NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI ELÍSABET BENAVENT
Oż, kurde.
Czemu w panterce mi gorzej niż Kardashiankom?
Zakładasz to?
- Motywem jest trap, nie sadomaso. - Wolę umrzeć, niż się tak ubrać.
Na pewno ci się spodoba.
Jasne, będę kręcić tyłkiem przed jakimś facetem.
Tamta impreza się nie liczy!
Nie będę już pieprzyć kolesi, tylko laski.
Jasne.
Teraz już cała okolica wie.
Zwariuję, jeśli kogoś nie przelecę.
Czy w feministycznym stowarzyszeniu Lidii nie ma lesbijek?
Tam nie podziałam.
Byłam tam kilka razy i z nikim nie rozmawiałam.
Jeśli któraś mnie zauważyła, nie okazała tego.
Więc daj się zauważyć.
W tym wyglądałbyś jak C. Tangana.
Kostium tandetnego gościa za 50 euro? Mogę założyć dres.
Nie ma mowy! Carmen i Borja będą Beyoncé i Jayem-Z.
Musimy ich przebić.
Carmen jako Beyoncé, a ty jako Rosalía? To ma być trap?
To ma być: „w tym wyglądam najlepiej”.
Sprawdzałem w necie, co to trap. W którym ty wieku żyjesz?
Lepiej się znam na Leonardzie Cohenie.
Załóż to...
i rapuj.
Dobra, przymierzę to.
Żyjesz.
Myślałem, że porwano cię przed galerią.
Jestem bardzo zajęta pracą w muzeum i tak dalej...
Cześć.
Hej.
Víctor, Adrián.
Na odwrót, przepraszam.
- Hej. - Jak leci?
Jak się ma twoja skała?
- Widziałeś ją? - Jeszcze nie.
Ale nie mogę się doczekać.
Wystawy.
Ja też nie.
Rany, gdy Zaida powiedziała, że możemy tu znaleźć wszystko...
miała rację!
Hej!
- Wyglądasz obłędnie. - Dziękuję.
No to jedziemy po mojego brata.
- Tak. - Jasne.
- Przepraszam! - Co jest?
Na razie!
Ja pieprzę... Facet Loli cię podrywał.
Tylko się przyjaźnią.
Czyli cię podrywał?
Nie. O czym ty mówisz?
Wygląda na dupka.
IDĘ – SKRĘCAM – BIEGNĘ – UCIEKAM
A Kordoba?
Autonomiczne komitety są podzielone na sześć grup do działań społecznych
i cztery do działań politycznych.
Na poziomie prowincji 16 komisji jest podzielonych następująco:
dwie w Huelvie, trzy w Sewilli...
Nudne, co?
Moje wystąpienia są fajniejsze.
Naprawdę?
Czym się zajmujesz?
Seksizmem i homofobią.
Koordynuję działania grupy LGBTI.
Jutro omawiamy demonstrację. Może przyjdziesz?
Nie będziesz się nudzić.
Niestety nie mogę przychodzić codziennie. Daleko mieszkam.
Jak daleko?
W Boadilli. Moja stacja to Siglo XXI.
W Boadilli...
Nieźle.
Nie masz pojęcia.
Mieszkam i pracuję z rodzicami.
Aha...
Nie chciałaś się wyprowadzić?
Z domu.
Jasne, już o tym myślałam,
nawet o akcji „Uwolnić Nereę”.
Ale nie umiem mówić, co myślę.
Nie myśl o tym za dużo.
Życie jest za krótkie, by rozpamiętywać.
Gdy mówisz, co myślisz, masz wewnętrzny spokój.
Do jakiej sadzawki należysz?
„Sadzawki”?
Sadzawka to woda stojąca, co nie?
Właśnie. Lesbijki zawsze randkują w swoim kręgu.
- No i? - Ja nie mam sadzawki.
- My jesteśmy twoją sadzawką. - Ma się z nami umawiać?
- Nie! - Słuchajcie.
Brak sadzawki oznacza brak seksu.
Potrzebuję lesbijek.
Dasz radę, nawet bez kręgu lesb.
Chodzimy tylko do heteryckich barów.
- Nieprawda. Byłyśmy w Tsunami. - Dwa razy.
- Miałam branie. - Właśnie.
Rozumiem, że chcesz być w swoim środowisku.
Nie chodzi tylko o randki. Chodzi...
- Chodzi o to, że... - Wiecie co?
Co?
Przepraszam! Myślałam, że skończyłaś.
- Przepraszam. - Spoko.
- Mów. - Tak?
Tak.
Borja i ja...
wynajęliśmy na sobotę dom na wsi!
Nieźle! Nareszcie!
- Za przyszły stosunek! - Czekaj.
To może być tylko maraton filmowy.
Ty piczko! Nawet tak długo nie czekałam.
Czyli czystość działa?
Możemy wznieść toast?
Jasne. Za długi, nudny związek!
I za trudne okresy...
które mijają.
Jakie trudne okresy?
Otwarta relacja nie jest złym pomysłem.
To tylko pomysł, ale nie wchodzi w grę.
TU OLGA. TO MÓJ NUMER.
Víctor nie ma z tym związku?
- Zostaw to! - Przyjaciel Loli?
Tak.
Co? Nie!
Słuchajcie.
Dajcie mi chwilę.
Adri i ja mieliśmy trudny okres.
W tym czasie
poznałam miłego kolegę Loli,
ale nic się nie stało i nie stanie. Koniec.
I jak z wami teraz?
Dobrze, serio.
Mam pracę, płacę rachunki, kocham męża i znowu piszę.
- Powieść? - Nie.
Teksty na stronę muzeum.
Piszę recenzje, redaguję, sprawdzam, czy linki działają...
Lubię to.
Ale…
Nadal kochasz Adriego?
To nie takie proste, gdy jesteś z kimś tak długo.
Ale tak! Kocham go.
- Bardzo. - Oczywiście.
Musicie tylko dbać, by wciąż siebie zaskakiwać.
- Muszę iść. - Pójdę z tobą.
Nie, spieszę się!
- Sadzawka się domaga uwagi? - Nieprawda.
- Do zobaczenia na imprezie. - Czekaj!
Na razie!
Ale nie zostawi nas, prawda?
Nie martw się. Wie, gdzie jej prawdziwa sadzawka.
Umieścimy blok…
pod podstawą czaszki…
Nigdy pod szyją...
żeby się nie uszkodzić.
Cholera.
- Co tu robisz? - Niespodziankę.
Kto to?
Moja żona.
- Nie chciałam przeszkadzać. - Nie ma sprawy.
Ćwiczyliśmy live’a.
Piękne miejsce.
Dzięki.
Jestem Alicia, miło mi.
Valeria. Adri mówił, że wkrótce rodzisz.
Tak! Ostatnia prosta.
A wy? Jakieś plany na lato?
- Mały wypad? - Cóż…
Chyba poczekamy do września.
- Jest taniej. - To prawda.
Jasne.
Zostaniesz na nagranie?
Jasne.
Tam jest herbata.
Nie, dzięki.
Możesz zaczynać.
Cześć wszystkim!
Namaste.
Jeszcze raz dziękuję, że spędzacie ze mną czas.
I...
Nie martwcie się, tak jest cały dzień.
Zmiana planu.
Zrobimy dziś zajęcia na stojąco.
Zaczynajmy.
Potrzebuję kogoś,
kto to posprząta. Adri?
Jest trochę nieśmiały.
No chodź.
Dzięki, Adri.
Jest bardzo utalentowany.
Kiedyś będzie kręcił filmy artystyczne,
ale na razie jest ze mną.
Adri się tym zajmie, a my zaczniemy od tadasany.
Zamknijmy oczy…
Złóżmy dłonie na wysokości piersi.
Skupmy naszą uwagę...
na oddechu.
Wdech…
Wydech…
Delikatnie.
NIEŹLE!
NIE POMYŚLAŁEM O TYM!
MEGA!
EKSTRA! ZRÓB TO JESZCZE RAZ!
Co zrobiłeś? Świetny pomysł, Adri!
#ADRIWTWOIMŻYCIU
Plecak jogina!
Co za genialny wynalazek.
Między nami wszystko gra. Kocham go.
Nie wiem dlaczego, ale jestem pewna.
Myśl pozytywnie na temat Borjy.
Motylki w brzuchu są świetne na początku,
ale co lepsze, gdy mijają lata,
fajnie jest się do kogoś przytulić po gównianym dniu.
No to tyle. Pa.
NOWE POSTY VÍCTORA
Czym mogę służyć?
Ach, tak!
Szukam błyszczącego garnituru, który widziałam wczoraj.
Ktoś go kupił.
Nie jesteśmy dziwkami ani służącymi! Jesteśmy feministkami!
Nie jesteśmy dziwkami...
Zawsze krzyczymy to samo. Musimy być bardziej oryginalne.
Czytałam, że w Madrycie narasta homofobiczne nękanie.
Skupmy się na tym.
Wymyślmy wydarzenie i tekst.
Miriam, ty umiesz pisać teksty.
Nie ma mowy!
Ostatnio spędziłam nad tym miesiąc,
a wam się nawet nie chciało nauczyć.
Możemy zwrócić na siebie uwagę, podpalając śmietniki.
I być porównane do patriarchatu?
Zobaczymy…
Zgadzacie się skupić na nękaniu?
- Tak. - Super!
Ktoś chce napisać tekst?
Chodzi o to, że...
krzyki na ulicy niczego nie zmienią.
Dlaczego nie?
Od dawna nie aktualizujecie swoich profili.
Chwila. Wcale nie od dawna.
Mamy wielu obserwujących z moich wideo.
- Tak, pięćdziesięciu. - Serio o tym rozmawiamy?
Chwila, Nerea ma rację.
Nie robimy nic w sieci,
a to świetny sposób na dotarcie do ludzi.
Zmiana powstaje na ulicy.
Za łatwo miałaś.
Nie, rodzice nic mi nie ułatwiali.
Szkoda, że gdy byłam dzieckiem, nie wyjaśnili mi,
że dwie kobiety mieszkające razem to nie przyjaciółki.
Albo że płeć jest nie tylko męska i żeńska,
albo że ludzie mają prawo kochać, jak chcą.
Wy to wiecie, ale dobrze byłoby mówić o tym w sieci.
Świetnie. Ale bądźmy oryginalne.
Mogłybyśmy wymyślić potężny hasztag, który pójdzie w świat.
Możemy skupić się na młodzieży, jak mówiła Patricia,
i porozmawiać z influencerami.
- Jasne. - OK.
Prawdziwe historie są lepsze.
- Racja. - Ja jestem prawdziwa.
Dobra, hasztagi i prawdziwe historie.
Oraz rozmowy w szkołach.
- Super. - Chętnie wam pomogę.
Znajdę ludzi, którzy opowiedzą o sobie.
- Super. - Idę z tobą.
Na kolejne spotkanie przygotuj hasztagi.
Dobra?
Jasne.
Nie mieliśmy brać prysznica?
Nie masz wyrzutów sumienia? Zużyliśmy wodę z całego miasta.
Wstydź się.
To była długa susza.
Muszę iść.
Ale Marta wyjechała.
Urządzam imprezę.
Wpadnij na drinka. Mogę cię przebrać za Yung Beefa.
Nie wiem, kto to, ale brzmi ostro.
Zostań.
Uszczęśliwiłbyś moje przyjaciółki!
Mam służbową kolację.
Może jutro się spotkamy?
Jasne!
Netflix i relaks na kacu brzmią świetnie.
Możemy dalej niszczyć planetę.
Poznawanie koleżanek, oglądanie filmów?
To chyba normalne?
A od kiedy jesteśmy normalni?
Słuchaj…
Marta jest moją partnerką.
Nie chcę oglądać filmów i poznawać przyjaciółek.
Chcę się pieprzyć. Tak spędzamy czas.
Taka była umowa, nie?
Jasne.
Nie chcę niedomówień.
Nie prosiłam, byś był moim chłopakiem. Nie odzywaj się tak do mnie.
Widzisz? Dlatego lepiej nie przekraczać granicy.
Nie chciałem tego.
- Może powinniśmy przestać się widywać. - Tak.
Nie przejmuj się Rocío.
Nie było jej łatwo, ale nam też nie.
Szkoda, że jako dziecko nie słyszałam o płci.
To skomplikowane.
Na pierwszej komunii miałam marynarski garnitur.
Wiedziałam, co lubię, ale nie jak to nazwać.
- Jestem Noe. - Nerea.
Miło mi.
Jak się teraz definiujesz?
Jako niebinarna na całego. A ty?
Ja? Jestem zwykłą lesbijką.
Zawsze to wiedziałaś?
Tak, ale zawsze miałam znajome hetero.
Moje się wystraszyły, gdy powiedziałam, że jestem w związku poliamorycznym.
Serio?
Jestem z dwiema dziewczynami, które też są z kimś innym.
- Denerwuję się samą myślą. - To nic takiego.
Nie jesteś zazdrosna?
Mamy zasady.
Mówimy sobie wszystko.
To dużo zdrowsze niż heteronormatywny związek.
Gram dzisiaj w barze.
- Chcesz info? - Tak.
Nie mogę.
Mam imprezę. W stylu trap.
Na pewno chcesz iść?
Co jest z twoim bratem i Zaidą?
Co?
Szkoda, że wyjeżdża.
Szukasz współlokatorki?
Jedną już mam.
Nazywa się Airbnb. Zarobię kasę i wyjadę jak wszyscy.
Trap polega na powtarzaniu słowa „suka” i tego, że wszyscy mają wypierdalać.
- Piwa? - Jeszcze mam.
Daj.
Wszystko gra?
Fajny strój! Wyglądasz jak Rosalía.
Dzięki!
Ale Adri…
Wygląda niedorzecznie. Raper z lat 80.?
Tak, biedactwo.
Carmen odleciała. Widziałaś ją?
Ta peruka kosztowała tyle, co kaucja za mieszkanie.
Spójrz na nią!
Nienawidzę ich.
Mówiłaś, że nudne małżeństwa są najlepsze.
Gdzie Nerea?
W swojej sadzawce.
O co ci chodzi?
Rany! Nie wierzę...
C. Tangana i Rosalía nie są razem?
Tak?
Nie wiem.
Simone de Beauvoir robi sobie rum z colą.
Dzięki, że mnie zaprosiłaś.
Będziesz się z nami dobrze bawić.
- Carmen. - Tak?
Nerea zrobiła świetne wrażenie.
- Tak? - Dogadała się dziewczynami.
Serio?
- Nie ma lodu. - Nie?
- Nie! - Przyniosę.
Idziesz, Beyoncé?
- Cholera, sama to zrobiłam. - To był komplement.
- Nerea! - Cześć, Juan.
Szukałem cię. Chciałem zapytać…
- Wolne? - ...o tamto.
Tak.
Wchodzę.
Na razie.
Lola.
Widziałaś mojego brata Daniego?
Gościa na wózku? Nie?
Gdybyś zmieniła zdanie. Buźki.
LOKALIZACJA
Będę za tobą tęsknił.
Przyjedź na Brooklyn i rób to codziennie.
Nie przestawaj!
Co ty odwalasz?
- Mogłaś zapukać. - To mój pokój.
Prezent pożegnalny.
Ale z ciebie dupek.
Dlaczego jestem dupkiem? No dawaj!
Mam to gdzieś. Rób sobie, co chcesz.
Muszę mieć twoje pozwolenie?
Rób, co ci się żywnie podoba!
Już robię.
Poprosiłam mamę, żeby przyjechała mi pomagać.
- Tego chcesz? - Tak.
Wiesz, ile czasu zmarnowałam na twoją terapię?
Przez ciebie moje życie jest w rozsypce.
Nie moja wina, że facet cię rzucił.
Wynocha.
Zadzwonię po taksówkę.
- Szukasz Loli? - Tak.
Musiała wyskoczyć przez okno.
Nieźle ci w tym garniturze.
Dziękuję.
Nie powinniśmy rozmawiać.
Przecież mnie zostawiłaś.
Zdradziłeś mnie! Nie udawaj ofiary.
Byłoby nam razem dobrze.
Możemy się przyjaźnić.
Myślę o przeprowadzce do Barcelony.
Następny album nagrasz po katalońsku?
Mówię poważnie.
Ale byłeś zadowolony z domów pasywnych.
Wyjeżdżam, gdy nie ma powodu, by zostać.
Moja firma ma biuro w Barcelonie. Poproszę o transfer.
Jak chcesz. W Barcelonie jest za dużo turystów.
Uwielbiam różnorodność.
- Mają dziwny język. - Jesteś z Walencji.
Nie znajdziesz tam interesujących kobiet.
Jeśli masz na myśli interesujące kobiety,
które pracują w muzeum ze skałą…
to masz rację.
Skończyły mi się wady Barcelony.
To dobrze.
Hej.
Poszukam Loli.
- Mogłaś nam powiedzieć. - Proszę…
Sergio mnie nie rzucił.
Dlaczego twój brat tak powiedział?
Bo jest gnojem.
Wszystko gra? Co się stało?
- Sergio ją rzucił. - Nieprawda!
Lola, powiedz nam. Jesteśmy po to, by sobie pomagać.
- To nie do końca prawda. - Słucham?
- Że pomagamy sobie nawzajem. - Co?
Wiecie o mnie wszystko, ale macie to w dupie.
To nieprawda! Co z tobą?
Przerywacie mi, jakbym się nie liczyła.
Nieprawda. Słuchamy cię.
Gdy chcecie rad. Poza tym mnie ignorujecie.
Przepraszam, byłam z Borją.
Umiesz mówić o czymś innym?
To wy zawsze o niego pytacie!
- Nie, ma rację. - A ty, Lola?
Przyznaj, że chcesz kogoś kochać, tak jak wszyscy.
- Prawda. - A tobie podoba się Víctor!
Źle ci z Adrianem.
Twoja powieść byłaby realistyczna, gdybyś o tym napisała.
- Ale ci się podobała. - Okropna była.
A ty? Też masz swoje sprawki.
Wychodzę z moją sadzawką. One mnie słuchają.
...może trochę ją olewałyśmy.
- No to... - Nie słuchałyśmy jej.
Widziałem, jak Tom Jones je ciasto.
Dość. Zabierz go do domu. Proszę.
Spoko.
Niebieski garnitur.
Pogadam z Lolą. Zaraz wracam.
- Trzymała to w sobie. - Wyszła z nowymi znajomymi.
Jestem wykończona.
Ja też. Jak to skończę, wszyscy mogą wypierdalać.
Mogłyście mi powiedzieć, że was wkurzam z Borją.
Carmen, nie mam już siły na więcej gówna.
Dopij moje piwo.
Nie zmieszam z wódką.
Proszę, wódka dla Beyoncé.
Zdrówko.
Carmen, nie… Podniecasz mnie.
Cóż...
I co z tego?
Na wsi jest hydromasaż i przyniosę ci śniadanie do łóżka.
Jest weranda i romantyczne światła!
Zerżnij mnie albo zaraz eksploduję!
Dobrze.
Wezmę gumkę.
Oczywiście!
Może zejdziesz? Będzie łatwiej.
Na ziemię.
A, tak. Przepraszam.
- Gdzie te gumy? - Nie wiem!
Tutaj!
O którego jesteś zazdrosna?
Nieważne. Nie odpowiadaj.
Świetnie, że trzymasz się z Adrim.
W głębi duszy...
chciałabym wrócić do domu i…
przytulić się z kimś na kanapie
i ponarzekać, że miałam gówniany dzień.
Nie z tym samym gościem przez 80 lat...
ale chciałabym trochę domowego ciepła.
Co się stało z Sergio?
Pamiętasz, jak fajnie było być z żonatym?
To jest chujowe.
Jestem zazdrosna o Víctora.
Mam dość udawania.
Jeszcze jednego?
Dobra.
Dobrze, że nie kupiłem tego garnituru.
Tak źle wygląda?
Zaryzykowałeś.
Chcesz piwo?
Jasne.
Jak poznałeś Lolę?
Na takiej nudnej imprezie jak ta.
Muzyka jakaś nijaka.
- Wezmę to. - Jasne.
Val.
Gotowa do wyjścia?
Tak, tak.
Pójdę tylko do łazienki.
Druga jest w pokoju Loli.
Dzięki.
Lola!