tłumaczenia.
- Tak że mam tak samo. - No tak.
No co?
Obiecałem sobie, że o to nie zapytam. Wiesz, o co chodzi.
Nie mam bladego pojęcia.
- Oj, masz. - Nie, naprawdę.
- Jakieś wieści od Valerii? - Wiedziałam.
Wysłała mi ośmiominutową wiadomość.
- Co u niej? - Nie wiem, nie odsłuchałam jej.
Nie ogarniam…
Nie daje żadnych znaków życia. Jest niemożliwa…
chaotyczna, niezdarna, niepewna…
ale i tak ją uwielbiam.
Taka już jest Val.
Nie chcę dłużej czekać na telefon.
Jako jej przyjaciółka wiem, że potrzebuje czasu.
Ale jako twoja przyjaciółka radzę ci,
żebyś przestał wgapiać się w telefon.
Dziś ci go konfiskuję.
Żadnych zdjęć.
Proszę, nie rób mi zdjęć.
Nie rób mi zdjęć. Nie chcę!
Przestań, muszę się skupić.
- Nie. - Nie dotykaj aparatu.
Ale ja nie chcę.
Kiedy twoje oczy
Spotkały moje
To była miłość od pierwszego wejrzenia
To było przeznaczenie
Z samego rana
Przebudziłam się i westchnęłam
Bo śniło mi się twoje ciało
Splecione z moim
A ty…
Możesz udawać, że tego nie dostrzegasz
Możesz to negować
Możesz pójść swoją drogą
A ja pójdę swoją
Możesz mi mówić, że się boisz
Ale ja też się boję
Ale mocne.
Możesz myśleć, że to tylko przypadek
Ale powiem ci prawdę
I jeszcze obrót.
Ale powiem ci…
Prawdę
- Dokąd idziemy? - Tutaj!
- No proszę! - Cześć.
No ładnie kazałaś nam siebie szukać.
Ale się stęskniłam!
Myślałam, że pójdziemy do kawiarni.
Nie mam kasy. Tutaj jest taniej i ładniej.
To fakt.
O tak, pięknie tu.
Czekajcie, aż przyjdzie Carmen. Zaraz podziurawi trawnik szpilkami.
Mam bezglutenowe piwo i ogórki konserwowe.
Chyba cię wycałuję.
- Dziewczyny! - To ona!
Co za ruchy!
- Seksbomba! - Ostrożnie!
Hej!
Trzeba było mówić, że pijemy w parku.
- Wzięłabym djembe. - Proszę, jakie paniusie.
Robimy piknik. Wyjdzie trzy euro na głowę.
Trzy?
Moja Kambodżanka.
- W ogóle się nie opaliłaś. - Nie.
Dobrze, że wróciłaś. Byłyśmy bliskie wszczęcia poszukiwań.
- Wiem, trochę się odcięłam. - Trochę?
Pisałam częściej, a byłam w innej strefie.
- Jak było w Walencji? - W porządku.
Spędziłam trochę czasu z rodziną. Ale wy opowiadajcie.
A ty gdzie byłaś taka wystrojona?
Właśnie.
Jorge Rubio dostrzegł w tobie nieporównywalny talent.
- Dziękuję. - Podobnie jak u Borjy.
Zaproponowaliśmy mu pracę.
Naprawdę?
Nie wiedziałam.
Nie spodziewaliśmy się, że zmienisz zdanie.
No tak.
Czasem trzeba przemyśleć swoje priorytety.
- Zgadza się. - Tak.
Mam pomysł.
Może pokażesz mi swoje pomysły na kampanię nowych szminek?
Słucham?
Borja nie podpisał jeszcze umowy.
Poproszę go o to samo i dopiero potem podejmę decyzję.
Tak, wiem, nawaliłam.
Znał nas jako zespół, więc sądziłam, że przyjmie nas razem.
Powiedziałam, że sama pogadam o tym z Borją.
Ja wiem, że to może trochę jak nóż w plecy, ale…
Bo tak jest.
Ale ja pierwsza dostałam propozycję.
Tyle że odmówiłaś.
- Tak, ale to nie takie proste. - Przeciwnie.
Nie. To moja praca i mój facet.
Chcesz rzucić pracę przez faceta?
- Wyluzujcie. - Ale to nie fair.
On przyjął pracę bez wahania. Czemu ja nie mogę?
Owszem, masz rację.
- Dobrze. - Jak on na to zareagował?
Problem w tym…
Drugie nazwisko to Ferrar, tak?
- Ferrer. - Dobrze.
- Na pewno to zrozumie. - Okłamałaś go. On nie kłamał.
Dobrze, jestem okropna.
Wcale nie. Weź trochę wyluzuj.
Wróciłaś z ciepłego, ale oziębła jesteś jak cholera.
- Stało się coś między tobą a Glorią? - Nie, wszystko gra.
To opowiedz o wycieczce.
Ty lepiej powiedz, co z Pierre’em Duvontem.
Przecież nagrałam wam wiadomość.
Miałam tryb samolotowy.
Nie będę kłamać. Nie odsłuchałam.
I mówicie, że to ja się nie odzywałam?
No tak.
Też nie odsłuchałam. Ostatnio dużo pracuję.
Bez przerwy.
Jestem wykończona.
Mówiłam, że nadal nie wiem, co zrobić.
Potrzebuję kasy,
ale Oszustka to osobista książka.
Ja brałabym pieniądze.
Sama niby mam godność, ale nie mam pracy i nocuję u Loli.
Kasa to jedno. Przez książkę rozpadło się moje małżeństwo.
Nosi tytuł Oszustka. I jeszcze do tego mam podpisać ją pseudonimem?
Ale w wiadomości mówiłam, że to nie jedyny problem.
Niech zgadnę. Zielonooki?
Od kilku tygodni go ignorujesz.
Powiedział ci?
Byłam u niego w biurze.
W czym mogę pomóc?
- Dzień dobry. - Witam.
Tak.
Wie pan…
- Jest może Víctor Andradas? - Ojciec czy syn?
Mam nadzieję, że syn.
Chwileczkę.
JAK BYŁO W WALENCJI? TWOJA MAMA POWIEDZIAŁA, ŻE WRÓCIŁAŚ.
JESTEM CIEKAW, CO U CIEBIE SŁYCHAĆ.
Hej!
Víctor, ktoś do ciebie.
- Przed chwilą tu była. - Jakaś klientka?
Raczej nie.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Spłoszyła mnie wiadomość od Adriána.
Rozstaliście się. Możesz robić, co chcesz.
Ale nadal czuję, jakbym go zdradzała.
To kwestia twojej głowy.
A z tobą co?
Bardziej martwisz się o byłego niż o sympatię.
To nie fair. Dla żadnej strony.
No tak.
Wiem o tym. Ale przy nim się stresuję.
I…
troszeczkę…
No wiecie.
Podnieca mnie.
Wyślę ci adres jego nowej willi.
Myślę o Víctorze i…
Ja pierniczę!
Jasna cholera! Co za obrzydlistwo!
A mówiłam, żebyśmy poszły do kawiarni.
PODPIS AUTORA
UŻYJE PSEUDONIMU PIERRE DUVONT 15 000 €
Coś się chyba źle wydrukowało.
- Moje CV? - Tak.
Widzę tutaj tylko jedną pracę i jakiś wolontariat.
Brakuje reszty historii zatrudnienia.
Ale to nic. Opowiedz mi.
Pracowałam w kancelarii Bernal i Partnerzy.
Byłam też koordynatorką stowarzyszenia feministek.
I?
Co i?
To mam już tu napisane.
To całe twoje doświadczenie?
Pracowałam dla jednej firmy,
ale mam doświadczenie w sprawach handlowych, cywilnych, rodzinnych…
W kancelarii rodziców.
Jestem prawnikiem, a rodzice mają kancelarię.
Mam prawo w małym palcu, więc to chyba nie przestępstwo?
PSIAPSIÓŁKI
ROZMAWIAŁAŚ Z BORJĄ?
NIE. ZĄB STRASZNIE GO ROZBOLAŁ. TO NIE BYŁ DOBRY MOMENT.
DZIŚ MAMY IMPREZĘ Z NASZĄ OBECNĄ AGENCJĄ.
NIGDY NIE BĘDZIE DOBRY MOMENT. ZRÓB TO CZYM PRĘDZEJ.
POWIEDZ MU NA TEJ IMPREZIE.
Za dziesięć minut zacznie działać znieczulenie. Zaraz wracam.
Musimy pogadać o pracy.
- W tej chwili? - Tak.
Spokojnie, nie chodzi o agencję, tylko o… Joaquína Ortala.
- Joaquína Ortala? - Tak. Posłuchaj.
Wiem, że zaproponował ci pracę.
Tyle że tę samą pracę zaproponował wcześniej komuś innemu.
- Komuś innemu? - Tak.
A ten ktoś
z różnych powodów nie mógł wtedy ogarnąć swoich priorytetów.
No i po zastanowieniu postanowił poprosić o to stanowisko.
- Moje stanowisko? - Owszem.
No i tym kimś…
jestem ja.
Poważnie?
Ja też chcę dostać tę pracę.
- Też na to zasługuję. - I teraz mi o tym mówisz?
Ale…
Wybacz, ale jestem w szoku.
Nie wierzę, że masz o mnie takie zdanie.
Popatrz tylko na swoją reakcję.
Dlatego nie powiedziałam ci wcześniej.
BY POZBYĆ SIĘ POKUSY, TRZEBA JEJ ULEC
- Pewnie szybko się brudzi. - Nogi z kanapy.
Rozchmurz się. To była dopiero pierwsza rozmowa.
- Jeśli wszystkie będą takie… - Będzie dobrze.
Wymiary się nie zgadzają. Na pewno nie ma dwóch metrów.
To nie są wymiary, tylko cena. Dwa tysiące euro.
Cholercia.
Chyba IKEA byłaby lepsza.
W IKEA to nawet drzewo trzeba samemu ściąć.
Tutaj meble są warte swoich cen.
Trochę za mały dla nas obu, co?
Nie szukamy kanapy dla nas obu, tylko dla ciebie.
Skoro dla mnie, to kupię w IKEA.
Coś nie tak?
Owszem. Robisz to samo, co podczas wycieczki.
- Niby co, jeśli można wiedzieć? - Traktujesz mnie jak bogatą lalunię.
To się tak nie zachowuj.
Wybacz, że lubię wygodne kanapy
i wodę w butelkach.
A do tego kawę z pianką i wymyślne szamponiki.
- I piwo z butelki. - Z puszki smakuje jak metal.
Tak już jest w klasie średniej.
Mam.
Rioja. Wyborna.
Nie wiedziałam, że znasz się na winach.
Nie znam się. Wziąłem najdroższe.
Może zjemy u ciebie? Umieram z głodu.
Kim jesteś i co zrobiłeś z Sergiem?
Sądziłam, że filmy, kolacje i inne rzeczy, które robią pary, to nie dla ciebie.
To nie kwestia romantyzmu.
Chodzi o przetrwanie.
Miałem spotkanie i nic nie jadłem…
A wiesz, ile kalorii spalamy.
Może weźmiesz jeszcze jedno wino?
- Jeszcze? - Bardzo chce mi się pić.
- No dobrze. - To idź.
Wina są tam.
O proszę, ty tutaj?
Mieszkam z tobą, a to okoliczny sklep.
To dziwne, że piję piwo tylko z butelki?
Nie miałaś nocować u Glorii?
Jestem zmęczona. Zostanę w domu. To był okropny dzień.
To tym bardziej przenocuj u Glorii.
Nie mam ochoty.
Wydaje mi się, że właśnie tego ci trzeba.
Przytuli cię, wyliże ci.
- Zjedzmy razem kolację. - Mam konferencję do tłumaczenia.
Teraz?
Już jestem spóźniona. Zaniesiesz mi to do domu?
- Dzięki. - A wózek?
To nie mój. Gdzie ja mam głowę?
Pa.
- Stawiam kolację. - Nie jemy u ciebie?
Jesteś głodny. Lepiej, żebym ci nie gotowała.
A co z winem?
Wychodzimy stąd.
- Od razu? - Tak.
- Jesteś pewna? - Lola?
Cześć, jestem Sergio.
Nerea.
Dla ilu osób będzie to guacamole?
No wiesz, czasem wpadają ludzie, których nigdy byś się nie spodziewał.
Klienci byli chyba zadowoleni, co?
- Tak? - Tak.
- Zdecydowanie. - A ty? Jesteś zadowolona?
O tak, impreza się udała.
Przygotujcie mi raport rynkowy
o najlepszej marce szamponów w Europie.
Niech Carmen się tym zajmie. Potrafi radzić sobie sama.
Owszem. Ale na rynku jest wiele szamponów.
Raport powinien uwzględnić też kwestię konkurencji.
Tak, ty się znasz na szamponach, skoro rwiesz innym włosy.
- Przemyślałeś sobie to. - Tak, kiedy ty się podlizywałaś.
Dość tego. Powiecie mi, co się dzieje?
No dobrze. Ogarnijcie to jakoś i razem przygotujcie raport.
Oboje jesteście dobrzy.
Ale razem jesteście lepsi.
Boże!
Idź pierwszy.
Nie spodziewałeś się mnie, ale miałam straszną ochotę cię zobaczyć.
Hej.
Nie.
To jest to.
Nie spodziewałeś się mnie, ale…
Przepraszam.
Wybacz.
- Nie, nie. - Ja…
- Przepraszam. - Zaczekaj.
Valeria.
Zaraz wrócę.
Zaczekaj.
- Valeria, nie uciekaj. - Mogłam zadzwonić. Idiotka ze mnie.
- Daj mi wyjaśnić. - Nie ma potrzeby. Jest w porządku.
- Wcale nie. - Późno już.
UPS! BRAK ŚRODKÓW!
Ponad miesiąc czekałem, aż zadzwonisz, napiszesz, polubisz zdjęcie…
Co niby miałem zrobić?
Być cierpliwym.
Jeśli ci zależy, jesteś cierpliwy.
Nie wiedziałem, czy nie wróciłaś do Adriána.
- Mogłeś zapytać Lolę. - Tak zrobiłem.
Ale nie chcę wypytywać Loli.
No dobrze.
Krótkie podsumowanie.
Mam piękną siostrzenicę o imieniu Mar.
Wróciłam do Madrytu
i nadal nie wiem, co zrobić z książką.
Nie jestem z Adriánem.
A teraz wyszłam na idiotkę.
Coś ty, Val. Ona…
Virginia to przyjaciółka.
Przyjaciółka?
Tak, ona…
No cóż…
Musimy o tym teraz rozmawiać?
Nie, wracaj do domu, do przyjaciółki.
- Nie masz prawa się złościć. - Właśnie że mam.
Nawet jeśli to nie fair.
A teraz pozwól, że pojadę do domu.
- Zamówić ci taksówkę? - Nie.
Jestem spłukana. Muszę jeździć busem, dopóki nie podpiszę kontraktu.
Nie wiem, czy zapłaciłam już
Za wszystkie wyrządzone szkody
Może to było zbyt wiele
Dla mnie to było zbyt wiele
Usłyszałam dźwięk
Mych łamiących się kości
A moja dusza
Opuszcza me ciało
Mój umysł nie zazna spokoju
W ciemności
Nie da się tańczyć
Nie potykając się
POCZEKAM.
POCZEKAM, AŻ ZADZWONISZ,
ALE NIE BĘDĘ CZEKAŁ WIECZNIE.
Chwileczkę!
- Fantastycznie! - Hej.
Borja jest wściekły. Tak się nie da pracować.
- Cześć! - Cały czas?
Musimy dziś skończyć raport, ale nie wiem, jak to zrobimy.
Boże drogi!
- Spóźniłam się? - Owszem.
Nie zamówiłyśmy jeszcze. Val nie ma.
Sushi?
Raczej coś taniego i sycącego. Jestem głodna.
O, nagranie od Valerii. Zanim przyjedzie, zdążymy odsłuchać.
Zobaczmy.
Przepraszam, że nie dałam znać, ale nie przyjadę.
Postanowiłam podpisać kontrakt. Akurat teraz są wolni.
Tak, to osobista książka, przez którą rozpadło się moje małżeństwo…
Ale żeby uciec z godnością, trzeba móc zamówić taksówkę.
- Fakt. - O co chodzi?
Kończę. Nie chcę się spóźnić. Odezwę się później.
- Myślicie to samo co ja? - Postępuje słusznie.
- Nie może podpisać. - Coś się stało.
- Nie ma kasy. Jakaś taksówka… - Jeszcze raz.
…rozpadło się moje małżeństwo…
Ale żeby uciec z godnością, trzeba móc zamówić taksówkę.
- Płakała. - Skąd wiesz?
Hamburgery?
Głos jej drżał jak w trakcie świątecznych reklam.
I jak z darowizną na akcję charytatywną.
Dostała wtedy chanel rouge.
- Chodziło o darowiznę. - Nie jestem pewna.
- Abonent, do którego dzwonisz… - Wyłączyła.
- Wiedziała, że zadzwonimy. - Może jest w metrze.
- Frytki czy łódeczki? - Wiesz, gdzie to wydawnictwo?
- Wiem. - Świetnie.
- Żartujecie sobie? - Nie.
- Poważnie? - Idziemy, Nerea.
- Zaraz będziemy jeść. - Chodźmy.
- Już zamówiłam! - I co?
„Już zamówiłam”.
Nie rób tego!
Jasna cholera, Lola.
- Pilna sprawa! - Nie!
- Co tu robicie? - Popełniasz błąd.
- Miałyście jeść lunch. - Tak, miałyśmy.
Nie chcesz tego, znam cię, rudzielcu.
Nie do końca. Farbuję włosy.
- Serio? - Nieistotne.
To nie książka Duvonta, tylko twoje życie.
- Musi mieć twoje nazwisko. - To moja książka.
Nie, to też moja książka.
- I moja. I Nerei. - Ja ją napisałam.
- Czemu zatrzymałaś? - Mam klaustrofobię.
Co jest? Spóźnię się.
- Tu nie chodzi wyłącznie o ciebie. - Słucham?
Mamy dość. Nie bierzesz tego, czego chcesz,
a potem nękasz nas wiadomościami, bo nie akceptujesz własnych decyzji.
Nie dam rady.
- Zaczynam panikować. - Możesz przestać?
Po prostu bądź szczera sama ze sobą.
- Jak ty z Borją? - To cios poniżej pasa.
Nie wszystkie mamy taką siłę woli.
- Aż takiej nie ma. - Jak to?
Ty mi powiedz.
Nie wiem, co było w Kambodży, ale jak na świeżo wyoutowaną
jesteś strasznie zamknięta.
Nie kłóćcie się. To nic nie da.
Carmen ma rację. Val, powiedz, co się stało.
Poszłam do Víctora. Był z jakąś inną.
I tyle?
Nie warto tracić pewności siebie przez faceta.
- Lola spotyka się z Sergiem. - Ty suko.
Może sama posłuchaj swoich rad.
Trochę tu gorąco, co?
Widuję się z nim tylko dla seksu.
- Nic nie mówiłaś. - Żebyście mnie nie oceniały.
Nie chciałaś usłyszeć prawdy.
Kurwa mać.
No dobrze.
Skoro tak szczerze rozmawiamy,
nie wiem, czy uda mi się utrzymać związek z Borją.
Wcale nie podobało mi się na wycieczce.
Z Glorią nic mnie nie łączy.
Nie wiemy nawet, czy chcemy wspólną kanapę.
Chodźcie tu.
Carmen, jesteś jedną z najwspanialszych osób, jakie znam.
Jeśli ty nie potrafisz pogodzić życia prywatnego z pracą,
to nie wiem, kto potrafi.
Lola, Sergio to gnojek, i dobrze o tym wiesz.
Tak, to gnojek.
Ale ma fajnego fiuta.
Nie możesz go tolerować tylko dla fiuta.
Nerea.
Jeśli nie chcesz z kimś dzielić kanapy,
to może to nie jest ktoś dla ciebie?
- To nie kwestia zamówienia taksówki. - Co?
W nagraniu mówiłaś:
„Żeby uciec z godnością, trzeba móc zamówić taksówkę”.
Może po prostu musimy
przestać uciekać.
…zaprowadzicie stażystów…
Co tam?
Musimy pogadać.
O tak.
Hej.
- O co chodzi? - Wejdź.
Posłuchaj.
Pomyślałam sobie,
że może konkurentami będziemy na pół etatu,
każdy z własną przestrzenią,
a parą na pełny etat?
Wiesz, ja…
Dopóki będziemy szczerzy, to będzie zaszczyt z tobą konkurować.
Popełniasz wielki błąd.
Być może.
Ale ten błąd będzie miał moje nazwisko.
O, tak mi się podoba.
Nie chcę.
- Co jest? - Nie chcę.
Nie chcę tego.
Co się stało?
Zabierz swoje rzeczy i wyjdź.
Mówisz poważnie?
Po prostu…
nie warto.
Taksi?
Nie, dziękuję.
Napisy: Krzysztof Łuczak