Tak, jestem wolna.
Mogę zacząć w poniedziałek.
Dziękuję! Bardzo dziękuję!
Pozdrawiam.
Dostałam pracę w piśmie!
Super!
Znakomicie! Gratulacje.
Totalnie na to zasługujesz.
- Dziękuję! - Mówiłam ci.
Trudniej znaleźć pracę w Walencji niż tutaj.
Zaczynam w poniedziałek!
- Posłuchaj. - Tak?
Uczcijmy twoją pierwszą pracę w Madrycie.
Może poczekamy na pierwszą wypłatę w Madrycie?
Nie.
Lola, nie. Znam cię. To prywatna impreza.
- I co z tego? - Daj spokój.
- Wchodź pierwsza, Val. - Nie.
Tak. No, idź.
Ekstra, co?
Co to jest?
Nie wiem. Dziwne, nie?
To jest ciekawsze.
Ale…
Witaj w Madrycie!
Ale super!
Hej…
Za twoją pracę.
To staż.
- Za pierwszą pracę! - Dobra.
- Odstajemy. Wszyscy są wystrojeni. - Wyglądamy jak stażystki.
Co pokazuje, że nikt nie zwraca uwagi na stażystów.
Poza nim.
Uroczy, co?
Cały czas na ciebie zerka.
- Tak myślisz? - Wiem to.
- Cholera, idzie. - Luz.
- Co mam mówić? - Zostaw to jemu.
- Cześć. - Hej.
Widziałem was.
Ale udam, że nie.
- Mogę? - Tak.
Jasne.
- Jak masz na imię? - Valeria.
Staniesz bliżej koleżanki? Światło jest lepsze.
- Jasne. - Dzięki.
Skoczę po drugiego drinka.
Niech moja przyjaciółka oślepia cię swoim światłem.
Jak masz na imię?
Adrián.
TO WSZYSTKO.
KONIEC.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
OSZUSTKA VALERIA FÉRRIZ
Cześć, Chus. Wysyłam ci moją pierwszą powieść.
Mam nadzieję, że ci się spodoba. I dziękuję za szansę.
Daj znać. Trzymaj się.
Zrobione?
Właśnie wysłałam.
Ale czy rozmawiałaś z mężem?
Nie. Jak było w Sztokholmie?
Mnóstwo spotkań i zimno. Kiedy będę mógł cię zobaczyć?
To już miesiąc!
I gratuluję powieści. Jestem z ciebie dumny, oszustko.
8. NIEPEWNOŚĆ
- Adri… - Val.
Dostałem trzy tysiące za reklamę skarpetek w moim ostatnim wideo.
Świetnie.
Ile wolnych dni ci zostało?
Siedem.
To jedź ze mną.
To idealny moment na wyjazd do Gruzji.
Z taką kasą mogę mieć własną wystawę.
- To nie jest... - Wiem, że oszczędzasz.
Ja się tym zajmę.
Jedź na tydzień, a ja zostanę dłużej.
Właśnie wysłałam powieść.
Na pewno będzie hitem.
Chodzi o to...
że czuję się...
pusta.
Nie mam siły na podróż.
To wszystko?
Nie jadę do Gruzji z facetem, którego dopiero poznałam.
Dlaczego Gruzja?
Od lat mam obsesję na jej punkcie.
Ma niesamowite góry i ruiny.
Chciałbym pożyczyć kampera i pokręcić się tam z aparatem.
Lizbona.
Mówią, że to piękne miasto ze wspaniałymi księgarniami.
Nie lubię dorsza.
- Ale to nie wycieczka kulinarna, co? - Nie…
Lizbona z nieznajomym.
Nie wiem, co powiem rodzicom.
- Zrozumieją, prawda? - Nie wiem.
Jeśli im powiesz, że jedziesz...
cóż...
w podróż poślubną.
Słucham?
Myślę, że zrozumieją.
Kiedy chcesz jechać?
- Masz akta Montesa? - Tak, mamo.
Świetnie. O której jest rozprawa?
Niedługo.
- Zjemy razem lunch? - Tak, zadzwonię później.
Idziesz z nami?
Nerea?
Nerea!
Nie chcę już z wami pracować.
Co takiego?
Nawet nie wiecie, kim jestem.
- Jesteś chora? - Nie, mamo, nie jestem.
Jestem lesbijką.
- Serio? - Tak.
Brawo! Pojechałaś!
Jak poszło?
Wsiedli do samochodu i odjechali.
I tyle? Nic więcej? Żadnego „porozmawiamy później”?
Mówiłam ci, że mnie odetną, jak zrzucę tę bombę.
Moi rodzice myślą, że lesbijki nie depilują się ani nie noszą różu.
Co robisz?
Szukam papierosa.
Zaida nic nie zostawiła?
Lesbijki są w porządku. Rak płuc niekoniecznie.
Jestem cała w nerwach.
Dość.
Powinnaś być z siebie dumna.
Zrobiłaś to.
Zrobiłaś, co należało. Pomyśl o tym.
Nie czujesz się lepiej?
Zrobiłaś to i już!
Tak.
- Tak. - Niesamowite.
Mogę u ciebie pomieszkać? Czy masz turystów?
Nie, po tych dwóch Rosjankach chciałam pobyć sama.
- A no tak... - Nie!
Ty możesz zostać.
- Ile chcesz. - Tak?
Dziękuję. Dopóki nie znajdę pracy
i nie wynajmę pokoju czy kawalerki.
Najwyżej miesiąc.
Albo dwa.
Uważamy, że to idealny krem dla nieidealnej kobiety.
Wysokiej, niskiej, chudszej, grubszej, różnych narodowości.
Nie ma modelek. Ty jesteś naszą modelką.
Pomyśleliśmy o ulicznej kampanii marketingowej.
Wyobraźmy sobie, że czekamy na autobus i widzimy reklamę na przystanku,
ale tym razem to nie jest plakat.
Tym razem...
to jest...
lustro.
Widzimy w nim swoje odbicie.
Nie ma modelek.
Ty jesteś naszą modelką.
Kiepska, co?
Zmieńcie markę. Ta jest okropna.
Tak, smakuje paskudnie.
Od jak dawna tu pracujesz?
W październiku minie pięć lat.
Byłam tu na stażu i zostałam.
Myślałaś o zmianie pracy?
O pracy nad ambitniejszymi projektami z większą odpowiedzialnością?
Podoba mi się twoje myślenie.
Myślę, że jesteś odważna, inteligentna. Nikt tak szybko nie sprzedał mi kampanii.
- Łatwo ci poszło. - Dziękuję.
Chcę mieć cię w zespole.
Słucham?
Buduję dział marketingu, byśmy mogli tworzyć własne kampanie.
Chcę cię na szefa.
Mnie?
Tak, ciebie.
Nie znam nikogo lepszego.
Pensja menedżera.
Co ty na to?
Jestem z ciebie dumna. Dzięki, że ją przygarnęłaś.
Witamy uchodźców.
Co tutaj robicie w taki ładny dzień?
Taki ładny, że ogródki są zajęte.
- A tu jest happy hour. - Świetnie ci poszło.
Dzięki.
- Twoje zdrowie, Nerea. - Właśnie.
Tak. Twoje zdrowie.
Czemu się spóźniłaś?
Nic takiego, praca.
Praca?
Chodzi o to, że...
jedna moja koleżanka...
jest wkurzająca i cały dzień mi truje, bo...
zaproponowano jej dobrą pracę.
Lepiej niż dobrą. Niesamowitą.
Nie wie, co robić. Jest szczęśliwa w agencji
i jest w związku z naszym kolegą, tak jak ja z Borją.
Jeśli weźmie tę pracę, nie będą pracować razem.
Biedaczka jest w rozsypce.
Powiedz koleżance, by nie mieszała kariery z chłopakiem.
- Tak. - I żeby przyjęła tę pracę!
- Już. - Teraz.
To samo jej powiedziałam,
ale nie jest przekonana.
Tak czy siak, pogratuluj jej oferty pracy.
- Tak. - Pogratuluj.
Powiedz jej...
Dajmy sobie z nią spokój.
A ty? Jak się masz?
Twoja wiadomość nas zaciekawiła.
Nie mogę tak dłużej.
Odchodzę od Adriego.
- Wychodzisz za mąż? - Tak!
Chwileczkę...
- Jesteś pewna? - Tak!
Zdecydowanie.
Każdy marzyciel potrzebuje kogoś, kto marzy wraz z nim.
A najważniejsze jest to, że jestem przy nim szczęśliwa.
- Naprawdę? - Bardzo.
- Płaczesz? - Co?
- Tak! - Nieprawda.
Wypiłyśmy cztery piwa i...
Lola płacze!
Cztery piwa i jedną wódkę!
- Gratuluję ślubu. - Dzięki!
Może też się napijesz?
- Dobra. - Tak!
Za twój ślub!
I za nas.
I za wieczór panieński!
Kiedy ślub? Wiele osób woli wiosnę,
ale ja bym wolała jesień. Mniej alergii.
- Serio? - Planujesz wesela?
Nie. Zajmuję się reklamą, kończę studia.
Mogłabyś mi pomóc.
Powiedz mi, jak zwrócić na siebie uwagę twojego szefa.
Jak mi pomożesz, ona zaprosi cię na ślub.
- Jego? - Serio?
- Jest seksowny! - Cóż...
Jutro ma urodziny. Wpadnij.
Myślę, że się zaprzyjaźnimy.
Powiedziałaś mu?
Chciałam mu powiedzieć rano, ale był tak podekscytowany
planowaniem podróży...
ze mną…
do Gruzji.
Przydałaby mi się wycieczka.
- Nie pojechałabym. - Ja też nie.
Albo pojedź...
i powiedz mu tam.
Jeśli nie mogłam w domu, to co dopiero na Kaukazie.
Racja.
Dziś powinien być najszczęśliwszy dzień w moim życiu,
a ja nie mam ochoty świętować.
Ani trochę?
Troszkę.
Może troszkę.
Kiedy poznasz datę wydania?
Za tydzień.
Tylko to mnie pociesza.
- Kurde, ale namieszałam. - Dość.
Nie myśl o tym, co zrobiłaś, tylko o tym, co masz zrobić.
Nie martw się, Adri jest rozsądny.
Będzie mu przykro? Tak.
Wysłucha cię? Tak.
Musi to zaakceptować, jak my wszyscy.
To stresujące.
Moja siostra.
Dwanaście minut.
- Do szpitala! - Co?
- Teraz! - Dobra.
- Wózek. - Dobrze.
- Wyprawka. - Co?
- Torba! - Dobrze.
Torba.
- Nie powinny być co pięć minut? - Nie odeślą mnie. Mam znajomości.
Dobrze.
Gdzie on jest? Dzwoń do Jaimego!
Tak jest.
Jaime.
- Nie odbiera. - Mów do mnie.
Może się uspokoję.
Odchodzę od Adriána.
Oszalałaś? Naprawdę wychodzisz za mąż?
- Nie znamy go. - I dobrze.
Nie ożeniłby się ze mną, jakby was znał.
No nie wierzę. Robisz to, żeby być w końcu pierwsza.
- Serio tak myślisz? - Oczywiście.
- Nie znosisz, że jestem zawsze pierwsza. - Raczej tego, jak zabierasz mi szampon.
Nie powiem o tym rodzicom.
Po prostu wyślę im zaproszenie.
Co tam? Dziecko już się urodziło?
Odesłali ją do domu. Jest taka niecierpliwa.
Twoja siostrzenica odwleka spotkanie z matką.
Mnie to mówisz?
Spójrz na ten hotel. Jest w centrum i ma wypożyczalnię aut.
- No i? - Wygląda super.
Wolisz mieszkanie?
Nie, może być hotel.
Mam rezerwować?
- Druga rocznica. - Dzięki.
Babeczki!
- Smakują ci? - Uwielbiam je.
Spróbuj tej.
- Mam dla ciebie niespodziankę. - Co?
List od wydawców.
O rany!
No i?
Mówią, że jest dobrze napisane, ale nie są zainteresowani.
Jak zawsze.
Może zrobisz przerwę?
To już dwa lata złych wieści.
Nie przestanę pisać. Nic mnie tak nie cieszy.
Daj sobie szansę poznać inne rzeczy.
Chodzi mi o to,
żebyś nie rozpaczała nad czymś, co może nigdy nie wyjść.
Wiem, że to gówniana filozofia, ale tak myślę.
Nie przestanę.
Jasne, że nie.
Val.
Mam rezerwować?
Możemy poczekać do jutra?
Idę spać. Jestem wykończona.
Oczywiście.
BÓL – MIŁOŚĆ
Hej.
Widziałam Sergio.
Był z dziewczyną.
Z żoną?
Jeśli to Marta, to ma niezły krem przeciwzmarszczkowy.
Ta dziewczyna miała najwyżej 22 lata.
- Czego szukasz? - Fajka, tak jak ty wczoraj.
Byliśmy tak blisko.
- Wciąż tkwisz w nałogu. - Palę dla towarzystwa.
- Mówię o Sergio. - Nie przesadzaj.
Mieliśmy relację...
dobrą...
bardzo dobrą.
Niełatwo taką znaleźć.
Ale to już koniec.
Sprawa zamknięta… A co u ciebie?
Wysłałam kilka CV i od trzech godzin rozmyślam,
czy zadzwonić do rodziców.
W tym domu nie ma papierosów.
Jedź na wycieczkę.
Nie musisz teraz być w Madrycie.
Wiszę rodzicom trzy tysiące i śpię u ciebie na kanapie.
Mogę pojechać najdalej do Talavera de la Reina.
Na dwa dni.
Dziękuję za wszystko.
Wiesz, czego mi brakuje?
Nabijania się z twojej szafy.
Kretynka.
- Chcesz kawy? - Nie, dzięki.
Widziałem ciebie, a ty mnie.
Świetnie niszczyliśmy razem planetę.
Wciąż o tym myślę,
o niszczeniu z tobą planety.
Chcę cię zobaczyć.
Za najlepszy duet od czasów Peggy Olson i Dona Drapera.
Przesadzasz.
A widziałaś minę Jorge Rubio? Uwielbia nas.
To było dzisiaj.
Zobaczymy jutro. Wiesz, jak jest.
Mogą...
pójść do innej agencji
albo nas rozdzielić.
Chyba byliśmy na różnych spotkaniach.
Hej…
Myślałeś kiedyś o…
odejściu z firmy?
Przedtem.
Czułem, że wpadłem w koleiny.
Ale od kiedy jesteśmy zespołem, jest świetnie.
Mówię poważnie.
Kocham z tobą pracować.
Dobrze się bawię. A ty?
Tak.
Też kocham z tobą pracować.
Jesteśmy też najlepszym zespołem świata.
Wszystkie zginą.
A ja je lubię.
Pingwiny.
Jesteśmy na drodze do wyginięcia.
Wiem coś o tym.
Piszesz do Val, prawda?
Wrzuciła zdjęcie z muzeum. Jest sobota, więc rozweselam ją.
Naprawdę ci się podoba.
Ale nie wiesz, co dalej robić.
Tak?
Wiem.
Pierwszy raz w życiu wiem, co robić.
Naprawdę? Oświeć mnie, proszę.
Zabiorę ją na kolację.
Na śniadanie i lunch... Cały dzień razem.
Potem łóżko,
seks i wspólny sen.
- I… - Szukasz dziewczyny.
Tego nie powiedziałem.
Słuchaj.
Jesteśmy trendy, bo chcemy partnera bez etykietki „partner”.
Ale chcemy tego samego, co reszta ludzkości.
Ach tak?
Czyli czego? Oświeć mnie.
Kogoś, kto będzie nas kochał na zawsze.
Jak pingwiny.
Mają tylko jednego partnera i działa to zajebiście.
Dziś nie dam rady.
Cały dzień się uczę.
Jutro prawo proceduralne, a potem...
Cholera.
Przeszkadzam?
Tak.
Przepraszam!
Co piszesz?
Moją drugą powieść.
Nie to, że pierwsza została wydana, ale odpuściłam.
Powodzenia. Będzie świetna.
Dzięki.
Mogę?
Pewnie...
Moment.
Proszę.
Mówi, że jeśli utknę, lepiej napisać opowiadanie.
To dobra rada.
Patrz.
Nasze miejsce.
Ty nie dajesz mi rad.
W kwestiach literackich.
- Czasem daję. - Radziłeś mi sobie odpuścić.
Świetna rada.
Nigdy nie czytasz, co piszę.
Nie znasz mnie jako pisarki.
- Jest inna niż moja żona? - Bardzo.
Twoja żona Valeria jest odważna, przebojowa,
ale pisarka Valeria jest jeszcze lepsza.
Problem w tym, że gdy żadnej Valerii się nie udaje,
Adri, fotograf i mąż, ponosi koszty.
To nieprawda.
Po każdej odmowie rozpaczasz przez miesiąc.
- Nigdy mnie nie pocieszasz. - Nie chcę się kłócić.
Jestem zmęczona. Idę do domu.
- A ja na piwo. - Dobra!
Cześć, dziewczyny.
Nie mogłam wczoraj pogadać z Adrim.
Wróciłam późno po fałszywym alarmie siostry.
Ale dziś jest ten dzień.
Mówię poważnie.
Wiecie, co sobie uświadomiłam?
Adri i ja od dawna nie potrafimy się uszczęśliwić.
Nie jesteśmy już szczęśliwi.
Nie wiemy, jak być.
Powinniśmy się rozstać.
Zobaczmy.
To idzie tu.
Tu jest mnóstwo miejsca.
Nie wiem, co jeszcze możemy tu włożyć.
Czekaj…
To!
Świetnie!
Wygląda znakomicie.
Tak, idealnie.
Co zrobić z tym brzydkim pudełkiem? Wyrzucić?
Zostaw.
Nie, daj.
Coś w nie włożę.
Metoda matrioszki.
Za dużo książek, nie?
Potrzebujesz rośliny. Ożywi pokój.
- Nie, żadnych roślin. - Czemu nie?
Trzeba wypełnić puste przestrzenie.
- Więcej książek. - Właśnie.
Weź moje. Są w magazynie, bo mi się nie mieszczą.
Możecie na razie przestać?
Czujesz się okropnie?
W porządku.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Mama pyta o ciebie.
Niczego jej nie mów, dobra?
Hej…
Przepraszam, nie chcę…
Nie chcę się z tobą kłócić, zwłaszcza przez nią. To wszystko.
Ona się naprawdę stara.
Czasem trzeba przełknąć dumę i dać ludziom drugą szansę.
Cześć, Don Draper.
- Nie uwierzysz, co się stało. - Tak?
- Nie uwierzysz. - Co?
Jorge Rubio chce stworzyć dział marketingu w swojej firmie.
Z zespołem kreatywnym do swoich kampanii.
Tak.
Chce, bym szefował zespołowi.
Co?
Wiem! Ja też w to nie wierzę.
I co powiedziałeś?
Jeszcze nic, ale się zgodzę.
Serio?
Uwielbiam z tobą pracować. Wiesz o tym.
Tak.
Ale to niesamowita okazja.
Dwa razy wyższa pensja i własny ekspres do kawy!
Rany!
Chciałem się wtedy przywitać.
Co cię zatrzymało?
To nie był dobry moment.
Tęsknię za tobą.
A kiedy najbardziej?
Gdy pieprzysz się z żoną czy gdy wylizujesz kochankę?
Też chciałam cię zobaczyć.
Ale nie chcę z tobą być.
Rozumiesz różnicę?
A ty?
Pamiętaj, że ostatnio to ty...
chciałaś grać szczęśliwą parę.
Słuchaj…
Nie chcę, byśmy za sobą tęsknili albo mówili coś, czego możemy żałować.
Jeśli chcemy się widywać, to po to, by robić to, co nam wychodzi.
Gdzie się tego nauczyłaś?
Nie wyobrażasz sobie.
Od kiedy palisz?
Od zeszłego tygodnia.
Słaba akcja z twoimi rodzicami,
ale fajki to chyba przesada?
Wyszłam z szafy i teraz nie mam rodziny ani pracy,
ani nawet stowarzyszenia.
- Camela nagraliby z tego album. - Jasne.
Masz duży plecak?
Nie. Dlaczego?
Bo…
jedziesz ze mną do Kambodży.
Chciałabym, ale jestem spłukana.
Proszę.
- Co to? - Otwórz.
Napisałam do Loli,
bo chciałam zorganizować ci niespodziankę.
Wpadła na świetny pomysł.
Chciałbym mieć takie przyjaciółki.
Zniknął...
i nagle poczułam przerażenie,
że już nigdy go nie zobaczę.
Skarbie, przepraszam. Nie mogłem cię ostrzec.
Biegnij!
Dyrektorka potrzebowała pilnej operacji.
Będziesz tęsknił!
Chciałem wysłać wiadomość,
ale pomyślałem, że się zdenerwujesz.
Przestań przepraszać.
Biegnij!
To scena, w której każe mu biec do pociągu.
- To mój ulubiony film. - Widziałem go setki razy.
Jesteś romantykiem?
Zmieniam się w pingwina.
Co?
Nic. Nieważne.
Jak się masz?
Jutro dowiem się od wydawcy, kiedy wyjdzie moja powieść.
To jak nagła amputacja ręki.
Musisz nauczyć się robić wszystko tą drugą.
Ale będzie lepiej.
To była słuszna decyzja.
Chciałabym wsiąść do pociągu i zniknąć.
Biegnij! Zaraz odjedzie!
To chodźmy.
Tak nagle?
Chodźmy na stację i wsiądźmy do pierwszego pociągu. Potem zobaczymy.
Co ty mówisz?
Z czasem zrozumiesz, że jesteś wolna.
Ale ci przypomnę: jesteś wolna.
Víctor…
Między nami jest coś wyjątkowego, ale…
nie mogę myśleć o…
Teraz potrzebuję czasu.
Potrzebowali wielu czwartków,
by zrozumieć, że się kochają.
To tylko film.
Jesteśmy czymś więcej.
Valerio!
- Zrób coś dla mnie. - Co?
Obiecaj, że jako największa fanka pierwsza dowiem się o spotkaniu autorskim.
- Obiecuję. - Nie mogę się doczekać!
- Powodzenia, lecę! - Dzięki.
- Na razie! - Pa.
Valerio…
Gdy to usłyszysz, będziesz chciała mnie zabić.
- Nie podoba ci się. Znowu. - Nie.
Jest idealnie.
Ale...
mamy nową strategię sprzedaży.
Znasz Pierre’a Duvonta?
Jasne. Napisał bestsellerową sagę erotyczną.
To pseudonim.
Pierre Duvont nie istnieje. To dziewczyna taka jak ty.
Uważaliśmy, że to oryginalny pomysł na sprzedaż:
pisarz, który rozumie kobiety, jakby był jedną z nich.
I udało się.
To jest Pierre Duvont.
Nie.
To Valeria Férriz.
Dałam z siebie wszystko i straciłam małżeństwo.
Mówiłam, że tak będzie, ale posłuchaj.
Jeśli wydamy to pod nazwiskiem Duvont,
zarobisz dużo pieniędzy.
Bardzo dużo.
Valeria, spójrz na mnie.
Zarobisz na życie, robiąc to, co kochasz.
Obiecuję, że opublikuję, co zechcesz, pod twoim nazwiskiem.