‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪เดี๋ยวนะ
‪- นี่แหละ ‪- วนเป็นวงกลมนะ ที่รัก
‪ได้ๆ เป็นวงกลม
‪- นี่ไง ‪- เอาอีก
‪สนุกกับตอนนี้ซะ เดี๋ยวพอลูกเกิดมา ‪มันจะเป็นอีกเรื่องเลยนะ
‪เดี๋ยวนะ
‪เวรแล้ว เธอเตะผม
‪- ไม่ อย่าดึงออกนะ ‪- ไม่เอา ขอล่ะ
‪- อย่าดึงออก ‪- ก็ได้ ยังไม่ดึง
‪- นี่ไง ‪- ดีค่ะ
‪อย่างงี้แหละ ใช่เลย
‪อีกอย่างนะ
‪ไม่ว่ามันจะใหญ่แค่ไหน
‪ไอ้จ้อนคุณก็ไม่ผ่านช่องคลอดฉันไปหรอก
‪ดีค่ะ
‪- ดี... ‪- คุณแน่ใจเหรอ
‪- ใช่ อยากแรงแค่ไหนก็จัดมาเลย ‪- ได้
‪- อย่าหยุดสิ ‪- เออ
‪- ใช่เลย ‪- ได้
‪ดีค่ะ
‪บ้าเอ๊ย ที่รัก
‪ที่รัก ผมจะเสร็จแล้ว
‪ไม่ ลองนึกถึงแม่หรืออะไรสักอย่างสิ
‪อย่าหยุดนะ
‪ดีมาก สุดยอด
‪(สร้างจากนิยาย ‪โดยเอลิซาเบท เบนาเวนต์)
‪(วาเลนเซีย-พื้นดิน-ทะเล)
‪ว้าว
‪เซอร์ไพรส์จัง
‪สุขสันต์วันเกิดค่ะแม่
‪(ดร.เรเบกา เฟอร์ริซ เอนาเรส)
‪เฟอร์นานโด
‪- เรเบอยู่ที่นี่ไหม ‪- อยู่ เขามาเมื่อวาน
‪ตอนนี้เขาอยู่ที่ชายหาดกับไฮเม
‪ฉันบอกเขาแล้วว่าแดดแบบนั้น ‪มันไม่ดีกับเด็ก แต่...
‪- แม่ เธอเป็นนรีแพทย์นะ ‪- ก็ใช่
‪- วาเลเรีย ‪- สวัสดีค่ะ พ่อ
‪อาเดรียนอยู่ไหนล่ะ
‪อย่าบอกนะว่า
‪แยกกันอยู่แล้ว
‪ไม่ใช่ค่ะ
‪แล้วงานเป็นยังไงบ้าง
‪ก็ดีค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‪เราไม่ได้เจอลูกมาสี่เดือนแล้วนะ
‪รถไฟมันแพงน่ะค่ะ
‪- พี่สาวลูกขับรถมาที่นี่ทุก 15 วันนะ ‪- แล้วเธอก็บอกเราในกรุ๊ปแชตด้วย
‪กรุ๊ปแชตอะไร
‪ไฮเมสร้างไว้อันนึงเมื่อไม่นานมานี้
‪ลูกรัก ทำตัวตามสบายนะ
‪(5. คุณเห็ด)
‪(สาวทรงเสน่ห์)
‪(คุณเห็ด)
‪อาดรี
‪วาล คุณน่าจะปลุกผมสิ
‪คุณหลับสนิทอยู่น่ะค่ะ ฉันเลยไม่อยากกวน
‪คุณก็รู้ว่าผมพร้อมไปวาเลนเซียกับคุณ
‪คุณไม่ชอบเดินทางแบบเมาค้างนี่
‪ถ้าผมรู้ว่ามีแผนจะไป ผมคงกลับ ‪หลังจากกินจินโทนิคแก้วที่สองแล้ว
‪มันไม่มีแผนค่ะ
‪งั้นคุณก็แค่ตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่า ‪อยากเดินทาง 400 กิโลเมตรเหรอ
‪ฉันนอนไม่หลับน่ะ
‪ทุกครั้งที่ฉันหลับตา ‪ฉันเอาแต่เห็นลอล่าตาย
‪กรรม ใช่ คุณตกใจมากเลย
‪คุณได้คุยกับลอล่ารึยัง
‪ค่ะ
‪เธอส่งข้อความหาเรา ‪ดูเหมือนว่าเธอจะแพ้กลูเตนน่ะค่ะ
‪เธอบอกว่าเธอจะเปลี่ยนจากเบียร์ ‪มาเป็นวอดก้าแทน
‪เอ้อ อลิเซียโทรหาผมด้วย
‪ผู้ติดตามสามพันคนบอกว่า ‪ผมน่าจะทำช่องยูทูบของตัวเอง
‪สำหรับเคล็ดลับในการจัดบ้าน ‪คุณนึกภาพผมกลายเป็นคนดังได้ไหม
‪ไม่เลย
‪ขอโทษนะ
‪ฉันขอโทษ
‪คุณก็รู้ว่าฉันเป็นยังไงเวลาอยู่กับครอบครัว
‪งั้นคุณไปทำไมล่ะ
‪แล้วก็อีกหลายอย่างเลย
‪- สุดยอดเลยครับ แม่ยาย ‪- ถ่ายแล้วค่ะ
‪- สวยไหม ‪- สวย
‪ถ่ายอีกรูปสิ
‪- จริงเหรอ ‪- จ้ะ
‪- ถ่ายเหรอ ‪- ได้
‪- ถ่ายนะ ‪- โอเค
‪อีกรูปนะ
‪เรียบร้อย
‪- ออกมาดีไหม ‪- ดีนะ สวยทุกรูป
‪- เอาไวน์กาบาไหม ‪- เอาค่ะ
‪จากซานตาอาเดลาเลยนะ
‪นายกลับไปที่นั่นหลังจาก ‪เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งที่แล้วเหรอ
‪หน้าเธอตอนที่เราเดินเข้าไปนี่นะ
‪ใช่เลย
‪เกิดอะไรขึ้นเหรอ
‪- คุณก็รู้จักพี่สาวคุณดี ‪- และแม่ลูกด้วย
‪ไม่ใช่แม่นะ ไม่ใช่
‪(วิกเตอร์)
‪- เรื่องงานน่ะค่ะ ‪- งั้นรับเลย
‪ไม่มีทางค่ะ
‪วันหยุดนี้หนูอยากพัก
‪อีกอย่าง หนูอยากให้ของขวัญแม่ด้วย
‪- โทรศัพท์ลูกเหรอ ‪- ไม่ใช่ ดูสิคะ
‪แตะมันเลย
‪บัตรกำนัลสำหรับ ‪สปาชั้นเลิศในเอลซาเลร์ค่ะ
‪พวกเขามีจากุซซีระบบนวดด้วยแรงน้ำ ‪มากกว่าสิบอ่างนะ
‪แต่ลูกจ๊ะ สุขภาพแม่แบบนี้...
‪แม่ว่าไม่...
‪น้ำอุ่นมันไม่ดีต่อ ‪ภาวะความดันเลือดต่ำของแม่น่ะ
‪พวกเขามีนวดตัวด้วยนะคะ
‪ไหนๆ ก็ให้ของขวัญกันแล้ว ‪นี่ของขวัญจากเราค่ะ
‪จะเป็นอะไรนะ
‪แม่ว่าแม่ต้องชอบแน่
‪พอมีของขวัญชิ้นนี้ ‪แม่จะได้เริ่มผูกพันกับหลานสาวตอนนี้เลย
‪- อะไรน่ะ ‪- เย่
‪- ให้ผมช่วยทำให้ไหม ‪- เอาสิ
‪เธอจะได้ยินแม่ ‪เหมือนแม่อยู่ในท้องกับเธอเลยค่ะ
‪- วาเลเรีย ขอยืมโทรศัพท์หน่อยสิ ‪- ทำไม
‪ของผมไม่มีรูเสียบหูฟังน่ะ
‪แค่เสียบมันเข้าไปในนี้ ขอบคุณ ‪ตรงนี้นะครับ
‪- มันคือหูฟังครับ ‪- พ่อ
‪- แม่ พูดใส่มันเลย ‪- นี่เหรอ
‪ไม่ ไม่ใช่ตรงนั้น
‪- พูดใส่อันนี้ ‪- แล้วลำโพงล่ะ
‪มันเข้าไปในช่องคลอดของหนูค่ะ
‪- แค่นี้เหรอ ‪- ค่ะ
‪- เรียบร้อย ‪- ตรงนี้นะครับ พูดใส่ตรงนี้เลย
‪- ลองดูไหม ‪- ตรงไหน
‪- ว่าไง ป๊ะป๋า ‪- ว่าไง คนสวย
‪- สวัสดีจ้ะ คนสวย ‪- สวัสดีค่ะ พ่อ
‪แม่จ๋า แม่จ๋า
‪เมื่อคืนหนูฝันว่า
‪แม่ซื้อตุ๊กตาตัวน้อยให้หนู
‪นี่ มาเจอหลานสิ
‪ฉันไม่พูดใส่ช่องคลอดพี่หรอก
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าพี่ ‪เอาดิลโด้ให้ตัวเองในวันเกิดแม่
‪เป็นอะไรของแกเนี่ย มันเป็นเทคโนโลยี ‪ก่อนคลอดอันล่าสุดเลยนะ
‪ทำไมไม่อ่านหนังสือ ‪ที่ลูกจะได้ตีพิมพ์ให้เธออ่านล่ะ
‪- ใช่เลยลูก ‪- พี่เป็นนักเขียนตั้งแต่เมื่อไหร่
‪มันเกี่ยวกับซูเปอร์ฮีโร่ ‪ที่ชื่อคุณเห็ดน่ะ
‪คุณเห็ดเหรอ
‪ฉันคงจะบอกเธอไปแล้ว ‪แต่เธอไม่เคยมาที่นี่
‪- มาร์ พ่ออยู่นี่นะ ‪- ว่าไงคะ พ่อ
‪เธอชอบชายหาดใช่ไหม คุณเห็ด
‪"ใช่ ฉันชอบอยู่ที่ชายหาด"
‪"เธอจะได้บินเหมือนฉันนะ"
‪เธอนี่น่าสมเพชจริงๆ
‪เล่นกับของกินก็น่าเบื่อพอแล้ว ‪แต่กับเห็ดเนี่ยนะ
‪เขาชื่อคุณเห็ด แล้วเขาก็เป็นซูเปอร์ฮีโร่
‪เขาบินได้แล้วก็พ่นเหรียญออกมาได้ด้วย
‪จริงเหรอ มาดูกันว่าเขา ‪จะช่วยฉันให้หายหิวได้ไหม
‪แม่คะ
‪เรเบกากัดคุณเห็ดค่ะ
‪ของกินมันก็มีไว้เพื่อแบบนั้นแหละจ้ะลูก
‪เอาไว้กินไง
‪คุณเห็ดไม่ใช่ของกินนะ เขาเป็นซูเปอร์ฮีโร่
‪แล้วเขาก็มีพลังมากกว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์อีก
‪เร็วเข้า สาวๆ โบกมือให้กล้องหน่อย
‪- หนูไม่อยากนี่คะ ‪- งั้นแค่ลูกก็ได้ เรเบ
‪- อยากให้หนูเต้นไหมคะ พ่อ ‪- เอาสิ
‪แกเป็นอะไรของแกเนี่ย
‪- มันก็แค่เขียนเล่นๆ ‪- มันทำให้พี่มีไอเดียนี่
‪ทำไมพี่ถึงเป็นแค่นรีแพทย์ไม่ได้
‪บางครั้งแกก็ทำตัวเป็นเด็กสุดๆ
‪พี่นั่นแหละที่ทำตัวเป็นเด็ก ‪เรียกร้องความสนใจตลอด
‪มันไม่ใช่ความผิดฉันนี่ที่ทำอะไรถูก
‪- แหงแหละ แล้วฉันทำผิดงั้นสิ ‪- ไม่ใช่
‪แกมีไอเดียในหัวเยอะไปหมด ‪แต่ไม่เคยทำสำเร็จเลย
‪แค่อันนี้แกยังทำไม่เสร็จเลย ดูสิ
‪อย่าพยายามทำอะไร ‪ถ้าแกทุ่มเทให้มันเต็มที่ไม่ได้
‪พูดตรงๆ นะ ฉันไม่เคยชอบเขาขนาดนั้นเลย
‪(เดวิด บิสบาล)
‪ยังไงก็เถอะ ลอล่า เธอควรรู้ไว้นะ ‪ว่าฉันกินเบียร์เพื่อเธอนะ
‪เธอเป็นยังไงบ้าง ที่รัก ‪เธอทำเรากลัวนะ
‪ก็นะ... ฉันเดาว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม
‪ไม่สิ เธอจะจำได้ยังไง
‪สาบานเลย ฉันนึกว่าเธอจะตายอยู่ตรงนั้น
‪ฟังนะ เนเร
‪ฉันขอโทษ เธอคิดว่าเราไม่สนใจเธอ
‪แต่เธอก็รู้ว่ามันไม่จริง
‪ช่วงนี้เราทุกคนแค่ยุ่งๆ
‪บางครั้งเราไม่มีเวลาคิดถึงคนอื่น
‪นี่ แล้วเธอล่ะ การ์เมน
‪สุดสัปดาห์แสนโรแมนติก ‪กับเจซีเป็นยังไงบ้าง
‪ขอให้สนุกนะ กลับมาก็มาเล่าให้ฟังด้วย
‪เธอฉี่อยู่เหรอ
‪อึต่างหาก
‪พวกเขาบอกฉันว่ามันจะไม่หยุด ‪จนกว่าฉันเอากลูเตนออกมาให้หมด
‪- อยากเห็นไหม ‪- ไม่ อย่าเชียวนะ
‪ลอล่า
‪นี่ ฉันตกใจกับข้อความเธอมากเลย
‪ทำไม
‪เพราะเธอเสแสร้งเก่งไง
‪เธอยอมไปวาเลนเซียกับพ่อแม่ ‪และพี่สาวน่ารำคาญ
‪มากกว่าเผชิญหน้ากับเรื่องที่เกิดในมาดริด
‪เธอเห็นเราเหรอ
‪เห็นสิ
‪มันน่ารักมาก
‪จนฉันเป็นลมเพราะตื่นเต้นเลย
‪เธอเป็นยังไงบ้าง
‪ฉันหยุดคิดไม่ได้เลย ‪ว่าถ้าอยู่กับวิกเตอร์ทั้งคืนจะเป็นยังไง
‪เอาละ
‪มาคิดกัน
‪เธอพักสักสองสามวัน ‪แล้วค่อยคุยกับอาดรีตอนเธอกลับมาไหม
‪ฉันมองตาเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ยังไงก็เถอะ จูบกัน ‪มันไม่ใช่นอกใจจริงๆ หรอกใช่ไหม
‪ก็...
‪ประมาณนึงไหม
‪ซวยแล้ว
‪บาร์ชายหาดที่ฉันจีบกับ ‪ฝาแฝดคาตาลันยังเปิดอยู่ไหม
‪น่าจะนะ ทำไมเหรอ
‪- พรุ่งนี้ไปเจอฉันที่นั่นตอนบ่ายโมง ‪- ลอล่า เดี๋ยว
‪(วิกเตอร์ - คุณโอเคไหม คุยกับผมหน่อย)
‪(ขอโทษนะ ฉันไม่ค่อยสบาย ‪ไว้วันอื่นจะส่งข้อความไปหา)
‪(ผมโทรหาได้ไหม)
‪(ขอเวลาฉันปีนึงได้ไหม)
‪(ฉันต้องคิดเรื่องที่เกิดขึ้น)
‪(ก็ได้ เริ่มนับถอยหลังแล้วนะ ‪ไว้เจอกันครับ)
‪(คุณอาจจะจำผมไม่ได้ ‪ผมคือไอ้เฮงซวยที่คุณเจอเมื่อปีก่อน)
‪(ผมเพิ่งลงมาจากรถเดโลเรียน)
‪(ขอโทษนะ ผิดคนแล้วค่ะ)
‪(คุณอาจจะจำผมได้ ‪เพราะผมดูเหมือน เซ. ตันกาน่า)
‪(อ้อ ใช่ คุณคือ... วิกเตอร์ใช่ไหม)
‪(เป็นจูบที่ห่วยที่สุดในชีวิตฉันเลย)
‪(ของผมด้วย)
‪(ยินดีกับหนังสือขายดีของคุณด้วยนะ ‪เดี๋ยวสิ คุณไม่เคยเขียนเลยนี่)
‪(ไอ้บ้า)
‪(เวร แบตผมจะหมดแล้ว ‪ไม่ได้อยู่บ้านด้วย)
‪(เดวิด)
‪ส่งมาให้ฉันหน่อย ไฮเม
‪สามตัวอักษร "ใช้กับจานรอง"
‪- ถ้วย ‪- ถ้วย ใช่เลย
‪ลูกสาวของไอตานาก็เหมือนกัน ‪สุดท้ายเธอไปอยู่ที่หอผู้ป่วยจิตเวช
‪ขยับขึ้นมาที่ต้นขาอีก
‪แม่ อย่าดราม่านักสิ
‪ไม่จ้ะลูก น้องนั่นแหละที่ดราม่า
‪โวยวายเรื่องเห็ดเนี่ยนะ
‪แค่อดทนกับเขาหน่อยน่ะ
‪ก็...
‪เขาไม่ค่อยอดทนกับเราเลยนะ
‪เขาพยายามทำอะไรเกินตัวตลอด ‪แล้วก็จะผิดหวังไปตลอดชีวิต
‪ฉันว่าเขาจะหย่านะ
‪อะไรนะ ไปได้ยินมาจากไหน
‪ฉันรู้จักน้องแกดี
‪ยัยเด็กนั่นเบื่อทุกอย่างแหละ
‪ทีนี้เราก็จะได้เห็นกัน ‪ว่าเธอจะเจอใครที่ทนเธอได้ไหม
‪หนูไปชายหาดนะ
‪แม่
‪- น้องได้ยินแม่ไหมนะ ‪- แม่
‪(อ่า แล้วก็โมฮิโต้อีกแก้ว)
‪อรุณสวัสดิ์
‪- ว่าไง ‪- สวัสดี
‪คุณจะเชื่อผมไหม ‪ถ้าผมบอกว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ
‪ไม่ค่ะ
‪ดีครับ เพราะมันไม่ใช่ ‪ลอล่าจะมาเอง แต่เธอไม่สบายหนักเลย
‪ผมโทรมาบอกให้คุณรู้แล้ว
‪สิบสามเป็นเลขโชคร้ายนะ
‪โทรหาคนเสแสร้ง
‪เราคุยกันเรื่องที่เกิดขึ้นได้ไหม
‪เธอเป็นโรคแพ้กลูเตนแน่ๆ
‪เธอกินเบียร์ตลอดเวลาเลยนะ
‪คุณสติแตกเพราะคุณจูบคนเฮงซวยสินะ
‪แต่ไอ้เฮงซวยคนนั้นรู้ว่า ‪ถ้าไม่ได้เป็นเพราะคนแพ้กลูเตน
‪เรื่องมันคงยุ่งยากกว่านี้
‪- จริงเหรอ ‪- ครับ
‪ผมชอบคุณ
‪และคุณก็ชอบผม
‪แล้วจูบนั้นมันก็โคตรสุดยอดเลย
‪ฉันต้องคิดก่อน
‪ฉันจะฟ้องร้องเธอเดี๋ยวนี้เลย พูดจริงๆ นะ
‪เธอเป็นพี่ฉันแล้วไง ‪มันขโมยความคิดกันชัดๆ
‪ถ้าจะมีใครควรเขียนเรื่องคุณเห็ด ‪มันก็ต้องเป็นฉัน
‪- คุณต้องการแบบนั้นเหรอ ‪- ใช่
‪เอาความสร้างสรรค์ของคุณ ‪ไปเสียเปล่ากับเชื้อรา
‪ใช่ ฉันรู้ว่ามันฟังดูโง่
‪แต่เชื้อรานั่นมันสำคัญกับฉันมากเลยนะ
‪และครอบครัวฉันก็ไม่สน ‪ว่าอะไรสำคัญกับฉันเลย
‪เหมือนอย่างเคย
‪มันอาจเป็นแค่มุมมองของคุณนะ ‪คุณอาจไม่เคยช่วยให้พวกเขาเข้าใจคุณเลย
‪เขาชื่อทูทที่...
‪เขาเป็นจระเข้
‪ตุ๊กตาสัตว์น่ะ เพื่อนสนิทผมตอนเด็กเลย
‪ปู่เอามาให้ผมจากลอนดอน
‪เขาไปกับเราทุกที่ที่เราอยู่เลย ‪แล้วนั่นมันก็หลายที่มากนะ
‪ผมยังเชื่อว่า
‪ผมเคยเห็นเขาขยับคืนนึง
‪ว้าว เหมือนฉันจะไม่ใช่คนเดียว ‪ที่จินตนาการเก่งนะ
‪มันเป็นข้ออ้างที่ดีที่สุด ‪ให้เล่นอยู่ในห้องเป็นชั่วโมงๆ น่ะ
‪ผมจะได้ไม่ยินเสียงพ่อแม่ทะเลาะกัน
‪เห็นไหม ผมว่าผมก็รู้สึก ‪ถูกมองข้ามเหมือนกันนะ
‪แต่พอเวลาผ่านไป ผมก็คิดได้ว่า ‪การโทษพวกเขามันมีแต่จะรั้งผมไว้
‪คุณต้องการอะไรจากฉัน
‪แล้วคุณล่ะ
‪ฉันคิดว่าคุณเข้ามาในชีวิตฉัน ‪พร้อมกับภารกิจนะ
‪จริงเหรอ อะไรล่ะ
‪เพื่อเป็นพระเอกในนิยายของฉัน...
‪ที่ฉันจะไม่มีวันเขียน
‪นิยายอีโรติกของคุณ
‪งั้นเรามีปัญหาใหญ่แล้ว ‪ผมไม่ใช่ตัวละครจากนิยายของคุณ
‪ผมอยู่ที่นี่
‪และผมจะไม่ไปไหนด้วย
‪แม่
‪พ่อ
‪เรเบ
‪ไม่นะ
‪นี่ คุณฉี่แล้วก็กลับไปซะ
‪- ได้ครับ ‪- ได้นะ
‪วิกเตอร์
‪คุณจะไปไหน
‪วิกเตอร์
‪ไม่นะ อยู่ไหนเนี่ย
‪- ทำอะไรอยู่ ‪- คุณมัดผมแกละด้วย
‪ใช่ มาเร็ว ไปกันเถอะ
‪- ผมชอบโคมไฟลาวานะ ‪- เดี๋ยวฉันซื้อให้อันนึง ไปเร็ว
‪ทีมบิสบาลหรือบุสตามานเต
‪คำถามโง่ๆ ทีมเชโนอาอยู่แล้ว
‪มันร้องยังไงนะ
‪ไม่ ผมลืมที่เหลือแล้ว
‪มาเร็ว หยุดเล่นได้แล้ว ไปกันเถอะ
‪คุณเคยพาผู้ชายมาที่นี่กี่คนแล้ว
‪ก็จำนวนปกติ
‪"ปกติ" มันแล้วแต่คนจะคิดนะ
‪แล้ว "ปกติ" ของฉันมันเท่าไหร่
‪น้อย
‪คุณคิดแบบนั้นเหรอ
‪ใครคือคนสุดท้ายที่นี่ล่ะ
‪อาเดรียน
‪เห็นไหม
‪ชีวิตเซ็กส์คุณมันน่าหดหู่มาก
‪แล้วก่อนหน้าเขาล่ะ
‪มิเกล
‪คนที่ฉันคบก่อนอาเดรียน
‪เขาหล่อบาดใจมาก
‪ก็... หล่อสำหรับคนอายุ 17 นะ
‪- คุณเสียใจไหม ‪- อะไรเหรอ
‪ที่แต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อย
‪โอเค
‪ใครคือคนแรกของคุณ ‪คนแรกสุดเลย ผู้โชคดี
‪ผู้ชายคนนึงในห้องเรียน
‪เขาอยากเป็นแฟนฉัน
‪แล้วก็ขอจูบฉัน
‪แล้วก็ไปเดตกันในสวน
‪ถ้าฉันเป็นแฟนนาย ‪ฉันยังเล่นกับเพื่อนฉันได้ไหม
‪ได้สิ เราเจอกันที่สวนใกล้ๆ ‪โรงเรียนทุกวันก็ได้
‪ตกลง
‪ฉันไม่เคยไปที่สวนนั่นเลย
‪น่าสงสาร คุณทำเขาอกหัก
‪ใจเย็น เราก็แค่เด็ก
‪แล้วยังไง
‪อายุมันไม่เกี่ยวหรอก
‪อายุสามขวบ คุณก็ตกหลุมแบบโงหัวไม่ขึ้นได้
‪นั่นสิ
‪บางอย่างมันสำคัญกว่านะ
‪อะไรคะ
‪ก็อย่างเช่นเวทมนตร์
‪ความเชื่อมต่อถึงกัน
‪แต่มันมีสิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุด
‪รู้ไหมว่าอะไร
‪อะไรคะ
‪โคมไฟลาวา
‪เวรแล้ว
‪แม่
‪อาดรี
‪อย่าพูดอะไรนะ
‪มาแล้วค่ะ
‪ไปทางสวนแล้วออกไป ‪ตอนเขาเข้ามานะ เข้าใจไหม
‪ผมขอโทษ
‪- คุณมาทำอะไรที่นี่ ‪- แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่
‪ฉันบอกคุณแล้วไง แม่ได้ฆ่าฉันแน่ๆ ‪ถ้าฉันพลาดวันเกิดแม่
‪วาล ตั้งแต่ผมรู้จักคุณ ‪คุณไม่เคยฟังที่แม่คุณพูดสักคำนะ
‪ฉันรู้ แต่ฉันกำลังคิดว่า ‪เธอเหลือเวลาน้อยลงแล้ว คุณขับรถมาเหรอ
‪ใช่ ผมเช่ารถมา
‪ผมอยากฟังเพลงเพราะๆ ‪แล้วก็ทำสมองให้โล่งสักหน่อย
‪- เพลงแทร็ปพวกนั้นทำสมองเพลียเลย ‪- ดีจังค่ะ
‪- แล้วพ่อแม่คุณล่ะ ‪- ไม่รู้สิคะ
‪คุณกินเหล้ามาเหรอ
‪ฉันกินโมฮิโต้ไปแก้วนึงค่ะ
‪แก้วเดียวเหรอ
‪ผมว่ามากกว่านั้นนะ
‪วาล เป็นอะไรรึเปล่า
‪ค่ะ คุณก็รู้ว่าฉันเป็นยังไงตอนฉัน...
‪- ตอนคุณกลับบ้าน ‪- ใช่
‪คุณทำตัวแปลกๆ นะ ผมรู้จักคุณดี
‪มันก็แค่รู้สึกว่าการกลับมาบ้าน ‪มันเหมือนกลับไปอยู่ในอดีตห่วยๆ น่ะ
‪ใช่
‪เมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันมาที่นี่ ‪ฉันคิดได้ว่าฉันทำผิดพลาดเดิมๆ มาทั้งชีวิต
‪ทำผิดพลาดอะไร
‪ขอบคุณที่มานะคะ
‪แม่งเอ๊ย
‪ไม่เป็นไร
‪อาดรี ไม่เป็นไร
‪จริงๆ นะ ไม่...
‪อาดรี ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันไม่เป็นไร
‪(เดวิด บิสบาล)
‪แล้วก็ค่อยๆ ใส่มันเข้าไปในช่องคลอด
‪- แล้วก็พูดใส่ตรงนี้ ‪- ใช่
‪- เป็นของขวัญที่สุดยอดมาก ‪- ใช่
‪เท่านี้พอไหม ที่รัก
‪เธอสองคนก็ควรสั่งเครื่องนี่มาใช้บ้างสิ
‪- หรือจะรอให้นานกว่านี้เหรอ ‪- อย่าเริ่มเลย แม่
‪อะไร ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยเหรอ
‪- คิดครับ ‪- ไม่
‪เราไม่เคยคุยกันเรื่องนั้นนะ
‪ผมไม่ได้บอกว่าเราคุยกันแล้ว ‪ผมบอกว่าผมเคยคิด และผมก็อยากมีนะ
‪คุณอยากมีตั้งแต่เมื่อไหร่
‪วาล ผมไม่ได้อยากมีลูกตอนนี้ ‪แต่ผมก็ไม่ได้คิดจะไม่มี
‪นั่นสินะ
‪คุณคิดจะไม่มีเหรอ
‪- แม่ เมื่อกี้เด็กเตะแล้วค่ะ ‪- อะไรนะ
‪- แม่ ‪- ดูสิ เทเรซ่า
‪ใช่เลย
‪- ลูกจ๊ะ ใช่เลย ‪- เจ็บไหม
‪ตรงนี้ก็บอกแบบเดียวกัน
‪ไม่ ฉันจะถามกลุ่มก่อนคลอด ‪ของฉันเผื่อไว้ก่อน
‪แต่ที่รัก นี่มันบีบีซีนะ ‪ให้ตายเถอะ ไม่รู้สิ
‪แต่บีบีซีจะรู้อะไรเรื่องเครื่องอุ่นนม
‪ไม่เอาน่ะ นี่มันบีบีซีเลยนะ
‪พิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์แล้ว
‪คุณควรรู้เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เหรอ
‪คุณต้องการแบบนั้นจริงๆ เหรอ
‪พวกเขานี่แบบสุดจะทน ‪แต่เราทำได้ดีกว่านั้นแน่
‪ฉันทำต้นไม้ตายไป ‪มากกว่าสึนามิในเอเชียอีก
‪ฉันรับมือเด็กไม่ไหวหรอก
‪ตอนนี้คุณก็แค่คิดแบบนี้
‪แล้วถ้าฉันคิดแบบนี้ไปตลอดล่ะ
‪ผมว่าคุณจะเปลี่ยนใจนะ
‪ฉันไม่อยากเป็นหนึ่งในคู่รักพวกนั้น
‪ที่พยายามแก้ปัญหาของพวกเขาด้วยการมีลูก
‪งั้นเรายังมีปัญหากันอยู่สินะ
‪วาล คุณต้องการอะไรจากผม
‪แล้วคุณล่ะ
‪ฉันว่าเราทั้งคู่ต่างก็หวังว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนไป
‪ผมก็ทำอยู่ ผมกำลังพยายาม ‪เข้มงวดน้อยลงและเปิดใจ
‪ให้มากขึ้น
‪ผมถึงกับคิดจะเริ่มทำ ‪ช่องยูทูบบ้าๆ บอๆ นั่นด้วย
‪ถ้าคุณมองตัวเองเป็นยูทูเบอร์นะ
‪แต่ลองคิดถึงมีมทั้งหลาย ‪ที่พวกเขาจะทำถึงคุณสิ
‪สมมติว่าเราแก้ปัญหากันได้นะ วาล ‪แล้วผมอยากเป็นพ่อ
‪แบบอยากเป็นจริงๆ
‪คุณจะทำให้ผมไหม
‪ฉันหมดแรงแล้ว ไปนอนกันเถอะ
‪ตอนอายุ 28 เธอจะเลิกคุยกับพี่สาว ‪เพราะเรื่องเห็ดไม่ได้นะ
‪มันไม่ใช่แค่นั้น
‪ฉันเป็นพวกกวนประสาทนิดๆ
‪ฉันยอมรับ
‪แต่แค่นิดหน่อยนะ
‪แต่ฉันไม่เคยห้ามเธอ ‪ไม่ให้ทำอะไรที่อยากทำเลย
‪วาล เธอมีไอเดียดีๆ ตลอด ตลอดจริงๆ
‪แต่เธอเก็บมันไว้ในหัว
‪เลือกสักอันแล้วลุยเลยสิ
‪นั่นแหละสิ่งที่ฉันทำ ‪แล้วพวกเขาก็ปฏิเสธนิยายฉัน
‪ฉันก็กลัวเหมือนกัน
‪ฉันกลัวการเป็นแม่
‪แต่พี่ควบคุมทุกอย่างได้ดีแล้ว
‪นั่นแหละปัญหา ‪ฉันมันจอมบงการ ชอบควบคุม
‪โอกาสที่ลูกจะเกลียดฉันยิ่งสูงเลย
‪ก็จริง ฉันไม่เคยคิดเรื่องนั้นเลย
‪โถ เด็กน้อยน่าสงสาร
‪ฉันรู้ไฮเมจะเป็นคนโปรดแน่
‪พ่อผู้ตามใจเกินเหตุ
‪ครั้งแรกเลยนะที่พี่ได้เป็นที่สอง
‪แต่นั่นไม่ได้แปลว่าฉันจะไม่พยายาม
‪พี่ไม่กลัวเหรอว่าลูกจะทำให้ชีวิตแต่งงานพี่พัง
‪แต่ฉันว่ามันจะคุ้มค่านะ
‪เธอกับอาดรีมีปัญหากันเหรอ
‪จะพูดว่าเรากำลังลำบากก็ได้
‪ฉันควบคุมทุกอย่างให้ปกติดี ‪เหมือนพี่ไม่ได้
‪เขาเจอคนอื่นเหรอ
‪งั้นอะไรล่ะ
‪ไม่มีอะไร
‪นี่คือโฮเซ่ มิเกล การ์ริโด ‪คนเลี้ยงแพะในโปรเจกต์ "อย่างเชื่องช้า"
‪คุณมีฝูงแพะประเภทไหนบ้างครับ
‪หลักๆ แล้วเรามีแพะเซลติเบเรียสีขาว
‪แล้วก็เซอร์ราโนสีขาวกับสีดำ
‪ว่าไง มาร์
‪ได้ยินฉันไหม
‪ฉันเป็นน้าของหนูนะ
‪ขอโทษที่ไม่ได้แนะนำตัวก่อนหน้านี้
‪ฉันหวังว่าฉันจะเป็นตัวเองแบบที่ดีขึ้น
‪ก่อนเธอจะเกิดนะ
‪แต่ฉันว่ามันคงไม่ทัน
‪ฟังนะ
‪ฉัน...
‪ฉันรักอาดรีจริงๆ
‪แล้วเขาก็รักฉัน
‪แต่เราเปลี่ยนไปมากเลย
‪หรือบางทีเราก็เป็นแบบนี้กันมาตลอด
‪น่าเสียดายที่ตอนแต่งงาน ‪มันไม่มีคู่มือแจกให้
‪เราจะได้เรียนรู้วิธีทำแบบนี้
‪ไม่สิ
‪ฉันคงไม่มีวันอ่านจบหรอก
‪ยังไงก็เถอะ
‪ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจอะไรมากกว่าฉันนะ
‪ยังไงก็ตาม
‪ฉันอยากให้เธอรู้เป็นคนแรกว่า
‪ฉันจะเริ่มเขียนนิยายแล้ว
‪วาล
‪คุณจะมาไหม
‪อาดรี ฉันจะไม่มีลูกแค่เพราะคุณขอหรอกนะ
‪และฉันจะเริ่มเขียนนิยายอีกครั้ง
‪ไปก่อนนะครับ
‪ขอบคุณที่มานะ
‪ขับรถดีๆ ล่ะ ‪บนถนนมีพวกบ้าๆ บอๆ อยู่ตลอด
‪ไม่เอาน่ะ พ่อ
‪ไม่ต้องห่วงครับ
‪- ถึงบ้านแล้วจะโทรหานะครับ ‪- ได้เลย
‪วาล แน่ใจเหรอว่าไม่อยากกลับไปมาดริดกับผม
‪ฉันอยากเริ่มเขียนนิยายที่นี่มากกว่า ‪แต่อีกสองสามวันจะนั่งรถไฟไปนะ
‪ได้ครับ จูบหน่อยสิ
‪กุญแจ
‪- บายครับ ‪- เดินทางปลอดภัยนะ
‪(คุณเห็ด)
‪(ชายหาดว่างเปล่า)
‪(พวกเขาตัดสินใจไปเดินเล่น)
‪(เราแค่ต้องเปลือยร่างของเรา ‪เพื่อเติมเต็มจินตนาการของฉัน)
‪(ฉันขยับสะโพก ‪สัมผัสตัวเองด้วยความนุ่มนวล)
‪(ทิ้งรอยเท้าในจินตนาการไว้)
‪(จากไปและคิดถึงฉันด้วย)
‪คำบรรยายโดย วลัชญ์วรรณ์ อรรคศรีวร