‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ได้อะไรมาเหรอ คุณผู้ชาย
‪ยังไม่ได้เลย
‪พวกมันไวมากเลย
‪อยากให้แม่ทำให้ดูไหม
‪เอาไหม
‪อาหารพร้อมแล้วครับ
‪- ว่าไง ‪- มาเอาได้เลย
‪กำลังไปครับ
‪- อยากกินอะไร อดัม ‪- ผมขอไส้กรอกกับเบคอนได้ไหม
‪นี่
‪เร็วเข้า
‪กินเถอะ
‪ขอดูใต้ลิ้นหน่อย
‪ผมจะโทรมาตอน 11,30 น. นะ
‪ร็อบ นายบ้าเหรอ
‪ถ้าพวกเขาจับได้ ‪เราต้องอยู่ในนี้อีกเดือนนะ
‪แล้วใครสนล่ะ
‪อีกเดือนอะไรกัน เราทำดีแล้ว
‪มันคือ 30 วันที่ฉันไม่ได้จูบเดวิดน่ะสิ
‪จะบ้าตาย
‪ฉันไม่รู้ว่าเวลาอยู่ข้างนอก ‪เธอคือใคร
‪หมายความว่ายังไง
‪ฉันก็คือฉัน
‪ชีวิตของเราข้างนอก ‪มันต่างกันอย่างฟ้ากับเหว
‪แล้วยังไง
‪ทุกอย่างก็กำลังจะเปลี่ยนไง
‪สำหรับเธอ มันเป็นเรื่องดี
‪สำหรับฉัน ก็ไม่เท่าไร
‪ฉันรู้ว่านายไม่อยากกลับบ้าน
‪แต่มันจะดีกว่าเดิมแน่ๆ
‪เพราะนายดีขึ้นแล้ว
‪อยู่ในนี้กับเธอ
‪ฉันก็ดีขึ้น
‪เพราะเราเท่ากันหมด
‪อาหารเหมือนกัน เสื้อผ้าเหมือนกัน
‪กฎเดียวกัน ทุกอย่างเหมือนกัน
‪อยู่ข้างนอกนั่น ‪ฉันก็แค่ไอ้ขี้ยาที่มี...
‪ครอบครัวเฮงซวย
‪ไม่มีเพื่อน ไม่มีความสามารถ
‪ในชีวิตนั้น ‪ไม่มีอะไรที่ฉันอยากได้คืนเลย
‪บางครั้งฉันก็คิดว่าการอยู่ในนี้กับเธอ ‪เป็นช่วงที่ฉันมีความสุขที่สุดแล้ว
‪พูดตรงๆ นะ ฉันเคยคิด ‪เรื่องทำให้เราโดนจับได้ด้วย
‪- เธอจะได้ต้องอยู่ต่อ ‪- พอเลย
‪นายต้องสัญญากับฉันเรื่องหนึ่งนะ
‪ได้
‪สัญญาว่านายจะมาเยี่ยมฉัน
‪- อย่ามาพูดไร้สาระ ‪- ฉันพูดจริงๆ
‪เธอพูดแบบนั้นเพื่อให้ฉัน ‪หรือตัวเองรู้สึกดีกันแน่
‪ก็ได้ ฉันขอโทษ ‪ฉันทำตัวงี่เง่า ฉันขอโทษ
‪ก็ได้ ฉันสัญญา
‪มีอะไรให้ช่วยไหมคะ
‪ดร.เฟอร์กูสันอยู่ไหมครับ ‪ผมแอนโธนี ผมเป็น...
‪คุณช่วยบอกเขาได้ไหมว่าแอนโธนีมา ‪ผมเป็นคนไข้ของเขา
‪หน้าคุณไปโดนอะไรมาเหรอ
‪คุณไม่ควรมาที่นี่นะ แอนโธนี
‪คุณเป็นภรรยาเหรอ
‪ตอนนี้... ตอนนี้ไม่เหมาะเลย
‪- กลับไปเถอะค่ะ ‪- เดี๋ยว เขาอยู่นี่เหรอ
‪ฉันคุยกับคุณไม่ได้
‪คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
‪เขาทำร้ายคุณเหรอ
‪คุณต้องการให้ช่วยไหม
‪ผมช่วยคุณได้นะ
‪ขอบคุณนะคะ
‪คุณใจดีจัง
‪ตาไปโดนอะไรมา
‪อุบัติเหตุกับตู้นิดหน่อยน่ะ
‪ตู้เหรอ
‪อย่า ฉันรู้ มันดูแย่กว่าที่เป็นเฉยๆ ‪ฉันสัญญา
‪แบบนั้นก็ดีแล้ว
‪เพราะดูเหมือนคุณ ‪โดนไม้คริกเก็ตฟาดมาเลย
‪ฉันคิดว่า...
‪วันนี้เราน่าจะโดดยิมนะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- เจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า ‪- เปล่า
‪จริงๆ นะ มันแค่เรื่องงี่เง่า
‪อย่าห่วงเลย
‪เราแค่...
‪ไปสวนแทนได้ไหม
‪ฉันคิดว่าเราน่าจะไปวิ่งกัน
‪ได้สิ
‪ขึ้นยี่สิบห้า
‪ลงยี่สิบห้า
‪แล้วก็ขึ้นห้าสิบ
‪ไม่เอาอีกแล้ว
‪ฉันไม่เคยรู้เลยว่า ‪การได้นอนหลับสนิทมันรู้สึกยังไง
‪ฉันรู้ว่าคุณทำได้
‪ฉันรู้ว่าคุณควบคุมความฝันตัวเองได้
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪เพราะคุณส่องประกายไง ลูอีส
‪เหมือนที่ร็อบเคยเป็น
‪ฉันรู้เรื่องคนอื่นน่ะ
‪แล้ว...
‪คุณไปไหนเหรอ
‪ประตูพาคุณไปไหน
‪ฉันไปที่บ้านแม่
‪ขึ้นไปที่ห้องเก่าของฉัน ‪แล้วก็คลานไปที่เตียงแล้วนอนเลย
‪คุณจะไปที่ไหนก็ได้นะ
‪ที่ไหนก็ได้ในโลก
‪กับใครก็ได้
‪ฉันแค่อยากนอนหลับจริงๆ
‪ฉันรู้สึกแปลกที่ได้อ่าน...
‪อดีตของคุณจากคนอื่น
‪แน่ใจเหรอว่าคุณไม่ถือ
‪มันก็นานมาแล้ว
‪ฉันรู้ว่าการได้อ่านเรื่องนั้น มันจะดีกว่า ‪การที่ฉันพยายามอธิบายเรื่องต่างๆ
‪ทำต่อไปนะ
‪คุณต้องทำต่อไป
‪ฉันคิดว่าคุณอาจจะเปลี่ยนชีวิตฉันนะ อเดล
‪เพื่อนกันมีไว้ทำไมล่ะ
‪บางทีวันหนึ่งคุณอาจจะ ‪ทำแบบเดียวกันเพื่อฉันก็ได้
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪เธอพลาดเรื่องน่าตื่นเต้นหมดเลย
‪พ่อแม่ของฮอว์กินส์เข้ามา
‪แล้วตอนนี้พวกเขาก็อยู่ใน ‪ห้องทำงานดร.ชาร์มากับดร.เฟอร์กูสัน
‪เกิดอะไรขึ้นกับแอนโธนีเหรอคะ
‪อาจจะ...
‪ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ
‪แน่นอนว่าเราจัดการเรื่องแบบนี้ ‪อย่างจริงจังมากครับ
‪แอนโธนีชอบดร.เฟอร์กูสันค่ะ ‪เขาไม่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมาเฉยๆ หรอก
‪ผมต้องขอถามด้วยนะครับว่า ‪แอนโธนีไปทำอะไรที่บ้านดร.เฟอร์กูสัน
‪ผมสัญญาครับว่า ‪เราจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้แน่ชัด
‪ผมรู้ว่าลูกชายผมมีปัญหาของเขา ‪แต่ผมไม่คิดว่าเขาโกหกนะ
‪ไม่ใช่เรื่องอะไรแบบนี้
‪ไม่ เขาไม่โกหกแน่
‪ผมจะติดต่อไปนะครับ
‪ขอบคุณมากครับ
‪ขอบคุณที่มาพบเรานะคะ
‪มีอะไรให้เราช่วยไหมคะ ดร.ชาร์มา
‪แค่ทำหน้าที่ปกติไปก็พอนะ ซู ‪ขอบคุณครับ
‪เราจะส่งเขาไปให้ใครดี
‪คุณรู้ดีพอๆ กับทุกคนว่า ‪มันเป็นหน้าที่ของงานผม
‪ที่จะสอบสวนข้อกล่าวหาในลักษณะนี้
‪สอบสวนเหรอครับ
‪ปัญหาของเรื่องนี้ก็คือ ‪คนไข้ไปโผล่ที่ประตูบ้านผม
‪สิ่งที่อาจเกิดขึ้นหรือไม่ก็ตาม
‪ในชีวิตส่วนตัวผม ‪มันไม่เกี่ยวเลยสักนิด
‪ยังไงก็เถอะ เดวิด ‪เรื่องพวกนี้เป็นข้อกล่าวหาร้ายแรงนะ
‪คุณอยากได้ยินอะไร
‪ผมไม่ได้ทำร้ายอเดล
‪โทรหาเธอเลย
‪ผมไม่มีอะไรต้องปิดบัง ‪ผมจะยืนอยู่ตรงนี้แล้วไม่พูดอะไรสักคำ
‪สวัสดีค่ะ ที่รัก
‪สวัสดีครับ อเดล
‪นี่ดร.ชาร์มานะครับ
‪อ้าว ดิลิป น่าอายจริงๆ ค่ะ
‪ฉันเห็นแค่เบอร์สำนักงาน ‪แล้วก็นึกว่าเดวิดโทรมา
‪นี่มัน... พูดยากนะ อเดล แต่...
‪คนไข้คนหนึ่งของเดวิด
‪ผู้ชายที่ชื่อแอนโธนี ฮอว์กินส์
‪บอกว่าเขาเห็นเดวิดทำร้ายคุณ
‪ผมเลยต้องถาม
‪ว่าสามีคุณทำร้ายคุณหรือเปล่า
‪ขอโทษค่ะ
‪ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องตลก ‪แต่เดวิดไม่มีวันทำแบบนั้นจริงๆ ค่ะ
‪ฉันมีรอยช้ำบนหน้าจริง ‪แต่มันเป็นความผิดโง่ๆ ของฉันเอง
‪พอดีมีอุบัติเหตุในครัวน่ะค่ะ
‪- ฉันมั่นใจว่าเดวิดบอกคุณแบบนั้นนะคะ ‪- ครับ เขาบอก
‪เธอฟังอยู่เหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪ไม่ค่ะ ฉันถือสายรออยู่ ค่าแก๊สน่ะ
‪คอลเซ็นเตอร์บ้าบอ
‪ฉันว่าทั้งหมดนี้ ‪น่าจะเป็นความผิดฉันเอง
‪ยังไงเหรอครับ
‪แอนโธนีมาที่ประตูบ้านเราจริงค่ะ
‪ฉันไม่อยากทำให้เขามีปัญหา
‪เขาดูสิ้นหวังมาก
‪ที่เขาโผล่มาที่บ้านเรา ‪ฉันรู้ว่ามันอาจส่งผลเสียกับเขา
‪แต่สวัสดิภาพของเขา ‪มันไม่เกี่ยวกับคุณนะ อเดล
‪เขาจะโผล่ไปตามใจชอบไม่ได้
‪ไม่ค่ะๆ ฉันเข้าใจ
‪แต่มันไม่มีอะไรให้ต้องกังวลจริงๆ ‪อาจจะยกเว้นความซุ่มซ่ามของฉันเอง
‪ขอบคุณสำหรับเวลานะครับ
‪และขอโทษอีกครั้งนะครับ ‪ผมจำเป็นต้องถาม
‪สวัสดีครับ
‪คุณคิดว่าไงคะ
‪สวยมาก
‪ทำไมคุณไม่บอกผม
‪เรื่องแอนโธนี ฮอว์กินส์
‪ฉันไม่อยากให้เขามีปัญหา
‪เขาดูต้องการคุณนะ
‪งั้นเขาจะพูดทำไมว่า...
‪เขาเห็นผมทำร้ายคุณ
‪คุณบอกฉันสิคะ เดวิด
‪คุณเป็นจิตแพทย์นี่
‪- แล้วคุณก็ไม่เคยเจอเขามาก่อนเหรอ ‪- ไม่เคยค่ะ
‪ฉันไม่เคยเจอเขาแม้แต่ครั้งเดียว
‪ทีนี้ก็บอกฉันว่าคุณชอบอันไหนที่สุด ‪ก่อนฉันจะเริ่มกรี๊ด
‪อันนั้น
‪คุณจะไปไหน
‪ไง
‪ว่าไง
‪เป็นวันที่โคตรแย่จริงๆ
‪ผมต้องมาเจอคุณ
‪- คุณก็เจอฉันทุกวันนะ ‪- แต่ไม่ใช่แบบนี้
‪ไม่ใช่ตอนที่เราเป็นเราได้เต็มที่
‪มันแทบจะไม่มีเราด้วยซ้ำ จริงไหม
‪คุณโอเคไหม
‪คุณทำร้ายเมียตัวเองเหรอ
‪คุณรู้เรื่องนั้นได้ยังไง
‪ในที่ทำงานนั่นไม่มีความลับหรอก
‪เราหวังไว้ดีกว่านะ ‪ว่าในที่ทำงานนั่นยังมีความลับอยู่
‪คุณทำหรือเปล่า
‪คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผมทำแบบนั้นได้
‪ไม่รู้สิ
‪คุณปิดกั้นตัวเองทุกครั้ง ‪ที่ฉันพยายามถามอะไรคุณ
‪- ฉันควรจะคิดว่าคุณเป็นยังไงล่ะ ‪- ผมไม่ได้ทำร้ายเธออยู่แล้ว
‪เธอบอกว่าเธอเปิดตู้ในครัว ‪กระแทกหน้าตัวเอง
‪ผมไม่รู้ว่ามันจริงหรือเปล่า ‪แต่ผมไม่ได้ทำร้ายเธอเลย
‪ผมไม่เชื่อเธอ ‪ส่วนคุณก็ไม่เชื่อผม แม่งเอ๊ย
‪คุณจะบอกเรื่องนั้นกับฉันไหม
‪ถ้าฉันไม่พูดถึงมันขึ้นมา
‪คงจะไม่
‪คุณอยากรู้ไหมว่า ‪ทำไมผมถึงปิดกั้นตัวเอง
‪มันเพราะคุณเป็นสิ่งดีๆ ‪เพียงอย่างเดียวในชีวิตผม
‪และผมต้องการแยกคุณ ‪ออกมาจากเรื่องทั้งหมดนั้น
‪มันหมายความว่าอะไรกันแน่
‪คุณอยากให้ผมไปไหม
‪ฉันอยากให้คุณจัดการ ‪กับปัญหาของตัวเอง
‪เพราะฉันเป็นห่วงคุณนะ
‪และเรื่องนี้...
‪เรื่องระหว่างเราเนี่ย ‪มันไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย จริงไหม
‪คุณยังรักอเดลอยู่ไหม
‪- เธอยังรักคุณอยู่หรือเปล่า ‪- เธอรักผม
‪จะสำคัญหรือไม่สำคัญก็เถอะ
‪คุณรู้ไหมว่าที่พูดมา ‪มันน่าเกลียดแค่ไหน
‪กลับบ้านไปเถอะ เดวิด
‪กลับบ้านแล้วไปจัดการปัญหาของคุณ
‪เลิกกินเหล้าเป็นน้ำด้วยก็ดี
‪หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า...
‪อาหารพร้อมแล้วครับ
‪คุณไม่ควรอยู่นี่สิ
‪เย่!
‪ฉันรักอเดลมากๆ
‪ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอเลย
‪ฉันไม่อยากไปจากที่นี่
‪ถ้ามันหมายถึงการต้องทิ้งเธอไว้
‪เธอคิดว่าดร.เดวิดจะดูแลเธอ
‪ไม่หรอก
‪เธอไม่เข้าใจคนอื่น ‪เหมือนที่ฉันเข้าใจหรอก
‪อเดลถูกปกป้องมาตลอดทั้งชีวิตของเธอ
‪แต่ฉันรู้ความจริง
‪อย่างเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ ‪กับพ่อแม่ของอเดล
‪เดวิดขับรถผ่านมาตอนกลางดึก ‪แล้วมาช่วยเธอได้ทันเวลาพอดีเหรอ
‪จังหวะแม่งโคตรพอดีเลย
‪แต่ถ้าอเดลคิดว่าฉันจะลืมเธอ ‪เธอคิดผิดแล้ว
‪ฉันจะคอยดูแลเธอ
‪เพราะฉันไม่คิดว่าเดวิดจะดูแล ‪แม้สักวินาทีเดียว
‪ผมขอโทษ...
‪เรื่องเมื่อคืนนะ ผมไม่น่า ‪เอาเรื่องทั้งหมดนั่นไปลงที่คุณเลย
‪ลูอีส เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนครับ
‪ผมเป็นห่วง...
‪คุณจริงๆ
‪ผมคิด...
‪ผมคิดเรื่องคุณตลอดเวลาเลย
‪ผมห้ามตัวเองไม่ได้
‪มันเหมือนว่าผมใช้อีกชีวิตหนึ่ง ‪อยู่กับคุณในหัวผม
‪แล้วมันก็ทำให้ผมนอนไม่หลับ ‪เพราะพยายามคิดหาวิธี...
‪ที่จะได้อยู่กับคุณ
‪อย่างเป็นอิสระและชัดเจน
‪และผมรู้ว่าคุณไม่เข้าใจ ‪ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม
‪แต่มันมีบางอย่าง ‪ที่ผมต้องจัดการด้วยตัวเอง
‪และผมรู้ว่ามันไม่ยุติธรรม ‪และคุณก็ไม่ได้ติดค้างอะไรผมเลย แต่...
‪ผมตกหลุมรักคุณแล้ว
‪เดวิด
‪มันไม่ถูกต้องเลย
‪- มันเรื่องจริงนะ ‪- แล้วฉันต้องทำยังไงกับมันเหรอ
‪ฉันตัดสินใจเรื่องในชีวิตให้คุณไม่ได้
‪ผมจะแก้ไขเอง
‪ผมจะทำ
‪สวัสดี เอมม่า
‪สวัสดีค่ะ คุณนายเฟอร์กูสัน
‪ฉันกำลังรีบอยู่แต่ฉันอยาก ‪ต่อเวลาบัตรสมาชิกแบบเกสต์
‪ให้เพื่อนฉันค่ะ ลูอีส บาร์นสลีย์
‪คุณช่วยจัดการแล้วโทรมาเบอร์บ้าน ‪แจ้งราคาให้ฉันทีหลังได้ไหม
‪แน่นอนค่ะ
‪โทรมากี่โมงก็ได้ ‪ตอนหลังหกโมงเย็นนะ
‪หลังหกโมงเย็น ได้เลยค่ะ
‪สวัสดี แอนโธนี
‪ผมไปเจอเขาไม่ได้แล้ว
‪ดร.เฟอร์กูสัน
‪เพราะสิ่งที่ผมพูด
‪คุณทำสิ่งที่กล้าหาญแล้ว แอนโธนี
‪ฉันขอบคุณจริงๆ
‪สามีคุณไม่ชอบเรื่องพวกนี้แน่
‪ฉันไม่สนว่าเขาคิดยังไง
‪แล้วคุณก็ไม่ควรเหมือนกัน
‪เขาทอดทิ้งคุณนะ
‪คุณเอามาให้ฉันไหม
‪ครับ
‪ผมรู้เรื่องอื่นๆ...
‪เกี่ยวกับเขา
‪แต่...
‪คุณคงไม่ชอบใจแน่
‪ทำไมคุณไม่เล่าทุกอย่างให้ฉันฟังล่ะ
‪แม่เจ้าโว้ย
‪ยี่สิบแปดครับ
‪- ไม่ต้องทอนหรอกเพื่อน ‪- ขอบคุณมาก
‪พระเจ้าช่วย
‪บ้านโคตรใหญ่เลย
‪นั่นพี่สาวของเทียดของทวดฉัน ‪ชื่ออเดลเหมือนกัน
‪ชื่อฉันตั้งตามท่านด้วย
‪ก็พอเข้าใจอยู่นะว่าทำไม ‪หน้าเหมือนเธอเลย
‪ท่านรักสามีแบบหัวปักหัวปําเลย
‪แต่เขานอกใจท่านไปหาสาวใช้หลายคน
‪แล้วอยู่ๆ เขาก็ตายเพราะหัวใจวาย
‪แต่ส่วนมากท่านจะชอบไปอยู่ในท้องทุ่ง
‪แล้วตำนานก็ว่ากันว่ามีแม่มด ‪สอนคาถาหยุดหัวใจเขาให้ท่าน
‪อเดล
‪กรอบนี่มันราคามากกว่า ‪แฟลตของอลิซาอีกนะ
‪ถ้าเราเอาไปขาย ‪ฉันเมายาไปทั้งชีวิตได้เลยนะ
‪แล้วนี่...
‪ก็คือห้องทานอาหาร
‪ตอนฉันยังเด็ก ‪ฉันเคยชอบยืนอยู่ตรงนี้
‪แล้วก็มองดูคนใช้ตัดหญ้า
‪ที่รัก เราต้องคุยกับแม่บ้านจริงๆ แล้ว
‪แก้วคริสตัลนี่มีรอยนิ้วมือเพียบเลยนะ
‪- เราไล่เธอออกดีไหม ‪- เอาสิ
‪แล้วฉันก็อยากกินมื้อเย็นตอนหนึ่งทุ่ม ‪เอาเป็นไก่ฟ้าย่างทั้งตัว
‪นี่ห้องของพ่อแม่ฉัน
‪พวกท่านไม่ได้ตื่นด้วยซ้ำ
‪ไปเถอะ
‪ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪มันเหม็น
‪พรมนี่สุดยอดเลย
‪ทำมาจากหมีน่ะ
‪เธอเมาแล้ว
‪ในสกอตแลนด์มีหมีบ้างไหมเนี่ย
‪ไม่มีแล้ว
‪เป็นเพราะครอบครัวเธอนี่แหละ
‪นายเอาอย่างอื่นมาอีกไหม
‪เอามา
‪นายพยายามจะเลิกบ้างไหมเนี่ย
‪ฉันไม่อยากเลิก
‪นายเอามันไว้ในบ้านไม่ได้
‪นายต้องซ่อนมันก่อนเดวิดจะมาที่นี่
‪เดี๋ยว...
‪เขาจะมาที่นี่เหรอ
‪วันเสาร์น่ะ
‪ตอนเขาเสร็จกับงานที่ ‪มหาวิทยาลัยอาทิตย์นี้
‪เธอไม่ได้บอกฉันเรื่องนี้นะ
‪นายจะเก็บฉันไว้คนเดียว ‪ตลอดไปไม่ได้หรอก
‪อาจจะไม่
‪แต่ฉันมีคำถามสำคัญจะถามเธอ
‪โอเค
‪มันรู้สึกยังไงที่โคตรรวย...
‪และโคตรสวยแบบนี้
‪อ้างว้างมาก
‪ก็ได้ งั้น...
‪ฉันจะแลกกับเธอ
‪ฉันยอมสละลูกอัณฑะซ้าย ‪เพื่อไม่มีเพื่อนสักคนและได้บ้านหลังนี้
‪ฮัลโหล
‪สวัสดีค่ะ คุณเฟอร์กูสันใช่ไหมคะ
‪ครับ ผมเดวิด เฟอร์กูสันครับ
‪สวัสดีค่ะ ฉันเอมม่าโทรมาจากยิมนะคะ
‪ฉันอยากยืนยันบัตรสมาชิกแบบเกสต์ ‪สำหรับคุณลูอีส บาร์นสลีย์ค่ะ
‪ขอโทษนะครับ
‪คุณอยากยืนยันบัตรสมาชิกแบบเกสต์ ‪สำหรับใครนะครับ
‪ลูอีส บาร์นสลีย์ ‪เป็นคำขอจากอเดล เฟอร์กูสันค่ะ
‪สวัสดีค่ะ
‪คุณเฟอร์กูสันคะ
‪ใครโทรมาเหรอคะ
‪โทรศัพท์คุณอยู่ไหน
‪โทรศัพท์คุณ
‪ใครคะ
‪ผมเอง
‪เปิดหน่อยสิ
‪ว่าไง
‪เป็น...
‪เป็นอะไรไป
‪นี่
‪คุณกับอเดล
‪ตลอดเวลาที่ผ่านมา
‪แล้วคุณก็ไม่พูดอะไรเลย
‪ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี
‪มันไม่ใช่เรื่องตั้งใจ ฉันชนกับเธอ ‪แถวข้างนอกโรงเรียนอดัม
‪เธออยากกินกาแฟกับฉัน ‪ฉันปฏิเสธไม่ได้!
‪มันก็แค่เกิดขึ้นเอง
‪และคุณไม่คิดจะบอกเธอ ‪ว่าเราทำงานด้วยกันเหรอ
‪คุณไม่คิดจะพูดเรื่องนั้นเลยหรือไง
‪- คุณบ้าแค่ไหนวะเนี่ย ‪- ฉันไม่ได้บ้า!
‪จริงเหรอ เพราะเท่าที่ผมเห็น ‪คุณดูเหมือนคนบ้าแล้ว
‪ไสหัวไปเลย เดวิด
‪ฉันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนเธอ ‪ไม่อยากเลย
‪แต่เธอโดดเดี่ยวมาก ฉันสงสารเธอ
‪ฉันเป็นเพื่อนคนเดียวของเธอ ‪แค่คนเดียว ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น
‪เรื่องที่เกิดขึ้นกับเราในบาร์ ‪มันก็แค่ครั้งเดียว
‪ฉันเลยไม่เห็นว่าจะเสียหายตรงไหน ‪แต่มันก็มากขึ้น
‪เราเป็นอะไรกันมากกว่านั้น
‪มันเละเทะไปหมด ฉันรู้
‪ให้ตายเถอะ
‪แม่งโกหกเยอะแยะไปหมด
‪ไม่ ฉันไม่ได้โกหก ‪ฉันแค่ไม่ได้บอกคุณ
‪ผมนึกว่าผมเชื่อใจคุณได้ซะอีก
‪กับเรื่องเป็นชู้ไว้เอากันเหรอ
‪เรื่องนั้นเหรอ
‪คุณกังวลเรื่องอะไรกันแน่ เดวิด
‪ว่าฉันจะช่วยเธอให้ได้ชีวิตคืนมาเหรอ
‪กังวลว่าฉันจะบอกเธอให้บอกคุณว่า ‪ไปตายซะไป ตอนคุณโทรไปเช็กเหรอ
‪เธอพูดอะไรเกี่ยวกับผมให้คุณฟังบ้าง
‪ไม่มีอะไรเลย นอกจากที่ว่าเธอรักคุณ ‪แต่ฉันก็เห็นอะไรหลายอย่าง
‪ฉันเห็นว่าคุณปั่นหัวเธอยังไง ‪เห็นว่าเธอกลัวคุณแค่ไหน
‪คุณไม่สนผมเลยจริงๆ ใช่ไหม
‪ตอนนี้ฉันไม่สนตัวเองด้วยซ้ำ
‪ฉันกลายเป็นทุกอย่างที่ฉันเกลียด ‪ก็เพราะคุณ
‪คุณอยากให้ฉันรู้สึกผิด ‪ที่เป็นเพื่อนกับอเดลเหรอ
‪ฉันรู้สึกผิดเรื่องคุณต่างหาก
‪ที่หลงรักคุณ
‪ที่ทำกับเธอแบบเดียวกับที่ ‪คนอื่นทำกับฉัน
‪อเดล... อเดลไม่ได้ทำอะไรผิดเลย
‪อย่าได้คิดแม้แต่วินาทีเดียว
‪ว่าคุณจะสามารถ ‪เข้าใจชีวิตแต่งงานของผมได้
‪คุณกลัวอะไรเหรอ เดวิด
‪กลัวฉันรู้บางอย่างที่ไม่ควรรู้เหรอ
‪แล้วคุณคิดว่าคุณรู้อะไรกันแน่
‪ฉันรู้ว่าคุณได้เงินเธอไปทั้งหมด
‪ผมไล่คุณออก
‪- อะไรนะ ‪- พรุ่งนี้...
‪คุณไปยื่นจดหมายลาออก ‪ให้ดร.ชาร์มาด้วย
‪- ผมไม่สนว่าคุณจะให้เหตุผลว่าอะไร ‪- เดวิด
‪คุณไปแต่งเรื่องเอาแล้วกัน ‪มันน่าจะง่ายกับคุณนี่
‪และถ้าคุณคิดจะบอกเรื่องระหว่างเรา
‪ผมจะเอาอันนี้ให้เขาดู
‪คุณอยู่ห่างๆ ผมเลย
‪แล้วก็อยู่ห่างๆ อเดลไว้
‪เราไม่ใช่เรื่องของคุณ
‪คุณเข้าใจไหม
‪และอย่างที่ฉันบอก ฉันขอโทษจริงๆ...
‪ที่แจ้งกะทันหันแบบนี้ แต่...
‪มันมีเรื่องด่วนในครอบครัว ‪ที่ฉันต้องจัดการค่ะ
‪ผมเสียใจด้วยจริงๆ นะ ลูอีส
‪มีอะไรให้ผมช่วยได้บ้างไหม
‪ไม่มีค่ะ
‪ถ้าคุณต้องการคุย...
‪หรืออะไรก็ตาม
‪สัญญานะว่าจะโทรหาผม
‪หรือดร.เฟอร์กูสัน จริงไหม เดวิด
‪แน่นอนครับ
‪ทุกอย่างเลย
‪และก็ถือว่ามันเป็น...
‪ช่วงพักงานแล้วกันนะ
‪ตกลงไหม
‪อะไรนะคะ
‪เราจะหาพนักงานชั่วคราว ‪มาทำงานแทนคุณระหว่างนี้
‪แล้วอีกหนึ่งเดือน ผมจะโทรหาคุณ ‪เพื่อดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง
‪ตกลงไหม
‪คุณดีเกินไปนะครับ
‪ผมปล่อยให้คุณลาออกง่ายๆ ‪แบบนี้ไม่ได้หรอก
‪ตกลงไหม
‪ฉันขอโทษค่ะ
‪ที่รัก
‪แน่ใจเหรอว่าบอกฉันไม่ได้ ‪ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันต้องคิดถึงเธอแน่
‪ฉันคิดถึงจริงๆ
‪ขอให้โชคดีนะ ลูอีส
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เธอบอกฉันไม่ได้เหรอ
‪ลูอีส
‪สวัสดี
‪อเดล
‪อเดล!
‪แม่งเอ๊ย!
‪อเดล
‪นี่ นี่!
‪อเดล
‪โล่งอกไปที
‪อเดล
‪อเดล ตื่นสิ ตื่น เร็วเข้าๆ
‪เวรแล้ว
‪ลูอีส
‪- คุณตัวเปียกหมดเลย ‪- ใช่ ใช่ ฉันเปียก
‪คุณไม่เปิดประตู ฉันเห็นคุณ ‪ผ่านกระจก แล้วก็นึกว่า...
‪คุณต้องใช้ผ้าเช็ดตัว
‪อยู่เฉยๆ นะ
‪ให้ตายเถอะ ฉันนึกว่าคุณตายไปแล้ว
‪คุณมาที่นี่ทำไมเหรอ
‪ตอนนี้ไม่ต้องสนเรื่องนั้นหรอก
‪เดี๋ยวฉันชงกาแฟให้นะ
‪โอเคไหม
‪เอาไหม
‪เกาะฉันไว้นะ มาเร็ว
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าเดวิดไล่คุณออก
‪ฉันขอโทษนะ
‪ทำไมคุณไม่บอกเขาไปว่า ‪ฉันให้คุณสัญญาว่าจะไม่พูดอะไร
‪เพราะฉันบอกว่าจะไม่พูดไง
‪คุณรักษาความลับของเราไว้
‪ฉันจะคุยกับเขาเอง
‪อธิบายให้เขาฟัง
‪ต่อให้เขาขอร้อง ‪ฉันก็ไม่กลับไปหรอกค่ะ
‪ฉันรู้ว่าคุณคิดว่าเดวิดเป็นพ่อพระ แต่...
‪มันมีเรื่องที่คุณควรรู้ไว้
‪มันมีอีกเหตุผลที่เดวิดไล่ฉันออกค่ะ
‪พวกเรา...
‪ขอโทษที อะไรนะ
‪คุณกินอะไรไปเนี่ย
‪มันอยู่ไหน อเดล
‪ตรงนั้นเหรอ
‪เดวิดสั่งยาพวกนี้ให้คุณเหรอ
‪ใช่
‪สำหรับโรควิตกกังวลของฉันน่ะ
‪นี่มันยาต้านอาการทางจิต ‪กับยาระงับประสาทตัวแรงๆ ทั้งนั้น
‪เขาให้คุณกินพวกนี้มานานแค่ไหนแล้ว
‪สักพักแล้ว
‪ฉันไม่ได้กินมันตลอดหรอก
‪บางครั้งเขาก็ดูฉัน ‪ฉันเลยไม่มีทางเลือก
‪เหมือนเช้านี้
‪เมื่อก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้หรอก
‪มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่
‪หลังจากไบรตัน
‪เกิดอะไรขึ้นในไบรตันเหรอ
‪เขานอกใจฉัน
‪มารีแอนน์
‪เธอเป็นเจ้าของคาเฟ่เล็กๆ ‪ตรงหัวมุมจากที่ทำงานเขาน่ะ
‪เธอเรียกมันว่าคาเฟ่อุ่นใจ
‪อุ่นใจจริงๆ
‪น่าจะประมาณนั้น
‪เมื่อไหร่เหรอ
‪ก่อนหน้าที่เราจะย้ายมานี่
‪บ้านนี้ควรจะเป็นการเริ่มต้นใหม่น่ะ
‪ใหม่เหลือเกิน
‪ทำไมคุณไม่เลิกกับเขาล่ะ อเดล
‪มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก
‪ถึงแม้ฉันจะอยากเลิก
‪เพราะปัญหาของฉัน อดีตของฉัน
‪เขามีข้อมูลฉัน
‪ทุกอย่างที่เขาต้องมี ‪เพื่อทำให้ฉันดูบ้า
‪มันเป็นหลักประกันของเขา
‪เขาเป็นจิตแพทย์
‪ฉันเป็นแค่ภรรยาบ้าๆ ของเขา
‪ฉันรู้ว่ามันไม่จริง
‪ฉันดึงคุณเข้ามาเกี่ยวข้องไม่ได้แล้ว
‪มันไม่ยุติธรรม
‪แล้วเขาก็ไม่ควรรู้ว่าคุณมาที่นี่
‪มันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้นะ
‪บางทีฉันอาจจะบ้าก็ได้
‪เพราะฉันแค่อยากให้เดวิดรักฉันอีกครั้ง
‪เหมือนที่เขาเคยรัก
‪หรือบางที...
‪คุณแค่ต้องลองคิด...
‪ว่าเดวิดไม่ใช่ผู้ชาย ‪ที่คุณคิดว่าเขาเป็น
‪ตอนเด็ก ฉันกลัวมันตลอดเลย
‪ฉันถูกเตือนหลายครั้งว่า ‪อย่าเข้าใกล้มัน
‪จนฉันเคยฝันว่ามีปีศาจอยู่ข้างล่าง ‪พยายามจะหนีออกมา
‪มองไม่เห็นข้างล่างเลย
‪สัมผัสได้เลยว่าข้างล่างมันเย็นแค่ไหน
‪น่ากลัวอยู่นะ
‪ตอนฉันอยู่ที่เวสต์แลนด์ ‪ฉันฝันว่า...
‪ฉันร้องไห้เอาความเศร้าทั้งหมด ‪ใส่ลงไปในนี้แล้วก็ปิดผนึกมันไว้
‪แล้วมันทำให้รู้สึกดีขึ้นไหม
‪ก็นิดหน่อย
‪แต่พอตื่นขึ้นมา ความฝันก็หายไป ‪แล้วโลกก็ยังเป็นความจริงอยู่
‪ฉันอยากช่วยทำให้มันดีขึ้นนะ
‪นายก็ช่วยแล้ว
‪นายอยู่ที่นี่
‪มันมีความหมายมากเลยที่นายมา
‪ฉันชอบที่นี่นะ
‪ถ้าทำได้ ฉันจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเลย
‪บางทีฉันอาจจะช่วยกันปีศาจออกไปได้
‪เข้ามาสิ เดวิด
‪อย่างี่เง่า
‪คุณแน่ใจเหรอ ‪ว่าคุณไม่รู้ว่าลูอีสเป็นใคร
‪ตอนที่คุณเจอเธอ
‪ฉันจะรู้ได้ยังไง
‪เราก็อยู่แถวนี้กันหมด
‪มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ
‪อีกแล้ว
‪- อะไรคะ ‪- เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว
‪มันเป็นอย่างนั้น ‪หลายครั้งเกินไปแล้ว อเดล
‪ชีวิตก็แบบนี้แหละค่ะ
‪บางอย่างเกิดขึ้นแล้วเราก็ ‪ผ่านมันไป แล้วก้าวต่อไป
‪คุณต้องก้าวต่อไปนะ
‪ถ้าคุณกังวลเรื่องทุกอย่างในอดีต ‪ที่คุณแก้ไขไม่ได้
‪มันจะทำคุณเป็นบ้าเอานะ
‪แล้วสำหรับคุณ มันก็ไม่สำคัญเลย
‪ไม่จริงซะหน่อย
‪สำหรับฉัน มันคือช่วงเวลาที่ฉัน ‪ได้รู้จริงๆ ว่าคุณรักฉันมากแค่ไหน
‪มันไม่ใช่ความทรงจำเศร้าๆ
‪ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ
‪จะไม่มีใครได้รู้สักคน
‪บางทีพวกเขาก็น่าจะรู้ไว้นะ
‪- ดูเราสิ ‪- เพราะคุณไม่ยอมปล่อยมันไปไง
‪คุณอยากปล่อยให้มันทำลายเรา
‪มันไม่ช่วยหรอก เดวิด
‪เชื่อฉันสิ
‪ฉันจะไปชงชาเปปเปอร์มินต์ ‪มาดื่มกันนะ
‪จะได้ช่วยให้คุณนอนหลับ
‪ฉันจะแก้ไขมันเอง เดวิด
‪เดี๋ยวคุณก็เห็น
‪คำบรรยายโดย วลัชญ์วรรณ์ อรรคศรีวร