NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nawet nie wiem, jak masz na imię.
- Johnny. - Johnny?
Johnny!
Uwielbiam to!
Dalej, Johnny!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
- Widzę, że zaszalałaś. - Tak.
Dobrze się bawiłaś?
A ty? Jak było wczoraj?
Ja?
Dobrze. W męskim gronie.
Podobno na Ibizie było ekstra.
Wszystko gra?
Za dużo wypiłam.
W lodówce jest sok.
Ale mówią, że na kaca najlepsze piwo.
Może być? Czy to przesada na konwent youtuberów?
Wyglądasz świetnie.
Tak?
Idź do łóżka.
Ktoś może dzwonić.
Czekam na paczkę. Odbierzesz za mnie?
Spokojnie, nie wychodzę.
OKROPNA – ZŁA – ROBAL – ZDRADA – UPADŁA
7. PACZKA
Co tu robisz?
A gdyby Adri tu był?
Przyznaję, że to odwlekałam, bo...
bo…
Wiesz dlaczego.
Czujesz to samo.
Przyjdź do mnie jutro na śniadanie.
Adriego nie ma.
Pogadamy twarzą w twarz.
Śniadanie?
Nie.
Nie?
Chcesz gdzieś wyjść?
Nie mogę. Może innego dnia.
W powieściach też jedzą śniadania. Nie możesz zagłodzić bohatera.
Umieram z głodu.
Hej!
Pamiętasz te samochodowe odświeżacze powietrza?
- Na lusterkach. - Właśnie.
Moglibyśmy wysłać takie ze sloganem: „Odświeżacze nie są już odświeżaczami”.
W sensie wysłać pocztą?
Tak.
- Każdemu klientowi? - Tak.
- Staromodną pocztą? - Tak.
Tak, bo wtedy wiesz, że dotarło.
Mogą tego dotknąć i to powąchać.
Czy ludzie nadal odbierają pocztę?
Racja.
Słusznie. To anachroniczny pomysł.
Nie, pomysł jest fajny. Ale musimy go...
To gówniany pomysł i tyle.
Znowu to samo.
Zachowujesz się jak ostatnio.
Słucham?
Nie będzie mi przykro, bo masz dobre pomysły.
No dobra...
Przepraszam.
Nie musisz przepraszać co pięć minut. Nie jestem zły.
Dobrze.
Kolacja u mnie dziś wieczorem?
Jeszcze nie wiem.
Jesteś zły.
W tym tkwi twój problem.
Zawsze mieszasz życie prywatne z zawodowym.
Przepraszam.
- Dokąd idziesz? - Do domu.
Pracować. Coś nam dziś nie idzie.
„Milenialka jest dokładna, ale nie obsesyjna,
powściągliwa, ale nie uległa, ostrożna, ale nie przewrażliwiona”.
Przewrażliwiona? Serio? Co to za gówno?
Nie mogę tego czytać. Mamy uwierzyć, że to napisali socjologowie?
Jakby to było badanie całej populacji kobiet.
- Musimy coś zrobić. - Spaliłabym wszystkich.
- Coś innego niż inkwizycja? - Nękanie.
Słucham?
Nękałabym wydawców… za pomocą graffiti.
Albo rzucając im w drzwi zgniłym mięsem.
Bo cuchnie. Coś, co im będzie przeszkadzać.
- To nie nasza polityka. - Dobra, ale…
Możemy ich trollować na Twitterze. To wystarczy.
Pomysł Glorii nie jest zły. W sensie graffiti.
Nie chcesz demonstracji, bo chodzenie po ulicach jest głupie,
ale malowanie graffiti na ścianach wydawców nie.
Właśnie.
Myślę, że ten magazyn nas poniża i powinnyśmy odpłacić tym samym.
Ale to niezgodne ze statutem i wartościami społeczności.
Jakimi?
Powinnaś wiedzieć. Jesteś koordynatorką.
Myślisz, że wybrano mnie z innych powodów?
Lola!
Lola.
Wiesz, czym jest nękanie?
Gdy ktoś cię nęka w twoim domu.
Musimy porozmawiać.
- Jesteś śmieszna. - Chodźmy na kawę.
- Proszę. - Możesz ogłupiać Daniego, ale nie mnie.
Chodźmy na kawę, to wyjaśnię.
Widzisz ten bar?
Oferują śniadania i świetną kawę,
ale sok nie jest świeży. Fałszywy jak ty.
Świetna filiżanka.
Tak...
- Nie chciało mi się zmywać, a inne… - Jasne.
Nie mogę dotykać rzeczy Adriána.
Przepraszam.
Jak się masz?
Mam kaca.
Cóż.
Ja też.
Zgadzam się, że to odwlekamy.
Pytałaś mnie, czego od ciebie chcę.
Owszem.
Chcę cię poznać.
Naprawdę.
Zobaczyć, czy jest tu coś więcej. A jest.
Trochę mnie to przeraża.
A ciebie?
Przy tobie czuję się inaczej.
Inaczej?
Tak, ale pozytywnie.
W sensie...
inspirujesz mnie.
Podsuwasz pomysły.
Zachęciłeś mnie do pisania.
Dziękuję.
To ja dziękuję.
Za śniadanie.
W powieściach nie jedzą śniadań.
- Nie? - Nie.
To najnudniejsza część.
A więc...
Ja zawsze je pomijam.
A...
co byś napisała...
teraz?
Cóż…
Cholera, paczka.
Jaka paczka?
- Tak? - Val! To ja, Carmen!
Wysłałam ci masę wiadomości.
Zgubiłam telefon.
Na początku związku z Adrim też zmyślałaś problemy?
Chyba tak. Każdy tak ma.
Nie każdy. Ja jestem wariatką.
Myślę tylko o tym, że mnie rzuci.
- Dlaczego? - To niepewność i strach.
- Ale czego się boję? - Cóż...
Mogę? Denerwuję się.
Jasne…
Boisz się go stracić.
Gdy nam zależy, robimy głupoty.
Szczególnie po pijaku.
Mówimy o mnie?
Oczywiście!
Powinnam z nim porozmawiać?
Całe życie wszystko przegadujemy, Carmen.
Gdy coś czujemy, nie potrzebujemy słów.
Kiedy ktoś ci się podoba, to jest tak i już.
To się po prostu zdarza. Znienacka.
Wciąż mówimy o mnie, prawda?
Oczywiście.
- Chcesz wracać do biura, to wracaj. - Tak…
Albo pójdę na zakupy, żeby oczyścić umysł,
a potem zadzwonię do niego.
Ale jeśli nic nie znajdę, będzie jeszcze gorzej.
Za dużo myślisz. To podobno szkodzi.
Twój telefon jest tutaj. Dzwoni.
Masz rację!
Nie odbierzesz?
Dostawcy internetu nękają mnie przez całe lato.
Nie chcę stracić Borjy, bo zajebiście brakuje mi pewności.
Poznajecie się. Nie rzuci cię przez to.
Tak, ale czuję, że...
- Że co? - No że...
- Co? - Odbierz, bo nie mogę się skupić!
- Jasne. - Tak.
Cześć. Co tam?
Naprawdę? Na dziś?
Dobrze. Tak…
Wyślę ci, jak tylko skończę.
Pa.
Chus… Chce jeszcze 30 stron.
Na dzisiaj. Nie wierzę.
- To świetnie, nie? - Jasne.
Ale muszę pisać, bo nie zdążę.
W porządku. Idę.
Nie będę ci przeszkadzać.
Dzięki.
- Dzięki, Val, że mnie wysłuchałaś. - Nie ma za co.
A gdybyś szybko skończyła i chciała pójść na spacer, to...
Czekam na paczkę Adriego.
Jasne.
Nie ma sprawy.
Trzymaj telefon pod ręką, w razie gdybym znów musiała zadzwonić.
- Jasne. - Tak? Dobrze.
Zadzwońmy do dziewczyn...
- Muszę pisać. - Już się zamykam.
- Kocham cię. - Będzie dobrze.
Rozłączyłam twoją matkę.
Przepraszam.
Spoko.
Przywykła. Zawsze dzwoni w czasie zebrań.
Nawiasem mówiąc, masz rację.
Pod wpływem uczuć robimy głupstwa.
Víctor…
Muszę ci coś powiedzieć.
- Wczoraj… - Wczoraj…
Wczoraj było wczoraj.
Dobra.
Tylko nie na łóżko!
Proszę, nie!
Wszystko w porządku? Tak?
Tak.
Na pewno?
Val, gdzie jesteś?
Mam spotkanie z klientem, ale może potem pójdziemy na drinka?
Coś strasznego mi się przytrafiło.
Adri pojechał do Barcelony, tak?
Nie wiem. Mogę napisać na grupie i wpadniemy do ciebie.
Daj znać.
Nerea.
- Słucham? - Nie podoba mi się, co mówiłaś do Olgi.
Może nie byłam miła, ale ona powiedziała,
że zdobywałam głosy przez łóżko.
- Też tak myślisz? - Nie.
Rób ze swoją cipką, co chcesz.
Ale Olga cię lubi.
Bardzo.
Ale nie ma prawa mówić takich rzeczy.
Jasne, że nie, ale...
Olga wiele zrobiła dla stowarzyszenia.
Zdobyła dotację, założyła kolektyw...
Nie chciałabym, by źle się czuła we własnym domu.
Nie wiem. Porozmawiaj z nią.
Przeproś.
Hej.
Przeproś, jeśli tak czujesz.
Sama podejmujesz decyzje.
Nie o to chodzi.
Piwo poprawi ci nastrój.
Muszę pracować. Nie mogę.
Zapomniałam, że jesteś dzieckiem
wykorzystywanym przez rodziców na chińskiej wsi.
Jedno mojito przed podróżą?
W tym problem.
Wszystko, co feministyczne, staje się pieprzonym manifestem.
Nic ci się nie podoba, co?
Wcale nie. Ale…
nie chcę siedzieć cicho, jeśli się z czymś nie zgadzam.
I ty też chyba nie.
Chociaż całe życie robisz to w domu.
Nie daj się w stowarzyszeniu.
Słuchaj…
Czego ty chcesz?
Chcesz zrobić to graffiti.
- Tak, ten pomysł mnie podnieca. - No właśnie.
Ten magazyn traktuje nas okropnie.
Nie potrzebujesz niczyjej zgody.
Co?
Lubię cię.
…rozwiną się choroby, które dotkną dorosłych.
Na przykład problemy psychiczne,
otyłość i choroby serca…
Mama prosi o twój numer. Zadzwoń do niej.
Jebać tę sukę!
- Przepraszam! - Moja wina!
- Wszystko dobrze? - Tak.
- Na pewno? - Nie ma sprawy.
- Dobrze. - Przepraszam.
Tutaj?
Naprawdę ufamy uzdrawiającej mocy jagnięciny?
Tak.
Skąd to masz?
Kupiłam, gdy chciałam wystąpić w MasterChef.
Dla dzieci?
Bardzo śmieszne.
Czekaj.
Bardzo boli?
Nie, ale zamarzają mi plecy.
Ale…
może...
rozgrzejesz mnie…
jeśli pomasujesz,
o tutaj.
- Tutaj? - Tak.
- Paczka. - Tak. Chwileczkę.
- Co tu robisz? - Przepraszam.
Możemy kiedy indziej...
Potrzebuję cię teraz jak nigdy.
Nie, czekaj!
Przepraszam?
Lola, to... nie to, co myślisz.
- Wcale. - Nie.
Nie.
TO JEST TO, NA CO WYGLĄDA
- Grasz na wiolonczeli? - Grałam.
Za bardzo przypominała mi… tę kobietę.
Widziałam, że przyjechała
na letnie koncerty.
Ja bym z nią poszedł na kawę.
Wszyscy mamy swoje powody.
- Powody? - Pewnie myślała, że robi dobrze.
Dobrze dla niej.
Zostawić dzieci dla Orkiestry Wiedeńskiej?
- Nie rzuciłabyś wszystkiego dla powieści? - Nie mam dzieci.
Czasem szansa pojawia się w najmniej odpowiednim momencie.
Nie zrobiłabyś tak?
Porzuciłabym swoje obecne życie,
ale nie gdybym miała dzieci.
Dziękuję!
Nie dzwoniłam, bo wiedziałam...
że nie odbierzesz.
- Tak. - Też tak pomyślałam.
Nadal myślisz, że jestem nieuprzejma?
Nie będziemy teraz o tym rozmawiać.
Tak.
Pewnie czekasz, aż sobie pójdę.
- Nie, Lola... - Rozumiem.
Chcecie się pieprzyć.
Chyba że jesteście już po.
Lola.
Tak, jesteś nieuprzejma! A czasem sprawiasz przykrość!
Zrób coś z tym, bo skończysz jak twoja mama.
Przesadziłaś.
- Nie znam jej. - Jesteśmy różne.
- Mówiłaś... - Ona chciałaby być jak ja.
- Wiem, że żałujesz tych słów. - Nie jesteś taka!
- Nie zostawiłabyś mnie. - Ani ty mnie.
- Wybacz. - Wybacz.
- Wszystko. - Wszystko.
Miłej zabawy.
Zrobimy to?
Jeśli chcesz.
PARA!
Madryt jest pusty, więc miło się jeździ metrem.
Skoro pogaduszki mamy za sobą...
Może się spotkamy?
Nie tracisz czasu!
Powiedz coś więcej o sobie...
Jestem astronautką, czekam na kolejną misję
na nową planetę.
Bo na tej umieram z nudów.
Poważnie?
Jakie ładne mieszkanie.
O co chodzi?
- Przeprowadzam się do Madrytu. - Myślałam, że to tylko wizyta.
Będę uczyć w konserwatorium.
Zajmę się twoim bratem.
Matka w wieku 50 lat… Nie pasuje do ciebie.
Chcę też być bliżej ciebie.
Słuchaj...
Nie potrzebuję teraz matki.
Inaczej niż 12 lat temu.
Kiedy gotowałam dla Daniego, ucząc się matematyki.
Albo gdy zaczęłam randkować, co było katastrofą.
Nie teraz.
Dobra,
powiedz te bzdury, dlaczego odeszłaś,
będziemy to miały za sobą.
Lola…
Dzwoniłam do ciebie co tydzień.
Nie chciałaś ze mną rozmawiać.
Ani mnie oglądać, kiedy wpadałam.
- Uciekałaś do dziadków. - Czego się spodziewałaś?
Że cię powitam z otwartymi ramionami?
Matka musi być przy dzieciach, a ty nie byłaś.
Wiem.
Nie wierzę, że da się nadrobić stracony czas,
ale mogłybyśmy się czasem spotkać.
Ale ja cię nie znam.
A ty nie znasz mnie.
Może się znienawidzimy.
Powiedz mi, kim jesteś.
Ach tak?
Teraz chcesz wiedzieć, kim jestem?
Jestem rozjebana.
Mam celiakię. Nie toleruję glutenu.
Zamieniłam piwo na wódkę.
Ludzie myślą, że jestem nieuprzejma i protekcjonalna,
a ja boję się, że ich stracę.
Czasem udaję, że mi na nich nie zależy, ale to nieprawda.
Z mężczyznami też tak jest.
Powinnam się zmienić? Tak.
Ale nie wiem jak.
Co?
Zatkało cię?
Nie.
Nie bardzo.
Czytam wszystkie twoje posty.
Jestem złą matką, ale ogarniam sieć.
Gram dziś wieczorem.
Twój brat przyjdzie.
Nie musisz się zmieniać.
Ale musisz zrozumieć, że rzeczy nie zawsze są takie, jakimi je widzisz.
Jeśli mnie poznasz, zobaczysz, że aż tak się nie różnimy.
Różnimy się.
Denerwujesz się.
- Patrz, wychodzą! - Wyłączają światła.
Pusto. Chodźmy!
Nie, zaczekaj. Omówmy plan.
- Wycofujesz się? - Nie, chcę to omówić.
- Wycofujesz się! - Nie.
- Jasne! - Nie.
Może. Zobacz, wszędzie są kamery.
Nie damy się złapać.
Zaufaj mi.
PRZEPROSINY NIE SĄ JUŻ PRZEPROSINAMI. A MOŻE SĄ?
PRZEPRASZAM.
Cześć.
Co robisz?
- Żeby zmylić trop. - Kutas?
Pewnie, pomyślą, że to jakiś facet!
Ale tego nie chcemy, co?
Faceci uwielbiają, gdy gada się o ich fiutach.
Teraz to nie ma sensu.
Dobrze, poniosło mnie.
- Serio. - Kretynka z ciebie. Chodźmy!
MOJE CIAŁO NIE CZEKA NA TWOJĄ OPINIĘ
Wygląda świetnie.
Paczka doszła?
Wiesz, że owce w Patagonii jedzą jeden rodzaj trawy?
Wędrują wiele kilometrów. Dlatego są chude.
Lubię, jak to robisz.
Co?
To.
Nie wiem, o czym mówisz.
Wiesz.
Nie mogę ściągnąć.
- Moje plecy! - Boli?
- Tak. - Chcesz być na górze?
Mam gumkę.
- Świetnie. - Tak.
Dobra.
Chwila.
Daj mi.
- Tak? - Ja to zrobię.
Dobra.
Nie lubisz gry wstępnej?
Jasne, że lubię.
- Irytuje cię moje gadanie? - Nie, dlaczego?
Już?
Możemy więc zmieścić mniejsze pudełka
w większych... jak widać.
Bardzo dobrze.
Bierzemy pokrywki...
i po kolei zamykamy.
Pozostałe opakowania są średniej wielkości.
Robimy z nimi to samo.
Co dalej? Wypełnimy je rzeczami, by zaoszczędzić miejsce.
Ja na przykład używam serwetek z materiału
zamiast papierowych, co jest kluczowe.
Przychodzisz?
I zamykamy.
Idealnie.
Nie.
Wsadzamy je do środka, tak jak tamte pojemniki.
I mamy to: największy pojemnik
ze wszystkimi przykrywkami.
Kiedy przestaniesz być taka, kurwa, dumna?
Wiesz kiedy? Nigdy!
Wykorzystaj wszystkie możliwości. Właśnie tak.
Fantastycznie.
Pamiętajcie, żeby śledzić mój kanał:
„Adri w twoim życiu”. To najlepszy sposób...
Pieprzyć to.
Nic się nie stało.
To nie był najlepszy seks w życiu.
Nie?
Ale chciałam być z tobą.
A ja z tobą. Nie domyślałaś się, co?
Cóż...
Jak się czujesz?
Wczoraj przeleciałam faceta z baru.
Byłam naprawdę pijana.
I bardzo napalona.
Rany.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Nie jesteśmy parą czy coś.
Przepraszam, że nie powiedziałam wcześniej.
Nie obchodzi mnie, co robisz. Też się nie spowiadam.
Ale niczego nie ukrywam.
Wychodzisz?
Zostań.
W ten sposób wszystkie pudełka są poukładane.
Najlepiej, jak się da.
Pamiętajcie…
…mój kanał to „Adri w twoim życiu”.
Świetnie. Reszty nie trzeba.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję!
- Miłego wieczoru. - Dobranoc.
Kurwa.
#racJAmężczyzn
Co jest...