‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ค่ะ ฉันว่างแน่นอนค่ะ
‪เริ่มวันจันทร์ได้เลยค่ะถ้าคุณต้องการ
‪ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากเลย
‪ดูแลสุขภาพนะคะ
‪ฉันได้งานที่นิตยสารแล้ว
‪ดีมาก!
‪แก ดีมากเลย ยินดีด้วยนะ
‪เธอสมควรได้งานแล้ว เหมาะสุดๆ
‪- ขอบคุณนะ ‪- ฉันบอกแล้วไง
‪หางานในวาเลนเซียมันยากกว่าหาที่นี่อีก
‪ฉันจะเริ่มงานวันจันทร์ ฉันจะเริ่มวันจันทร์
‪- ฟังนะ ‪- อะไร
‪มาฉลองงานแรกของเธอในมาดริดกัน
‪เรารอจนกว่าฉันจะได้ ‪เงินเดือนก้อนแรกจากมาดริดได้ไหม
‪ไม่
‪ลอล่า ไม่ ฉันรู้จักเธอดี ไม่เอา
‪มันดูเป็นงานส่วนตัวนะ
‪- ก็ใช่ แล้วยังไง ‪- ไม่ ไม่เอาน่ะ
‪- ฟังนะ วาล เธอเข้าไปก่อน ‪- ไม่
‪ใช่ เข้าไปเลย
‪แก ที่นี่สุดยอดมาก
‪นี่อะไรเหรอ
‪ไม่รู้สิ แปลกใช่ไหม
‪ดูสิ อันนี้น่าสนใจกว่าอีก
‪แต่...
‪ยินดีต้อนรับสู่มาดริดจ้ะ
‪สุดยอดไปเลย
‪นี่...
‪แด่งานแรกของเธอ
‪ฉันเป็นเด็กฝึกงานนะ
‪- แด่งานแรกของเธอ ‪- ก็ได้
‪แก เราเด่นมากเลยนะ ‪ทุกคนแต่งตัวจัดเต็มกันหมด
‪เราดูอย่างกับเด็กฝึกงาน
‪ซึ่งพิสูจน์ว่าไม่มีใครสนใจเด็กฝึกงาน ‪ฉันจะจำไว้นะ
‪ยกเว้นเขา
‪เขาน่ารักใช่ไหม
‪ตั้งแต่เรามา เขาก็มองเธอไม่หยุดเลย
‪- เธอคิดว่างั้นเหรอ ‪- ฉันไม่คิดงั้นนะ ฉันรู้แบบนั้นเลย
‪- เวรแล้ว เขามาแล้ว ‪- ปล่อยเขาไป
‪- ฉันจะพูดอะไรดี ‪- ไม่ต้องพูด ให้เขาพูดสิ
‪- ว่าไง ‪- สวัสดี
‪ผมเห็นคุณแอบเข้ามา
‪แต่จะทำเป็นไม่เห็นแล้วกันนะ
‪- ขอถ่ายได้ไหม ‪- ค่ะ
‪ได้เลย
‪- ขอโทษครับ ชื่ออะไรเหรอ ‪- วาเลเรียค่ะ
‪วาเลเรีย คุณช่วยขยับเข้าใกล้ ‪เพื่อนหน่อยได้ไหม แสงมันดีกว่าน่ะ
‪- ได้ค่ะ ‪- ขอบคุณ
‪เดี๋ยวฉันไปเอาอีกแก้วก่อนนะ
‪แล้วก็ปล่อยให้เพื่อนฉัน ‪ทำให้คุณตาพร่าด้วยแสงของเธอ
‪คุณชื่ออะไรคะ
‪อาเดรียนครับ
‪(การพบกันในช่วงสั้นๆ)
‪(เท่านั้นเอง)
‪(จบบริบูรณ์)
‪(สร้างจากนิยาย ‪โดยเอลิซาเบท เบนาเวนต์)
‪(คนเสแสร้ง ‪โดยวาเลเรีย เฟอร์ริซ)
‪สวัสดีค่ะ ชุส ฉันจะส่งนิยาย ‪เรื่องแรกไปให้คุณนะคะ
‪หวังว่าคุณจะชอบนะคะ ‪แล้วก็ขอบคุณมากๆ ที่ให้โอกาสนะคะ
‪ช่วยแจ้งข่าวฉันด้วย ดูแลตัวเองนะ
‪(ถึง ชุส@พับลิชชิง.อีเอส)
‪(ไฟล์คนเสแสร้ง)
‪(วิกเตอร์ - เรียบร้อยไหม)
‪(ฉันเพิ่งกดส่งค่ะ)
‪(ผมหมายถึงคุณคุยกับสามีคุณรึยัง)
‪(ยังค่ะ สตอกโฮล์มเป็นยังไงบ้าง)
‪(ประชุมเยอะมาก แล้วก็หนาวด้วย ‪เมื่อไหร่คุณจะให้ผมเจอคุณอีก)
‪(มันเดือนนึงแล้วนะ)
‪(ยินดีกับนิยายด้วยนะ ‪ผมภูมิใจในตัวคุณมาก คนเสแสร้ง)
‪(8. การละไว้)
‪- อาดรี ‪- วาล
‪ผมเพิ่งได้เงินสามพัน
‪เป็นค่าโฆษณาถุงเท้าพวกนี้ ‪ในวิดีโอล่าสุดของผม
‪ดีเลยค่ะ
‪คุณเหลือวันหยุดอีกกี่วันครับ
‪ฉันว่าน่าจะเจ็ดนะ
‪งั้นมากับผมสิ
‪วาล ผมว่าตอนนี้เหมาะ ‪จะไปขับรถเที่ยวที่จอร์เจียที่สุดแล้ว
‪ถ้าผมได้เงินเยอะแบบนี้เรื่อยๆ ‪ผมก็ทำรายการที่อยากทำได้
‪- อาดรี ตอนนี้มันไม่ ‪- ผมรู้ว่าคุณไม่อยากใช้เงินเยอะ
‪ไม่ต้องห่วง ผมจะจัดการทุกอย่างเอง
‪อยู่กับผมสักอาทิตย์นะ ‪แล้วผมจะอยู่ต่ออีกสักสองสามอาทิตย์
‪ฉันเพิ่งส่งนิยายไป
‪ผมมั่นใจว่ามันต้องดังแน่ๆ
‪เรื่องก็คือ...
‪ตอนนี้ฉันรู้สึก...
‪ว่างเปล่า
‪ฉันว่าฉันเที่ยวไม่ไหวหรอกค่ะ
‪แค่นั้นเหรอ
‪ฉันจะไม่ไปเที่ยวจอร์เจียกับผู้ชาย ‪ที่ฉันเพิ่งเจอเมื่อสองเดือนก่อนหรอก
‪ทำไมต้องจอร์เจียล่ะ
‪ผมคลั่งประเทศนั้นมาหลายปีแล้ว
‪วาล มันมีภูเขาแล้วก็โบราณสถานสุดยอดมาก
‪ผมอยากเช่ารถตั้งแคมป์ ‪แล้วก็หายไปกับกล้อง
‪ลิสบอน
‪พวกเขาบอกว่ามันเป็นเมืองที่สวย ‪แล้วก็มีร้านหนังสือดีๆ ด้วย
‪ผมไม่ชอบปลาคอดขนาดนั้น
‪แต่มันก็ไม่ได้จะเป็น ‪ทริปกินสักหน่อย จริงไหม
‪ไม่ใช่
‪ลิสบอนกับคนแปลกหน้า
‪ฉันไม่รู้จะบอกพ่อแม่ยังไงดี
‪- พวกเขาจะเข้าใจใช่ไหม ‪- ไม่รู้สิ
‪ตอนที่คุณบอกพวกเขาว่าคุณจะไป...
‪ก็...
‪ฮันนีมูน
‪อะไรนะ
‪ค่ะ ฉันว่าพวกเขาจะเข้าใจนะ
‪คุณอยากไปเมื่อไหร่
‪- ลูกจ๊ะ มีไฟล์ของมอนเตสไหม ‪- มีค่ะ แม่
‪ดีมาก การพิจารณาคดีเริ่มกี่โมงนะ
‪อีกไม่นาน ช่วงสายๆ
‪- เราไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันไหม ‪- ได้ ไว้ผมจะโทรหาทีหลังนะ
‪ลูกจะไปด้วยกันไหม
‪เนเรีย
‪หนูไม่อยากทำงานกับพ่อแม่แล้วค่ะ
‪อะไรกัน
‪พ่อแม่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนูเป็นยังไง
‪- ลูกไม่สบายเหรอ ลูก... ‪- ไม่ แม่ หนูสบายดี
‪หนูเป็นเลสเบี้ยน
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪สุดยอด ต้องอย่างนี้สิแม่
‪แล้วเป็นยังไงบ้าง
‪พวกเขาขึ้นรถแล้วขับไปเลย
‪แค่นั้นเหรอ ไม่มีอะไรแล้วเหรอ ‪ไม่แม้แต่ "ไว้เราค่อยคุยกันทีหลัง" เหรอ
‪ฉันบอกเธอแล้วว่าพอทิ้งระเบิดลูกนี้ไป ‪พวกเขาก็จะหยุดคุยกับฉัน
‪พ่อแม่ฉันคิดว่าเลสเบี้ยน ‪เป็นพวกไม่เคยแว็กซ์หรือใส่สีชมพู
‪เธอทำอะไร
‪หาบุหรี่
‪ไซดาไม่ทิ้งอะไรไว้เลยเหรอตอนเธอไป
‪การเป็นเลสเบี้ยนมันไม่เป็นอะไรเลย ‪แต่เป็นมะเร็งปอดนี่... ไม่ใช่แล้ว
‪ฉันหงุดหงิดไปหมดแล้ว
‪พอแล้ว
‪เธอควรภูมิใจในตัวเองสิ
‪มันจบแล้ว
‪เธอทำสิ่งที่เธอต้องทำ ลองคิดดูสิ
‪เธอไม่รู้สึกดีขึ้นเหรอ
‪เธอทำได้แล้วนะ ‪เธอทำได้แล้ว ตอนนี้มันจบแล้ว
‪ใช่
‪- ใช่ ‪- สุดยอดมาก
‪นี่ เธอจะว่าอะไรไหมถ้าฉันมาอยู่กับเธอ ‪หรือเธอมีนักท่องเที่ยวอยู่ที่นี่
‪ไม่มี หลังจากเจอคนรัสเซียสองคนนั้น ‪ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก
‪- อ้อ ใช่ ‪- ไม่นะ
‪แต่เธออยู่ได้
‪- นาน... เท่าไหร่ก็ได้ ‪- จริงเหรอ
‪ขอบคุณ แค่จนกว่าฉันจะหางานได้
‪แล้วก็เช่าห้องหรือสตูดิโออยู่
‪มันคงจะแค่เดือนเดียว
‪หรือมากสุดก็สองเดือน
‪เราคิดว่าครีมนี้สมบูรณ์แบบมาก ‪แต่ไม่ใช่ครีมของสาวสมบูรณ์แบบ
‪สูง เตี้ย ผอม อ้วน ต่างชนชาติกัน
‪เพราะเราไม่มีนางแบบ คุณเป็นนางแบบของเรา
‪เราเคยคิดเกี่ยวกับแคมเปญ ‪การตลาดตามท้องถนน
‪ลองนึกภาพคุณกำลังรอรถเมล์
‪แล้วคุณเห็นโฆษณาที่ป้ายรถเมล์
‪แต่ครั้งนี้ มันไม่มีโปสเตอร์
‪ครั้งนี้...
‪มันมี...
‪(คุณคือนางแบบของเรา)
‪กระจก
‪แล้วคุณเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก
‪มันไม่มีนางแบบ
‪คุณคือนางแบบของเรา
‪ไม่ได้เรื่องเลยเนอะ
‪คุณน่าจะเปลี่ยนยี่ห้อนะ ‪อันนี้ไม่ได้เรื่องเลย
‪ใช่ค่ะ รสชาติมันไม่ได้เรื่องจริงๆ
‪คุณทำงานที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว การ์เมน
‪ตุลานี้ก็ครบห้าปีแล้วค่ะ
‪ฉันเป็นเด็กฝึกงานที่นี่ แล้วสุดท้ายก็อยู่ที่นี่ค่ะ
‪เคยคิดจะเปลี่ยนงานบ้างไหม
‪อย่างทำงานในโปรเจกต์ที่ยากกว่านี้ ‪มีหน้าที่รับผิดชอบมากกว่านี้
‪ฟังนะ ผมชอบวิธีที่คุณคิดจริงๆ
‪ผมคิดว่าคุณเป็นคน...
‪กล้าและฉลาด
‪ไม่มีใครเคยขายแคมเปญ ‪ให้ผมได้เร็วขนาดนี้เลย
‪- คุณทำให้มันดูง่ายมากเลย ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ผมอยากได้คุณมาร่วมทีม
‪อะไรนะ
‪ผมกำลังสร้างแผนกการตลาด ‪เราจะได้ทำแคมเปญของเราเอง
‪ผมอยากให้คุณเป็นคนดูแล
‪ฉันเหรอ
‪ใช่ คุณนี่แหละ
‪ผมนึกถึงใครที่เก่งกว่านี้ไม่ได้แล้ว
‪เงินเดือนระดับอาวุโส
‪คุณว่าไงครับ
‪ฉันภูมิใจในตัวเธอมากนะ ‪แล้วก็เธอด้วยที่ให้เขามาอยู่ด้วย
‪ยินดีต้อนรับ ผู้ลี้ภัย
‪ที่รัก ทำไมมาอยู่ในนี้ ‪วันนี้อากาศดีมากเลยนะ
‪นั่นแหละ ระเบียงคนแน่นไปหมดเลย
‪- แล้วนี่ก็ช่วงเครื่องดื่มลดราคา ‪- ที่รัก เธอทำดีแล้ว
‪ขอบใจนะ
‪- แด่เธอ เนเรีย ‪- ใช่ แด่เธอ
‪ใช่ แด่เธอเลย
‪นี่ ทำไมมาสายล่ะ
‪ไม่มีอะไร เรื่องงานน่ะ
‪เรื่องงานเหรอ
‪เรื่องก็คือ...
‪เพื่อนร่วมงานคนนึงที่บริษัท
‪เธอน่ารำคาญเป็นบ้า ‪แล้วก็พูดพล่ามไม่หยุดเลย
‪เพราะ... เธอได้ข้อเสนองานที่ดีสุดๆ
‪ที่จริงแล้ว มันดียิ่งกว่าดีเลย ‪สุดยอดมาก
‪เธอไม่แน่ใจว่าจะทำยังไงดี ‪เธอมีความสุขกับที่บริษัทนะ
‪แล้วเพื่อนร่วมงานก็เป็นแฟนเธอด้วย ‪เหมือนฉันกับบอร์ฮา
‪แล้วถ้าเธอรับงาน ‪พวกเขาก็จะไม่ได้ทำงานด้วยกัน
‪อีกแล้ว แล้วยัยน่าสงสารนั่นก็เละไปหมดเลย
‪บอกเพื่อนเธอว่า ‪อย่าเอางานกับแฟนมารวมกัน
‪- ใช่ ‪- แล้วบอกเธอให้รับงานนั้นเดี๋ยวนี้
‪- เดี๋ยวนี้เลย ‪- เดี๋ยวนี้
‪ฉันก็บอกเธอแบบเดียวกันนี่แหละ
‪แต่เธอแค่ไม่เชื่อ ไม่รู้สิ
‪ใช่ ยังไงก็เถอะ ยินดีกับเพื่อนเธอ ‪เรื่องข้อเสนองานด้วยนะ
‪- ใช่ ‪- ยินดีด้วยนะ
‪- บอกเธอว่า ‪- ดีที่สุด
‪ลืมเรื่องเพื่อนฉันไปเถอะ ตกลงไหม
‪แล้วเธอล่ะ เธอเป็นยังไงบ้าง
‪ข้อความเสียงของเธอทำเราสงสัยนะ
‪ฉันรับไม่ไหวแล้ว สาวๆ
‪ฉันจะไปจากอาดรี
‪- เธอจะแต่งงานเหรอ ‪- ใช่
‪เดี๋ยวนะ
‪- แน่ใจเหรอ ‪- ใช่
‪ใช่ แน่ใจจริงๆ
‪การเป็นนักฝัน เธอต้องมีใครสักคนเคียงข้าง ‪ที่ฝันมากพอๆ กับที่เธอฝันนะ
‪และสิ่งสำคัญที่สุดคือเขาทำฉันมีความสุขจริงๆ
‪- จริงเหรอ ‪- มากเลย
‪- เธอร้องไห้เหรอ ‪- อะไร
‪- จริงด้วย ‪- เปล่าซะหน่อย
‪เราแค่กินเบียร์ไปสี่ขวด แล้วฉันก็...
‪ใช่ ลอล่าร้องไห้
‪นี่ค่ะ เบียร์สี่ขวดกับหนึ่งช็อต
‪- ยินดีกับงานแต่งด้วยนะคะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪นี่ ทำไมเธอไม่ดื่มด้วยกันสักแก้วล่ะ
‪- งั้นก็ได้ค่ะ ‪- เอาเลย
‪แด่งานแต่งของเธอ
‪และแด่เรา
‪และแด่ปาร์ตี้สละโสด
‪นี่ แล้วงานแต่งเมื่อไหร่เหรอ ‪หลายคนชอบฤดูใบไม้ผลิมากกว่า
‪แต่ถ้าเป็นฉันคงฤดูใบไม้ร่วง คนจะได้ไม่ตาย ‪จากภูมิแพ้ที่งานเลี้ยงฉลอง
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪- เธอเป็นนักวางแผนงานแต่งเหรอ ‪- ฉันทำด้านโฆษณาน่ะ เรียนใกล้จบแล้ว
‪โอเค งั้นเธอก็ช่วยอะไรฉันได้สิ
‪บอกฉันทีว่าทำยังไงเจ้านายผมเทาสุดหล่อ ‪ของเธอถึงจะสนใจฉัน
‪ถ้าเธอช่วยฉัน เขาก็จะเชิญเธอไปงานแต่ง
‪- คนนั้นเหรอ ‪- จริงเหรอ
‪- อะไร ฉันว่าเขาเซ็กซี่ออก ‪- ก็...
‪- พรุ่งนี้วันเกิดเขา ‪- เยี่ยม
‪แวะมานะ
‪ฉันว่าเราต้องเป็นเพื่อนซี้กันแน่
‪ใช่เลย
‪เธอบอกเขารึยัง
‪ฉันกำลังจะบอกเขาเช้านี้ ‪แต่เขาตื่นเต้นสุดๆ
‪กับการวางแผนไปเที่ยว
‪กับฉัน...
‪ที่จอร์เจีย
‪ตอนนี้ถ้าฉันได้ไปเที่ยวก็คงดีมากเลย
‪- แต่เป็นฉันจะไม่ไป ‪- ฉันก็ไม่
‪หรือเธอจะไป...
‪แล้วบอกเขาที่นั่น
‪ถ้าฉันบอกเขาที่บ้านไม่ได้
‪- ฉันว่าฉันก็คงบอกที่คอเคซัสไม่ได้ ‪- ใช่
‪สิ่งที่แย่ที่สุดคือวันนี้ควรจะเป็น ‪วันที่ฉันมีความสุขที่สุด
‪แต่ฉันไม่รู้สึกอยากฉลองเลยด้วยซ้ำ
‪ไม่เลยสักนิดเหรอ
‪นิดเดียว
‪- อาจจะนิดเดียว ‪- ต้องอย่างนี้
‪เมื่อไหร่เธอจะรู้วันตีพิมพ์
‪น่าจะอีกอาทิตย์นะ
‪นั่นแหละที่ทำให้ฉันยังไปต่อได้
‪- เวรเอ๊ย ฉันทำพังสุดๆ ‪- พอแล้ว
‪หยุดคิดเรื่องที่ทำลงไป ‪แล้วมาสนใจเรื่องที่ต้องทำดีกว่า
‪ไม่ต้องห่วง อาดรีเป็นผู้ชายมีเหตุผล
‪เขาจะเจ็บมากไหม เจ็บอยู่แล้ว
‪เขาจะฟังเธอไหม ฟังอยู่แล้ว
‪เขาก็แค่จะยอมรับมัน ‪เหมือนอย่างที่เราทุกคนทำ
‪นี่มันเครียดสุดๆ
‪พี่สาวฉันโทรมา
‪โอเค 12 นาที
‪- ไปโรงพยาบาล ‪- อะไรนะ
‪- เดี๋ยวนี้ ‪- ได้
‪- รถเข็นด้วย ‪- โอเค
‪- ของใช้เด็กด้วย ‪- อะไรนะ
‪- กระเป๋า! ‪- โอเค
‪กระเป๋า
‪มันควรจะทุกๆ ห้านาทีไม่ใช่เหรอ
‪พวกเขาไม่ส่งฉันกลับบ้านหรอก ‪ฉันมีเส้นอยู่
‪โอเค
‪เขาอยู่ไหน โทรหาไฮเมหน่อย
‪ได้
‪ไฮเม
‪- เขาไม่รับ ‪- บอกอะไรฉันสักอย่าง
‪เผื่อฉันจะใจเย็นลง
‪ฉันจะทิ้งอาเดรียน
‪บ้าไปแล้วเหรอ ‪เธอจะแต่งงานจริงๆ เหรอ
‪- เรายังไม่เจอเขาเลยนะ ‪- ดีแล้ว
‪เขาคงไม่อยากแต่งงานกับฉัน ‪ถ้าเขาเจอทุกคน
‪เธอนี่เหลือเชื่อจริงๆ เธอทำแบบนี้ ‪เพื่อให้เป็นที่หนึ่งสักครั้งใช่ไหม
‪- พี่คิดว่าเพราะแบบนั้นจริงๆ เหรอ ‪- ก็ใช่น่ะสิ
‪เธอเกลียดที่ฉันเป็นที่หนึ่งทุกอย่าง
‪พูดตรงๆ นะ ฉันเกลียดที่พี่ ‪เอายาสระผมฉันไปใช้โดยไม่ขอมากกว่า
‪แค่บอกให้รู้ไว้นะ ฉันจะไม่บอกพ่อกับแม่
‪ฉันคิดว่าจะส่งบัตรเชิญไปให้พวกเขา
‪มีอะไร เด็กคลอดรึยัง
‪ขอล่ะ พวกเขาส่งเธอกลับบ้าน ‪เธอใจร้อนสุดๆ
‪หลานคุณเลื่อนนัด ‪ที่จะได้เจอหน้าแม่ตัวเอง
‪นั่นน่ะสิ
‪ดูโรงแรมนี้สิ มันอยู่ตรงกลางเลย ‪แล้วก็มีบริการเช่ารถด้วย
‪- ว่าไง ‪- ดูดีนะคะ
‪คุณอยากได้อะพาร์ตเมนต์มากกว่าไหม
‪ไม่ค่ะ โรงแรมก็ใช้ได้แล้ว
‪งั้นให้ผมจองเลยไหม
‪- สุขสันต์วันครบรอบปีที่สองนะครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪คัปเค้ก
‪- คุณชอบไหม ‪- ชอบมากค่ะ สุดยอดเลย
‪นี่ ลองอันนี้สิ
‪- ผมมีเซอร์ไพรส์ให้คุณนะ ‪- อะไรคะ
‪จดหมายจากสำนักพิมพ์
‪ตายแล้ว
‪ว่าไง
‪ไม่ พวกเขาบอกว่ามันเขียนได้ดีมาก ‪แต่พวกเขาไม่สนใจ
‪เหมือนที่ผ่านมา
‪ที่รัก ทำไมคุณไม่พักหน่อยล่ะ
‪ไม่รู้สิ มันมีแต่ข่าวร้ายมาสองปีแล้ว
‪ฉันจะไม่หยุดเขียนหรอก
‪ไม่มีอะไรเติมเต็มฉันได้เท่านี้
‪คุณไม่ให้โอกาสตัวเองได้ชอบอย่างอื่นเลย
‪ฟังนะ ผมแค่จะบอกว่า...
‪อย่าปล่อยให้ตัวเองทรมาน ‪กับสิ่งที่อาจจะไม่มีวันเกิด
‪ผมรู้ว่ามันเป็นปรัชญาห่วยๆ ‪แต่ผมคิดแบบนั้นนะ
‪ฉันจะไม่หยุดค่ะ
‪ไม่อยู่แล้ว
‪วาล
‪วาล ให้ผมจองเลยไหม
‪เรารอจนพรุ่งนี้ได้ไหมคะ
‪ฉันจะไปนอนแล้ว เหนื่อยมากเลยค่ะ
‪ได้สิ
‪(ความเจ็บปวด-ความรัก)
‪(แม่)
‪ว่าไง
‪ฉันเพิ่งเห็นเซอร์คิโอ
‪เขาอยู่กับผู้หญิงคนนึง
‪เมียเขาเหรอ
‪ถ้านั่นคือมาร์ทาฉันก็อยากรู้ว่า ‪เธอซื้อครีมลดริ้วรอยที่ไหน
‪ขอล่ะ ยัยนั่นมากสุดก็ 22 เท่านั้นแหละ
‪- เธอหาอะไร ‪- บุหรี่ที่เธออยากได้เมื่อวานไง
‪เราเคยลึกซึ้งกันตั้งขนาดนั้น
‪- เธอยังติดสินะ ‪- ไม่มีทาง ฉันแค่สูบเข้าสังคม
‪- ฉันหมายถึงเซอร์คิโอ ‪- อย่าเวอร์น่ะ
‪เราแค่เข้ากัน...
‪ได้ดี
‪ดีมากๆ
‪มันหาได้ไม่ง่ายนะ
‪แต่มันจบแล้ว จบเรื่องแล้ว
‪ปิดคดี... แล้วเธอเป็นยังไง
‪ฉันส่งประวัติไปสองสามที่ ‪แล้วก็นั่งคิดมาสามชั่วโมง
‪ว่าจะโทรหาพ่อแม่ดีไหม
‪บ้านนี้ไม่มีบุหรี่เลย
‪ไปเที่ยวสิ
‪ตอนนี้บ้านเธอไม่ได้อยู่ในมาดริดแล้วนะ
‪ฉันติดเงินพ่อแม่สามพัน ‪แถมยังมาอาศัยเธออยู่
‪ฉันไปได้ไกลที่สุดก็แค่ ‪เมืองตาลาเบราเดลาเรย์นา
‪สักสองวัน
‪ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ
‪รู้ไหมว่าฉันคิดถึงอะไรที่สุด
‪ล้อตู้เสื้อผ้าของเธอ
‪เธอนี่มันงี่เง่าจริงๆ
‪- อยากกินกาแฟไหม ‪- ไม่ล่ะ ขอบคุณ
‪ผมเห็นคุณแล้วคุณก็เห็นผม
‪ให้ตายเถอะ เราทำลายโลกด้วยกัน ‪ได้สุดยอดมากเลยนะ
‪ผมยังคิดถึงมันนะ
‪การทำลายโลกกับคุณ
‪ผมเลยอยากเจอคุณ
‪แด่ทีมครีเอทีฟที่ดีที่สุด ‪ตั้งแต่เพ็กกี้ โอลสันและดอน เดรเปอร์
‪คุณนี่ไร้สาระจริงๆ
‪"ไร้สาระ" เหรอ คุณเห็นหน้า ‪ฮอร์เก รูบิโอไหม เขาชอบเรามากนะ
‪ค่ะ วันนี้ก็เท่านี้แหละ
‪ไว้ดูพรุ่งนี้กัน คุณก็รู้ว่ามันเป็นยังไง
‪พวกเขาอาจจะ...
‪พวกเขาอาจจะไปหาบริษัทอื่นหรือ...
‪หรือแยกเราออกจากกันก็ได้
‪ดูเหมือนเราจะประชุมกันคนละที่นะ
‪นี่...
‪คุณเคยคิดเรื่อง...
‪ไม่รู้สิ ออกจากบริษัทไหม
‪ก่อนหน้านี้ก็เคยนะ
‪รู้สึกเหมือนตอนแรกๆ ‪ผมอยู่ในสภาพเคยชินน่าเบื่อๆ
‪แต่ตั้งแต่เราเป็นทีมเดียวกัน มันก็ดีนะ
‪อย่าหัวเราะสิ ผมจริงจังนะ
‪ผมรักการทำงานกับคุณ
‪ผมสนุกมากเลย คุณไม่สนุกเหรอ
‪สนุกค่ะ
‪สนุก
‪ฉันก็ชอบทำงานกับคุณเหมือนกัน
‪และฉันก็คิดว่าเราเป็นทีม ‪ที่ดีที่สุดที่เคยมีมาเลย
‪พวกนั้นจะตายกันหมด
‪แล้วฉันก็ชอบพวกนั้นมากเลย
‪หมายถึงเพนกวินนะ
‪เรากำลังจะสูญพันธุ์แล้ว
‪นั่นน่ะสิ
‪คุณกำลังส่งข้อความหาวาลใช่ไหม
‪เธอโพสต์รูปที่พิพิธภัณฑ์และเพราะว่าวันนี้วันเสาร์ ‪ผมก็เลยให้กำลังใจเธอ
‪คุณชอบเธอจริงๆ สินะ
‪แต่คุณไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไป
‪ใช่ไหม
‪รู้สิ
‪สาบานเลยว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ‪ที่ผมรู้ว่าจะทำอะไร
‪จริงเหรอ งั้นก็ช่วยทำให้ฉันเข้าใจที
‪ผมอยากพาเธอไปกินมื้อค่ำ
‪และมื้อเช้า มื้อเที่ยง ‪และใช้เวลาทั้งวันด้วยกัน
‪แล้วจากนั้นก็ขึ้นเตียง
‪เอากัน... แล้วนอนด้วยกัน
‪- แล้วจากนั้น ‪- คุณอยากมีแฟน
‪ไม่ ผมไม่ได้พูดแบบนั้น
‪ฟังนะ
‪เรารู้สึกเท่เพราะเราอยากได้คนรัก ‪โดยไม่ต้องมีคำว่า "คนรัก" มากำกับ
‪แต่จริงๆ แล้วเราก็อยากได้ ‪แบบเดียวกับคนทั่วไป
‪จริงเหรอ
‪มันคืออะไร ช่วยทำให้ผมเข้าใจที
‪ก็...
‪บางคนที่จะรักเราตลอดไป
‪เหมือนเพนกวิน
‪พวกมันจะมีคู่แค่ตัวเดียว ‪และมันก็ได้ผลโคตรดีเลย
‪ฉันไปกินมื้อเที่ยงไม่ได้
‪เพราะฉันอยากอ่านหนังสือทั้งวัน
‪ใช่ สอบกฎหมายวิธีสบัญญัติพรุ่งนี้แล้วก็...
‪ให้ตายสิ
‪ฉันกวนเธออยู่รึเปล่า
‪ก็ใช่
‪ขอโทษนะ ฉันผิดเอง
‪เธอเขียนอะไรอยู่เหรอ
‪นิยายเรื่องที่สองของฉันน่ะ
‪ไม่ใช่ว่าเรื่องแรกตีพิมพ์แล้วนะ ‪แต่ฉันยอมแพ้เรื่องนั้นแล้ว
‪งั้นโชคดีนะ ‪มันจะไปได้ดีแน่ เดี๋ยวเธอก็เห็น
‪ขอบคุณนะ
‪ขอดูได้ไหม
‪ได้ค่ะ
‪เดี๋ยวนะ
‪นี่
‪เธอบอกว่าถ้าฉันคิดไม่ออก ‪ฉันควรเขียนมันเป็นเรื่องสั้น
‪ฉันว่ามันเป็นคำแนะนำที่ดีนะ
‪ดูสิ วาล
‪จุดของเรา
‪คุณไม่เคยแนะนำฉันเลย
‪เรื่องงานเขียนของฉันน่ะ
‪- ใช่ ผมเคยให้นะ ‪- คุณบอกให้ฉันเลิกเขียน
‪แนะนำได้ดีมาก
‪คุณไม่เคยอ่านอะไรที่ฉันเขียนเลย
‪ที่จริงแล้ว คุณไม่รู้จักฉันในฐานะนักเขียนเลย
‪คุณแตกต่างจากภรรยาผมเหรอ
‪ใช่ มากๆ ด้วย ‪วาเลเรีย ภรรยาคุณเป็นคนกล้าหาญ
‪เป็นคนมุ่งมั่นตัวจริง
‪แต่วาเลเรียที่เป็นนักเขียนเป็นยิ่งกว่านั้นอีก
‪ปัญหาคือตอนที่วาเลเรียทั้งสองคนนั้น ‪ไม่ได้สิ่งที่ต้องการ
‪อาดรี ช่างภาพที่เป็นสามีต้องเป็นคนชดใช้
‪นั่นไม่จริงเลย
‪วาล พอโดนปฏิเสธมาแต่ละครั้ง ‪คุณก็เศร้าไปเป็นเดือน
‪- คุณไม่เคยให้กำลังใจฉันเลย ‪- วาล ผมไม่อยากเถียง
‪ฉันเหนื่อย ฉันจะกลับบ้านนะ
‪- ผมจะไปกินเบียร์ ‪- ก็ได้
‪ว่าไง สาวๆ
‪เมื่อวานฉันคุยกับอาดรีไม่ได้เลย
‪ฉันกลับบ้านดึกมาก ‪หลังจากพี่สาวฉันเจ็บท้องแต่ยังไม่คลอด
‪แต่วันนี้แหละ
‪ฉันพูดจริงๆ
‪รู้ไหมว่าฉันคิดอะไรได้
‪อาดรีกับฉันทำให้อีกฝ่าย ‪มีความสุขไม่ได้มาสักพักแล้ว
‪ผมว่าเราไม่มีความสุขกันอีกแล้ว
‪เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะทำตัวยังไง
‪ผมว่าเราควรแยกทางกันนะ
‪(อาดรี-วาล)
‪ไว้ตรงไหนดี
‪เอาไว้ตรงนี้
‪มีที่ว่างเพียบเลย
‪ฉันไม่รู้ว่าจะเอาอะไรมาวางตรงนี้อีกดี
‪เดี๋ยวนะ...
‪นี่ไง
‪ดูสิ ดีเลย
‪วางตรงนี้แล้วดูดีนะ
‪ใช่ เหมาะสุดๆ
‪แล้วฉันจะทำยังไงกับกล่องน่าเกลียดๆ นี่ดี ‪ให้โยนทิ้งไหม
‪ทิ้งไว้ตรงนั้นแหละ
‪ไม่ เอามานี่
‪ฉันเอามันใส่ของได้
‪วิธีมาโตรชกา
‪หนังสือเยอะมากเลยนะ
‪เธอต้องมีต้นไม้นะ ‪ต้นไม้ช่วยให้ห้องมีชีวิตชีวาขึ้น
‪- ไม่ ไม่เอาต้นไม้ ‪- ทำไมล่ะ
‪เพื่อมาเติมที่ว่างไง
‪- งั้นก็เอาหนังสือมาเพิ่ม ‪- ใช่เลย
‪เอาของฉันไปเลย มันอยู่ในกล่องเก็บของ ‪เพราะห้องฉันมันวางไม่พอ
‪พวกเธอ ตอนนี้ช่วยหยุดก่อนได้ไหม
‪เธอรู้สึกแย่ใช่ไหม
‪ไม่เป็นไรนะ
‪(หนึ่งสัปดาห์ต่อมา)
‪(ดานี่ - แม่ถามเรื่องพี่นะ)
‪(อย่าบอกอะไร เข้าใจไหม)
‪นี่
‪ฉันขอโทษ ฉันไม่...
‪ฉันไม่อยากทะเลาะกับนาย ‪โดยเฉพาะเรื่องแม่ แค่นั้นเอง
‪(ความจริงคือเธอพยายามจริงๆ)
‪(บางครั้งพี่ก็ต้องทิ้งศักดิ์ศรี ‪แล้วให้โอกาสคนอื่นเป็นครั้งที่สองบ้าง)
‪ว่าไง ดอน เดรเปอร์
‪- คุณไม่เชื่อแน่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม ‪- อะไรคะ
‪- คุณไม่เชื่อแน่ ‪- อะไร
‪ฮอร์เก รูบิโออยากตั้ง ‪แผนกการตลาดที่บริษัทเขา
‪ด้วยทีมครีเอทีฟของเขา ‪เพื่อทำแคมเปญของตัวเอง
‪ค่ะ
‪โอเค เขาอยากให้ผมเป็นหัวหน้าแผนก
‪อะไรนะ
‪ผมรู้ ผมก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน
‪แล้วคุณตอบว่ายังไงคะ
‪ยังไม่ได้ตอบอะไร แต่ผมว่าผมจะรับนะ
‪จริงเหรอ
‪นี่ ผมชอบทำงานกับคุณนะ คุณก็รู้
‪ค่ะ
‪แต่นี่เป็นโอกาสสุดยอดเลย
‪เงินเดือนสองเท่า แล้วเขาจะให้ ‪เครื่องชงกาแฟในห้องทำงานผมด้วย
‪ว้าว
‪วันก่อนผมอยากทักคุณจริงๆ
‪แล้วทำไมไม่ทัก
‪จังหวะไม่เหมาะมั้ง
‪ผมคิดถึงคุณนะ
‪คิดถึงฉันตอนไหนที่สุด
‪ตอนเอากับเมียคุณ ‪หรือตอนเลียหอยของชู้
‪ฉันก็อยากเจอคุณเหมือนกัน
‪แต่คุณไม่ใช่คนที่ฉันอยากอยู่ด้วย
‪คุณเข้าใจความต่างไหม
‪คุณล่ะเข้าใจไหม
‪จำครั้งสุดท้ายได้ไหม คุณเป็นคนที่...
‪อยากเล่นเป็นคู่รักแสนสุขเองนะ
‪ฟังนะ
‪ฉันไม่อยากให้เราคิดถึงกัน
‪หรือพูดถึงอะไรที่เราอาจจะเสียใจทีหลัง
‪ถ้าเราอยากเจอกันจริงๆ
‪มันก็ควรเป็นการเจอเพื่อทำสิ่งที่เราเก่งที่สุด
‪เธอไปเรียนทำแบบนั้นมาจากไหน
‪เธอไม่อยากรู้หรอก
‪สูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่
‪ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว
‪เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างพ่อแม่เธอมันแย่จริง
‪แต่สูบบุหรี่มันไม่มากไปหน่อยเหรอ
‪นี่ ฉันเปิดตัวแล้ว ‪แล้วตอนนี้ฉันไร้ครอบครัว ไร้งาน
‪และไร้องค์กร รวดเร็วเป็นประวัติการณ์
‪- คาร์เมล่าเอามันไปทำอัลบั้มได้เลยนะ ‪- นั่นสิ
‪นี่ เธอมีกระเป๋าเป้ใบใหญ่ๆ ไหม
‪ไม่มี ทำไมเหรอ
‪เพราะ...
‪เธอจะไปกัมพูชากับฉัน
‪ฉันก็อยากไป แต่ไม่ล่ะ ฉันไม่มีเงินเลย
‪นี่
‪- อะไร ‪- เปิดสิ
‪ฉันเขียนไปหาลอล่าเพราะ...
‪ฉันอยากจัดมื้อเย็นเซอร์ไพรส์ ‪ให้เธอก่อนฉันจะไป
‪แล้วเธอก็คิดไอเดียดีๆ นี้ขึ้นมาได้
‪ฉันอยากมีเพื่อนดีๆ แบบเธอจัง
‪(โรงหนังเอกวิส ‪การพบกันในช่วงสั้นๆ)
‪เขาไปแล้ว
‪แล้วจู่ๆ ฉันก็รู้สึกกลัว
‪กลัวการที่จะไม่ได้เจอเขาอีกครั้ง
‪ที่รัก ผมขอโทษ ผมเตือนคุณไม่ได้
‪วิ่งไป รถไฟคุณมาแล้ว
‪ครูใหญ่ต้องผ่าตัดด่วน
‪คุณจะตกรถนะ
‪ผมอยากส่งจดหมายให้คุณ
‪แต่ผมคิดว่าถ้าพวกเขาเรียกชื่อคุณ ‪คุณก็จะโกรธ
‪หยุดขอโทษได้แล้ว
‪วิ่งไปซะ
‪นี่คือฉากที่เธอบอกเขา ‪ให้วิ่งไปขึ้นรถไฟให้ทัน
‪เป็นหนังโปรดของฉันเรื่องนึงเลย
‪ผมดูมาเป็นพันรอบแล้ว
‪เดี๋ยวนี้โรแมนติกด้วยเหรอ
‪ที่จริงแล้วผมกำลังจะกลายเป็นเพนกวินนะ
‪อะไรนะ
‪ไม่มีอะไร ลืมมันไปเถอะ
‪เป็นยังไงบ้าง
‪พรุ่งนี้ฉันจะไปเจอบรรณาธิการ ‪ดูว่านิยายฉันจะวางขายวันไหน
‪มันเหมือนกับว่าจู่ๆ ก็ถูกตัดแขนเลย
‪คุณต้องเรียนรู้ที่จะทำทุกอย่างกับอีกคน
‪แต่มันจะดีขึ้น
‪มันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้ว
‪ฉันอยากขึ้นรถไฟตอนนี้แล้วหายไปเลย
‪วิ่งสิ วิ่ง มันจะไปแล้ว
‪งั้นก็ไปกันเถอะ
‪ทำไมถึงกะทันหันจังคะ
‪ไปสถานีอาโตชาแล้วขึ้นรถไฟขบวนแรกกัน ‪แล้วเราค่อยคิดว่าจะทำอะไรดี
‪อะไรนะ
‪ผมรู้ว่าคุณต้องการเวลา ‪เพื่อรู้ตัวว่าคุณเป็นอิสระแล้ว
‪แต่ผมอยากเตือนคุณว่า คุณเป็นอิสระแล้ว
‪วิกเตอร์
‪สิ่งที่เรามีมันพิเศษจริงๆ แต่...
‪ตอนนี้ฉันคิดเรื่องนี้ไม่ได้
‪ตอนนี้ฉันต้องการเวลา
‪พวกเขาต้องเจอกันวันพฤหัสบดีหลายครั้งมาก
‪กว่าจะรู้ตัวว่าพวกเขารักกัน
‪นั่นมันก็แค่หนัง
‪เราเป็นมากกว่านั้นนะ
‪วาเลเรีย
‪- ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ ‪- อะไร
‪ในเมื่อฉันเป็นแฟนเบอร์หนึ่งของเธอ
‪สัญญาว่านะว่าฉันจะเป็นคนแรกที่รู้ ‪ว่าเธอจะจัดคุยเรื่องหนังสือครั้งแรกวันไหน
‪- ได้สิ สัญญาเลย ‪- จริงเหรอ รอไม่ไหวแล้ว
‪- โชคดีนะ ฉันไปทำงานแล้ว ‪- ขอบใจจ้ะ
‪- บาย ‪- บาย
‪เอาละ วาเลเรีย
‪หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เธอต้องอยากฆ่าฉันแน่
‪- คุณไม่ชอบมันอีกแล้วสินะ ‪- เปล่า
‪มันสมบูรณ์แบบมาก
‪แต่...
‪เรามีกลยุทธ์การขายแบบใหม่
‪รู้จักปิแอร์ ดูวองต์ไหม
‪รู้ค่ะ เขาเขียนนิยายอีโรติกหลายภาคที่ขายดีที่สุด
‪มันเป็นนามปากกา
‪ปิแอร์ ดูวองต์มันไม่มีจริง ‪แต่เป็นผู้หญิงแบบเธออยู่เบื้องหลังชื่อนั้น
‪ในตอนนี้ เราคิดว่ามันเป็น ‪วิธีดั้งเดิมที่ขายหนังสือได้
‪ในที่สุดก็มีนักเขียนชายแท้ ‪ที่เข้าใจผู้หญิงราวกับเขาเป็นผู้หญิงเลย
‪แล้วมันก็ได้ผล
‪นี่... คือปิแอร์ ดูวองต์
‪ไม่ค่ะ
‪นี่คือวาเลเรีย เฟอร์ริซ
‪ฉันทุ่มเทกับมันเต็มร้อย ‪แล้วมันทำให้ฉันเสียชีวิตแต่งงานไป
‪ฉันบอกว่าเธอคงจะไม่ชอบ ‪แต่ช่วยฟังฉันหน่อยนะ
‪ถ้าเราตีพิมพ์นิยายเธอ ‪ในชื่อของปิแอร์ ดูวองต์
‪เธอจะทำเงินได้เยอะมากเลย
‪มากๆ
‪วาเลเรีย ช่วยมองฉันที
‪ในที่สุดเธอก็จะได้หาเงิน ‪จากการทำสิ่งที่เธอรักที่สุด
‪แล้วจากนั้น ฉันสัญญาว่าจะตีพิมพ์ ‪ทุกอย่างที่เธอต้องการภายใต้ชื่อเธอเลย