NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Czekaj.
- OK. - Okrężnie, skarbie.
Jasne.
- Proszę. - Jeszcze!
Ciesz się. Gdy pojawi się dziecko, to się zmieni.
Czekaj.
Cholera! Kopnęła mnie.
- Nie wyciągaj. - Nie, proszę!
- Nie wyciągaj! - OK, zostanę.
- No już... - Tak.
Właśnie tak...
Poza tym,
nieważne, jak jest duży,
penis nie da rady sięgnąć dalej.
Tak.
- Tak! - Jesteś pewna...
- Zerżnij mnie porządnie! - Dobrze!
Tak!
Kurwa, skarbie!
Zaraz się spuszczę!
Nie! Pomyśl o swojej matce.
Nie przestawaj!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
O rany...
Niespodzianka!
Najlepszego, mamo!
DR REBECA FÉRRIZ HENARES
Fernando!
- Jest Rebe? - Wczoraj przyjechała.
Jest na plaży z Jaimem.
Mówiłam, że słońce szkodzi dziecku, ale...
- Mamo, ona jest ginekologiem! - Tak.
- Valeria! - Cześć, tato.
Gdzie Adrián?
Nie mów mi…
Rozstajecie się?
Nie, nie...
Co tam w pracy?
Dobrze, wszystko gra.
Nie widzieliśmy cię od miesięcy.
Pociąg jest drogi.
- Twoja siostra przyjeżdża tu co 15 dni. - I rozmawia z nami na czacie.
Na jakim czacie?
Jaime założył niedawno grupę.
Rozgość się, kochanie.
5. MISTER GRZYBCIO
DUMA I UPRZEDZENIE
MISTER GRZYBCIO
Adri!
Mogłaś mnie obudzić.
Spałeś. Nie chciałam ci przeszkadzać.
Wiesz, że pojechałbym z tobą do Walencji.
Nie cierpisz podróży na kacu.
Gdybym znał plan, tobym tyle nie pił.
Nie było planu.
A więc obudziłaś się i pojechałaś 400 kilometrów?
Nie mogłam spać.
Gdy zamykałam oczy, widziałam umierającą Lolę.
Kurde, racja. Byłaś roztrzęsiona.
Rozmawiałaś z Lolą?
Tak.
Napisała do nas. Podobno ma uczulenie na gluten.
Mówi, że przerzuci się z piwa na wódkę.
Dzwoniła Alicia.
Jej obserwujący mówią, żebym też założył kanał.
O organizacji domu. Wyobrażasz sobie, że mógłbym być sławny?
Nie.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Wiesz, jak działa na mnie rodzina.
To po co pojechałaś?
...niech żyje nam!
- Brawo, teściowa! - Zrobione.
- Dobrze wyszło? - Tak.
Jeszcze jedno.
- Serio? - Tak!
No dobra.
Jeszcze raz.
Gotowe!
- Dobrze wyszło? - Świetnie.
- Cavy komuś? - Tak!
Cava z Santa Adela.
Wróciliście tam po tym, co się stało?
Jej mina, gdy nas zobaczyła!
Jasne!
Co się stało?
- Znasz swoją siostrę. - I matkę!
To nie ja!
- To z pracy. - Odbierz.
Nie ma mowy.
Muszę odpocząć.
Poza tym… chcę dać mamie prezent.
- Telefon? - Nie.
Dotknij.
Kupon na wspaniałe spa w El Saler!
Mają kilkanaście jacuzzi!
Ale kochanie, z moim zdrowiem…
Nie wiem...
Gorąca woda szkodzi jej na ciśnienie.
Mają też masaże!
Skoro już przy tym jesteśmy, to nasz prezent!
Co to może być?
Na pewno mi się spodoba.
Dzięki temu już możesz zacząć budować więź z wnuczką.
- Co? - Tak.
- Pomóc ci to ustawić? - Tak.
Usłyszy cię, jakbyś była z nią w brzuchu.
- Valeria, pożycz telefon. - Po co?
Do mojego nie podłączę słuchawek.
Podłącz tutaj... Dzięki.
- To są słuchawki. - Tato.
- Mamo, mów do tego. - Tutaj?
Nie, nie tutaj!
- Tutaj mów. - A głośnik?
Będzie w mojej pochwie.
- To to? - Tak, to.
- Proszę. - To idzie tu. A mówi się do tego.
- Spróbujemy? - Gdzie?
- Hej, cześć! - Cześć, śliczna!
Mamusiu, mamusiu
Zeszłej nocy śniłam
Że kupiłaś mi laleczkę...
Chodź do siostrzenicy.
Nie gadam do twojej pochwy.
Nie wierzę, że kupiłaś sobie dildo na urodziny mamy.
Co z tobą? To najnowsza technologia prenatalna.
Może poczytasz jej swoją książkę?
- Tak, skarbie. - Od kiedy jesteś pisarką?
To książka o superbohaterze, Misterze Grzybciu.
O Misterze Grzybciu?
Powiedziałabym ci, ale nigdy cię tu nie ma.
- To jest tata! - Hej, tatusiu!
Lubi pan plażę, Misterze Grzybciu?
„Tak! Uwielbiam być na plaży!”.
„Będziesz latać jak ja!”.
Jesteś żałosna.
Zabawa jedzeniem jest nudna, ale… zabawa grzybem?
To superbohater, Mister Grzybcio.
Umie latać i pluje monetami.
Serio? Zobaczymy, czy uratuje mnie przed głodem.
Mamo!
Rebeca ugryzła Mistera Grzybcia!
Od tego jest jedzenie, skarbie!
Do jedzenia.
Mister Grzybcio nie jest jedzeniem. To superbohater.
Jest potężniejszy niż Harry Potter.
No już, pomachajcie do kamery!
- Nie chcę. - No to ty, Rebe!
- Mam zatańczyć? - Jasne!
Co ty odpieprzasz?
- To bazgroły! - Ale cię zainspirowały.
Bądź po prostu ginekolożką.
Ale jesteś niedojrzała.
Chyba ty! Musisz być w centrum uwagi.
Nie moja wina, że sobie radzę.
- Jasne. A ja nie. - Nie!
Masz mnóstwo pomysłów i niczego nie kończysz.
Nawet tego nie skończyłaś.
Nie rób wszystkiego na pół gwizdka.
Nigdy go aż tak nie lubiłam.
Tak czy owak, Lola, piję piwo na twoją cześć.
Jak się czujesz? Przestraszyłaś nas.
Czyli... nic chyba nie pamiętasz?
Jak byś miała pamiętać?
Myślałam, że padłaś trupem.
Słuchaj, Nere…
Przepraszam… Myślałaś, że nas nie obchodzisz.
Wiesz, że to nieprawda.
Jesteśmy ostatnio tak zajęte,
że czasem nie mamy czasu myśleć o nikim innym.
Hej! A ty, Carmen?
Jak twój romantyczny weekend z Jayem-Z?
Baw się dobrze i opowiedz wszystko po powrocie.
Sikasz?
Grubsza sprawa.
I nie przejdzie, póki nie pozbędę się glutenu.
- Chcesz zobaczyć? - Ani się waż!
Lola!
Twoja wiadomość mnie zaskoczyła.
Dlaczego?
Bo dobrze udajesz.
Wolisz Walencję, rodziców i wkurzającą siostrę,
niż zmierzyć się z tym, co się stało.
Widziałaś nas?
Oczywiście.
To było tak słodkie,
że zemdlałam ze wzruszenia.
Jak się trzymasz?
Nie mogę przestać myśleć, jak wyglądałaby noc z Víctorem.
No dobra...
pomyślmy.
Może odpoczniesz przez kilka dni i pogadasz z Adrim?
Nawet nie mogę spojrzeć mu w oczy.
Pocałunek to nie zdrada, prawda?
Cóż...
troszeczkę.
Kurwa.
Ten bar na plaży, gdzie poderwałam bliźniaków, jeszcze stoi?
Chyba tak. A co?
- Spotkajmy się tam jutro o pierwszej. - Lola!
Porozmawiaj ze mną.
Nie czuję się najlepiej. Napiszę innego dnia.
Mogę zadzwonić?
Dasz mi rok?
Muszę przetrawić to, co się stało.
Dobra. Zaczynam odliczanie. Do zobaczenia.
Może już zapomniałaś, ale jestem kutasem, którego poznałaś rok temu.
Wysiadłem z mojego DeLoreana.
Przykro mi. Pomyliłeś mnie z kimś.
Może mnie pamiętasz. Wyglądam jak C. Tangana.
Ach, tak... Jesteś Víctor?
Najgorszy pocałunek mojego życia…
Mojego też.
Gratuluję bestsellera. Zaraz, nigdy go nie napisałaś.
Dupek...
Cholera! Bateria mi pada, a nie jestem w domu!
Podaj to, Jaime.
Dziewięć liter: pasuje do spodka.
- Filiżanka. - Racja.
Córka Aitany też była taka i trafiła do psychiatryka.
Wyżej, proszę.
Mamo, nie dramatyzuj.
Nie, kochanie. To ona dramatyzuje.
Taka afera o grzyba.
Miej cierpliwość.
Cóż...
Ona nie ma do nas cierpliwości.
Zawsze mierzy za wysoko, więc zawsze będzie sfrustrowana.
Myślę, że się rozwiedzie.
Co? Skąd to wzięłaś?
Znam ją.
Ona znudzi się wszystkim.
Ciekawe, czy znajdzie kogoś, kto z nią wytrzyma.
Idę na plażę!
Mamo…
- Słyszała mnie? - Mamo…
ACH – NASTĘPNE MOJITO
Dzień dobry.
- Hej. - Hej.
Uwierzyłabyś, że to przypadek?
Nie.
Bo nie jest. Lola miała przyjść, ale źle się czuje.
Chciałem ci dać znać.
Pechowa trzynastka.
Zadzwoń do Oszustki.
Możemy pogadać o tamtym?
Na pewno ma celiakię.
Cały czas piła piwo.
Panikujesz, bo pocałowałaś kutasa.
Ale ten kutas wie, że gdyby nie laska z celiakią,
sprawy zaszłyby dalej.
- Naprawdę? - Tak.
Podobasz mi się.
A ja tobie.
A pocałunek był zajebisty.
Muszę się zastanowić.
Mówię ci, pozwałabym ją.
Co z tego, że to siostra? To plagiat!
Jeśli ktoś ma pisać o Misterze Grzybciu, to tylko ja.
- Tego chcesz? - Tak.
Zmarnować kreatywność na grzyba?
Wiem, że to brzmi głupio,
ale ten grzyb jest dla mnie bardzo ważny.
A mojej rodziny to nie obchodzi.
Jak zawsze.
Ty tak to widzisz. Ale czy pomogłaś im cię zrozumieć?
Nazywał się Ząbek.
Był krokodylem.
Najlepszy pluszowy przyjaciel z dzieciństwa.
Mój dziadek przywiózł go z Londynu.
Jechał z nami zawsze, gdy się przeprowadzaliśmy.
Nadal jestem przekonany, że widziałem, jak się poruszył.
Widzę, że nie tylko ja mam wyobraźnię.
To była idealna wymówka, by siedzieć w pokoju godzinami
i nie słuchać kłótni rodziców.
Też się czułem ignorowany.
Z czasem pojąłem, że obwinianie ich jest jak kula u nogi.
Czego ode mnie chcesz?
A ty?
Pojawiłeś się w moim życiu z misją.
Naprawdę? Jaką?
By zostać bohaterem powieści, której nie napiszę.
Erotycznej.
Jest pewien problem. Nie jestem postacią z twojej powieści.
Jestem tutaj. I nigdzie się nie wybieram.
Mamo?
Tato?
Rebe?
Nie!
Tutaj. Sikaj i znikaj.
- Dobra. - No.
Víctor!
Dokąd idziesz?
Víctor!
Nie! Gdzie jesteś?
- Co robisz? - Nosiłaś kucyki.
Tak. Chodźmy.
- Uwielbiam lampy lawowe. - Kupię ci taką.
- Bisbal czy Bustamante? - Doprawdy. Tylko Chenoa!
Jak to szło?
Zapomniałem, co dalej.
Nie wygłupiaj się. Chodźmy.
Ilu gości tu przyprowadziłaś?
Tylu, co normalnie.
To bardzo subiektywne.
Jak myślisz, ilu?
Niewielu.
Tak myślisz?
Kto był tu ostatni?
Adrián.
Widzisz? Masz nijakie życie seksualne.
A przed nim?
Miquel.
Ten, z którym byłam przed Adriánem.
To był świetny gość.
Jak na siedemnastolatka.
- Żałujesz tego? - Czego?
Ślubu w młodym wieku.
Dobra.
Kto był pierwszym szczęściarzem?
Chłopak z mojej klasy.
Chciał być moim chłopakiem.
Poprosił o buziaka
i randkę w parku.
Jeśli jestem twoją dziewczyną, mogę nadal mieć koleżanki?
Jasne. Możemy codziennie spotykać się w parku.
Dobra.
Nigdy tam nie poszłam.
Biedactwo. Złamałaś mu serce.
Uspokój się. Byliśmy dziećmi.
I co z tego?
Wiek nie ma znaczenia.
Możesz kochać, gdy masz trzy lata.
Jasne.
Liczą się inne rzeczy.
Jakie?
Na przykład magia.
Więź.
Jedna rzecz jest niezbędna.
Wiesz jaka?
Jaka?
Lampa lawowa.
Cholera.
Mamo?
To Adri.
Bądź cicho.
Już idę!
Idź do ogrodu i wyjdź, jak on wejdzie.
Przepraszam.
- Co tu robisz? - Co ty tu robisz?
Mama by mi nie wybaczyła, gdybym przegapiła urodziny.
Odkąd cię znam, nigdy nie słuchasz swojej mamy.
Tak, ale nie wiem, ile jeszcze lat jej zostało.
- Przyjechałeś autem? - Tak, wypożyczyłem.
Chciałem posłuchać muzyki i uspokoić myśli.
- Trap usmażył mi mózg. - Cudownie.
- A twoi rodzice? - Nie wiem.
Piłaś?
Mojito.
Jedno?
Chyba więcej.
Wszystko gra?
Wiesz, jak się czuję, gdy...
- Wracasz do domu. - Właśnie.
Dziwna jesteś. Znam cię.
Powrót do domu jest jak pieprzony flashback.
Tak...
Zawsze dostrzegam, że przez całe życie popełniam ten sam błąd.
Jaki błąd?
Dzięki, że przyjechałeś.
Kurwa.
Spokojnie.
Adri, w porządku.
Naprawdę. Nie...
Adri, nie trzeba.
Nie trzeba.
…i ostrożnie wkładasz to do pochwy.
- A do tego mówisz. - Tak.
- Niesamowity prezent! - Tak.
Wszystko gra?
Wy też powinniście coś takiego zamówić.
- Długo będziecie czekać? - Mamo, przestań.
Nawet o tym nie myślicie?
- Jasne. - Nie.
- Nie rozmawialiśmy o tym. - Nie, ale ja o tym myślałem.
Ja bym chciał.
Od kiedy chcesz mieć dzieci?
Nie chcę dzieci teraz, ale tego nie wykluczam.
Dobra.
A ty?
- Dziecko się poruszyło. - Tak?
- Mamo! - Patrz, Teresa.
Tak!
- Tak, kochanie. - Boli?
Tu piszą to samo.
Zapytam w mojej grupie ciążowej.
Kurde, przecież to BBC. Nie wiem.
Ale co BBC wie o podgrzewaczach?
No przecież to BBC.
To dowiedzione naukowo.
Nie powinnaś się na tym znać?
Naprawdę tego chcesz?
Są nie do zniesienia, my jesteśmy lepsi.
Zabiłam więcej roślin niż tsunami w Azji. Nie mogę mieć dziecka.
Teraz tak mówisz.
A jeśli zawsze tak będzie?
Myślę, że zmienisz zdanie.
Nie bądźmy jedną z par,
które próbują rozwiązać problemy, mając dzieci.
Czyli kryzys trwa.
Czego ode mnie chcesz?
A ty?
Oboje mamy nadzieję, że to drugie się zmieni.
Ja staram się być mniej sztywny,
bardziej otwarty.
Myślę o założeniu tego szalonego kanału na YouTube.
Jeśli się w tym widzisz…
Ale zaczną o tobie robić memy.
Wyobraź sobie, że z tego wyjdziemy, a ja zechcę być ojcem… Naprawdę.
Zrobisz to dla mnie?
Padam z nóg. Chodźmy do łóżka.
Nie możesz w tym wieku nie gadać z siostrą przez grzyba.
Nie o to chodzi.
Trochę się wymądrzam.
Przyznaję.
Tylko trochę.
Ale nigdy do niczego cię nie zniechęcałam.
Zawsze miałaś świetne pomysły. Zawsze.
Ale trzymasz je w głowie.
Zdecyduj się na coś.
Zrobiłam to i odrzucili moją powieść.
Ja też się boję.
Boję się być mamą.
Ale masz wszystko pod kontrolą.
W tym problem. Jestem maniaczką kontroli.
Jest duża szansa, że moja córka mnie znienawidzi.
To prawda. Nie wpadłabym na to.
Biedactwo!
Wiem, że będzie wolała Jaimego.
Rozpieszczającego ojca.
Pierwszy raz będziesz na drugim miejscu.
Ale to nie znaczy, że nie spróbuję.
Nie boisz się, że dziecko spieprzy twoje małżeństwo?
Ale myślę, że warto.
Macie z Adrim problemy?
Można powiedzieć, że jest nam ciężko.
Nie umiem mieć wszystkiego pod kontrolą.
Poznał kogoś?
To o co chodzi?
O nic.
Hej, Mar.
Słyszysz mnie?
Jestem twoją ciocią.
Przepraszam, że się nie przedstawiłam.
Miałam nadzieję stać się lepsza,
zanim się urodzisz,
ale chyba nie zdążę na czas.
Słuchaj…
Ja...
bardzo kocham Adriego.
A on kocha mnie.
Ale tak bardzo się zmieniliśmy…
A może zawsze tacy byliśmy.
Szkoda, że na ślubie nie dają instrukcji,
jak to robić.
Choć w sumie…
i tak bym nie doczytała do końca.
Tak czy owak...
Mam nadzieję, że ogarniesz wszystko lepiej niż ja.
Swoją drogą…
chcę, żebyś wiedziała,
że napiszę powieść.
Val.
Idziesz?
Nie urodziłabym dziecka tylko dlatego, że mnie prosisz.
I wrócę do pisania powieści.
Pa.
Dzięki za odwiedziny.
Jedź ostrożnie i uważaj na wariatów.
Tato!
Nie martwcie się.
- Zadzwonię z domu. - Dobrze.
Na pewno nie chcesz ze mną jechać?
Wolałbym zacząć pisać tutaj. Wrócę pociągiem za kilka dni.
Dobrze. Daj buziaka.
Kluczyki.
- Pa! - Szerokiej drogi!
MISTER GRZYBCIO
PLAŻA BYŁA PUSTA
POSTANOWILI IŚĆ NA SPACER
MUSIELIŚMY BYĆ NADZY, BY SPEŁNIĆ MOJĄ FANTAZJĘ
PORUSZYŁAM BIODRAMI, DOTYKAJĄC SIĘ DELIKATNIE
POZOSTAWIAJĄC ŚLADY STÓP
ODEJDŹ I POMYŚL O MNIE