‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪นี่ ขอโทษนะ ตรงนั้นมีคนจองแล้ว
‪แล้วไง
‪ไม่มีแม่เหรอ
‪ไปไกลๆ เลย
‪- ว่าไง ‪- สวัสดีค่ะ
‪ฉันอยากเจอคุณใจจะขาด
‪- ผมด้วย ‪- ไปเถอะ
‪เดี๋ยวนะ
‪ผมอยากเอาอะไรให้คุณดูหน่อย
‪- ดูสิ ผมจำนองมันไว้ ‪- ค่ะ
‪มันครอบคลุมคุณ...
‪ถึง 80 เปอร์เซ็นต์
‪อัตราดอกเบี้ย... คงที่
‪ค่ะ
‪ผมว่ามันน่าจะโอเคกับคุณนะ
‪ฉันโอเคค่ะ
‪พรุ่งนี้ผมจะกินคุณให้หายอยากเลย
‪(คนเฮงซวย)
‪(สร้างจากนิยาย ‪โดยเอลิซาเบท เบนาเวนต์)
‪(เปียก-เปลือย ‪สัมผัส-นิ้วมือ-เหงื่อ)
‪(การกระตุ้น-ลิ้น ‪การเป็น-สมาชิก-จุดสุดยอด)
‪มีตัวอย่างไหม
‪ฉันจะอธิบายมันด้วยสองคำนะ
‪นิยาย อีโรติก
‪ไม่ใช่แนวสยองขวัญเหรอ
‪ใช่ ก็... โชคดีที่ฉันคิดได้ว่าเซ็กส์มันขายได้
‪ฉันชอบนะ
‪เหมือนฟิฟตี้เชดส์เหรอ ‪แม่ฉันชอบเรื่องนั้นนะ
‪ก็ไม่เชิง อย่างน้อยอันนี้ก็เป็นวรรณกรรม
‪ใช่
‪หวังว่าเธอจะโชคดีกว่า ‪ผู้หญิงผมสีฟ้าที่อยู่ตรงนั้นนะ
‪เธอก็เป็นนักเขียนเหมือนกัน แต่ไม่เคยตีพิมพ์
‪จริงเหรอ
‪น่าสงสารจัง
‪นี่
‪ฉันมีไอเดียดีๆ นะ
‪- ทำไมเธอไม่นำเสนอนิยายเธอที่นี่ล่ะ ‪- คือ...
‪เอาน่า เราเอาโต๊ะกับไมค์มาวางที่นี่ได้
‪เก้าอี้ ตรงนั้นเลย
‪- แล้วผู้ฟังก็นั่ง ‪- โอเค เดี๋ยวก่อนนะ คริส
‪ฉันว่ามันคงนำเสนอที่เอฟเอ็นเอซี
‪- นั่นสินะ ‪- ใช่
‪แน่นอน เธอพูดถูก ฉันนี่โง่จริง
‪- แต่งานแจกลายเซ็นก็คงสุดยอดเลยนะ ‪- ใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- ฉันชอบนะ
‪- ฉันจะไปเสนอหัวหน้านะ ‪- โอเค
‪(พวกเขาทั้งคู่มองตากันและกัน ‪ร่างกายเปลือยเปล่า...)
‪(พูดเพื่อตัวเอง ‪ไม่ใช่เพื่อทำให้คนอื่นประทับใจ)
‪(วิกเตอร์ - ว่าไง คนเสแสร้ง)
‪(คุณได้ทำตามคำแนะนำของผม ‪เรื่องนิยายอีโรติกไหม)
‪(ผมมองว่าคุณเป็นตัวเอกนะ)
‪(คุณต้องอ่านดูจะได้รู้ว่า...)
‪(ฉันเลือกเขียนนิยายประวัติศาสตร์โรแมนติก)
‪สวัสดี
‪ฉันรู้ว่าวันนี้วันทำงาน
‪และพวกเธอทุกคนก็มีงานจริงๆ ทำ ‪แบบชั่วโมงทำงานห่วยๆ
‪แต่อย่างน้อย ฉันก็อยากให้พวกเธอ
‪ได้อ่านบทแรกก่อนฉัน ‪จะส่งฉบับร่างไปให้สำนักพิมพ์
‪มันแค่ 15 หน้า ‪ไม่มีอะไรบ้าๆ แน่นอน พูดจริงๆ
‪ฉันว่ามันค่อนข้างดีเลยนะ
‪ฉันไม่ได้เขียนอะไร ‪แล้วรู้สึกดีแบบนี้มานานแล้ว
‪มันแค่ไหลลื่นออกมาเลย
‪อาจเป็นเพราะความอีโรติก ‪ที่สอดแทรกเข้าไป
‪แต่ไม่มีอะไรเหลวไหลแบบฟิฟตี้เชดส์หรอก
‪เรื่องของฉันมันเป็นเซ็กส์ของจริง ‪กับผู้หญิงจริงๆ อย่างพวกเรา
‪อย่างที่เรารู้
‪การที่พวกมันสัมผัสกับ ‪สมาชิกตัวอื่นในสปีชีส์เดียวกัน
‪ทำให้ความหลากหลายทางชีวภาพลดลง
‪มาวิเคราะห์กัน...
‪เน้นไปที่บราซิลกันก่อน
‪ถ้าเธอเห็นตัวเองอยู่ในนิยายตรงไหนสักที่ ‪ก็ไม่ต้องตกใจนะ โอเคไหม
‪โดยเฉพาะเธอ ลอล่า
‪เพราะอย่างที่เธอพอจะนึกออก ‪เธอเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันเยอะเลย
‪โอเค ไว้เจอกันทีหลังนะ ‪พวกเธอจะได้ไปอ่าน ช่วยอ่านทีนะ
‪อีกผลกระทบของ ‪การกระทำที่ไม่เหมาะสมของเรา
‪คือการเปลี่ยนแปลง ‪ของห่วงโซ่อาหารในหลายสปีชีส์
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪ฉันชอบไอ้เรื่องนักเขียนจอมหื่น ‪ที่เธอกำลังทำอยู่นะ
‪ฉันอ่านแน่นอน
‪เอาน่ะ ไม่ต้องอาย
‪หนูไม่กินทูน่า
‪แต่มันของโปรดแก
‪ใช่ แต่หนูรู้สึกไม่ดี
‪พ่อรู้ไหมว่าทูน่าครีบน้ำเงิน ‪ใกล้จะสูญพันธุ์แล้ว
‪และเราก็กำลังทำลายห่วงโซ่อาหารของมัน
‪โถ่ พี่สาว โคตรเซ็งเลย
‪งั้นเราก็ควรกินให้คุ้มก่อนมันสูญพันธุ์สิ
‪แกนี่มันงี่เง่าจริงๆ ไปอาบน้ำไป
‪แก...
‪ไอ้ตัวป่วน
‪อย่าเรียกดานี่แบบนั้น ‪เขาเป็นเห็บน้อยของฉัน
‪- พ่อ ‪- ไอ้เห็บ
‪ขอพลังหน่อยเถอะ
‪เขาเริ่มบำบัดวันพรุ่งนี้ใช่ไหม
‪ใช่
‪เป็นอะไรไป
‪พวกเขาโทรมาบอกพ่อ ‪ว่าเขาไปคนเดียวไม่ได้
‪ทำไมล่ะ
‪เพราะต้องเรียนวิธีทำกายบริหารที่บ้าน
‪แล้ววิชาของพ่อล่ะ
‪พวกเขาจะส่งรถบัสมารับเราทุกวัน
‪แต่พ่อไม่มีวันหยุดจนกว่าจะถึง ‪เดือนสิงหาเลย เพราะงั้น...
‪- พ่อไปไม่ได้ ‪- ใช่ ไปไม่ได้
‪ลอล่า...
‪วันก่อนแม่แกโทรมา
‪เธอจะมาอยู่มาดริดสักพัก
‪พ่ออาจขอให้เธอมาเร็วขึ้น ‪จะได้มาช่วยเรา
‪- แกคิดว่าไง ‪- ไม่อยากเชื่อเลย
‪แล้วพ่อจะทำอะไรได้อีก
‪ฮัลโหล ถามหนูสิ
‪แกน่ะเหรอ ไม่เอา ‪แกยุ่งกับงานแล้วก็อย่างอื่นมากพอแล้ว
‪อีกอย่างนะ จะชอบหรือไม่ ‪เธอก็เป็นแม่ของเขา
‪- และของแก ‪- เอาอีกแล้ว ไม่ใช่สักหน่อย
‪ผู้หญิงคนนั้นทิ้งเราไป ‪ตอนที่เธอเห็นว่าการเป็นแม่คนมันยาก
‪เธอก็ขอโทษหลายครั้งแล้ว
‪แล้วพ่อเชื่อเธอเหรอ
‪ลอล่า พ่อพาเขาไปไม่ได้
‪งั้นหนูจะพาไปเอง
‪หนูจะหาเวลาให้ได้สักทาง หาได้แน่นอน
‪ให้ตายเถอะ
‪อย่าเรียกเธอว่า "แม่" เธอคือ...
‪"ผู้หญิงคนนั้น"
‪ฟังนะ ฉันไม่สนหรอก ‪ถ้าเธอจะพาฉันไปคลินิกสักวัน
‪แต่ฉันสน
‪ลอล่า...
‪ลอล่า มองฉันสิ
‪มันก็แค่...
‪พี่ไม่จำเป็นต้องมาจัดการ ‪เรื่องของฉันก็ได้ แต่รู้ไว้นะ...
‪ฉันอยากให้พี่พาไปมากกว่า
‪ฉันรู้ ไอ้โง่
‪ฉันคงจะลุกไปกอดพี่แล้ว
‪แต่ทำไม่ได้
‪กล้ามากนะ
‪ลอล่า หยุด พอเลย ‪ลอล่า หยุดได้ไหม
‪- ลอล่า หยุดสิ ‪- นี่
‪นี่ไง...
‪ถ้านายพยายามขโมยน้ำหอม ‪ของรูมเมตฉันอีก นายตายแน่
‪นี่ของฉัน
‪นายชอบไซดาจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย
‪ลอล่า จริงๆ เลยนะ อย่าเล่นผ้าขี้ริ้ว
‪ฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงเอามา ‪ฉันแค่ชอบกลิ่นเฉยๆ
‪- จริงๆ เลย ‪- นายนี่ขี้โกหกชะมัด
‪- ขี้โกหกเหรอ ‪- มองฉันแล้วบอกสิว่าไม่ได้ชอบไซดา
‪แก มันทำฉันมีอารมณ์จริงๆ
‪- เหรอ ‪- ใช่ ชอบมากเลย
‪ฉันบอกเธอแล้ว
‪ว่าไง
‪- ดี น่าสนใจ ‪- จริงเหรอ
‪ใช่ มันมีหักมุมด้วย
‪ส่งที่เหลือมาให้ฉันได้ไหม ฉันติดแล้วเนี่ย
‪- ชอบจริงๆ เหรอ ‪- จริงสิ
‪เยี่ยมเลย!
‪มันไม่ใช่เกมส์ออฟโทรนนะ ‪เธออ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้ว
‪จบแล้ว
‪สนุกนะ
‪แต่อะไร
‪- ไม่มีแต่ ‪- ฉันรู้จักเธอดี พูดมาเลย
‪ไม่รู้สิ ฉันนึกว่าฉันจะ... เข้าถึงมันมากกว่านี้
‪เพราะเธอบอกว่า...
‪เซ็กส์มันยังจริงไม่พอ
‪หมายความว่าไงที่ว่า "จริง"
‪เธอเสร็จทุกครั้งที่เอากันไหม
‪- เธอล่ะ ‪- ก็...
‪เธอไม่นับ เธอเป็นเลสเบี้ยน
‪- การ์เมน ‪- ฉันก็เคยเจอแบบนั้น โอเคไหม
‪เห็นไหม แม้แต่เลสเบี้ยนก็แกล้งทำเป็นเสร็จ
‪ทุกอย่างมันสมบูรณ์แบบเกินไป ‪มันขาด... ความจริง
‪ใช่ แต่นี่มันนิยายนะ
‪ใช่ ฉันไม่อยากอ่านเรื่องปัญหาของตัวเองหรอก
‪- ถูกต้อง ‪- ฉันมีปัญหาตัวเองเยอะแล้ว
‪ฉันไม่เห็นด้วยสุดๆ
‪ฉันจะเพิ่มอะไรที่มันเป็นส่วนตัวกว่านี้เข้าไป ‪เรามีข้อมูลแล้วนี่
‪อยากได้ไอเดียไหม ‪ฉันสัญญาว่าฉันจะคิดทั้งคืนเลย
‪ฉันนึกว่าเธอชอบซะอีก
‪ก็ชอบ แต่บางทีเธออาจจะ ‪อยากเปลี่ยนบางอย่างก่อนส่งมันไป
‪- ก็ได้ ‪- แต่มันดีมากจริงๆ วาล
‪มันทำฉันมีอารมณ์จริงๆ
‪แน่นอน อย่างกับเจน ออสตินด้านเซ็กส์
‪เออ ฉันว่าเหมือนเรื่อง ‪อารมณ์ เหตุผล ความรักในจิ๊มิของเธอ
‪วาล มันดีจริงๆ
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่สิ
‪สาวๆ เช็กบิลกัน ฉันต้องไปรับน้อง
‪ดานี่เป็นยังไงบ้าง
‪เดี๋ยวก็รู้ว่าบำบัดแบบใหม่จะเป็นยังไง ‪แต่มันเป็นความบกพร่องของกระดูกไขสันหลังน่ะ
‪พอส่งนิยายแล้ว ฉันคงจะมีเวลามากขึ้น
‪ถ้าเธอต้องการให้ฉันไปกับเขาก็บอกนะ
‪ขอบใจนะเพื่อน ‪แต่ฉันว่าฉันพอจัดการได้
‪- แน่ใจเหรอ ‪- จ้ะ
‪เสียสละเพื่อครอบครัวใช่ไหม
‪ฉันก็ทำแต่แบบนั้น ‪เมื่อคืนฉันอยู่ที่ทำงานจนถึงเที่ยงคืนเลย
‪เธอแค่ไปคุยกับพ่อแม่เถอะ
‪มันไม่ง่ายขนาดนั้น ‪พวกเธอมีพี่น้องและก็สามี
‪ฉันไม่มีเลย ‪ถ้าฉันลาออกจากงานหรือเปิดตัว
‪ฉันก็จะตัวคนเดียว
‪- แก ฉันมาที่นี่ทุกวันนะ ‪- ให้ตายสิ
‪โทษทีเพื่อน ฉันแค่...
‪ฉันว่าเบียร์มันไม่เหมาะกับฉัน
‪เอาไปเลย
‪- เอาไปนะครับ ‪- ใช่
‪- เด็กเสิร์ฟชื่ออะไรเหรอ ‪- ไม่รู้สิ
‪ยัยลักเด็ก
‪ฉันเป็นเหมือนตัวละครหลักของวาลเลย
‪มีคนรักหลายคน
‪และถึงจุดสุดยอดหลายครั้ง
‪อยากเป็นเหมือนตัวเอกของเธอจัง
‪เธอได้เจอบอร์ฮาอีกไหม
‪ฉันพลาดอะไรไปเหรอ
‪การ์เมนชวนเขาไปเดตอีกครั้ง ‪เขาบอกว่าเขาไม่ว่าง จบ
‪เขาก็ไม่ว่างตลอด เขาไม่สนใจสุดๆ เลย
‪หรือบางทีก็อาจจะไม่ว่างจริงๆ
‪สาวๆ บายจ้ะ
‪- โอเค ไว้คุยกัน ‪- ได้
‪บาย
‪อีกยกเหรอ
‪ฉันชอบการแต่งบ้านของคุณนะ
‪โลกนี้กำลังพลาดศิลปินสุดยอดเลย
‪ผมจะคุยกับพิพิธภัณฑ์เรนา โซเฟีย ‪แล้วดูว่าเขารับผมไปทำงานได้ไหม
‪ศิลปินเริ่มจะรู้สึกถูกคุกคามเล็กน้อยนะ
‪เห็นผ้าม้วนแล้วฉันมีอารมณ์น่ะ
‪มาริเอะ คนโดะคงภูมิใจในตัวคุณมาก
‪วาล เดี๋ยวก่อน
‪- โอเครึเปล่า ‪- โอเค
‪แต่คุณไม่มีอารมณ์
‪ผู้ชายไม่ได้มีอารมณ์ตลอดหรอกนะ
‪- คุณก็ไม่เคยมีอารมณ์เลย ‪- ไม่จริง
‪ฉันไม่เถียงกับคุณหรอก ฉันไม่ว่าง
‪(หลังจากนั้น)
‪(ตอนนี้)
‪(สายไปหรือเปล่า)
‪อรุณสวัสดิ์
‪คุณหลับทันทีที่มันเริ่มเลย ‪หลับไปสิบชั่วโมงได้
‪ขอโทษที
‪คุณพลาดไม่เยอะหรอก ‪ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอตอนอ้วนนี่เศร้ามาก
‪ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น... ‪ผมหมายถึงเรื่องเมือคืน
‪เมื่อคืนเหรอ
‪เรื่องใช้ปากไม่สำเร็จ... ฉันลืมไปหมดแล้ว
‪มันเรื่องงานน่ะ วาล
‪ถ้านี่เป็นจังหวะรุ่งของผม แต่ผมมัว ‪เสียเวลาไปกับเรื่องปัญญาอ่อนของเด็กยุคใหม่ล่ะ
‪อย่างแรกนะ
‪คุณเป็นเด็กยุคใหม่
‪และสอง...
‪มันเป็นช่องสอนโยคะ มันไม่ใช่แบบ
‪"ว่าไง ฉันมันไอ้ขี้แพ้"
‪แบบนั้นอาจจะสนุกกว่าก็ได้
‪ผมอยากทำอะไรที่สร้างสรรค์กว่านี้
‪เป็นสไตล์ผมมากกว่านี้ ‪แบบถ่ายภาพเชิงสารคดี
‪- คุณก็รู้ว่าผมอยากไปจอร์เจีย ‪- ใช่ จอร์เจีย
‪ผมอยากรวบรวมงานของตัวเอง ‪แล้วเอาไปจัดแสดงนิทรรศการ
‪ผมเบื่อที่ต้องทำอะไรให้คนอื่นแล้ว
‪เป็นฉันจะรับงานนั้นนะ
‪ถ่ายมันใน "ดินแดนโยคะ" แล้วทำเงินเยอะๆ
‪แล้วพวกเราทั้งคู่จะได้ใช้ศิลปะเลี้ยงชีพ
‪ตายไว และถูกจดจำจากผลงานของเรา
‪เราทั้งคู่มีพรสวรรค์กันจริงๆ
‪คุณเป็นคนเก่งที่สุดที่ฉันรู้จักเลย
‪ขอบใจนะ
‪ผมไปอาบน้ำก่อนนะ
‪ขอโทษนะ ฉันไม่มีเวลาหากุญแจเลย
‪- ว่าไงพวก ‪- ว่าไง
‪ประชุมน่าจะไม่เกิน... สามชั่วโมง
‪ไม่เป็นไรเลยแก ฉันจะดูเขาเอง
‪ฉันไม่ใช่เด็กนะ
‪ฉันอยากให้มีคนพาฉันไปทุกที่บ้างจัง
‪นี่ ระวังหน่อย
‪ไม่เอาน่ะ
‪ฉันหมายถึงขับรถพาไปหรืออะไรแบบนั้น ‪แต่เรื่องของนายมันแย่จริง
‪- นายเข้าใจใช่ไหม ‪- ฉันไปละ
‪- ทำตัวดีๆ ล่ะ ‪- ใช่ ไม่งั้นฉันกรีดยางแน่
‪ได้ งั้นเราจะซ่อมมันด้วยกัน
‪อยากกินอะไรไหม อาจจะหัววันไปหน่อย ‪แต่ฉันพร้อมกินเบียร์เสมอ
‪ได้สิ
‪พี่สาวนายบอกรึยังว่าฉันจะไปนิวยอร์ก
‪ไปเที่ยวเหรอ
‪ฉันจะย้ายไปที่นั่น... ไปทำเพลงแทร็ป
‪อยู่ที่นี่ คนไม่เข้าใจผู้หญิง ‪ที่พูดเรื่องเงินและไอ้จ้อน
‪ที่นั่นมันคนละอารมณ์เลย
‪ลองฟังดู มันทำนายร่วงจากเก้าอี้แน่
‪เธอเป็นเจ้าแม่เพลงแทร็ปเลย
‪โรซาเลียเหรอ
‪นายไม่รู้หรอก
‪พร้อมจะอึ้งรึยัง
‪พี่สาวให้นายดื่มเบียร์ได้ใช่ไหม
‪ผมชอบทำที่นี่นะ
‪นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่คุณจะมา ‪ที่ทำงานฉันแบบไม่บอกไม่กล่าว
‪ผมเสนอให้ไปบ้านคุณแล้ว แต่... ‪คุณไม่อยากไปนี่
‪- เดี๋ยว ‪- อะไร
‪จากนี้ไป... เราจะทำเฉพาะตอนที่ฉันบอกให้ทำ
‪งั้นเหรอ ผมพลาดอะไรไปรึเปล่า
‪ไม่ แต่ฉันมีก็อย่างอื่นต้องทำ
‪เวรแล้ว
‪เอากันในที่สาธารณะ ‪ทำคุณมีอารมณ์ไม่ใช่เหรอ
‪- ใช่ แต่... ‪- งั้นก็ต่อสิ
‪ช่วยขยับกล้องไปไกลอีกนิดได้ไหม
‪ตอนนี้เราได้เฟรมเหมาะๆ แล้ว ‪ผมทำไม่ได้
‪ใช่ แต่มันรู้สึกก้าวก่ายนิดหน่อย
‪ก็ใช่ แต่กล้องต้องอยู่ตรงนี้
‪เชื่อผมสิ ผมมีประสบการณ์ทำ...
‪เรื่องเฮงซวยพวกนี้ คือมันก็ไม่ได้เฮงซวย
‪- ผมแค่จะบอกว่า ‪- ไม่
‪งั้นคุณอยากจะทำเรื่อง "เฮงซวย" นี่ยังไงล่ะ
‪อย่างแรกผมจะถ่ายภาพ ‪ระยะไกลสำหรับเปิดรายการ
‪จากนั้นคุณก็เริ่มทำ...
‪"ท่า" ของคุณแล้วก็...
‪อย่างอื่น
‪เราจะทำมันหลายๆ ครั้ง ‪ผมจะได้ถ่ายระยะใกล้ด้วย
‪ได้ แต่มันจะไม่มีการถ่ายระยะใกล้
‪นี่เป็นคลาสสอนโยคะ ‪ไม่ใช่... เทศกาลซันแดนซ์
‪- นั่นสินะ ‪- อาดรี ฟังนะ นี่มันง่ายมากเลย
‪ฉันทำช่องนี้มาห้าปีกว่าแล้ว
‪และฉันรู้ดีว่าช็อตไหนเหมาะกับฉัน
‪ฉะนั้น ทำให้คนที่ติดตามฉันพอใจก่อน ‪แล้วค่อยไปทำ...
‪หนังอิสระของคุณ
‪โอเค
‪ช้าก่อน ฉันจะอ้วกแล้ว
‪งั้นก็กลั้นไว้ แบบนั้นนายอาจจะสร่างเมาก็ได้
‪ฉันจะเล่าเรื่องนี้ให้ไซดาฟังแน่
‪- ฉันไม่ได้เมา ‪- คุณคะ
‪ฉันอยากได้อันนั้นสุดๆ เลย
‪นั่นมัน... รถเมล์เราเหรอ
‪ตายแล้ว
‪ไม่นะ
‪ไม่
‪เวรกรรม
‪แม่งเอ๊ย
‪- วาล ผมจะไปหยิบโน้ตบุ๊กคุณนะ ‪- โอเคค่ะ
‪(รอบปฐมทัศน์)
‪(เว็บหนังโป๊ที่ดีที่สุด)
‪(ประวัติ - แสดงประวัติทั้งหมด)
‪(เว็บโป๊ - เซ็กส์ไม่อั้น)
‪(เสร็จด้วยความสุข)
‪(เซ็กส์สุดเหวี่ยง)
‪ครีมอาบน้ำจะหมดแล้ว ‪ใส่ชุดไหนไปประชุมกับสำนักพิมพ์ดีคะ
‪- ชุดนี้หรือชุดนี้ ‪- ชุดนั้น
‪โอเคค่ะ
‪ตายแล้ว
‪บนโต๊ะนะ
‪ให้ฉันทำนะ
‪(วิกเตอร์ - ว่าไง คนเสแสร้ง คุณได้ทำตาม ‪คำแนะนำของผมเรื่องนิยายอีโรติกไหม)
‪(ผมมองว่าคุณเป็นตัวเอกนะ)
‪(ทำตามที่คุณแนะนำเรื่องนิยายอีโรติกแล้ว)
‪(วันนี้จะไปเจอสำนักพิมพ์)
‪ที่รัก ฉันไปก่อนนะ
‪- เธอประหม่าไหม ‪- ไม่ ไม่เลย
‪อย่าลืมพูดถึงงานแจกลายเซ็นที่นี่นะ
‪- ได้เลย ‪-โอเค บาย
‪บายจ้ะ
‪การเสแสร้งเป็นวิธีโกหกในชีวิต
‪ว่าไง
‪หนึ่งชั่วโมงกับ 27 นาที
‪ฉันต้องไปคุยกับนายกเทศมนตรี ‪เรื่องรถสาธารณะแล้ว
‪ไม่ต้องห่วง อีกชั่วโมงฉันก็ประชุมแล้ว
‪- เอาล่ะ มาทวนกัน ‪- โอเค
‪เธอต้องมั่นใจนะ
‪เธอส่งฉบับร่างไปแล้ว ‪ทีนี้เธอก็ต้องอธิบายมัน
‪เธอคิดว่าการเสร็จ ‪มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ
‪- อะไรนะ ‪- ฉันว่าสำคัญนะ
‪ฉันหยุดคิดเรื่องนั้นไม่ได้เลย ‪หลังลอล่าพูดเรื่องนิยาย
‪นี่มันเรื่องนิยายหรืออาดรี
‪ไม่ต้องกังวลหรอกถ้าเธอไม่เสร็จ ‪มันเกิดขึ้นกับทุกคนแหละ
‪แต่การแกล้งทำเป็นประจำ
‪ฉันเกลียดเลยแหละ ‪และถ้าเธอทำครั้งนึง เธอก็ซวยแล้ว
‪ฉันพูดถึงนิยายน่ะ
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪โอเค มาสนใจการประชุมเถอะ
‪ตกลง
‪โอเค มันสำคัญ...
‪ฉันจะไปเจอการ์เมนเพื่อดูอะพาร์ตเมนต์ด้วย
‪เพราะงั้น...
‪รายงานนี้มีจุดสำคัญเกี่ยวกับสัญญาของเธอ
‪และบางส่วนเรื่องการจำหน่าย ‪สิทธิ์และการประชาสัมพันธ์
‪พอสำนักพิมพ์ร่างเสร็จแล้ว
‪- ให้เขาส่งมานะ แล้วมาคุยกัน ‪- ขอบใจนะ
‪- โอเคนะ ‪- โอเค
‪โชคดีนะ
‪ขอบใจจ้ะ ฝากทักทายสาวๆ ด้วย
‪เวรจริงๆ ฉันไม่มีทางไปทันแน่
‪ไม่ต้องห่วง เธอไม่พลาดอะไรนักหรอก ‪จริงๆ นะ ห้องจุเราสามคนไม่พอหรอก
‪มองในแง่ดี มันก็ทำความสะอาดน้อยลง
‪ปิดกล้องหน่อยได้ไหม
‪ใจเย็น การ์เมน ‪ยังมีอะพาร์ตเมนต์อีกเยอะ
‪ว่าไง
‪ฉันคงต้องไปกายภาพบำบัดหลังแน่ๆ
‪- แล้วฉันก็จะจ่ายค่าเช่าไม่ไหว ‪- พวกเขาจะเอาเท่าไหร่
‪- แปดพัน ‪- แปดพัน
‪แต่มันแค่ 20 ตารางเมตรเองนะ
‪นั่นราคาที่เขาจะได้ ‪จากที่ให้พวกนักท่องเที่ยวเช่าน่ะ
‪จริงเหรอ
‪บอร์ฮาเข้าไม่ได้หรอก
‪ต่อให้เข้ามาแบบหันข้างก็ยังไม่ได้
‪บอร์ฮาเหรอ
‪ใช่ และฉันรู้ ‪เราไม่มีทางได้อยู่ด้วยกันหรอก
‪เพราะเราจะไม่มีวันได้คบกัน ‪ช่างมันเหอะ
‪ไม่ต้องอธิบายตัวเองหรอก
‪เธอยังหวังว่าเขาจะขอแต่งงานอยู่นี่
‪เธอช่วยปิดเครื่องไปเลยได้ไหม
‪ไม่ มาดูกัน ข้อดีกับข้อเสีย
‪- โอเค ‪- มันไม่มีข้อดีเลย
‪อะพาร์ตเมนต์นี้เล็กแล้วก็แพงเกินไปด้วย
‪อีกอย่าง ถ้าเธอโสด
‪เธอก็ต้องอยู่กับพ่อแม่ ‪หรืออยู่กับคนอื่นไปจนอายุ 40 เลย
‪แล้วมันผิดตรงไหน
‪ก็โลกมันสร้างมาเพื่อคู่รักไง
‪ดูสแนปแชตสิ ตอนนี้ฟิลเตอร์ทุกอัน ‪มันทำมาให้เล่นกันสองคนทั้งนั้น
‪แล้วรู้อะไรไหม
‪ฉันเกลียด...
‪ฉันเกลียดคู่รักทุกคู่เลย
‪นี่ เธอคิดว่าวาเลเรียเป็นยังไงบ้าง
‪นี่มันขยะชัดๆ
‪และที่ฉันพูดตรงขนาดนี้ ‪ก็ถือว่าเป็นการช่วยเธออยู่นะ
‪บอกฉันหน่อยสิ วาเรเลีย
‪เธออยากจะทำอะไร
‪ตอนนี้ฉันอยากกระโดดจากสะพานเซโกเบีย
‪จากนั้นก็ไม่รู้สิ เดี๋ยวก็คงรู้
‪ฟังนะ เธอมีความกล้า มีความสามารถ
‪แต่นี่มันไม่ใช่นิยายอีโรติกนะ ที่รัก
‪มันเป็นนิยายวิทยาศาสตร์
‪เธออายุเท่าไหร่
‪ยี่สิบแปดค่ะ
‪ฉันเชื่อว่าชีวิตเธอมันน่าสนใจกว่า ‪ชีวิตของตัวหลักเยอะ
‪มันน่าขนลุกที่ตัวละครนี้สมบูรณ์แบบสุดๆ
‪ถ้าฉันต้องเขียนเกี่ยวกับชีวิตฉัน
‪มันก็คงเป็นเรื่องสั้นน่าเบื่ออีกเรื่อง
‪ดีเลย งั้นเขียนสิ
‪แต่ทำให้มันจริง ‪ทำให้มันเป็นของของเธอเอง
‪ไม่...
‪ไม่ ฉันทำไม่ได้
‪การเขียนเกี่ยวกับตัวเอง... มันไร้ประโยชน์
‪เธอกลัวอะไร
‪การรู้ว่าตัวเองเก่งไม่พอค่ะ
‪ฉันต้องการสัญญาณ
‪บางอย่างที่บอกฉันว่าฉันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
‪มันมีแค่ทางเดียวที่จะรู้ได้
‪- เขียนเหรอคะ ‪- ใช่
‪แต่ไม่ใช่ที่นี่
‪- ชุส ขอร้องล่ะ ‪- ฉันไม่มีเวลาแล้ว วาเลเรีย
‪เธอส่งฉบับร่างช้า ตอนนี้ก็เรื่องนี้อีก
‪- แต่ฉันสาบาน ‪- ขอโทษนะ
‪ขอโทษจริงๆ
‪อะไร
‪ปล่อยจิตวิญญาณของคุณ ‪ให้เป็นอิสระจากปัญหาที่ไม่มีจริง
‪ชีวิตที่สร้างสรรค์คือชีวิตที่มีความสุข
‪จิตใจของคุณมีขีดจำกัด ‪อย่าประเมินมันต่ำเกินไป
‪(เพื่อนกันตลอดไป ‪การ์เมน - เป็นยังไงบ้าง)
‪(ลอล่า - นักเขียนจอมหื่น ‪เมื่อไหร่จะได้ดูแบบเป็นซีรีส์ทีวี)
‪(เนเรีย - เล่ามาหน่อย ‪อัดพอดแคสต์มาก็ได้)
‪ความกลัวทำให้ความฝันไม่มีทางเป็นจริง
‪บางครั้ง การไม่ได้สิ่งที่คุณต้องการ ‪ก็เป็นความโชคดีอย่างมาก
‪เวลาที่เหมาะจะเริ่มต้นที่สุดก็คือเมื่อวาน
‪คนสวย อยากได้แบบไหน ‪แบบกึ่งถาวรก็ลดราคาอยู่นะ
‪- แบบปกติ ‪- มันไม่ติดทนหรอกนะ
‪ใช่ ฉันไม่สน ปกติก็พอ
‪ข้างนอกฝนตกหนักเลย
‪- คนสวย ‪- คนสวย
‪มีคนมาสัมผัสเท้านี่มันรู้สึกดีจริงๆ เลย
‪บางคนก็ไม่ชอบนะ แต่ฉันชอบสุดๆ
‪ฉันชอบถูกสัมผัส แค่นั้นแหละ
‪ตายแล้ว การ์เมน ‪เธอต้องแก้เรื่องนี้ด่วนๆ เลย
‪ยังไง บอร์ฮาเมินฉันอยู่
‪งั้นก็เมินเขาสิ เขาไม่ใช่ผู้ชายคนเดียว ‪ในโลกนี้สักหน่อย
‪- ถูกต้องเลย ‪- มานี่
‪ฉันจะสร้างโปรไฟล์ในเว็บ ‪ที่มีแต่คนแบบบอร์ฮาให้เธอเอง
‪- ใช่ เอาเลย ‪- ไม่นะ
‪แอปหาคู่เหรอ ไม่มีทาง ‪เธอก็รู้ว่าฉันชอบความสัมพันธ์ระยะยาว
‪ฟังนะ ความสัมพันธ์ระยะยาวในที่นี้ ‪คือการเอากับผู้ชายคนเดิมสองครั้งไง
‪สองครั้งเลย
‪เนเรีย ทำอะไรสักอย่างสิ
‪ไม่ ลองเปลี่ยนเรื่องดูสิ
‪เนเรียก็มีโปรไฟล์เหมือนกัน ยิ้มสิ
‪- อะไร ‪- เจ๋งเลย
‪อย่าเอารูปนั้นเป็นรูปโปรไฟล์เด็ดขาดนะ
‪- สายไปแล้ว ‪- ตอนฉันนางก็ทำแบบนี้
‪ไหนดูสิ เรียบร้อย พร้อมแล้ว
‪ไม่ เริ่มหัวล้านแล้ว
‪โอเค ปัดซ้าย
‪กางเกงห้าส่วนเหรอ ไม่มีทาง
‪แล้วยังไง เธอก็ถอดมันออกสิ
‪ก็ได้ ปัดซ้าย
‪นี่ มีนักปีนเขาด้วย
‪- ไม่ ไม่เอานักปีนเขา ‪- ไม่ เอานักปีนเขา
‪ไม่ ไม่เอานักปีนเขา ‪ฉันขอโทรศัพท์คืนได้ไหม
‪- ไม่ ‪- ลอล่า
‪อย่าขยับนะ แมตช์เลย
‪ออนไลน์ล่าสุดชั่วโมงที่แล้ว
‪เธออาจจะกำลังฉลองกับอาดรีก็ได้
‪- ฉันว่าไม่นะ ‪- มันแปลกๆ ที่เธอไม่พูดอะไรเลย
‪จริง
‪งั้นมาทำมื้อเย็นเซอร์ไพรส์ ‪ให้ความทุ่มเทของเธอกัน
‪- ได้เลย ‪- ตกลง
‪แค่ช่วยบอกฉันล่วงหน้าทีนะ ‪ฉันจะได้จัดตารางถูก
‪กลับบ้านก่อนนะ ‪ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเจอเซอร์คิโอ
‪ตอนมาดูอะพาร์ตเมนต์ไม่เห็นรีบขนาดนี้
‪พอเลย
‪เธอพูดตลอดว่าเธอเป็นคนกำหนดทุกอย่าง ‪แต่เห็นๆ อยู่ว่าเป็นเซอร์คิโอ
‪ถ้าเขาโทรมา เธอก็ทิ้งทุกอย่าง
‪ใช่ ทุกๆ อย่างเลย
‪พวกเธอไม่รู้หรอก
‪บาย
‪- ยัยขี้แง ‪- บาย
‪ให้ตายสิ
‪(เซอร์คิโอ - สายที่ไม่ได้รับ)
‪ไปกันเลยไหม
‪หนังจะเริ่มแล้ว แต่... มันไม่สำคัญหรอก
‪ผมว่าผมไม่อยากดูแล้ว
‪ยิ่งดีเลย
‪ไปที่บ้านกัน
‪ไม่ ผมจะไปคนเดียว
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪ถ้าคุณอยากคุมเกมก็เชิญตามสบายเลย
‪ไม่มีปัญหา
‪แต่ถ้าคุณเป็นคนนัด อย่างน้อยก็โผล่มาสิ
‪นี่มันครั้งแรกนะ ‪แล้วฉันก็ไม่ได้ให้คุณรอเก้อด้วย
‪ผมจะไม่รอชั่วโมงนึงเพื่อให้คุณ ‪มาชักว่าวในโรงหนังอีก
‪แต่ถ้าฉันต้องรอให้คุณมาเกี่ยวเบ็ดให้ในสวน ‪แล้วก็หนีไป มันไม่เป็นไรสินะ
‪- คุณไม่ได้คบกับคนอื่นนี่ ‪- ไม่ แต่ฉันก็มีเรื่องอื่นให้ทำ
‪วันนี้คุณพูดแบบนี้สองครั้งแล้วนะ
‪- เรื่องอะไรล่ะ ‪- ธุระน่ะ
‪ฉันไม่จำเป็นต้องบอกคุณ
‪งั้นบางที...
‪เราก็คงไม่ได้เข้ากันดีอย่างที่เราคิด
‪ฉันไม่อยากเลิกเจอคุณ
‪เราเป็นสัตว์สองตัว ‪ที่ใกล้จะสูญพันธุ์แล้วนะ
‪เราหายไปไม่ได้
‪ผมก็ไม่อยากให้เราหายไปเหมือนกัน
‪แต่เราต้องหาวิธีที่จะทำให้มันไปรอด
‪อย่างน้อยก็สำหรับผม
‪(มาร์ทาที่รัก!)
‪(โรงภาพยนตร์ลูชาน่า)
‪วาล
‪กับสำนักพิมพ์เป็นไงบ้าง
‪ที่รัก คุณตัวเปียกหมดแล้ว
‪นี่ ทุกอย่างจะต้องโอเคนะ
‪ไม่เป็นไร
‪ไปอาบน้ำก่อน ‪ผมจะทำอะไรอุ่นๆ ให้ดื่ม
‪แล้วมาเล่าให้ผมฟังนะ
‪ทำไมคุณถึงดีจังเลย
‪อะไรนะ
‪มันเป็นเรื่องจริงนะ
‪คุณเป็นคนดีที่สุดที่ฉันรู้จักเลย
‪แล้วฉันก็แย่ที่สุด
‪คุณพูดเรื่องอะไร
‪นิยายของฉันมันห่วยบัดซบเลย ‪พวกเขาจะไม่ตีพิมพ์มัน
‪แล้วฉันจะทำยังไงดี
‪มันจะต้องไม่เป็นไรนะ
‪ไม่ พูดจริงๆ ฉันจะทำยังไงดี
‪ฉันไม่มีงาน ‪บัญชีธนาคารฉันก็มีแค่ 50 ยูโร
‪ฉันพังจริงๆ
‪วาล คุณทำสิ่งที่คุณต้องทำแล้ว ‪เรื่องมันก็มีแค่นั้นแหละ
‪- แค่เชื่อตัวเองไว้ ‪- ไม่
‪ฉันน่าจะรับงานที่พิพิธภัณฑ์ ‪แล้วก็ไม่เสแสร้งเป็นอย่างอื่น
‪คุณบอกผมว่าพิพิธภัณฑ์ไม่รับคุณ ถูกไหม
‪คุณโกหกผมเหรอ
‪งั้นคุณบอกให้ผมทำงานให้ยูทูเบอร์เพื่อเงิน
‪บอกว่าเวลาของผมจะมาเอง ‪แล้วคุณทำตรงกันข้ามเลยเนี่ยนะ
‪ฉันบอกคุณแล้ว ฉันมันแย่ที่สุดไง
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪ฉันบอกคุณแบบนั้นเพราะฉันคิดว่า ‪นิยายของฉันจะไปได้สวย
‪- คุณกล้ามากนะ ‪- กล้าเหรอ
‪คุณก็กล้าพูดนะ ‪คุณเป็นคนขอให้ฉันเลื่อนเขียนนิยาย
‪แล้วรับงานพิพิธภัณฑ์ ‪เหมือนอย่างที่คุณทำตลอด
‪ผมทำอะไร
‪สนับสนุนให้ฉันรับงานห่วยๆ แล้วก็เลิกเขียนไง
‪ผมไม่เคยขอให้คุณทำแบบนั้นซะหน่อย
‪แต่ก็ไม่เคยห้าม
‪คุณไม่มีงาน ‪งานเขียนคุณก็จะไม่ได้ตีพิมพ์
‪แล้วทีนี้เอาไง ใช้เวลาสองอาทิตย์บนเตียง ‪ไม่ทำอะไรเหมือนเคยเหรอ
‪คุณอยากบ่นฉันเรื่องไม่ทำอะไรเหรอ
‪เราดูหนังด้วยกัน คุณก็หลับ ‪ฉันแค่จับตัวคุณ คุณก็วิ่งหนี
‪- ฉันน่าเบื่อมากเหรอ ‪- ไม่ วาล คุณไม่ได้น่าเบื่อ
‪ผมแค่เบื่อที่อะไรๆ มันไม่ราบรื่นกับคุณเลย
‪คุณรู้ไหมว่าฉันเขียนอะไร
‪นิยายอีโรติก
‪แล้วรู้ไหมทำไมพวกเขาโยนมันทิ้ง
‪เพราะทุกอย่างมันฟังดูปลอม
‪เพราะฉันต้องหาคำว่า ‪"เซ็กส์ในวัย 30" ในเว็บ
‪ให้ตายเถอะ ถ้าฉันไม่เข้าหาคุณ ‪คุณก็ไม่แตะต้องฉันเลย
‪บ่ายนี้มันไม่นับใช่ไหม
‪ไม่เลยที่รัก ไม่นับอยู่แล้ว!
‪คุณคิดจริงๆ เหรอว่า ‪จะมีใครเสร็จได้ใน 15 วินาที
‪คุณแกล้งทำ
‪(เซอร์คิโอ)
‪(วาเลเรีย - เราเป็นห่วงเธอนะ ‪ตอบสักทีสิ นังบ้า)
‪(วาเลเรีย)
‪(มันดึกไปไหมถ้าฉันจะโทรหาเธอ)
‪(วาเลเรีย)
‪(ฉันนอนไม่หลับแน่ ‪ถ้าเธอไม่บอกเราว่าเป็นยังไงบ้าง)
‪อาดรี
‪(วิกเตอร์ - อรุณสวัสดิ์ คนเสแสร้ง)
‪(นี่คุณเมินผมเพราะคุณติดนิยายตัวเองอยู่เหรอ)
‪(ป.ล. หวังว่าเมื่อวานคุณจะไม่เจอพายุนะ)
‪อย่ามองข้ามคนที่เติมเต็มคุณ
‪(วาเลเรีย - ว่าไง คนเฮงซวย)
‪(ฉันยอมแพ้เรื่องนิยายแล้ว)
‪(หมายความว่ายังไงที่ว่ายอมแพ้)
‪(ต้องลงภาคสนามมากกว่านี้ ‪ฉันคงต้องสำรวจ...)
‪(นี่พูดถึงเซ็กส์หรือการเป็นลูกเสือเนี่ย)
‪(คุณเงียบแล้วผมกังวลนะ)
‪(ถ้าคุณเลิกเขียนไปแล้ว)
‪(คุณส่งข้อความเสียง ‪อันโด่งดังมาให้ผมได้นะ)
‪(ผมเริ่มคิดแล้วว่าคุณไม่มีตัวตนอยู่จริง)
‪(วาเลเรีย - ออนไลน์)
‪(ออฟไลน์)
‪(ในเมื่อคุณไม่ตอบมาหลายวันแล้ว)
‪(ผมเลยเปลี่ยนแผน)
‪(คุณมีรูปสมองคุณไหม)
‪(ได้ผลด้วย)
‪(ตาคุณแล้ว)
‪(ฉันไม่ส่งรูปให้คุณหรอก)
‪(ฟังดูสิว่าตอนนี้ผมนึกภาพคุณแบบไหนอยู่)
‪ว่าไง สบายดีไหม
‪ในที่สุดก็เริ่มรู้สึกรุ่มร้อนแล้วใช่ไหม