NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
No dobra.
Co robisz?
Coś nie tak z twoją pupą?
Nic.
Dobra, pewnie wszystko.
Adam, rozmawialiśmy o pukaniu.
Mamo, drzwi były otwarte.
Racja.
Ktoś czeka przed drzwiami.
Nie otworzyłeś, tak jak mówiliśmy. Brawo.
- Cześć. - Jak leci?
Dobrze, dziękuję.
Jak zawsze niedoczas,
- ale poza tym… - Jak sobie radzisz, A?
Dobrze. Mogłabyś…?
- Jasne. - Dzięki.
Nie.
- Nie idziesz na koleżeńskiego drinka? - Idę. A co?
- Nic. Świetnie wyglądasz. - Ale...
- przesadziłam? - Nie.
Po prostu nic w tym stroju luźnego.
Ale zależy od znajomych.
Znajoma, wino, ploty.
Bardzo rzadko gdzieś wychodzę. Przesadziłam?
Świetnie wyglądasz.
Pięknie, mamo.
Jak księżniczka.
Mam ze sobą telefon, gdybyście potrzebowali…
Pewnie i tak wrócę wcześnie.
Idź już. Poradzimy sobie.
- Baw się dobrze. - Pa.
Jeszcze jedną.
WYBACZ, COŚ MI WYPADŁO. NIE DAM RADY.
NIE NAMIESZAŁAM CI?
NIE PRZEJMUJ SIĘ.
MAM NADZIEJĘ, ŻE WSZYSTKO GRA.
DAJ ZNAĆ, JEŚLI MOGĘ JAKOŚ POMÓC.
Cholera.
Przepraszam, nie patrzyłam, dokąd idę.
Kupię panu nowego.
Nie przejmuj się.
Przepraszam.
Naprawdę nie musisz.
Muszę, zwłaszcza że nie robisz afery jak palant.
Co dla was?
Macallan.
Z wodą.
- To wszystko? - Tak.
Przepraszam.
No tak.
12 funtów.
- Proszę. - Dzięki.
Jeszcze raz przepraszam.
- Miło było… - Często tu wpadasz?
Powiedziałem to?
- Owszem. - Chyba tak.
Naprawdę.
Właśnie się tu przeprowadziłem,
uznałem, że wyjdę na drinka.
To głupota.
Miało być jak w filmie, wejdę całkiem sam do baru
i zacznę rozmawiać z nieznajomymi.
Niektórzy potrafią tak robić.
Daj im pięć minut, a staną się duszą towarzystwa.
To ty?
- Nie. - Ja też nie.
Jaką ty masz wymówkę?
Siedzisz tu sama.
Znajoma mnie wystawiła.
Wytrąciłaś mi drinka, żeby mieć z kim porozmawiać.
Formalnie rzecz biorąc, wychodziłam.
Słuszna uwaga.
Może to ty mnie zobaczyłeś
i ustawiłeś sytuację.
Masz mnie.
Jeśli to prawda, wisisz mi 12 funtów.
Cholerny macallan?
Pierwsze słyszę.
Szkocka.
Jak ty.
Fajny akcent.
Tak czy siak, muszę się zbierać.
Strzemiennego?
Chcesz mnie upić?
Zamów wodę.
Albo chipsy.
Chcę cię tu zatrzymać.
Czemu?
Lubię cię.
Nie pójdziemy do ciebie.
Walisz wprost.
Nie chcę wysyłać nieadekwatnych sygnałów.
Zadanie wykonane.
No to…
co powiesz na drinka?
Dobrze.
A więc…
dziękuję za ten wieczór.
Ja też.
No tak.
Nie wrócimy do domów jak ostatni frajerzy.
Ja idę tam.
Nie mogę.
Przepraszam.
Wybacz.
Przepraszam.
- Dzień dobry. - Minęliście się.
- Z kim? - Z nowym szefem.
- Jaki jest? - Młody.
Zbyt młody, ale może to ja jestem stara.
Wydawał się sympatyczny.
Na pewno wygląda lepiej niż stary Plummer.
Szybko wyszedł.
- Są z dr. Sharmą. - Są?
Przyszedł z żoną. Piękna kobieta.
Sharma, Jones i Drumgoole, w czym mogę pomóc?
W dzisiejszych czasach nie jest łatwo o dobrego psychiatrę.
Popyt jest ogromny.
Te czasy sprzyjają interesom.
Chyba mamy szczęście.
To prawda.
Cieszymy się, że David do nas dołączy.
Nie dało się go powstrzymać.
Od kiedy otrzymał ofertę, mówi tylko o nowej pracy.
Fakt, tyle słyszałem o tym miejscu.
Mogę zobaczyć jego biuro?
Cholera.
Dowiem się, gdzie czyni cuda.
Oczywiście.
- Zaraz panią oprowadzę. - Kurwa.
Louise powinna tu zaraz być.
- Z chęcią ją poznam. - Jest wspaniała.
Kurwa.
Jak długo tam siedziałaś?
Dwadzieścia minut.
Sharma oprowadzał go po całych włościach.
Chciałabym widzieć twoją minę.
No cóż,
ja nie chcę widzieć jego miny, gdy zobaczy mnie jutro rano.
Wiem, że wyszłaś z wprawy z facetami,
ale poważnie nie podejrzewałaś, że skurwiel jest żonaty?
Nie.
Wydawał się być smutny.
Nie okłamał mnie, prawda?
- Nie powiedział, jak się nazywa. - Ja też nie.
O to w tym chodziło, to było…
No nie wiem.
Ekscytujące?
Chyba tak.
A ona?
Żona?
Piękna.
Nikogo nie znamy w stu procentach.
Zwariowalibyśmy.
Wszystko się ułoży, Lou.
Posłuchaj,
nie przejmuj się jutrem.
Niech się gnój martwi.
Mamusiu.
Adam.
- Adam! - Mamusiu!
Adam!
Pomocy!
Kurwa!
Proszę.
Dziękuję.
Stresujesz się?
Czym?
Pierwszy dzień.
To nie mój pierwszy dzień w życiu.
Ładne biuro.
Pasuje do ciebie.
Wydają się mili.
- Dr Sharma i reszta. - Owszem.
Obym ich nie zawiódł.
Nie zawiedziesz.
Jesteś bardzo dobrym psychiatrą.
Mają szczęście.
Ja też.
Muszę iść.
No dobrze.
No to hop.
Zadzwonię
o 11.30.
Będę w domu.
David!
Miłego dnia.
Kocham cię.
Wiem.
- Mamo, spóźnimy się! - A czyja to wina?
Gdybyś nie zgubił rano butów…
Gdybyś ty nie założyła tych butów.
Po co komu szpilki?
Tu masz rację. Widzisz?
- Jesteśmy na czas. - Lubię się bawić przed wejściem.
Jutro też jest dzień.
No dobrze.
Buzi.
Z czuciem!
Baw się dobrze.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
No dobrze.
No pięknie.
Naprawdę świetnie.
Dzień dobry.
Wybacz spóźnienie.
Adam był rano nieznośny.
Pięknie dziś wyglądasz.
Dr Ferguson już tu jest?
No tak, dobre pierwsze wrażenie.
Przyszedł przede mną.
Mają spotkanie do 9.30, więc spokojnie.
No dobrze.
Mam nadzieję, że nie wzgardzisz jedną z nich?
Nigdy!
Dziękuję.
Czy jest coś lepszego od kanapki z boczkiem?
Nie.
Nie w moim wieku, zwłaszcza ze stawami mojego męża.
Trzy plastry boczku to hit mojego tygodnia.
Cholera.
Stój w miejscu.
- Wywabi się. - Kurwa.
- Dam radę. - Czekaj.
Mam to.
- Nie… - Już ją mam.
Sue!
Kurwa!
Dzień dobry.
O Boże,
- to ty. - Tak, to ja.
Nic się nie stało.
Byliśmy pijani.
Nie mam zamiaru nikomu nic mówić.
Oboje powinniśmy się postarać i...
udawać, że to się nigdy nie stało.
Nikt się o tym nigdy nie dowie.
Dobrze?
- Co ty tu robisz? - No tak.
Jestem twoją sekretarką.
Trzy dni w tygodniu.
Ty?
Niesamowite.
Widziałam cię wczoraj, ale postanowiłam się schować.
Schowałaś się?
W toalecie.
Pewnie zrobiłbym to samo.
Oboje w damskiej toalecie? To chyba nie spełniłoby zadania.
Jesteś zabawna.
Tyle pamiętam.
A, to keczup.
Wypadek przy kanapce.
Nie licząc kwestii keczupu, jestem naprawdę dobra.
W pracy.
Masz mnie za gnoja.
- Nie… - Ja też.
- Nie. - Zazwyczaj…
Nieważne,
nie powinienem był tego robić.
Nie mam wymówki,
czuję się tragicznie.
Może pójdź do psychiatry?
Piliśmy.
To tyle. I tak naprawdę nic nie zrobiłeś.
Lubię tę pracę, więc może o tym zapomnimy?
Od teraz?
Dobrze.
Louise.
David. Ferguson.
Wiem.
- Plakietka na drzwiach. - Jasne.
Cóż,
miło cię poznać, Louise.
Ciebie też.
Przez bar zakładam,
- że jesteś tutejsza. - Chodzę tu na piechotę.
Przedstawisz mi okolicę?
Postaram się.
To jest ładna część.
Ta strona parku.
Chyba mieszka tam nasz poseł.
Tak żyją bogaci.
Masz tam dom?
Owszem.
Latem w parku jest przyjemnie, ale nocą bywa niebezpiecznie.
A tu…
Tu jest gorzej.
Narkotyki i różne takie.
I…
Tutaj je sobie wstrzykują.
Słyszałam też o napadach.
Co robisz?
Specjalizuję się w uzależnieniach.
Chcę coś zrobić dla lokalnej społeczności.
Brawo.
Reszta lekarzy nie robi nic pro bono.
Mój syn, Adam, chodzi tu do szkoły.
Masz dzieci?
Nie.
Ile ma lat?
Siedem.
Jestem rozwódką,
jeśli się zastanawiałeś.
- Rzeczywiście jesteś bez winy. - Właśnie.
- Proszę bardzo. - Dziękuję...
że nie uznałaś mnie za gnoja.
Przynajmniej nie wprost.
Nie ma za co.
A więc?
Masz mnie za gnoja?
Będę przy biurku.
Dolać?
Nie, dziękuję.
Kończę na dwóch.
Gdzie w tym zabawa?
Przy tylu psychiatrach wolę mieć się na baczności.
To chyba dobry pomysł.
A prawda jest taka,
że jesteśmy równie porąbani co reszta.
Tylko lepiej to ukrywamy.
Nie chciałbyś, żebym się upiła i zdradziła twoje tajemnice.
Nie miałaś nic przeciwko przeprowadzce?
Nie.
To świetna okazja dla Davida.
Nie chciałam przeszkadzać.
Adele miała też swoje powody.
Byliśmy gotowi na dalszy krok.
Jakież powody?
Nic takiego.
Choć zawsze chciałam mieszkać w Londynie.
Dorastałam na wsi.
Miasto mnie ekscytuje.
To dla nas świetna szansa.
I za to się napiję.
Za Davida i Adele.
- Tak jest. - Witamy.
Za Davida i Adele.
Na zdrowie.
Chcesz?
Nie, dziękuję.
Może odrobinkę.
- Smaczna. - No tak.
- Miła noc, prawda? - Owszem.
Uwielbiają cię.
Dziękuję, wiem, że tego nie cierpisz.
Chcę, żeby się udało.
Nowa praca.
Nowy początek.
Ale…
Nie powtórzę tego.
To musi być ostatni raz.
Wiem.
Tak będzie.
Obiecuję.
Chodź do łóżka.
David,
kocham cię.
David.
Kocham cię.
Dzień dobry.
Cholera.
Nie miałaś ochoty na grupowe przytulanie?
Że co?
Nie spodobał ci się spacer żalu?
Nie.
- Dlatego się tam ukrywasz? - Widziałaś Marka?
Terapeuta nie powinien przez trzy dni nosić tej samej koszuli. Brudas.
To ty malujesz pożary.
Czytałem o tobie w gazecie.
O twoich rodzicach.
Okropieństwo?
Tak.
Widziałaś ich?
Już po?
Spalonych?
- Ty lunatykujesz. - Tak.
Wszystkich budzę, prawda?
Wkurzam cię?
I tak mało sypiam.
Rob.
Adele.
Dlatego tu jesteś?
Koszmary senne?
Złe nawyki.
Mnie mówią, że koszmary i narkotyki są połączone.
A tobie, że nie chcesz już spać, bo spałaś podczas pożaru.
- Sen to dla mnie coś innego. - To znaczy?
No tak, z taką urodą możesz być tajemnicza.
Następnym razem
namaluj wodę.
Powiedz im, że pożar
reprezentował żal,
a woda ma go wziąć ze sobą.
Rozkleją się, uznają,
że cię uratowali i dadzą ci spokój.
Umowa stoi.
Dzień dobry.
Zasłużyłaś na nie.
Dziękuję.
Dostajesz je, bo…
Adele,
patrzyłem na okolicę.
Chcę popracować z okolicznymi narkomanami.
Często będę poza domem.
W weekendy i tak dalej.
Cudowny pomysł.
Powinieneś pomagać innym.
Powiedz mi,
jeśli to problem.
Żaden problem.
Jesteś dobrym człowiekiem.
Jasne.
No dobrze.
Ciepłe rogaliki.
Pacjent z 12.30.
Świetnie.
Powinnam spytać, czy jesteś ze wszystkiego zadowolony.
No wiesz,
mam na myśli pracę.
Moją pracę.
- A czemu miałbym nie być? - Nie wiem.
Każdy ma preferencje, chcę się upewnić.
Czuję, że jestem w dobrych rękach.
To dobrze.
Świetnie.
Masz plany na weekend?
Cholera, nie chciałem…
To piątek, pytam tylko, czy zaplanowałaś coś
z Adamem.
Albo kimś innym.
Cholera. Próbuję normalnie rozmawiać.
Robisz to zawodowo?
Niesamowite, prawda?
Zapamiętałeś, że ma na imię Adam, to imponujące.
Weekend spędza z ojcem,
więc świat stoi dla mnie otworem.
Pewnie zajmę się sobą.
Manicure, pedicure, maseczka.
Potem impreza w wytwornym miejscu.
Zaszaleję.
Baw się dobrze, Louise.
Zamierzam.
- Cześć. - Hej.
- Smacznego. - Dzięki.
Cześć, jestem Josh i pochodzę z Surrey.
Josh z Surrey. Dziewczęta, co powiecie na to?
Mamusiu!
Pomocy!
Adam!
Mamusiu!
Nigdy nie jadła ciast, więc to mój sposób na oddanie jej czci.
Rahul uczci babcię
czekoladowym biszkoptem z masą kokosową,
udekorowanym czekoladowymi wiórkami…
- Cześć, skarbie. - Hej, mamo.
Dobrze się bawiłeś?
Było super, prawda?
Super?
Na pewno było nieźle.
Biegnij do wanny.
No leć.
Coś się dzieje?
Mogę wejść?
No dobra.
Lisa dostała na lato ofertę domu w południowej Francji.
Dobrze dla Lisy.
I dla ciebie.
Chcę wziąć Adama.
Nie ma mowy.
Lisa jest w ciąży.
Uznaliśmy, że dzięki temu mogłaby nawiązać więź z Adamem,
zanim pojawi się dziecko.
Co drugi weekend go nie pozna.
- Nie chcemy, żeby czuł się wykluczony. - Ile to już?
Z Lisą?
Lou…
- Mniej niż rok. - No co ty.
Dłużej niż z innymi,
ale to nic wielkiego.
Nie pojedzie.
- To nie w twoim stylu. - Co to znaczy?
Mam robić wszystko, byleby inni czuli się dobrze?
Dobrze by się bawił. Myślałem, że docenisz czas dla siebie.
Kurwa, już mu o tym powiedziałeś, prawda?
Przed tą rozmową.
- Cieszyliśmy się, tak palnąłem… - Na pewno.
Przemyśl to.
Dobrze. Pa.
- Dobranoc, synu! - Pa.
- Lou… - Spierdalaj.
Bardzo się cieszy…
Mamusiu…
Miałeś zająć się wanną.
Tata pytał o…?
- Nie jedziesz do Francji. - Czemu?
- Bo nie. - To żaden powód!
Dość. Do wanny.
Adam!
Nienawidzę cię!
To nie w porządku!
Nienawidzę cię!
Byłam żoną próbną.
Ciągle o tym myślę.
Próbował na mnie i Adamie, teraz zrobi to porządnie.
- Gadanie. - Czyżby?
Czemu Ian ma być szczęśliwy?
Ukarzesz siebie i Adama, byle Ian czuł się do dupy.
Nie uda ci się.
Wyjedzie na wakacje bez Adama, a ty zostaniesz z wkurzonym dzieckiem.
Tylko jego mam.
Posłuchaj samej siebie, to żałosne.
Nie masz dzieci.
Ty też nie będziesz.
Adam dorośnie, wyprowadzi się i zacznie żyć gdzieś indziej.
W wieku 40 lat siądziesz w mieszkaniu i spytasz:
„Co się, kurwa, stało z moim życiem?”.
Miałaś mi poprawić humor.
To proszę:
zgódź się.
Wykorzystaj ten miesiąc.
Pomyśl, czego chcesz i to zrób.
Nie dla Adama, nie dla kogoś innego.
Jesteś jedną z najzabawniejszych i najlepszych osób, które znam.
Wiem, masz Adama, to nie jest łatwe.
To nie powód, żeby się poddać.
Tak mnie widzisz?
Jeśli to prawda, to nie taką Louise znałam.
Może trzeba ci o tym przypomnieć.
Chcesz odmienić swoje życie?
Częściowo.
Teraz masz szansę.
Mogę?
Naprawdę?
- Serio? - Serio.
Mamo, rządzisz!
Naprawdę?
Wczoraj byłam najgorsza na świecie, pamiętasz to?
Wczoraj mnie nienawidziłeś.
To bardzo potężne słowo.
Nie używamy go, żeby coś wymusić.
Przepraszam.
I żeby było jasne: nie zgodziłam się przez to zachowanie.
Uznałam, że wyjazd dobrze ci zrobi.
- Nam wszystkim. - Wcale cię nie nienawidziłem.
Byłem smutny.
Wiem.
Dobra. To szybciutko.
Jeśli znowu się spóźnisz, zmienię zdanie.
No już, leć!
No już! Biegiem!
Jadę do Francji
Tak jest, jadę do Francji
Jadę do Francji
Masz jakieś plany?
Pewnie pójdę na siłownię,
a potem na zakupy.
Radości przedmieść.
Szczerze mówiąc,
znajduję ukojenie w prostych czynnościach.
No dobrze.
Zadzwonię potem.
Dom należy do znajomego Lisy albo jej taty,
albo coś w tym guście.
Muszą być bogaci, bo mają basen i w ogóle.
Czyli lubisz Lisę?
Jeszcze nie wiem.
Nie znam jej.
Tata chyba jest szczęśliwy.
No dobra, miłego dnia.
Widzimy się o 15.
Co będziesz beze mnie robiła?
Co zechcę.
- Pa. - Pa.
Dzień dobry.
Cholera!
Kurwa!
Przepraszam! Bardzo mi przykro.
Pomóc pani?
- Dziękuję. - Moja wina.
Zagapiłam się.
To ty.
Przepraszam, poznałyśmy się już?
Nie.
Jeszcze nie, przepraszam,
pracuję dla pani męża.
Na pół etatu.
Dziś mam wolne.
Po prostu…
Widziałam pani zdjęcie.
Pracujesz z Davidem?
Właśnie go odprowadziłam.
Chciałam się przejść.
- Mały świat. - Fakt.
Adele.
Louise.
Na pewno nic się nie stało?
Muszę już lecieć.
Louise!
Nie chciałabyś pójść na kawę?
Jeśli tylko masz chwilę.
Jestem tu nowa i nie znam okolicy, więc…
Proszę?
Rewanż za tę stłuczkę?
Jasne.
- No tak. - Prowadź.
Pójdę za tobą.
Napisy: Jędrzej Kogut