NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
Kontrast naszych gorących ciał i muru podniecił mnie.
Włożył mi rękę pod koszulkę.
Chciałam, by dotknął moich sutków i zapragnął powoli je lizać.
Nie możesz przerwać na chwilę i wyskoczyć na festiwal?
To twoja wina, że zachęciłeś mnie do pisania.
Ha ha! A teraz mnie za to karzesz.
Wracam do pisania, przepraszam.
Chciałem dać znać, że wróciłem.
Przerwa naprawdę mi pomogła…
Ale chciałbym cię zobaczyć.
Na razie.
Obrócił mnie jednym, szybkim ruchem.
Wchodzę, Val!
Dobra!
To tylko pierwsza część. Pierwszy szkic.
Chciałam zmienić punkt widzenia. Może spróbować z innym narratorem.
- Możemy... - Bardzo mi się podoba.
Serio? Mnie też!
O to mi ostatnio chodziło.
To prawdziwy człowiek, nie tylko postać.
Chyba tak się boi pozamałżeńskiego romansu,
że planuje go jak morderstwo. Świetnie.
Nie wie, co ma zrobić, i pewnie tego jednak nie zrobi.
- Nie? - Cóż... chciałaby.
Bardzo. Ale nie wie, czy poradzi sobie z poczuciem winy.
- Boi się. - Wywal strach i poczucie winy.
Chcemy dynamicznej postaci, która ma przygody.
Ale to dla niej wielka rzecz, Chus.
- Trudna decyzja. - Jeśli się na tym skupisz,
bohaterka straci spontaniczność i stanie się nudna.
Nudna dla kogo?
Nie poświęcaj temu więcej niż 70 stron.
Potem skup się na zakazanym związku.
Pamiętaj, że to powieść erotyczna i tak ją sprzedajemy.
Nie wiązałam z tobą wielkich nadziei.
Cieszę się, że się nie poddałaś… Skąd ten pomysł?
Już dawno go miałam, ale się obawiałam.
Jasne.
Autobiografie nie są łatwe.
Jak myślisz, kiedy skończysz?
Moja powieść wychodzi w te święta!
- Boże! - Wydadzą mnie!
Spodobało się jej!
- Nam też! - Możecie być trochę ciszej?
Dobrze, mamo, zadzwonię do niego później.
Myślałam, że utknę w muzeum na zawsze!
To znaczy, nie zrezygnuję tylko z powodu publikacji.
Zaczynam nawet lubić tę skałę.
Boże! Oczywiście!
Antonio przyniósł mi szczęście!
Tam jest! Chodź tutaj!
Oddzwonię do ciebie.
Jasne. Pa.
Z daleka was słychać.
Co się dzieje? Wystraszycie mi klientów!
Cris, zatrzymaj kubek Valerii.
Pewnego dnia będzie wart trzy tysiące.
Wydadzą jej powieść!
A nie miała być wydana?
Tak, ale będzie trochę wcześniej.
Ale to wciąż powieść erotyczna?
Teraz to bardziej thriller.
Czyli wróciłaś do pierwotnego pomysłu?
Teraz to połączenie obydwu gatunków.
Thriller erotyczny.
- Super! - Cris.
Trzy tysiące za kubek i jeden za łyżkę.
Nie mogę się doczekać.
Do zobaczenia.
Nie wie, że tamta książka została odrzucona?
Cris to moja największa fanka. Nie mogę jej stracić.
Kłamiesz, żeby utrzymać fanklub? No nie wiem...
Nie marudź. Val będzie miała swoją książkę.
Wiem i bardzo się cieszę, ale wiecie, że mam dość siedzenia cicho.
Będę mówić, co mi leży na sercu.
To może powiesz rodzicom?
Lola, nie zaczynaj.
Chus mówi, że moja bohaterka musi być bardziej spontaniczna.
I spać z Víctorem na pierwszych 10 stronach?
Bazuję na sobie, ale to fikcja!
- Tak się nie musi stać. - To co się stanie?
Nie wiem…
Nie mogę zapomnieć o Víctorze.
A przy całym tym pisaniu nie mogę przestać myśleć o sobie, Adrim i…
nie jesteśmy szczęśliwi.
- Rozstajecie się? - Nie.
A to Víctorem ma sens dlatego, że mam męża.
Jak w mojej sadzawce. Nikt nie chce zobowiązań.
Nie zerwę z nim tylko dla seksu z kimś innym.
Musiałoby być naprawdę źle.
Boże! Głowa mi pęka.
Myślę, że podjęłaś już decyzję.
Po prostu się boisz.
Wiesz, że jeśli to zrobisz, nie będzie odwrotu, ale...
tego właśnie chcesz. Prawda?
Metoda matrioszki przydaje się przy pakowaniu.
Takie trampki, na przykład, możesz wypchać innymi rzeczami.
Jeśli dobrze zwiniemy skarpety, zmieścimy po dwie pary w każdym bucie.
Idealne na weekend...
W łóżku był niesamowity. Chorwat w twoim życiu!
- Cześć! - Nie, to nie na żywo.
Dzięki Bogu.
Dobre wieści o Chus.
Tak! Myślałam, że zepsułyśmy twój filmik.
Nie, wrzucę to wieczorem.
W najlepszym czasie.
Świetnie wam obojgu idzie. Adoptujcie mnie!
Wybieracie się gdzieś na wakacje?
Moje wakacje to ten weekend w Walencji.
Tak chciałam jechać.
Víctor mówił, że pogoda była super.
Víctor też tam był?
Zeszliśmy się na mojej imprezie.
Rzuciłam: „Paella w Walencji!”.
To było szaleństwo! Serio.
- Co? - Nie wiedziałaś?
Nie... znaczy tak. Oczywiście!
Myślałam, że nikomu nie mówisz.
To tylko Adri! Co za problem.
Kupiliśmy bilety na pociąg
i mieliśmy jechać na paellę, gdy wyskoczyła ta akcja z glutenem.
Powiedziałam, żeby jechał sam, bo ma tam znajomych.
I tyle.
Miałem was za parę, ale Val mówiła, że to nie to.
Przeleciałam go, jak tylko się poznaliśmy.
Dwa lata temu.
I znowu niedawno,
ale on nie jest w moim typie,
a ja w jego, więc to nic wielkiego.
Chodźmy do mnie.
To sobie skończysz nagrywać w spokoju.
Dobra.
Jeśli równo złożymy skarpetki...
Co?
O co chodzi z seksem z Víctorem?
Musiałam coś powiedzieć, bo byłaby wtopa.
Nie przesadziłaś z tym pierwszym wieczorem?
- To akurat prawda. - Co?
Zrobiłam mu loda. Ledwo pamiętam. Byliśmy nawaleni.
- Czemu mi nie powiedziałeś? - Nie ma o czym!
Dobra, nie obchodzi mnie to. To było prawdopodobne.
Po co powiedziałaś Adriemu o Walencji?
Zrobiłaś to umyślnie! Oczywiście!
Chcesz, żebym porozmawiała z Adrim i podjęła decyzję!
- Co? - Mam dość twojego zachowania.
- Czego? - Twojej niewyparzonej gęby.
Zawsze musisz namieszać.
Z Nereą i Carmen też.
- Ja paplam? - Tak.
A ty?
Tylko narzekasz, jakbyśmy my też nie miały problemów.
- Wszystkie o tym gadacie? - O czym?
O tym, że macie mnie dość.
A wy gadacie o tym, że jestem marudą?
Nie, bo kiedy zaczynamy, nagrywasz pieprzoną wiadomość.
- Widzisz? Jesteś niemiła. - Idę.
Nie, czekaj!
Adri wciąż filmuje.
Nie możemy tam iść.
Kto głosuje za Miriam?
A kto za Nereą?
No to mamy.
Nerea zastąpi Olgę w kampanii przeciw homofobii.
Dziękuję!
Poradzisz sobie.
Będę zajęta nową pracą,
ale zawsze chętnie ci pomogę.
Dzięki, ale myślałam, żeby Gloria mi pomogła.
Jest nowa, więc wspólna praca pomoże jej się wdrożyć.
Dobra. Chętnie ci pomogę.
Jasne, ale to ja wiem najwięcej na ten temat.
Dziewczyny, zróbmy przerwę na kawę, to sobie ustalicie.
- Dobra? - Super.
Czyli kompletnie mnie ignorujesz?
Dzwoniłam w weekend i nie odbierałaś.
- Byłem zajęta. - Cały weekend?
To był tylko... letni romans.
Wciąż jest sierpień.
Odkąd powiedziałem ci o sadzawce,
jesteś nie do zniesienia.
Kurwa! Z kim jeszcze się przespałaś?
Albo raczej: z kim nie?
Wkurzyło cię, że znalazłem tu sadzawkę?
Tak jakby.
Ale przydało ci się to. Łatwy sposób na zdobycie głosów.
Jakieś wieści o makijażu?
- Było spotkanie? - Tak.
Podobało im się. Bez zdjęć i sloganu i z większym logo.
Jeszcze jedno: zaczynamy kampanię nowego samochodu.
Elektryczny, ekologiczny…
Carmen i Borja… Chcę was wypróbować jako zespół.
Jakiś problem?
- Nie. - Żaden.
No to do roboty.
Myślałam, że będziemy pracować.
- I będziemy. - Naprawdę?
Widziałaś brief? To pułapka.
Dlaczego?
Chcą sprzedać auto, nie wspominając o autach.
Jest zielony i ekologiczny!
- Powinni uprawiać pomidory. - Właśnie!
Auto dla tych, którzy nienawidzą aut.
Chwila... To brzmi dobrze!
„Auto dla tych, którzy nienawidzą aut”.
- Myślisz? - Tak!
Nie, nie możemy użyć słowa „nienawidzić”.
Nie.
A może coś lżejszego?
„Samochody to już nie samochody”.
Myślisz, że to dobry moment?
- Nie, prawda? - Nie.
Dobrze.
A jeśli zrobimy z tego teaser?
Możemy zacząć od zdjęcia koła
ze sloganem: „Koła nie są już kołami”.
Potem zdjęcie silnika, lusterka wstecznego,
a w końcu... całego samochodu.
„Auta nie są już autami”.
Kurde, naprawdę dobre!
Podoba ci się?
- Super. - Serio?
I ty też.
Ściągaj to!
Nic się nie stało.
Oboje byliśmy po prostu...
zmęczeni.
Zrobiłam mu loda. Ledwo pamiętam.
Byliśmy nawaleni.
Pomóc ci?
Tak. To trzeba pokroić.
Ten nóż jest lepszy.
Dobrze.
Siekaj drobniej.
Przepraszam.
Ja to zrobię.
Chus dała mi termin do końca lata.
Dasz radę?
Muszę się zabrać do roboty.
Przeczytać ci kawałek?
Jeśli chcesz.
Nieważne.
Spotykasz się z Víctorem?
Gdy pada jego imię, dziwnie się zachowujesz.
Przepraszam, może mam paranoję.
Nie przepraszaj.
Podrywał mnie na imprezie, ale zeszli się z Lolą.
Dobra.
Poczucie winy jest jak Google Alert,
ale zamiast przypominać ci o urodzinach przyjaciela,
przypomina ci ciągłym dzwonieniem w mózgu,
że za kilka godzin zrobisz największy błąd w życiu…
albo najlepszy krok.
Nie bądź zbyt surowy.
Przykro mi.
Takie okropne?
Świetne!
Przykro mi z powodu tego dzwonienia w mózgu.
Też je mam.
Lola mi powiedziała o waszej przygodzie.
W porządku. Nie jestem zazdrosna.
Zawsze to robisz.
- Co? - Zmieniasz temat, żeby o czymś nie mówić.
Nie nadążam.
W powieści poczucie winy cię zabija.
- Nie mnie, moją postać. - Jasne.
Wspomniałaś o Loli, żeby zmienić temat.
Nie przyznasz się, że się boisz.
Nieważne.
Porozmawiamy o tym kiedy indziej.
- Dobrze. - Miłych snów.
PÓŹNIEJ
TERAZ
ZA PÓŹNO?
Podoba mi się.
A ten?
Oszustwo!
Do dzieła!
- W co mierzyć? - W to na dole.
Co robisz?
To Borja.
Wpada w paranoję!
Udaje, że nie, ale wpada.
Dlatego, że mój pomysł był lepszy?
Nie wiem, ale nagle wszystko...
opadło.
Chodź tu. Co chcesz?
Sześcian? Nie, psychodeliczne okulary są lepsze.
A co, jeśli znów mu się nie uda?
Kurwa, Carmen. Jestem nieuprzejma, ale co mam zrobić.
- Kto mówi, że jesteś nieuprzejma? - Nie uważasz tak?
Nie wiem. Skąd ten pomysł?
- Nieważne. - O co chodzi?
Powiedziałam Val o seksie z Víctorem, a ona odleciała.
Serio?
Mówiła okropne rzeczy.
Serio przespałaś się z Víctorem?
Zrobiłam mu loda.
Co?
Nic się nie stało.
Naprawdę.
Oboje jesteśmy...
zmęczeni.
- Muszę zadzwonić do Borjy. - Daj spokój.
Powinniśmy rozmawiać o naszych problemach.
O czym? Nie staje mu. Źle wybrałaś. Pa.
Wiesz co? Jesteś nieuprzejma.
Przepraszam. Kupię ci drinka.
Nie mam ochoty.
Idę do domu. Pa.
Twoja nagroda, młoda damo.
Brief nie był klarowny.
Sprzedają samochody, odcinając się od samochodów.
Mają być zielone i eko.
Powinni uprawiać pomidory!
Ale pomyśleliśmy, że coś w tym jest.
Tak! Teraz wszystko się zmienia.
Telefony to komputery, odkurzacze to roboty…
Zamiast flirtować, przesuwamy w prawo.
Czemu nie zrobić tego samego z samochodem?
Nawiązując do „To nie jest fajka” Magritte’a,
proponujemy kampanię w etapach, rozpoczętą od hasła...
„Koła nie są już kołami”.
Potem pojawią się kolejne: „Silniki nie są już silnikami”.
A na koniec teaser:
„Samochody nie są już samochodami”.
Brawo! Świetna robota.
Wiedziałem, że będziecie dobrym zespołem.
To pomysł Carmen.
To jej się zapaliła żarówka.
Tak, ale zaczęło się od pomysłu Borjy...
Jest znacznie ciekawszy. Zaprezentujmy go.
„Auta dla tych, którzy nienawidzą aut”.
Nie wezmą sloganu z nienawiścią.
Zdecydowanie nie. To agresywne.
Trzymajmy się pomysłu Carmen. Wyluzuj, Borja.
Nie potrzebujemy tyle testosteronu. To nie jakiś szrot.
Przejrzyj to.
Super.
Myślę, że się uda.
Przepraszam.
- Nie jest agresywne, tylko lepsze... - Po co o tym wspomniałaś?
Dlatego, że...
Podobało im się. Nie było potrzeby.
Chciałam pokazać, że masz dobre pomysły.
Wiedzą o tym. Za to mi płacą.
Twoje dobre pomysły nie czynią mnie gorszym. Przeciwnie.
Rozumiem, czemu się boisz.
Nie boję się.
Znaczy...
Wczoraj u mnie...
Nic się nie stało!
Myślisz, że mi nie stanął z tego powodu?
- Byłem zmęczony! - Nie tłumacz się.
- Przestań! - Co?
- Pocieszać mnie. - Nie robię tego.
Uważam, że jesteś świetny.
Dopóki mi staje.
To nieprawda.
Nieważne.
Do roboty. Dział kreatywny czeka.
Dobrze.
To ja może…
#racJAkobiet #JAniedokuczam
Pomysł z „ja” wielkimi literami w hasztagach zadziałał genialnie.
Oznaczono nas 1834 razy.
Głównie w postach o nękaniu i homofobii.
To dobrze, ale nie zapominaj o celu:
edukacji nastolatków. To wymaga czasu.
Rocío, nie bądź hejterką. Od czegoś trzeba zacząć.
Nasza wiadomość dotarła do wielu nastolatków,
na czym nam zależało.
Przeczytasz nam wiadomość od dręczonej dziewczyny?
„Tylko ja mogę krzyczeć, nie bojąc się i nie raniąc nikogo,
że #stacJAtęcza to ja... po tysiąc razy!”.
Świetnie!
Cieszę się, że się udało.
Używajmy ich dalej w mediach społecznościowych,
ale spróbujmy też z bardziej typowymi,
dla każdego.
Miałam taki pomysł,
żeby podkreślić, że mamy wolność podejmowania decyzji:
#myślswojąwaginą.
Albo „penis-giną”.
Żeby włączyć społeczność trans.
- Jasne! - Tak?
Pasuje wam to?
- Tak. - Użyjmy obu.
Dobrze. Na dziś to wszystko.
Do zobaczenia.
Świetnie.
Tak!
Jest bardzo miła. Lubię ją.
Gratulacje, skarbie. Byłaś świetna!
Dopiero przyszłaś.
Ale słyszałam najlepsze: „myśl swoją waginą”.
Wydrukuj to na koszulce.
A więc...
to twoja sadzawka?
Nie wszystkie. Niektóre są hetero.
Przedstawić cię?
Nie trzeba. Jest późno.
Skoczymy na drinka?
- Z dziewczynami? - Nie.
My dwie.
- Tylko my? - Tak. Co w tym złego?
Bez Val?
Co się stało?
- Nie odzywa się do mnie. - Co zrobiłaś?
Dlaczego myślisz, że to moja wina?
- Czy jestem nieuprzejma? - Lubisz krytykować.
Ostatnio nie jesteś gorsza.
Co jej powiedziałaś?
Tylko tyle, że kiedyś przeleciałam Víctora.
- Co? - Zrobiłam mu loda!
Nie mogę. Muszę pomóc rodzicom w pracy.
Co?
Nic…
Niby chcesz być szczera, ale się im nie przeciwstawiasz.
Daj mi czas!
Zawsze się ze wszystkim spieszysz.
To może jeden szybki drink?
Nie mogę. Porozmawiaj z Val.
Przepraszam, mam gości z Airbnb.
- Cześć. - Hej!
- Wychodzicie? - Idziesz z nami?
Dzięki, jestem wykończona.
- Hej. - Hej.
Chcesz?
Smaczne.
Nie mogę, ale dzięki.
Idziecie na La Paloma?
- Tak, fajnie jest. - Tak.
- Chodź z nami. - Ja?
No chodź!
Będzie fajnie.
Czemu nie?
Mogę wejść?
Tak.
- Świetnie wyglądasz. - Dzięki.
Całe muzeum idzie?
Tylko strażnicy.
Podobno robią to co roku.
- Późno wrócisz? - Nie.
Znaczy... nie wiem.
A ty z kim wychodzisz?
Z Julio i Jorgem.
Brzmi super!
Pozdrów ich.
Kok lepszy.
- Co ty tu robisz? - Zostaw Valerię w spokoju.
Słucham?
Dla ciebie może to zabawa, ale mnie niszczy życie.
- Czego od niej chcesz? - Nie odpowiem, bo nic się nie stało.
Dobra. Ale żeby było jasne – znikaj.
Problemy w związkach nie zaczynają się od trzeciej osoby.
Wręcz przeciwnie.
To prawda.
To nie ma z tobą nic wspólnego. Pojawiłeś się, kiedy mieliśmy kryzys.
To mógł być każdy.
Powiedzcie „cocido español”.
Cocido español.
Ja nie chcę piwa.
Masz jakąś sangrię czy coś?
Chcę cię zerżnąć.
No i?
Teraz nie chcesz?
Wiesz, że chcę.
Świetnie, więc...
Postanowione.
Ty chcesz…
Ja chcę...
Nie ma nad czym myśleć.
Może najpierw drinka?
Jasne.
Madryt!
Nasze wino!
Tortilla!
Szoty! Zdrowie!
Za późno na imprezę.
Ostatni!
Idźcie, kurwa, spać.
- Do łóżka. - Daj spokój!
Mam nadzieję, że ogarnęłaś z Val.
Rozmawiałaś z Val?
Nie chcę spać sama.
Jadę.
- Nie mówiłam tak! - Mówiłaś.
- Jeszcze jednego? - Czemu nie?
OK. Przepraszam.
Dwa razy gin z tonikiem. Dziękuję.
I jeszcze jeden tutaj.
Podobasz mu się.
Komu?
Temu wysokiemu gościowi.
- Niemożliwe! - Mówię ci!
To twoja wina.
- Dlaczego? - Twoich wiadomości.
Chyba emanuję jakimiś feromonami,
bo faceci częściej na mnie patrzą.
Nie dziwi mnie to.
Pięknie ci w rozpuszczonych włosach.
- Tak? - To musi mieć wpływ.
Nie wiem.
Jak ci idzie powieść?
Dobrze.
Dotarłam do ciekawego momentu.
Myślę, że wiem, która to część.
O czym teraz myśli twoja bohaterka?
Że jeśli się z nim prześpi, nie będzie odwrotu.
Ale w głębi serca wie, że tego chce.
Nagle żałuję, że zamówiłem tego drinka.
- Weźmiemy kubki na wynos? - Wypijmy tutaj.
No dobra.
- Pójdę to toalety. - Dobrze.
- Podpowiem ci. - No dawaj.
Robię tatuaż przy każdej podróży.
Serio? To szaleństwo!
Że tyle podróżuję?
Że tyle masz tatuaży.
Jak myślisz, ile ma tatuaży?
Zgadnij, a stawiam rundkę.
Tak! Rzuć liczbę.
- Osiemnaście. - Prawie.
Twoja kolej.
- Idziemy? - Zaraz, chyba mam.
Osiem…
Widzisz?
Z tobą tak zawsze.
Jak?
Znajdujesz wymówki.
Podszedł, gdy byłeś w łazience. Jest miły.
Nie wątpię. Możesz robić, co chcesz.
A więc?
Víctor… Było mi trudno tu przyjść.
Może o to chodzi.
O co?
Za długo o tym myślałaś i teraz...
Co? Mów.
To powinno być spontaniczne, zabawne...
a nie jest.
Adrián wpadł dziś do mnie.
Co?
Co powiedział?
Żebym się odczepił.
Że akurat się nawinąłem, kiedy mieliście kryzys.
Że to mógł być ktokolwiek.
Nie chodzi o to, że jestem zazdrosny.
Chodzi o coś innego.
O to, że...
mam dość czekania na coś, co nie nadejdzie.
Może to ty tego nie chcesz.
Co?
Może zaczynasz tę kłótnię po to, żeby nic się nie stało.
Serio?
Mówisz, że to ja się boję, ale ty się boisz tak samo.
To niedorzeczne.
Zapomnijmy o tym.
- Dobrze. - Dobrze.
Wołać taksówkę?
Nie dla mnie. Wypiję do końca.
Świetnie!
Świetnie.
Fantastycznie.
Na razie!
Na razie.
No i?
Ile tatuaży?
- Trzydzieści trzy? - Tak.
Proszę.
Napisy: Małgorzata Rokicka