NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Bardzo dobre.
Pewnie widzisz innego Davida niż ja.
Opowiadaj, jakim jest szefem?
Pracujemy razem zaledwie tydzień, jeszcze go dobrze nie poznałam.
Ale jest…
miły.
I jest zawodowcem. Pacjenci chyba go lubią.
Cieszę się.
Czym ty się zajmujesz?
Nigdy nie pracowałam.
Poza chwilą u florystki.
Mamy pieniądze, więc…
Myślałam, że będziemy mieć dzieci, ale się nie udało.
Jeszcze nie.
- Masz tu przyjaciół? - Nie bardzo.
Poznałam partnerów z firmy i ich drugie połowy.
Mili ludzie, ale znacznie starsi ode mnie i trochę sztywni.
- Boże, pewnie wszystkich znasz. - Są odrobinę sztywni.
Ale poznałam ciebie.
Masz syna i pracę. Zakładam, że masz też męża.
Nie, jestem rozwódką.
Od trzech lat.
Tylko ja i Adam.
Ma prawie osiem lat.
Nikogo nowego na horyzoncie?
Wybacz.
Nie moja sprawa.
Co się stało?
Cóż…
Zacięłam się na balkonie.
Lunatykowałam.
Często lunatykujesz?
Wystarczająco.
Cierpię na lęki nocne.
Są strasznie upierdliwe.
O czym śnisz?
O strasznych rzeczach.
Masz mnie za wariatkę.
Myślę, że taka rozmowa
jest bardzo miła.
Jesteś szczera.
No nie wiem.
Przepraszam.
Cześć.
- Wszystko gra? - Tak.
Gdzie jesteś?
Poszłam po farby
i zahaczyłam o kawiarnię.
Jesteś z kimś?
Nie, jestem sama.
Mają ruch.
No dobra.
Zadzwonię o 14.30.
- Będziesz w domu? - Tak.
Już będę.
Dobrze.
- Porozmawiamy potem. - Dobra.
Pa.
Kocham cię.
To David.
Od kiedy masz ten telefon?
Oldskulowy.
Daje radę.
Wymieńmy się numerami.
Jasne.
Świetnie!
Muszę iść, Adele.
Miło było cię poznać. Może następnym razem cię nie potrącę?
Louise.
To zabrzmi głupio, ale wolałabym, żebyś nie wspominała o tym Davidowi.
Łatwiej będzie przemilczeć to spotkanie.
Dlaczego?
Czasem dziwnie reaguje na mieszanie pracy z życiem osobistym.
Potrzebujemy mieć coś dla siebie.
Nic mu nie powiem.
- Do zobaczenia. - No tak.
Mam nadzieję.
TO JA!
Kurwa.
David dzwoni!
Adele!
David dzwoni!
Zejdziesz z tego cholernego drzewa,
zanim coś ci się stanie i nas wywalą?
Ubezpieczyciel nie lubi, gdy klienci umierają, co, Marjorie?
Ty gnojku!
Rob, pomóż mi zejść.
Dzięki, Marj.
Kocha go, to jasne.
Taki gnojek jak ty nie ma szans.
Coś o tym wiesz, prawda?
Już dawno żaden desperat nie zerżnął twojej starej cipy, co?
- Wracaj tu! - Poza tym, Marj,
wolę kutasy.
Wielkie, tłuste, nabrzmiałe kutasy!
Robert!
Nie.
Nie, to Marjorie.
Bałem się, że uciekłaś.
Dokąd miałabym uciekać?
Brzmisz lepiej. Już dawno się nie śmiałaś.
Chyba jest mi lepiej.
Mam przyjaciela.
Nazywa się Rob.
Jest przezabawny.
Śmiejemy się razem z innych ludzi.
Chyba mi pomaga.
Oboje sobie pomagamy.
Mam się martwić o tego Roba?
Nie.
Kocham cię.
Kiedyś się poznacie.
Sądzę, że też go polubisz.
Halo.
To ja.
Nie zadzwoniłeś na komórkę.
Sprawdzasz, gdzie jestem?
Miałaś być w domu.
Jeszcze byłabym spontaniczna.
Nie o to chodzi, prawda?
Tylko żartowałam.
To żart.
Wrócę późno.
Mam spotkania z fundacjami na temat wolontariatu.
Zastanawiasz się, co myślą?
Kto?
Te ćpuny na twój widok.
Co?
Naprawdę chcą to rzucić?
Może lubią ćpać.
Czyli od lat marnuję czas.
Do wieczora.
Będę w domu.
Kocham cię.
„Szczypię się i mówię: nie śpię.
Co godzinę.
Patrzę na dłonie.
Liczę palce.
Patrzę na zegar. Lub zegarek.
- Odwracam głowę…” - I znów patrzę.
Zachowuję spokój i skupienie.
Myślę o drzwiach.
Co to za zegarek?
Dałam go Davidowi w prezencie, ale nie może go teraz nosić.
Mam go mieć, dopóki nie wyjdę.
- Wygląda na drogi. - Był drogi.
Jestem nadziana.
Nie jest dla ciebie za stary?
Nie.
On jest na studiach, a ty tutaj.
Nie chciałbym, żeby cię zranił.
Nie każdy zdradza.
Ludziom można ufać.
Trzeba.
Nie mamy wyjścia.
Naprawdę go kochasz.
Owszem.
A on mnie.
Jak to jest?
Z której strony?
Którejkolwiek.
Adele?
Adele, jesteś tu?
Na górze!
Chodź, zobacz.
Co myślisz?
Dlaczego to zrobiłaś?
- Chodź. - Idę.
Nie ciągnij mnie!
No dobra. Miłego dnia
i do zobaczenia.
- Dobrze. - Daj buzi.
Pa.
MOŻE PÓJDZIEMY NA SIŁOWNIĘ, JEŚLI JUTRO NIE PRACUJESZ?
MOGĘ CI DAĆ WEJŚCIÓWKĘ.
ADELE Z TEJ STRONY.
- Cześć, Sue. - Cześć.
Ktoś wstał dzisiaj lewą nogą.
Przyszedł przede mną.
Nawet się nie przywitał.
Maruda.
Szkoci tacy już podobno są, prawda?
- Są skąpi. - I marudni.
Każdy czasem tak ma.
Nie każdy wokół musi to czuć.
- Herbaty? - Z chęcią.
Coś chcesz?
- To papiery na 10.30. - Zostaw na biurku.
Zostaw to.
Następnym razem zapukaj.
Zapukałam.
Następnym razem poczekam na zgodę.
Mówiłam.
Szkocki wybuchowy charakter.
Na to wychodzi.
JASNE, TYLKO NIE ŚMIEJ SIĘ Z MOJEJ KONDYCJI.
Dr Ferguson zaraz przyjdzie.
Bardzo dziękuję.
Nie chcę tego robić.
- Nie jestem, kurwa, uzależniony. - Anthony.
Może ona mnie wysłucha.
Wysłucha pani?
- Ja… - Jestem niewidzialny.
Widzi mnie pani?
Musi pan mówić ciszej.
- Albo co? - Wybacz, Louise. Dziękuję.
Witaj, Anthony.
Dr Ferguson.
- Rodzice mogą poczekać tutaj. - Nie wejdę.
To tylko godzina.
Co ci szkodzi?
Tak unikniesz więzienia.
- Siądź. - Coś państwu przynieść?
Może herbaty?
Byłoby miło.
Obie z mlekiem. Bez cukru.
- Do zobaczenia. - Dobrze.
Anthony, to trwa.
Zrobiliśmy pierwszy krok.
- Na dziś to tyle. - Dziękujemy.
- Wszystko gra? - Tak.
- Chyba tak. - Chodźmy.
Louise…
Kolejna sesja w piątek.
Też o 15.45.
Wystawić rachunek za dodatkowe pół godziny?
Nie, to moja wina.
Nie chciałem mu przerywać.
Wiem, co o tym sądzi dr Sharma.
Ja mu nie powiem, a ty?
Mamusiu!
Nadchodzi!
O czym śnisz?
Davidzie!
- Miłego ostatniego dnia. - Dobrze.
Pa! Kocham cię.
- Cześć. - Dzień dobry.
Dzień dobry.
Ładne mieszkanie.
No nie wiem.
Wcześniej wyglądało jak po wojnie.
Ma klimat domu.
Radości.
Pójdę po swoje rzeczy.
Nie spiesz się.
Masz na coś ochotę?
Nie, dziękuję.
Herbaty?
Kawy?
Nie, dzięki.
W razie czego obsłuż się.
POKÓJ ADAMA
Nie mogę się doczekać.
Uśmiejesz się.
- Zaufaj mi. - Obiecuję, że nie.
Chyba się posikam!
Jeszcze dziesięć sekund!
Dasz radę!
Kurwa mać.
Boże.
Jutro będę umierała.
Wciąż nie mogę oddychać.
Miałaś się nie śmiać.
Nie chciałam,
ale nie dałaś mi wyboru.
Oto ja, wstawka komediowa.
Jak ze wszystkim w życiu, musisz ćwiczyć i nie odpuszczać.
Zaraz złapiesz formę.
Myślisz, że jeszcze to powtórzę?
Wolałabym ćwiczyć z kimś.
Mogłabyś przychodzić, gdy nie pracujesz.
No chodź,
pokażę ci maszyny.
Mogłabym tak cały dzień.
Mówię poważnie,
bliżej wakacji w tym roku nie będę.
Masz co najmniej miesiąc dla siebie.
To prawda, ale bez Adama będzie dziwnie.
Już to wiem.
Już czuję się zagubiona, a wyjeżdża dopiero jutro.
Cholera!
Co się stało?
Zapomniałam wziąć wolne, żeby spędzić z nim czas.
Weź na żądanie.
Powinnaś to mówić pracowniczce męża?
Jesteś moją przyjaciółką.
I to tylko jeden dzień.
To nic dla nich i mnóstwo dla ciebie.
Może tak zrobię.
Ile lat po ślubie?
Dziesięć.
Miałam 18 lat.
Nie zwlekałaś.
Jego rodzice uprawiali u nas ziemię.
U was?
Ziemię?
Mówiłam, że mamy kasę.
Uratował mi życie.
David.
- Dosłownie czy w przenośni? - Dosłownie.
W noc śmierci rodziców.
Co?
Tak mi przykro.
W moim domu wybuchł pożar. Miałam 17 lat.
David wyciągnął mnie na zewnątrz.
Poważnie się poparzył.
Miałam szczęście.
Dom był bardzo duży, a ja spałam w innym skrzydle.
Pożar zaczął się koło nich.
Nie mieli szans.
Co tam robił David w środku nocy?
Zakradał się do mnie.
Nic mi nie jest, nie martw się. Jestem twarda.
Zjedzmy sałatkę w kawiarni.
Masz czas?
Mam czas na pizzę.
Albo kanapkę.
To samo, prawda?
Sałatka w chlebie.
Jeśli tak na to spojrzysz, co często robię,
to pizza staje się sałatką położoną na chlebie.
Mamy zaprzepaścić tę ciężką pracę?
Mówi kobieta, która wcina ciasto za ciastem.
Fakt, przyłapałaś mnie.
Wszystko gra?
Tak.
Zagapiłam się.
Zjedzmy obiad u mnie.
Zjemy coś w ogrodzie.
- Ale… - Podrzucę cię potem do domu.
Proszę.
Wejdź.
Dobrze.
Ten dom jest…
piękny.
Dziękuję.
Ja pierdolę.
Czemu musiałaś wracać?
To zabrzmi głupio, ale chodzi o Davida.
Martwi się, gdy nie odbieram telefonu.
Skąd wiesz, kiedy zadzwoni?
Codziennie dzwoni o tej samej porze.
Nie może dzwonić na komórkę?
Moment,
dzwoni na domowy, żeby cię sprawdzić?
To nie tak.
Zaraz wracam.
Cześć, kochanie.
Wróciłam z siłowni.
Było dobrze, dzięki.
Nie.
Do wieczora.
Kocham cię.
Zjedzmy coś.
Mam coś dla ciebie.
To na lęki nocne.
Mówiłaś o nich przy kawie.
Rozmawiałaś o tym z lekarzem?
Jak byłam mała.
Wszyscy mówili, że z tego wyrosnę.
W końcu się przyzwyczaiłam.
Ale faceci już nie.
Próbowali mnie budzić, ale biłam ich i zaczynałam płakać.
To zabijało namiętność.
No tak.
Potem lekarz powiedział, że to nie były lęki, bo je pamiętałam.
Więc zaczęłam z nimi żyć.
Tak już się robi.
Mylił się.
Proszę?
Mogłaś pamiętać lęki.
To rzadkość, ale się zdarza.
Też tak miałam.
I też je pamiętałam.
Ty i ja…
jesteśmy wyjątkowe.
Naucz się panować nad swoimi snami.
Serio?
Gdy byłam młodsza, cierpiałam na okropne lęki nocne.
Tu znajdziesz wszystko, żeby je zatrzymać.
To jak siłownia.
Jeśli się postarasz,
będziesz mogła wybierać sny.
To działa tylko wtedy, gdy otworzysz umysł.
Uwierz, że to, co widzisz...
to nie wszystko.
Dasz radę?
- Teraz masz mnie za nawiedzoną wariatkę. - Nie.
Wcale nie.
Lata po śmierci mamy
zrobiłam coś głupiego, teraz to wiem.
Poszłam do wróżki.
Koleżanka dałaby sobie za nią rękę uciąć.
Pewnego dnia
tęskniłam tak bardzo, że nie mogłam się ruszyć.
Więc poszłam.
To była drobna kobieta w domku na Stockwell.
Żadnych kryształowych kul ani fusów.
Po prostu…
wiedziała.
Powiedziałam jej tylko moje imię, nic więcej.
Pewne szczegóły,
pewne rzeczy, o których mówiła,
były tak precyzyjne.
Tylko ja i mama je znałyśmy.
Mówiła, że nic jej nie jest.
I że już nie cierpi.
Wiedziałam, że ona zna moją mamę.
W jakiś sposób.
Czemu ci to powiedziałam?
To ci pomoże.
Obiecuję.
Dziękuję.
Spakuj to. I jeszcze to.
Lornetka.
Maska.
Jadę do Francji
Hej.
Cześć, mamo.
Mam nową szczoteczkę i kąpielówki.
Są spoko.
- Podobają ci się? - I to bardzo.
- To tutaj. - Ładnie się pakujesz.
Tata!
- Oto i on. - Tato!
- Gotowy? - Mogę to wziąć?
Jedna zabawka do samolotu i reszta do domku.
Chodźmy do Lisy.
Będziesz się świetnie bawił.
Nic mu nie będzie.
- Chodźmy. - Idź, uściskaj mamę.
- Będę bardzo tęskniła. - Ja też, mamo.
- Pa. - Pa, mamo.
Leć.
Będę pływał na plaży!
Na razie.
„Szczypię się i mówię: nie śpię. Co godzinę.
Patrzę na dłonie. Liczę palce.
Patrzę na zegar. Lub zegarek.
Odwracam głowę. I znów patrzę.
Zachowuję spokój i skupienie.
Myślę o drzwiach”.
Kim jesteś, Robercie?
Dwa dni liczenia palców, patrzenia na zegary
- i szczypania się… - I ciągle nic.
Nie jestem cierpliwy.
Nigdy nie byłem.
Zwłaszcza tutaj.
A sny są coraz gorsze.
Gdy tylko zamknę oczy…
To miejsce nie pomaga.
Wszyscy są nudni.
Wszyscy są przewidywalni.
Wszystkim zależy tylko na sobie.
Nawet mnie.
Choć nie Adele.
Adele jest piękna.
W środku i na zewnątrz.
Ma swoje problemy, a i tak chce mi tylko pomóc.
Naprawić moje sny.
To głupoty,
ale nie przestaję. Dla Adele.
Serio, zrobiłbym wszystko, co mi każe.
Nie może tego nigdy przeczytać,
ale przyjaźnimy się…
Cholera.
To ty.
Powiedziałem ci to samo, pamiętasz?
Pierwszego dnia w biurze.
No tak.
Wzięłaś dzień wolny.
Byłem w okolicy, chciałem sprawdzić, jak się masz.
Wygląda na to, że nic ci nie jest.
Bolała mnie głowa.
Rano myślałam, że padnę,
ale już mi lepiej.
Dobrze. To dobrze.
To kłamstwo.
Syn wyjeżdżał dzisiaj do Francji.
Chciałam spędzić z nim czas. Miałam poprosić, ale…
Zachowywałem się jak dupek.
Trochę.
Chcesz wejść?
Wybacz to kłamstwo.
Nie oczekuję zapłaty za ten dzień.
Byłoby wspaniale, gdybyś mnie nie zwolnił.
Nie martw się.
Chcesz kieliszek?
Pinot grigio.
Pinot grigio brzmi dobrze.
Ładne mieszkanie.
Dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
Siadaj.
Naprawdę byłeś w okolicy?
Nie.
Obawiałem się, że nie przyszłaś do pracy przeze mnie.
Przez moje zachowanie. Mówili, że nigdy nie chorujesz i…
Nie chciałem, żeby…
- Nie chcę, żebyśmy… - Ty to umiesz prowadzić rozmowę.
No tak.
Nie chciałem wracać do domu.
Spacerowałem
i nagle wylądowałem tutaj.
Nasze spotkanie w barze…
To mogło być przeznaczenie.
Raczej zwykły pech.
Tak to odbierasz?
No wiesz, ja nie wyszłam na tym najlepiej.
Wreszcie spotykam faceta, którego naprawdę lubię,
ale okazuje się być żonaty.
Polubiłaś mnie?
Wasze męskie ego.
Pocałowałam cię, prawda?
Pierwszy raz od lat.
Uśmialiśmy się, co nie?
Ludzie powinni być w stanie się rozbawić.
To nie powinno znikać.
Co by się nie działo.
Od jak dawna jesteś żonaty?
Od dawna.
Od zawsze.
Jest piękna.
To prawda.
Nie śmialiśmy się od…
Od lat.
Ciągle o tobie myślę.
To nie fair, David.
Wiem.
Idź do domu.
Louise…
Pa.
Zmyłeś mnie z siebie?
Przepraszam.
To było…
okropne.
Byliśmy tu oboje.
Nie masz za co przepraszać.
Pójdę już.
Co sobie myśleliśmy?
Chyba nic.
Nie martw się.
Nie przyniosę tego do pracy.
Dziękuję.
Pewne sprawy nie należą do biura.
Zdecydowanie.
Na przykład ruchanie i takie tam.
Idź już.
Już dobrze.
Dobranoc, Louise.
Pa.
Napisy: Jędrzej Kogut