NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mamo, wyżej!
Tak!
Dzień dobry.
POWRÓT ADAMA!
Najpierw jesz surówkę, potem dostaniesz spaghetti.
To jest od myślenia, a to od tańczenia.
Skąd ta pozytywna energia?
Obawiam się, że akurat w tym temacie moja pozytywna energia…
Cześć, kochanie!
Chodź no tu, skarbie!
- Tęskniłam za tobą. - Wiem.
- Mam coś dla ciebie. - Co takiego?
Z Francji.
- Rany! - Ma grawer „Je t’aime”.
Piękny.
Cudowny. No chodź.
Jesteś taki uroczy.
Ależ się cieszę, że wróciłeś.
Zanieś torbę do pokoju,
- ja pożegnam się z tatą. - Dobrze.
Do zobaczenia, mistrzu.
Pa, tato.
- Ależ urósł. - Owszem.
Świetnie wyglądasz, Lou.
Chodziłam na siłownię.
I rzuciłam palenie.
Jasna cholera.
To ci się nie przyda.
- Są tu jeszcze dwie. - O nie.
Wino zawsze się przyda.
Dziękuję, Louise. Wiem, że nie było ci łatwo.
W porządku.
Poważnie, to był dobry pomysł.
Co u Lisy?
No tak.
Wszystko świetnie.
To dobrze.
No już.
Ian.
Cieszę się.
Nie!
Biegnij.
Wolej!
Mamusiu!
Tak!
Do tego nie potrzebuję dwóch nóg!
Raz, dwa, trzy…
Tęskniłam za tym.
I za tobą.
Przykro mi, że pojechałem bez ciebie.
Niepotrzebnie.
Tęsknisz za tatą?
Czasami.
- Nie nienawidzisz go? - Nie.
Twój tata to dobry człowiek.
Bez niego nie miałabym ciebie.
Kiedyś zrozumiesz, że pewne rzeczy sprawiają,
że ludzie nie mogą już być razem.
Nie są już dla siebie dobrzy.
I lepiej sprawę skończyć, zanim zacznie się jątrzyć.
Co to znaczy „jątrzyć”?
Że coś poszło nie tak.
Ktoś przyszedł.
- Już idę. - Kto to?
Dowiem się, jak otworzę, prawda?
- Witaj, nieznajoma. - Hej.
- Ciocia Sophie! - Cześć.
Wybacz, byłam…
beznadziejna.
Martwiłam się o ciebie.
Naprawdę odeszłaś?
A może David cię zwolnił?
Dowiedział się o tobie i żonie?
- Tak. - Cholera, Lou.
A nie mówiłam?
- Zgodziłyśmy się… - Co?
Że mam żyć, jak mi każesz?
Nie potrzebuję tego teraz.
Jestem tu, bo mi zależy.
Posłuchaj,
to na pewno boli, wiem,
ale wyjdzie ci to na dobre.
Tak.
Skończyłaś z tym,
- prawda? - Martwię się o nią.
- Jezu… - Nienawidzę tego,
ona jest taka delikatna.
Poważnie, Lou, on jest psychiatrą.
Może jego żonie odbiło?
Akcja jak w Jane Eyre.
- To by wyjaśniało romansy. - Wiedziałabym.
Boże, gadasz takie rzeczy…
Chyba tego nie słyszysz,
ale do mnie dociera: „Biedna Louise,
nawet romans jej nie wychodzi i kończy skrzywdzona”.
Nie jestem ofiarą, dobrze?
Nigdy nią nie byłam.
Ona nie ma nikogo innego.
Nie ma.
Nie jak należy.
Znam to uczucie.
Może powinnaś iść.
Mam za sobą zamknąć?
Tak, zamknij.
- Miło było cię widzieć, Adam. - No.
- A Igor strzela. - Hej.
Śmierdzisz. Leć do wanny.
- Muszę? - Tak.
Idź już.
BIURO
Co u ciebie, Lou?
Wszystko gra.
Mam nagłą sprawę,
mogłabyś przez parę godzin popilnować Adama?
- Kiedy? - Dzisiaj wieczorem.
Wiem, że to na ostatnią chwilę, ale muszę pomóc przyjaciółce.
Miałam poważne plany.
Butelka wina i Narodziny gwiazdy.
Co ty na to: ja stawiam wino, a ty obejrzysz Iniemamocnych?
Mniej płaczu.
Zgoda. Stęskniłam się za nim.
Opowie mi o Francji. Za dziesięć minut?
Jesteś gwiazdą.
Dobrze.
No już.
No dobrze.
SKĄD ONA O TYM WSZYSTKIM WIE?
MARIANNE NIE PÓJDZIE DO SĄDU. PRZEPROWADZKA.
CO Z LOUISE?
To ci nie wyszło, chuju.
RAPORT Z BADANIA PSYCHOLOGICZNEGO
Ukradłaś to? Naprawdę?
Dziesięć lat notatek,
aż do pobytu w Westlands.
Czytałaś całość?
Nie, ale rzuciłam okiem,
żeby się upewnić.
Pisze o policji i o tym, że Marianne nie pójdzie do sądu.
Wszystkiego nie zmyślił.
Mówiłam ci o romansie z Marianne.
Owszem,
poszłam do niej.
Co ty byś zrobiła? I to ja wychodzę na wariatkę.
Ludzie wierzą w to, co im o mnie mówi.
Nawet ty.
Zastanawiasz się teraz: „A może źle ją oceniłam?”.
Nie.
Widziałam, jak cię traktuje.
Moim zdaniem powinnaś...
kontrolować własne życie.
Powinnaś sama troszczyć się o siebie, samodzielnie podejmować decyzje.
Brzmisz jak Rob.
Z pamiętnika wychodzi na to, Rob wszystko przewidział.
To ma z nim związek.
Nie rozumiem.
Co to ma z nim wspólnego?
Wszystko.
Chodź ze mną.
Muszę ci coś pokazać.
Kolory lasu, przy którym dorastałam.
Nasza posiadłość.
Wiosna i lato były tak zielone,
tak pełne życia.
Jak z bajki.
Nigdy tam nie wracamy.
Od czasu wizyty Roba.
David nie chce ani odwiedzać, ani sprzedać ziemi.
Więc dom stoi.
Pusty i zapomniany.
Nie rozumiem.
Sądzę, że David zabił Roba.
Co?
David był chyba zazdrosny o Roba,
o to, że go słuchałam.
Chciałam, by się lubili, to najważniejsi ludzie w moim życiu.
Co się stało?
Pewnego ranka
Rob zniknął.
David powiedział, że wyjechał,
ale Rob nie wyjechałby bez pożegnania.
Rozmawiałaś o tym z Davidem?
Widzę twoją minę,
co o mnie myślisz.
Taka informacja to za mało.
Same słowa.
Trzeba to przeżyć.
Chyba że…
Myślisz, że Rob wciąż tam jest?
W Fairdale?
Nie zniknąłby ot tak.
Nie, jeśliby żył.
Cześć.
Gotowy do spania?
Proszę bardzo.
Dobranoc, kochanie.
Dobranoc, mamo.
Słodkich snów.
Nienawidzę tego pieprzonego miejsca
i wszystkich ludzi jak Ailsa, którzy myślą,
że ich gówniane mieszkanko to cały świat.
Nic dziwnego, że od razu chciałem się spizgać.
Tego nie rozumieją idioci z odwyku.
Niektórzy nie chcą przestać.
…to kraj nad Morzem Śródziemnym jak z innych czasów,
ale w odróżnieniu od reszty okolicy, tu za 100 000 funtów można…
Nie tykaj piw, Rob.
- Są dla nas, nie dla ciebie. - Nie chcę twojego gównianego piwa.
Chciałaby dorwać domek, który latem można wynajmować.
Szukam czegoś na wynajem,
ale blisko Anglii, żebyśmy sami mogli tam jeździć.
Wkrótce znowu ją zobaczę.
Nigdy na nikim mi tak nie zależało.
Denerwuję się.
A jeśli w jej domu będzie inaczej?
W jej willi?
Kurwa.
Masz?
Co ja o tym wiem?
Nie wierzę, że uciekam.
Tym właśnie jest Adele.
Ucieczką od mojego życia.
Spierdalaj, dawne życie, witamy nowe.
Mamusiu!
Patrz, znalazłem ślimaka.
Nazwę go Cameron.
Podoba mi się twój dom, Cameron. Będę miał taki sam.
Co teraz zrobisz?
Naomi, nie czułaś tego.
Martin, to jest…
Robert Dominic Hoyle.
W Glasgow.
TU AILSA, WŁAŚCICIELKA CANDLEWICK
Siedem…
osiem, pięć.
Kto tam?
David.
Adam tu jest, nie wejdziesz.
Nie chcę wchodzić.
Oddaj mi klucze do biura.
Co?
Wiem, że to byłaś ty.
Nikomu nie mówiłem.
Chcę tylko klucze.
I teczkę.
Nie wiem, o czym mówisz.
Nie umiesz kłamać.
Niektórym brak praktyki.
Zaczekaj tu.
Potrzebuję też teczki,
bo zrobi się paskudnie.
To groźba?
Wiesz, o czym zapomniałaś?
Przed kliniką jest kamera.
A jeśli komuś powiem, będziesz miała kłopoty.
Pracodawcom się to nie spodoba.
- Oddaj teczkę i zostaw moje małżeństwo. - Bo co?
Zadzwonisz na policję?
Odważysz się?
Śmiało.
Właśnie.
Tak sądziłam.
Gdzie ona jest?
Dałam ją Adele.
Trzymaj się od nas z dala, Louise.
Proszę.
- Nie wiesz, co tu się dzieje. - Nie wierzę ci.
Nie wierzę w ani jedno twoje słowo.
Uwierz w to:
mieszaj się dalej,
a stanie ci się krzywda.
Cholera.
W samą porę.
Jakbyś wiedziała, kiedy wrócę do domu.
Jadłeś coś?
Kiedy skończymy z zabawą w Żony ze Stepford?
- Myślałam, że zrobiliśmy krok do przodu. - Tak.
Bo tego właśnie potrzebujemy, makaronu i ładnej sukienki.
Jezu.
Wiedziałaś, kim jest.
Louise.
Od samego początku.
Zawsze sporo wiedziałaś.
Jak to możliwe?
- To nie ma sensu. - Pogrywasz mną, ale mam dość.
Już mi nie zależy,
ale nie mieszaj w to Louise.
Chcę rozwodu.
Wcale tak nie myślisz.
Mówię poważnie.
Nic nie będzie gorsze niż to.
Gdy już zaczniesz,
pewnych rzeczy nie da się cofnąć.
Wszystko zmienia się na zawsze.
Nie mam już pojęcia, kim jesteś.
Gotowa?
Chyba tak.
Robiłaś to już z kimś?
Nie.
Tylko tobie o tym powiedziałam.
Wiedziałam, że mi uwierzysz.
Denerwuję się.
Ja też.
- Nie musisz. - Ale chcę.
Z tobą.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć,
siedem, osiem,
dziewięć, dziesięć.
Wszystko dobrze.
Kurwa, to było niesamowite.
„Projekcja astralna to termin stosowany w ezo…
ezoteryzmie…” Brzmi jak coś zboczonego.
„…do opisu świadomej eksterioryzacji.
Zakłada ona istnienie duszy,
zwanej też ciałem astralnym,
która w oderwaniu od ciała fizycznego może przemierzać
cały wszechświat”.
Mówiłam na to „podróżowanie”.
Nie chciałaś wiedzieć więcej?
Nie.
Bałam się, że coś zmienię.
Robiłaś to, prawda?
W noc pożaru.
Może…
gdybym nie…
Gdybym była w swoim ciele,
- poczułabym dym albo… - O nie.
Nie rób sobie tego.
Daleko docierasz?
Na początku niedaleko.
Ale to kwestia praktyki.
Jak z ćwiczeniem mięśni.
Chyba możesz pójść wszędzie, o ile znasz to miejsce.
David wie?
Jest pragmatyczny.
Nie zrozumiałby tego.
Nie mów mu o tym, proszę.
To nasz sekret.
Już tu jest.
Chodź.
No chodź.
- Ale się stęskniłem. - Ja też.
David...
to Rob.
Mój najlepszy przyjaciel.
Rob, to David.
Rozkazuję wam, byście od razu się uwielbiali.
Miło cię poznać.
Ciebie również.
Candlewick, mówi Ailsa.
- Ailsa Hoyle? - Tak, w czym mogę pomóc?
Miałam nadzieję, że poświęci mi pani minutę.
Sprawdzam klinikę Westlands i słyszałam, że pani brat
spędził tam jakiś czas.
Szuka pani Roba?
Owszem, ale nie mogę znaleźć żadnych namiarów.
Westlands?
Jak krew w piach.
Rob natychmiast wrócił do ćpania.
Dwa dni leżał porobiony w pokoju,
potem ukradł mi 40 funtów i uciekł.
To było dziesięć lat temu, nie mam z nim kontaktu.
W ogóle?
W ogóle. Pewnie leży martwy w jakimś zaułku.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
Rob był okropnym gnojem, naprawdę.
Nie jest wart zachodu.
- Muszę już kończyć. - Oczywiście, dziękuję za...
Sądzę, że David zabił Roba.
POŻAR U CAMPBELLÓW, SZKOCJA
„Pomocnik z gospodarstwa ratuje dziedziczkę…”
Uratował mi życie.
W noc śmierci rodziców.
Co się z nią stało?
Nie jestem pewny.
Wiem, że masz jej pieniądze.
Stanie ci się krzywda.
David powiedział, że wyjechał,
ale Rob nie wyjechałby bez pożegnania.
Podejrzany…
Inspektor Wignall dwie godziny rozmawiał z Davidem Fergusonem,
którego wcześniej okrzyknięto bohaterem.
- Podejrzewa pan Fergusona? - Bez komentarzy.
Czy jest w areszcie?
- Jest w szpitalu. - Podejrzewa pan go?
Śledztwo jest w toku, nie udzielę więcej komentarzy.
Według świadków Campbellowie nie akceptowali tego związku,
a Fergusonowie mieli kłopoty finansowe.
INSPEKTORZE WIGNALL,
…w 2009 roku badał pan sprawę pożaru w Fairdale.
Tego samego roku w Fairdale…
Myślę, że to David Ferguson go zabił.
Rob zasługuje na to, by ludzie poznali prawdę.
„»Wiem dobrze,
kim byłam o poranku,
ale do teraz zmieniłam się wiele razy«.
»Co to znaczy?«, spytała gąsienica.
»Wytłumacz się«.
»Niestety nie potrafię«, powiedziała Alicja.
»Nie jestem już sobą, rozumiesz?«
»Nie rozumiem«, odparła gąsienica”.
Pospiesz się i…
- Ktoś już to zrobił. - Genialne!
Skarbie, twoje auto tu jest. Może naciągnę…
Co ty w ogóle masz na sobie?
Mamusiu!
Mamusiu, proszę, obudź się!
Mamusiu, obudź się!
Mamusiu, proszę, obudź się!
Mamusiu!
Mamo, obudź się, proszę!
Mamusiu!
Co się stało?
Mamusiu, co się stało?
- Mamusiu. - Już tu jestem.
Nie budziłaś się.
Próbowałem cię obudzić,
ale nie mogłem.
Już dobrze, już jestem.
Przestraszyłaś mnie.
Wiem.
Przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć.
Już dobrze, już jestem.
Wszystko gra?
Tak.
Jak najbardziej, dzięki.
Mogę pożyczyć kawę?
Na rano.
Jasne.
Nie patrz na bajzel.
Nie pozwól mi dziś pić, Saff grozi, że odejdzie.
Parę łyżek starczy?
Nie jestem pijaczką, ale znasz ją.
Jasne.
Wybacz, mam tylko tanią.
To co będziesz piła?
Wodę.
To taki dodatek do whiskey.
Późno już.
Na pewno wszystko gra?
Jasne.
Wybacz, po prostu…
- Dzięki. - Nie ma za co.
Widziałam to pięć razy, a i tak mnie bawi.
Okropne osiem godzin.
- Dobranoc. - Tobie też.
Mamusiu, proszę, obudź się. Mamusiu!
Mamusiu, obudź się!
Adele! Obudź się!
Adele!
SKĄD ONA O TYM WSZYSTKIM WIE?
Skąd wiedziałaś?
Znam się na ludziach.
Możesz iść, dokąd chcesz.
Pewnie widzisz innego Davida niż ja.
Zakochuję się w tobie.
Przepraszam, poznałyśmy się już?
Ty kłamliwa suko!
Napisy: Jędrzej Kogut