Jezu!
Przepraszam.
Przepraszam. Wybaczcie.
Wracaj!
Uwielbiam ten film. Kręcili go na Staten Island.
Boże!
- Ekstra. - Tak jest.
To lubię.
Ten film nie ma sensu.
Dlaczego rząd miałby pozwolić na takie oczyszczenie?
Żeby ludzie mogli odreagować.
- Po to się chodzi do spa. - Albo na terapię.
Albo zrobić paznokcie.
Albo kogoś zamordować.
Dajcie spokój. Przyprowadziłam Tarę, żebyśmy wyszli z tej piwnicy.
Chodźmy potańczyć.
- Kocham tańczyć. - Ruszmy się.
Ale my nie wychodzimy.
Ani nie tańczymy.
- Noc oczyszczenia to za mało? - Tak.
Ktoś tu lubi tańczyć?
- Ja. - Tak!
- Lubisz? - Kocham.
Tak, on naprawdę dobrze tańczy.
Co najbardziej lubisz?
Takie jakby potrząśnięcia.
- Ale... - Nie wiem.
Ruszam się zgodnie z muzyką.
W klubach siedzą same dupki.
- Tu jest bezpiecznie. - No nie.
No to siedźcie tu cały dzień,
palcie trawkę i róbcie sobie dobrze.
- No. - Świetny pomysł.
Mnie koledzy nie robią dobrze.
Mnie też nie.
Masz fajne tatuaże.
Co nie?
- Boże. To... - Nie zagaduj go.
- Ma chlamydię. - Już nie.
- Boże. - Miałem chlamydię.
To się leczy.
Sama mnie przedstawiłaś lasce z chlamydią.
Pomogłaś tej bakterii.
On nie jest ubezpieczony, nie leczy się.
Ja mu zrobiłem kilka tatuaży.
- Tak? - Lokalny patriota ze mnie.
- Staten Island. - No proszę.
- No wiecie, SI. - No.
- Świetnie wyglądają. - Dzięki.
- Sam też masz tatuaże. - No.
Co to za data?
Data śmierci mojego taty.
Boże, twój tata nie żyje? Przykro mi.
W porządku. Nie trzeba.
A co się stało?
- Nie pytaj. - Nie.
- Nie pytaj o to.
To nieeleganckie.
Był strażakiem. Zginął w pożarze.
O Boże.
Tak, wiemy.
Po prostu nie lubimy o tym rozmawiać.
- Przeproś Scotta. - Tak trzeba.
- Przeproś go. - Albo wyjdź.
Tak nie można.
Scott, chcę cię przeprosić,
że spytałam o ten tatuaż.
No co?
- Jemu to bez różnicy. - W ogóle.
Spójrz, jak się śmieje.
- Obojętne mi to. - Ciągle gadamy o jego zmarłym tacie.
- Puk, puk. - Kto tam?
Nie twój tata.
- Mój ulubiony! - Boże, to śmieszne.
Tyle dowcipów stworzyliśmy.
Boże, a ja nawet
- za nim nie tęsknię. - Ale śmiesznie.
No.
Dobrze, właśnie tak. Nie przestawaj!
Podoba ci się?
Tak, kurwa, nie przestawaj!
Nie przestawaj!
A czy... doszłaś?
No tak.
Nie słyszałeś? No pewnie.
- Z sześć razy. - Super.
- Ekstra. - Było świetnie.
- A ty? - Nie.
Ale nie szkodzi, bo było fajnie.
Fajnie było.
Źle mi z tym, że nie dochodzisz.
Zawsze mam orgazm.
Tylko nie robię z tego sensacji jak ty.
Jestem cichszy.
Taki Charlie Chaplin orgazmów.
- Z filmów niemych. - O tak.
Czy to przez antydepresanty?
No tak, na pewno.
Bez nich doszedłbym w osiem sekund.
Ale wtedy ty byś nie doszła i dostałabyś depresji.
I musiałabyś brać antydepresanty.
- Wiesz co? - No.
Wciąż nie rozumiem, dlaczego robisz z nas taki sekret.
Przecież wiesz. Bo mamy coś wyjątkowego.
Takie coś naszego, wiesz?
Nie byłoby wyjątkowe, gdyby wszyscy wiedzieli.
Ale ja nie chcę jedynie tego, co teraz.
Rozumiem. To chcesz przestać?
Nie...
Chodzi o to wszystko. Co to jest?
- To jest... - Chcę normalnego życia.
Rozumiem, ale to mogłoby być dziwne.
Znamy się właściwie od zawsze.
Od czwartej klasy. To jakby kazirodztwo.
Wcale nie.
Jesteśmy najlepszymi kumplami
i nie chciałbym tego zepsuć,
albo zrobić coś z powodu takiej...
nie błahostki, ale wiesz, istnieje ryzyko.
Ale swoje już zrobiliśmy. Co możemy więcej?
- „Swoje zrobiliśmy”? - No.
No wiesz...
Zasługujesz na kogoś lepszego.
Co? Jesteś fajnym facetem.
Jesteś fajny i cię lubię.
No ale... Dlaczego? Ja też cię lubię, tylko...
Mogę ci coś powiedzieć? Ale nie powtórzysz nikomu?
Inni i tak pewnie wiedzą, ale...
Coś jest ze mną nie tak.
- Psychicznie. - Co?
Tak między uszami coś u mnie nie gra. Rozumiesz? Tak jakby...
Świruję, odbija mi,
podejmuję szalone decyzje pod wpływem chwili...
Boję się samego siebie i nie chcę...
żebyś się mnie bała, albo żebym kogoś skrzywdził.
Chyba najbardziej odpowiedzialnym zachowaniem byłoby,
gdybym się wycofał, co nie?
Nie chcę, żebyś tak o sobie myślał.
Nie, chodzi o to...
Nie chcę cię obrazić, co nie?
Według mnie jesteś najlepsza.
Wiem, że tak o mnie myślisz.
Szkoda tylko, że o sobie nie.
Cześć, kochanie.
Zrobiłam omlet.
Co założysz na imprezę z okazji zakończenia szkoły siostry?
Co powiesz na jeden z garniturów taty?
Bo ja wiem. Garnitur mi raczej nie pasuje.
Poza tym te jego są przestarzałe...
A myślałam, że moda na nie wróciła.
No i czy mógłbyś nie palić trawki przed imprezą?
Dlaczego?
Bo potem brzydko pachniesz.
I bez e-papierosa, bo pomyślą, że to trawka.
Wujek jest gliną. Lepiej nie przesadzajmy.
Jebać go.
Nie znoszę tej rodziny. Takie bogate snoby.
Ale są dobrzy dla Claire.
Mamo, dałaś mi plastikowe pojemniki,
ale potrzebuję jednorazowych kartonów.
Idealne do przechowywania rzeczy.
Ale mam tylko półmetrową szafę.
Claire, mam pójść na tę twoją imprezę?
Czy masz pójść? Mnie to bez różnicy, ale dziwne by było, gdybyś nie poszedł.
To nie było miłe zaproszenie.
Bo nie jesteś tam niezbędny.
- Ale masz być. - Chce, żebyś przyszedł.
Nie chce. Sama przyznała.
- Nie chcę. - Ale musi pójść.
Tylko nie siedź ciągle na kanapie w rogu.
A co w tym złego?
Niektórzy na imprezach tańczą, inni siedzą w rogu.
Ja po prostu siedzę. Takiego masz brata.
I nie próbuj przelecieć Layli, dobra? Już ci odmówiła.
O czym ty mówisz? Nigdy jej nie podrywałem.
To ona zawsze na mnie leci, a ja muszę jej unikać.
Przez wzgląd na ciebie.
Po prostu ładnie jej było w tamtych spodniach.
- Jezu. - Taki komplement.
Nie wyskakuj z żadnym Me Too.
Garnitury taty są w garażu.
- Tak? - Wybierz jakiś ładny.
Musisz być ładny.
Świętujemy osiągnięcia siostry.
Zatęsknisz za nią, jak wyjedzie.
Świętuj moje osiągnięcia.
Ale szybko poszło.
Nie do wiary, że już kończysz szkołę.
Będę tęsknił.
Skąd to masz? Kiepskie w smaku.
Co ty gadasz? Towar z wysokiej półki.
Czy na was coś jeszcze działa?
Ja chyba już nie czuję tego kopa. Tak jakby pozostaję sobą.
Ja nic nie czuję od dawna. Ale i tak palę.
Lubię ten styl.
A ja jestem na haju.
Powiedz Scotty’emu, jak cię laska oszukuje.
- Kogo? - Ciebie!
Jak cię laska oszukuje, stary.
Masz dziewczynę?
- Nie. - Ma.
- Ekstra. - No.
Nazywa się Carla. Gadamy przez telefon.
Laska się jakoś do niego odezwała
i zapytała, czy się umówią albo co.
Ale to jakiś podstęp.
- Niezła laska. - A co?
- Jest nieziemsko piękna. - Pływa na jachtach.
- Przesada. - No weź.
- Mówię, że cię podpuszcza. - Stary...
Stary, oni po prostu zazdroszczą takiej...
Tak, fałszywka. Ktoś cię wkręca jak chuj!
Boże!
- Stary. - Co ona...
Wyślę sobie to zdjęcie.
Ona, kurwa, nie istnieje.
Ma mnie za ciacho.
Niby jak? Nigdy się nie widzieliście.
Dlaczego nie rozmawiacie przez FaceTime? Powiedz Scotty’emu.
Ma zepsutą kamerkę, ale dostałem zdjęcia.
- No. - Stary, to z Google.
- Właśnie. - Skąd wiecie?
Może podoba jej się Igor. Przecież jest całkiem uroczy.
Nawet nie umiesz gadać z dziewczynami. O czym rozmawiacie?
Igor.
Weź podejdź. Na co czekasz?
- Beznadziejny pracownik. - Widać, że ma swoje kłopoty.
Ile za sześć tabletek Xanaksu?
Gdzie my to mamy?
Po co komu aż sześć?
Mam tu ze trzy.
Jedna, druga... Czy to też?
- Jak leci? - Dobrze.
Brat Jimmy’ego Bagsa?
Tak.
Przekaż bratu, że cipa z niego.
- Zrozumiano? - Dobra, przekażę.
- Powtórz. - Cipa z niego.
A teraz wiesz co?
Mam cztery, ale płacisz za sześć.
Kurwa, to mój brat.
- Co ty... - Nie, stary.
Nienawidzę go.
A że wyglądasz jak jego mniejsza wersja, to chcę ci przywalić.
Zamiast tego daj mi 60.
- Mam tylko 40. - To wróć się po kieszonkowe.
- Chuj mnie to. - Nie mogę.
Ukradłem mamie, a miała tylko 40.
No to dawaj buty.
Stary, nie mogę.
Dawaj buty i starczy.
- Jaki rozmiar? - Noszę 42.
W sam raz na ciebie.
- Twoje, Igorze. - Biorę.
Igor ma prezencik.
- On nie nosi 42. - Jeb się!
Nie wyśmiewaj kumpla!
Na kolejkę go nie wpuszczają przez wzrost.
- Zamknij się! - Zostaw go!
Sami go wyśmiejemy!
To nasz kumpel. I ciągle jeździ kolejką.
My go wyśmiewamy, a ty nie.
Nosi pewnie 37, stary...
Wystarczy! Wypierdalaj mi spod okna.
Jebane cioty.
Mamo, on chce pójść w tych spodenkach.
O nie.
Przecież prosiłam, żebyś założył garnitur taty.
Nie chcę jego garnituru.
- Mam własny styl. - Spadaj!
- Przestań! - Nie chcę garnituru, dobra?
Chyba zwymiotuję.
Chyba mam grypę.
Oddychaj przez nos. Daj mi chwilę.
Mamo, on wygląda jakby, kurwa, sprzedawał dragi pod mostem.
Znam takiego gościa i on wygląda świetnie.
Załóż ten garnitur, proszę.
Ale to nie fair! Ona uważa się za księżniczkę...
Okaż szacunek na dwie sekundy!
...bo ukończyła szkołę.
Szkołę średnią kończy każdy!
- Zamknij się! - Scott!
Fajna z niej gościówa
- Mamo, proszę... - Załóż garnitur.
Okaż szacunek. Wrócę za godzinę.
Dobra!
Dziękuję.
Jak się czujesz?
Przepraszam.
Chciałem ostrzec, ale pani rozmawiała.
Dzięki, że pożyczyłeś telefon.
Moja rodzina też ma swoje problemy.
Ale wspaniały dom.
Po co bogaci mieszkają na Staten Island?
- O Boże, tak. - Ale dobre.
Jesteśmy niezmiernie dumni z naszej córki Joanne.
Oraz z Claire, która tak często u nas gościła.
Jesteś naszą drugą córką.
Dziękujemy ci, Margie, że tak często nam ją pożyczałaś.
Tak ciężko pracowałyście i jesteśmy z was bardzo dumni.
Chryste, wyluzujcie trochę, pojebańcy.
Joanne, jesteś naszą wyjątkową dziewczyną.
Spełniłaś także i nasze marzenia.
- Mój słodki aniołku. - Nieprawda.
To zaszczyt być twoimi rodzicami.
Wiele się od siebie nauczyliśmy. A Claire...
Przeszłaś w życiu tak wiele i zaszłaś tak daleko.
Nikt z nas nie dałby rady.
Twój tata Stan byłby z ciebie dumny. Obserwuje cię z góry.
O tak.
Nieprawda.
Wznieśmy toast za Joanne i Claire.
Jestem taki dumny.
Gratulacje!
Nie każ mi Brać twej suki
Tak już mam, gdy błyszczę
Wszyscy też zabłyszczą
- Co tam, Todd? - Co tam, Scott?
Też się wybierasz na studia?
Chciałbym studiować prawo.
Tak? Świetnie, stary.
Fajny pomysł. Masz trawkę?
- Mam. - Podzielisz się?
- Już przynoszę. - Dzięki.
Kurwa, Todd zwycięzca.
Przykro mi się robi,
gdy myślę o młodszej siostrze, która siedzi w tym smutnym domku
i czeka aż jej syn wydorośleje.
Nie czekam.
Marnujesz to wszystko. Nic nie korzystasz.
- Ogarnij się. - Za dużo wypiłaś.
- Mama byłaby rozczarowana. - Zawsze się upijasz.
Marnujesz się. Jakbyś zostawiała resztki jedzenia.
- No daj się gdzieś zabrać. - Trudno kogoś poznać.
Jestem otwarta.
W ogóle nie jesteś otwarta.
- Naprawdę trudno. - Kłamiesz.
„Trudno kogoś poznać”?
Pracuję na pogotowiu i...
Poznajesz setkę osób dziennie.
Tak, tych postrzelonych, kryminalistów.
- Ograniczasz się. - No co?
- Nie ograniczaj się. - To szpital.
Nie wszyscy tam są przestępcami. Część z nich to ofiary.
Kochana...
Możemy ci dać dwie zmiany w tygodniu tak na próbę.
Nie szukam pracy. Znam kogoś w salonie tatuażu.
Liczę na staż, więc...
Czyli kasa ci się przyda.
Goście potrafią zebrać 80 dolców w napiwkach.
Kuzyn oferuje ci pracę. Zastanów się, dobra?
A nuż zostaniesz kelnerem.
Skąd w ogóle ta oferta pracy?
Obiecałem ojcu, że się tobą zajmę.
Jak? Zginął nagle w pożarze. Pytałeś ducha?
Głupia uwaga, Scott.
Twój czarny humor mi nie pasuje.
Mnie to bawi.
To wielki dzień twojej siostry. Zachowuj się.
Służby imigracyjne nam paru odesłały.
Cholera. Przykro mi.
Może połącz pracę ze studiami.
Studia to szajs!
Wiesz, kto był w Harvardzie? Unabomber.
A w Temple? Bill Cosby.
A kto jeszcze? Ted Bundy.
A do Hofstry? Bernie Madoff.
A do Wharton? Donald Trump. Jeden wielki szwindel.
To może nie powinnam iść.
O nie, ty będziesz się bawiła przednio.
Scott.
Usiądź.
Dobra.
To dla ciebie.
No więc... Co to takiego?
Pędzle i farby.
Lubisz sztukę,
więc może poszerzysz horyzonty.
Masz paragon?
Wszystko dobrze?
Tak, a co?
Dasz sobie radę beze mnie?
A co, nie przetrwam tu bez ciebie?
Tylko nie bądź dupkiem, dobra?
Bądź miły dla mamy, dobra? Nie męcz jej.
- Daj jej odpocząć. - Zawsze jej daję.
A kiedy ja odpocznę, co?
O czym ty gadasz? Wszyscy nic tylko się o ciebie martwią.
Ignorowano mnie całe dzieciństwo.
Zapomniałem o swoim wspaniałym dzieciństwie.
Nie wariuj ciągle z powodu śmierci taty, dobra?
Ty go poznałeś.
Masz szczęście, że ty nie. Dlatego jesteś prawie normalna.
Gdybyś go poznała, tobyś wiedziała,
że był, kurwa, najlepszy.
I miałabyś zrujnowane życie.
Dobra, ale co dalej?
Pójdziesz pracować, wyprowadzisz się?
Nie wiem. Otworzę tę restaurację z tatuażami.
- Pytam poważnie. - A ja tak odpowiadam.
Nikt tego wcześniej nie robił. Sprawdzałem w Google.
Nawet w ramach dowcipu.
Bo nikt nie chce iść do restauracji,
żeby oglądać, jak się ludzie tatuują. To obrzydliwe.
Ten pomysł jest świetny. Wtorki z tatuażem dla każdego.
- Kurczak i tatuaż. - To żaden pomysł!
Ogarnij się wreszcie. Czas szybko ucieka.
Dlatego właśnie palę trawkę, żeby go spowolnić.
Do chuja...
Martwię się o ciebie.
Tak nagle? Miałaś mnie w nosie.
Nigdy wcześniej cię nie obchodziłem.
Skąd ta troska? Ani razu jej nie wyraziłaś.
To ty powinieneś opiekować się mną jako starszy.
Wyrzuty sumienia, bo wyjeżdżasz? Boisz się, że umrę?
Zamierzałem umrzeć tak czy inaczej.
- Chcesz się skrzywdzić? - Raczej.
Pewnie się skrzywdzę. Nie wiem tylko jak.
Sam potrafię się skrzywdzić.
Dlatego mało rozmawiamy.
Bo wiem, że mnie nie posłuchasz, więc...
A miałbym słuchać? Nie obchodzę cię.
Wyjeżdżasz. Nie jesteś częścią rodziny.
Jestem, kurwa, jedyną normalną osobą w tej rodzinie.
Zawsze się o ciebie martwię, gdy nie mam cię na oku.
Tak działasz na ludzi.
Słusznie się martwisz.
Nie psuj mi, kurwa, studiów, dobra?
- Idź! - Dobra.
Pojedź z tym nastawieniem na studia. Chłopaki cię polubią.
Cześć.
Sprawdźmy moją listę rzeczy do zrobienia.
Skończyłyśmy pakować samochód.
Wyjdziesz się pożegnać czy...
Zaraz, tylko odcinek się skończy.
Ale właśnie wyjeżdżamy.
- Ona już jedzie? - Na studia, nie?
- Wybacz. - Cztery lata...
- No dobra. - Chodź.
No chodź już.
Nie martw się o mnie, dobrze?
Ale to trudne.
Nie wyglądasz na zadowoloną.
Jestem z ciebie taka dumna.
Kocham cię.
Okej.
Jesteś moim oczkiem w głowie.
Okej.
Dzięki za pomoc w pakowaniu.
Przepraszam. Nie wiedziałem, że już skończyłyście.
Bądź dobry dla mamy. I odpisuj mi, proszę.
Będę. Nie martw się.
No i... Kiedyś cię odwiedzę.
Okej.
No.
- Kocham cię. - I ja ciebie.
Leć.
Może w końcu obejrzę tę Grę o tron.
Jak myślisz?
To dosyć brutalny serial. Na pewno chcesz go obejrzeć?
Pracuję na pogotowiu.
No tak.
Chyba wytrzymasz ostrą akcję.
No to może zacznę oglądać.
- No. - Obejrzysz ze mną?
W sumie to dopiero co skończyłem, więc...
Mam go świeżo w pamięci, dlatego...
- Okej. - Niektóre odcinki może.
Wszystkie raczej nie, ale...
- To widzimy się później. - Dobra.
Wszystko gra?
Tak?
Już dobrze. Jestem przy tobie.
Jestem. Nie przejmuj się.
Jest jakieś 45 minut stąd
i pewnie zaraz zadzwoni.
Ale przecież nadal masz mnie, prawda?
No.
Cholera.
Musisz trzymać tak.
Pokaż.
O tak!
Ej, dobra, posłuchajcie.
- Nie możecie tu przebywać. - Dlaczego?
Bo to teren prywatny.
Opuszczony sierociniec?
Kogo to obchodzi? Co tu w ogóle robisz?
Chronisz pierdolone duchy sierot?
Słuchaj, gruby Kanye. Zamknij pysk.
Wrócę tu za pięć minut, dupki.
Znowu was zobaczę, to dzwonię po gliny.
Lepiej dzwoń po prawdziwe gliny, stary.
- A nie przebierańców. - Jebcie się, skurwysyny.
Aż mi przykro. Przesadziliśmy.
- No. - A on taki miły.
Dobry z niego gość.
Ten gość uosabia wszystko, co złe na Staten Island.
Nie wpadają tu fajni ludzie z innych okręgów.
Nikt tu nie wpada. Zostają nam takie lokalne kutasy.
Mówisz o nas. Jesteśmy tuż obok.
Tak jakby. No nikt tu nie przyjeżdża.
Populacja ta sama. Gość ma z 200 lat.
Znamy go od przedszkola.
Nie możemy być fajni jak Brooklyn?
Nic nam nie stoi na przeszkodzie.
Mamy świetne widoki. Blisko centrum.
Jest tanio, ludzie są fajni. Bez sensu.
Nawet z New Jersey mają się za lepszych.
Z kosmosu widać jedno wysypisko śmieci. Tu się nigdy nic nie zmieni.
Tak było z dzielnicami Meatpacking i Greenwich.
A Brooklyn był, kurwa, dziurą. Pora na nas.
Zdam egzamin służby cywilnej.
Będę pracować w departamencie planowania.
Za dekadę mamy, kurwa, drugi Williamsburg.
Nie. Nikt tego nie chce.
Departament planowania?
Co za nuda.
Brooklyn jest lepszy.
Chodziłam z gościem z Brooklynu. Był barmanem od koktajli.
Robił kostki lodu, ale z mleka.
- Facet z klasą. - Zamknij się!
Kocham Staten Island. Jest niesamowita.
Ludzie to w końcu zauważą.
Skoro tak ją kochasz, to może ci wytatuuję?
- Nie dam ci się znowu tatuować. - Jak chcesz.
Ale muszę kogoś znaleźć. Kończą mi się...
- Co ty na to, Rich? - Na mnie nie patrz.
- A co? - Twoje prace są nierówne.
Do kitu ten Obama.
- Oczy źle zrobiłem. - Do kitu.
Stary, ja teraz przez to cierpię.
Nie mam już czarnych kumpli. Do fryzjera też nie pójdę.
Zepsułeś Obamę. Nie ma nic gorszego.
A ty, Igorze? Chcesz smoka?
Uwielbiam twoje tatuaże.
A ten mój brat?
- Jak prawdziwy. - No.
Moja ulubiona dziara. Albo nie, ta lepsza.
- Tu się popisałeś. - Postarałem się z oczami.
Taki słodki. Kocham jego odbyt. Przypomina mi, że mam pępek.
- Tyle wystarczy. - Muszę iść.
Nie mogę oglądać, jak błagasz o dziary.
Zaraz tu zwariuję.
Już prawie gotowe.
No dobra. Skończone.
Wygląda naprawdę nieźle.
Szkoda, że nie chciałeś innego, ale jasne.
Kurwa, ale boli.
- Kolejna głupia dziara. - Ale lubię ten ból.
W tatuażach chodzi właśnie o ból.
Cudowne uczucie tatuowania,
gdy igła uderza w kość i uciska na nerw, a ty...
Nie przepadam za bólem.
Po co mu pozwoliłeś? On jest nierówny.
NIE ŚLEDŹ MNIE
Denny tatuaż.
Trzeba było gadać przy projekcie.
Mało kto śledzi cię w mediach społecznościowych.
- Carla mnie śledzi. - Stary, jej nie ma.
- Carla nie istnieje. - To prawda.
Ile razy mamy ci jeszcze powtarzać?
Ona nie istnieje.
Nie znoszę robali. Jestem gangsterem!
- To pszczoła! - Tam jest jakiś dzieciak.
Ej, młody!
- Co tam? - Kurde, rzeczywiście.
Co ty tu robisz?
Spacerujesz po plaży? Chodź, nie wstydź się.
Tu nie ma nieznajomych. Nie dotknę cię.
- Co tam? - Co porabiasz?
Szukam kolegi.
„Szukam kolegi”.
Może z nami się zakolegujesz?
My jesteśmy ci dobrzy, no nie?
- Zostań z nami. - Zółwik.
No dalej.
Jesteś z ekipy. Należysz do niej.
Ekipa.
A to co?
Maszynka do tatuażu. Robiłem jeden ziomkowi.
Ja też chcę tatuaż.
Taki twardziel?
- Pewnie, młody. Chcesz? - No.
Dzieciak chce dziarę. I o to chodzi.
Nie możesz go tatuować, to dzieciak.
Na kimś muszę ćwiczyć. A on jest dość duży.
- Jesteś twardy? - No.
Niezły twardziel. Pokaż no te mięśnie.
- Dawaj obie ręce. - Prezentuj broń.
- O tak. - No i proszę.
- Jak się nazywasz? - Harold.
Będę mówił Harry.
Nie mów. Jestem Harold.
- Okej. - Tak jest.
Podoba mi się ten dzieciak. Takiego mi trzeba. Ma swoje zasady.
To chyba nie jest dobry pomysł.
Wiesz... I tak cię nie słuchamy.
Po co w ogóle chcesz nam doradzać?
No to jaki chcesz mieć tatuaż?
Punishera.
- Punishera? - Okej.
- Mocna rzecz. - Dobra.
Mógł wybrać cokolwiek, a wziął Punishera.
- Takie coś dam radę. To chcesz? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Czy mam twoje prawnie wiążące pozwolenie?
- Tak. - Mnie wystarczy.
- Co nie? - Sąd by zatwierdził.
- Sami słyszeliście. - On nie może wyrażać zgody.
Nie ruszaj się, okej? Bo będzie na stałe.
Ej, dobra. Przestań już.
- Pokaż, jaki jesteś twardy. - Spoko.
Zostanie z tobą tylko na resztę życia.
- Patrzcie, jaki twardy. - No proszę.
Nie chcę!
- Nie chcę! - Muszę skończyć, masz samą linię.
Będzie głupio wyglądać. Usiądź i wyluzuj.
Uciekaj, młody!
Biegiem, człowieczku! Ale już!
Cholera.
Uwierzyłem w dzieciaka, kurwa.
Wydawał się taki twardy, aż nagle przestał.
Dlatego jebać millenialsów.
Znowu powtórzę, ale to my jesteśmy millenialsami.
Powtarzasz, ale i tak nie rozumiem.
Żałuję, że się z wami zadaję.
Dzień dobry. Raymond Bishop, a to mój syn Harold. Przywitaj się.
Przepraszam.
O co chodzi?
Pani syn robił w lesie darmowe tatuaże,
a jego ofiarą padł mój syn.
Zaraz, nie rozumiem.
Skąd pan wie, że to mój syn? Skąd pan ma adres?
Mam sposoby. Proszę mi uwierzyć.
Jest pan gliną?
Strażakiem. Tak zarabiam na życie.
Proszę spojrzeć. Da pani wiarę? Widzi to pani?
Nie wiem, czy to się wypala, ale jakoś ją usuniemy.
Na pani koszt, jasne?
- Nie wiem, co to jest. - Scott!
Przepraszam najmocniej.
W szpitalu, gdzie pracuję, jest laser.
Usunie całą tę linię.
Dostanę zniżkę. Zapłacę za wszystko.
Nie wiem, co mówię. Okropnie mi z tym.
I powinno być! Pani spojrzy!
Co tam? Kurwa.
- Oto i on. Chodź no tu! - Mówił, że ma 18 lat.
Wygląda na czterolatka, pojebie! Przepraszam.
- Zgodził się! - On kłamie.
- Haroldzie, no weź. - Pewnie!
Dziewięciolatek nie może się zgodzić.
Chodźmy, tato. Zawstydzasz mnie.
Zostajemy, jasne?
To dzieciak. Pojebało cię?
Włóczył się po lesie i chciał tatuaż. A pan gdzie wtedy był?
- W pracy, kurwa! - Pierdol się!
Na twoim miejscu zamknąłbym mordę.
Mogę zadzwonić po gliny i lecisz za kraty.
- Za co? - Za wsadzanie igły w dzieciaka, pojebie!
Jak pani go w ogóle wychowała?
Policja nie jest tu potrzebna.
Naprawię tę sytuację. I naprawię też błędy wychowawcze.
Najwyraźniej nie, skoro syn w średnim wieku
nadal z panią mieszka i tatuuje dzieciarnię!
Sam go poprosiłem.
- To nie jego wina. - Tak było.
Wracaj do samochodu. Idź, Haroldzie.
- I nie krzycz na mnie. - Na razie.
Nie żegnaj się z nim. Patrz na drogę.
- Patrz na drogę! - Idź do pokoju.
- Patrzę! - Nie krzycz.
Żeby było jasne, nie jestem w średnim wieku.
Mam 24 lata i wracam do pokoju,
bo tak mi się, kurwa, chce.
Co za zwierzę tu pani wychowuje?
Przyniosę rachunek. Mniejsza z kosztem.
Co tu się w ogóle, kurwa, dzieje?
Proszę mi dać dzień i zarezerwuję laser.
Wie pani co?
Jest tu jego ojciec? Nie chcę na panią wrzeszczeć.
Nie żyje.
Cóż...
Moje kondolencje.
Jestem przekonany, że zgodziłby się w sprawie pokrycia kosztów.
Komicznie wielki wąs.
- Tak wyglądał? - Dokładnie tak.
- Wystraszyłam cię. - No.
Nic śmiesznego.
Walił w drzwi, krzyczał,
wszędzie latał ten jego wąs.
- Latał. - Jak gość z Monopoly.
Przerażające.
„Patrz na drogę!”
- Wariat. - Ale powiem ci,
że tatuowanie dzieci w lesie to raczej kiepski pomysł.
- Raczej. - Mogą być kłopoty.
- Mogą. - Po co ci to było?
Nie wiem. Myślałem, że mi się upiecze.
No i wydawało się, że ma z 15 lat.
- Tak? - Pierwszy tatuaż...
- A ile miał lat? - Dziewięć.
I wziąłeś go za piętnastolatka? Chyba za dużo palisz.
Albo jestem głupi.
Ale z mamą jest dziwnie, odkąd nie ma siostry.
Ciągle tylko płacze.
Chce ze mną gadać i przebywać.
Raz chciała iść kupić ubrania.
Prawie bym sobie żyły podciął.
Poszedłeś?
Nie. Udawałem, że śpię.
Może brak jej towarzystwa. Czuje się samotna bez twojej siostry.
No tak. Będzie samotna.
Nie widziałaś jej na imprezie pożegnalnej.
Była bardzo dziwna.
A była jakaś impreza?
- No. - Nie dostałam zaproszenia.
- Na imprezę ukończenia szkoły? - A kto tam był?
No wiesz, rodzina i... takie tam.
Nie chcesz mnie mieć przy rodzinie?
- Znam ich od dzieciństwa. - No wiesz...
Nie pomyślałem, że chciałabyś przyjść. Przepraszam.
- To pojebane. - Dlaczego? Co jest pojebane?
No bo wiesz, między nami coś jest.
- Jest coś? - Coś się zaczyna.
Uprawiamy seks i ciągle ze sobą przebywamy.
Myślałem, że to bardziej takie nieformalne.
Co nie?
Nie chcesz mnie na żadnych wydarzeniach życiowych?
A co to są wydarzenia życiowe?
Co to w ogóle znaczy?
Wiesz co? Nie szkodzi.
- Co? - Nie szkodzi.
Wracaj. Zaczekaj.
Wiesz co? Masz rację.
Że co? Ja nigdy nie mam racji.
Że powinniśmy przestać.
Nie chcę tak dłużej.
Ale o czym mówisz? Nie rozumiem.
To wszystko był błąd.
Ale nie szkodzi. Wrócimy do tego, co było.
Relacje jak z Oscarem i Richiem.
To nie tak. Po prostu nie wiem, czego chcę.
Szukam drogi.
I szukaj. Znajdź tę drogę.
Ale koniec z naszym seksem. Pójdę już.
Powinienem był cię zaprosić!
Już wiem, że to wydarzenie życiowe!
W szpitalu już wiedzą, że ja pokryję koszty.
Pokażę panu potwierdzenie, dobrze?
Ja chcę zapłacić. Sam pokryję koszty.
Nie, ja zapłacę. Porozmawiam też ze Scottem.
Nie powinien tak robić. Chyba oszalał.
Tak, rozumiem.
Ale... Chcę przeprosić.
Pozwoliłem sobie na zbyt wiele.
Ogarnęła mnie wściekłość.
Złamałem swoje głupie postanowienie.
Zniszczyło mi to małżeństwo.
Chciałbym przeprosić, dobrze?
Byłem zdenerwowany, ale źle się zachowałem.
Nie ma potrzeby.
Syn zachowuje się jak wariat.
Ja przesadziłem, nie on.
Nie zna pan reszty.
Dzieciaki często się tak zachowują.
Nieprawda, dzieciaki tak nie robią.
Tylko jedną gorszą rzecz mógł zrobić.
Tak czy inaczej źle się zachowałem.
Bardzo przepraszam.
Przeprosiny przyjęte. Miło mi, bo rzadko się takie trafiają.
- Dzięki. - Może to trochę dziwne...
ale czy dałaby się pani zaprosić na kawę?
Scott zrobił mi to.
Czy to cocker spaniel?
Nie, to moja córka. Claire.
No tak, widzę...
- Myślałem, że to uszy. - Nie szkodzi.
A to jej włosy.
Scott zrobił sobie pierwszy tatuaż w wieku 16 lat.
- Ach. - Kermita Żaby.
- Całkiem urocze. - No tak.
Kermit pali tam jointa...
Kermit palący jointa?
Tego z Ulicy Sezamkowej nie pamiętam.
- Zabawne. Tak jak on, co nie? - Jest bardzo zabawny.
- Może pójdzie w tę stronę? - Nie wiem.
Wysłałam go do szkoły artystycznej, ale nie mógł się tam skupić...
Cierpi na ADD, więc...
Jest tatuażystą z ADD.
Wszyscy w remizie mają tatuaże i w ogóle.
Sam sobie nigdy nie zrobiłem.
Nie żebym miał coś przeciwko nim, tylko ta moja blada skóra.
- A więc remiza? - Tak.
Stara remiza.
- Stara remiza. - No.
Załoga czy wóz?
- Załoga. - Wiedziałam.
Masz strażaków w rodzinie?
Tak, męża.
- Rety, przepraszam. - No.
Zapomniałem.
Nie chcę być nietaktowny,
ale czy mogę spytać, co spotkało twojego męża?
Pożar w hotelu. Dach się zawalił.
Wbiegł tam kogoś ratować.
Mówili mu, że to niebezpieczne, ale on taki już był.
Twój mąż to Stan Carlin? Pożar w hotelu Paramount?
Znałeś go?
- Albo usłyszałeś... - Nie.
Może się widywaliście?
Tylko o nim słyszałem. Odważny gość.
- No. - Tak po prawdzie to obrósł legendą.
No tak.
Scott miał wtedy ledwo siedem lat...
- Przykra sprawa. - Mnóstwo następstw.
- No tak, przykre. - No.
Ale muszę przyznać, że świetnie sobie poradziłaś.
Wiem, że trochę się posprzeczaliśmy, ale dobry z niego dzieciak.
Jeśli najgorsze, co robi, to nielegalnie wykonane tatuaże,
to poradziłaś sobie wspaniale.
Ale to nie był najgorszy jego wybryk.
- No. - Sam nie wiem.
Dzieciaki tak mają.
Każdy działa w swoim tempie.
Ale nic tylko siedzę i ględzę.
Czym się zajmujesz?
Jestem pielęgniarką szkolną.
Pracuję też w pogotowiu.
W pogotowiu?
Margie, my się pewnie już spotkaliśmy.
Możliwe.
To jak ci tam?
Jestem... bardzo zmęczona.
Tak? A nie wyglądasz.
Wyglądasz świetnie.
- Tak? - No.
Ja... Czy ty ze mną flirtujesz, czy...
- Tak. - Tak?
- I to bardzo. Tak to wygląda. - Tak delikatnie.
Ja nie... Nawet nie wiem, co się dzieje.
- Tak to wygląda. Jestem delikatny. - A ja wyszłam z wprawy.
- No. - Miło cię poznać.
Obserwuję cię, świetnie ci idzie.
Rób tak dalej. Baw się dobrze.
Jeśli ty się bawisz, to klienci także.
Dobra, dzięki.
Pomocniku, czemu dwunastka ciągle brudna?
Rozmawiali tam, nie chciałem im przerywać.
Przerwij im. Wygoń ich.
- Dobra. - Pracuj.
- Wybacz. - Spokojnie, brachu.
- Przepraszam. - Jezu.
Czy smakowało pani jedzenie?
Właśnie mam je w ustach.
Myśli pan, że skończyłam?
Tak trzymam dla zdrowotności?
- Daj pan wody. - Już.
Czy możemy złożyć zamówienie?
- Przyprowadzę kelnera. - Nie.
Śpieszy nam się.
- Umieram z głodu. - Mogę pierwszy?
Zwykle zaczyna kobieta, ale proszę.
- To chyba ja płacę? - Dobra.
Poproszę filet z kurczaka w sosie mięsnym. Bez sosu marinara.
Cienki. Kurczak ma być cienki.
Nie zapisuje pan?
W sumie nie mogę, bo nie jestem kelnerem.
Ja tylko sprzątam ze stołu, nie mam długopisu.
No to pan zapamięta.
Chcę makaron z owocami morza.
Bez małż, podwójna porcja krewetek.
Zawsze tak jem. Ciągle tu przychodzimy.
Nie zapamiętam ani jednego słowa.
To nic trudnego. Niech pan idzie i już.
- Dobrze. - Jeść.
- Jakaś impreza z tańcami? - Wieczór walki.
Wieczór walki! Turniej mistrzów!
Walka o napiwki.
Kto pierwszy?
- Ja, Zoots. - Zoots.
- Wszyscy walczą o napiwki. - Nasze napiwki?
Tak, ale trzeba o nie jeszcze zawalczyć.
Kto chce się zmierzyć?
- No kto? - Dajesz, brachu.
- Nie ma mowy. - Wkładaj rękawice.
Stawaj tam i uderz go.
Hej.
- Proszę, ja nie chcę. - Nie chcesz?
- Jak to? - Kumplujemy się, nie?
Nie przez najbliższych 15 sekund, młody.
- Rozumiesz? - Co?
Zrozum, że to poważna walka.
- Nie dla mnie. - To święto.
- Tak chwalę Pana i Zbawcę. - Co?
Mojego Pana i Zbawcę, Jezusa.
Jezus chyba by nie chciał, żebyś mnie bił.
- Chciałby, żebym zdobył napiwki. - Weź je. Ja ich nie chcę.
- Co to ma być? - Nie wiem.
Widziałem Creeda.
- Co takiego? - Kilka razy widziałem Creeda.
Będziemy tak tańczyć?
No.
- Dalej, młody. - Okej.
Z tej strony chcesz? Wal śmiało.
- Proszę. - Serio?
No. Dawaj!
Teraz, kurczę, zostaliśmy kumplami!
No i oberwałeś. O tak!
Jesteśmy kumplami, bo od tego są kumple.
Przyjrzyj się, kurwa.
Zoots znowu górą
Bo Zoots znowu górą jest
Mamy zwycięzcę.
Bliżej.
Czekaj...
- Tylko zdejmę sweter. - Okej.
I wyłączę światło.
Wyłączam.
- Okej. - Chodź.
Chwileczkę. Wyłączę jeszcze to.
Pełno masz tych lamp.
Jak w sklepie.
Chodź.
- Scott? - No.
Chodź tutaj. Musimy o czymś porozmawiać.
Co tam? Ktoś umarł?
Nie, Bogu dzięki.
Spotykam się z kimś.
Co to znaczy?
Z mężczyzną.
Już od jakiegoś czasu się spotykamy.
Randkujesz?
Ale super.
Dlaczego tak w sekrecie, ty ladacznico?
Dlaczego nie mówiłaś? Czy on jest bardzo stary?
Albo bardzo młody? Znam go? To Igor?
Nie, po prostu...
Nie chciałam ci mówić, dopóki nie będzie to coś poważnego.
Jesteś moją mamą.
Mam nadzieję, że dobrze cię męczy. Co to za szczęściarz?
To...
To Ray.
Jaki Ray?
Ten dzieciak, którego wytatuowałeś? To jego ojciec.
Ten kutas?
Tak, wiem. Miły z niego człowiek i jest dla mnie bardzo dobry.
No i strażak.
Strażak? Pojebane.
- Dlaczego? - Jak to?
Od 17 lat z nikim się nie umawiałaś,
aż nagle spotkałaś strażaka?
- Nie widzisz, że to dziwne? - Strażacy są w porządku.
Wiem, ale gość mnie nie lubi i ma taką samą pracę jak tata.
A ja już jestem zjebany, mamo. Mam chorobę Crohna.
Coś u góry ze mną nie tak. Nie mogę znaleźć zegarka!
Co ty ode mnie chcesz? Nie dość już przeszedłem?
Czym zawiniłem, co? Przepraszam, ale w czym leży moja wina?
Ale ja nie robię tego tobie na złość.
Nie chcę być już zawsze sama.
Ja też tego nie chcę, bo byłoby do kitu, no ale weź.
Chyba widać, że to kiepski wybór, co?
Chciałabym, żebyśmy poszli na kolację.
To dla mnie bardzo ważne.
Jestem w poważnym związku z bardzo miłym mężczyzną.
Z nim? No weź!
Ale nie kochasz go? Co nie?
Tego słowa jeszcze nie użyliśmy.
Ale powiedziałabym, że tak, gdyby spytał.
Mój Boże!
Nie nauczyłaś się?
Zobacz, co było wtedy!
- Chcesz powtórki? - A co powiesz na to?
Może przyjdziemy do restauracji, kiedy będziesz tam w pracy,
a ty się z nami po prostu przywitasz?
- Co powiesz? - Co powiem?
A może... Spytasz jego?
Może zbudujesz Rayowi kolejną kapliczkę?
Zaraz obok tej taty, żeby się, kurwa, zaprzyjaźnili!
Tak, to jest lepsze.
Bawisz mnie, bo jesteś zabawna.
Spójrz na niego. Tak świetnie się bawi.
Jakby tu rządził.
Znam go. Bakłażan z parmezanem.
A niech mnie. Masz niezłą mamę.
Wygląda, jakby była po.
Ale że po czym?
Po ruchaniu. Jestem grzeczny, bo to twoja mama, ale coś było.
Jest już po.
Jeśli mnie odwiedzisz, to tak będzie tej nocy, gwarantuję.
Oto i on.
Cześć.
- Jak leci? - Dobrze.
Dobrze cię widzieć.
Przepraszam za oznakowanie dzieciaka.
Nic nie szkodzi.
Kosztowało 350, ale mama nie płaciła.
Więc nic złego się nie stało.
Inaczej nie poznałbym tej uroczej pani.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Wyszło na dobre.
No to dzięki Bogu, że zrobiłem swoje.
Podać wam wodę gazowaną czy bez?
- Gazowaną. - Tak.
Lubisz gazowaną? Okej.
- Możemy więcej chleba? - Zazwyczaj piję bez.
Ostatnio był ciepły.
- Tak. - Był idealny.
Jak od mamy.
Jasne. Woda gazowana i chleb.
Dobra. Dzięki.
Nie możesz ot tak pluć.
Wymyśl coś. Musisz się trochę wysilić.
Poliż go albo wciśnij tam kozę.
A zmieszczę to w dupie?
Jeśli się postarasz.
Ej, widziałam jak pluł na chleb.
Dobra, cieplutki chlebek.
- Dziękuję. - No.
Mama pudruje nos. Usiądź.
Spokojnie, żadnych kłopotów.
Tak na chwilę.
No dobra.
Jak ci się tutaj pracuje?
Jak w dupie.
Kiedyś pracowałem w tej pizzerii przy Main Street.
Kojarzysz ją? Właśnie tam.
Uwielbiałem to robienie pizzy.
Przychodziły dziewczyny, które musiały ze mną pogadać.
No.
Świetnie. Dobrze wiedzieć, że poruchałeś dzięki pizzerii.
Dobra. Posłuchaj, Scott.
To dziwne, wiem.
Byliście z mamą sami przez długi czas.
Przyzwyczailiście się do tego, co jest. Macie swoje metody działania.
Ale po prostu czuję, że twoja mama zasługuje na więcej.
Uważam, że mogę ją uszczęśliwić.
A ona uszczęśliwia mnie.
To chyba dobrze, co nie?
No tak, wspaniale.
Najbardziej chcę, żeby była szczęśliwa.
Ja tak samo. To jaki masz ulubiony sport?
Lubię koszykówkę.
- Tak? Na jakiej pozycji? - Niski skrzydłowy.
- Skrzydłowy. - No.
Ja z kolei lubię bejsbola.
Tak?
Jestem stary. Mam karnet na naszych Jankesów.
- No co ty? Super. - To chyba rok Staten Island.
Ach, chodzi o Jankesów ze Staten Island. Niższa liga.
No pewnie. Nie będę przepłacał za tych mazgajów.
Niższa liga bardziej się stara.
Lubię Red Soksów. Jankesi mnie nie zobaczą.
Muszę wracać, zanim na mnie nakrzyczą.
- Okej, jasne. - No dobra.
Smacznego chlebka.
- Hej. - Dobra.
- O czym rozmawiacie? - Cześć, mamo.
Pytałem Scotta, czy nie chciałby pójść na mecz Jankesów.
I co Scott na to?
Scott... się zgodził.
Dobra, kto dzisiaj walczy? Chcę się bić.
Wybacz mi, Pepe, nie bierz tego do siebie.
Co się stało? Lekko uderzyłem.
Nic nie szkodzi, Pepe.
- Na pewno? - No.
Nigdy tak nie robiłem, no...
Źle mi z tym.
STRAŻ POŻARNA WÓZ 149 ZAŁOGA 57
Dzień dobry. Dziękuję.
Dziękuję.
Jak leci? Wciąż trzeźwi?
- Gówniany rzut. - Tak się gra!
No dobra, dalej.
Dajesz, mały.
Żwawo!
Pokonamy dzisiaj te cioty Spinnersów?
Jak z nimi nie damy rady, to zamknijmy biznes.
Kończmy i odeślijmy ich do niższej ligi.
Szkolny zespół mojego syna mógłby im dokopać.
To chłopaki z pracy.
Ten stary jajcarz to nasz senior.
Nazwałeś mnie seniorem? To ty jesteś łysy.
Jaja sobie robię, Papa.
- Chcesz hot doga? - Nie mogę. Mam chorobę Crohna.
A co to?
Taki zepsuty żołądek,
przez który ciągle trzeba srać.
Dzięki, że powiedziałeś.
Następnym razem po prostu odmów.
Po prostu uświadamiam ludzi.
No i proszę.
- Nieźle. - Dajecie, chłopaki.
Tak trzymać.
Ej...
myślałeś, by dołączyć do straży?
- Z czego się śmiejesz? - To głupie pytanie, Ray.
- Jak to głupie? - W chuj głupie.
Pytałbyś dziecko tej zmarłej astronautki, czy chce być astronautą?
Tamta pani chyba nie miała dzieci.
Na pewno nie, bo zmarła w kosmosie.
Trudno mieć dzieci, będąc martwym w kosmosie.
Mogę wam powiedzieć, co sądzę o strażakach,
ale chyba nie chcecie słuchać.
Nie, proszę, powiedz nam. Chcę to usłyszeć.
- Nie musisz tego robić. - Ale już dobrze.
No to słuchajcie.
Strażak nie powinien robić dzieci, ani zakładać rodziny.
Żebyście im, kurwa, życia nie zepsuli, jak pewnego dnia nie wrócicie do domu.
To takie samolubne.
Cały dzień przebywacie z kumplami jak w akademiku.
Większość czasu nawet niczego nie gasicie.
Walicie sobie konia, oglądając Człowieka z blizną.
- Wyluzuj. - Ale tak jest.
Nie powinniście też mówić dzieciakom, że będziecie przy nich.
Ale nie ma was na zakończeniu szkoły, na urodzinach, tak?
Podczas mojego tańca na studniówce.
Tego się nie robi dzieciom.
Jeśli macie rodziny, to jesteście dupkami.
Spokojnie.
- To jedna strona medalu. - No.
Powiedz to mojemu tacie.
Ale nie powiesz, bo on nie żyje.
Macie jakąś ripostę?
Tak!
Znowu!
Co za wspaniała gra.
Nie powinienem mieć dzieci?
- Powinieneś. - Będę mieć dzieci.
Może posłuchaj sugestii z koszulki? Uśmiech.
Rozchmurz się.
Całkiem zabawne.
Gość jest w porządku. Patrz i się ucz.
Możesz mnie tak nie zawstydzać?
Wybacz.
Wybacz, że przynoszę ci wstyd przed kumplami.
Trzymaj się swojego stanowiska i będzie dobrze.
Cześć! Chodź, zjesz z nami śniadanie.
Zrobiłam naleśniki, tę kiełbasę, którą lubisz, no i omlet.
- Chodź, siadaj. - Te jajka są rewelacyjne.
Z cebulką i papryką.
Wspaniałe.
On tu nocował?
No tak.
Spał tu.
W tym domu.
Jestem dorosła. Wolno mi.
Musimy o czymś porozmawiać.
Okej.
Pomyślałam, że czas zastanowić się nad znalezieniem ci mieszkania.
Co? Dlaczego tak mówisz?
No...
Jesteś cudowny.
Wydaje mi się, że za bardzo mogłeś na mnie polegać.
Czasami w życiu motywuje nas fakt,
że nie mamy takiego zabezpieczenia.
Ale ja potrzebuję zabezpieczenia, bo jestem w rozsypce.
Czemu to robisz? Przez niego?
Nie. Po prostu masz 24 lata.
Dwadzieścia cztery.
Phelps miał już garść złotych medali.
Po co się odzywasz?
Po prostu daję ci porównanie.
Wayne Gretzky miał w tym wieku już 96 goli.
Co?
Roger Staubach ukończył West Point,
zdobył nagrodę Heisman Trophy, walczył w Wietnamie
i dołączył do Dallas Cowboys.
Nawet gościa nie znam. Po chuj o nim mówisz?
Może jesteś już gotowy, ale o tym nie wiesz.
Wyrzucasz mnie?
Nie.
Chcę, żebyś znalazł mieszkanie do lata.
Czyli wyrzucasz mnie z domu.
Zostało dziewięć miesięcy.
Wystarczy, żeby urodzić dziecko. To szmat czasu.
Wprowadzasz się? Chcesz mnie wykopać?
Za co? Myślałem, że między nami dobrze.
Scott, rozmawiajmy jak dorośli.
Twoja mama ciężko pracowała przez długi czas.
Ja za kilka lat idę na emeryturę,
więc czekają nas zmiany, ale na dobre.
Według nas czeka cię wspaniała przyszłość.
Wiem, że mnie czeka, ale nie musisz mi o tym mówić.
Co się tu dzieje?
Nie podoba mi się to.
W każdym razie do czasu twojego odejścia,
co będzie dla ciebie dobre, bo cię zmotywuje,
powinieneś mieć własne obowiązki domowe.
Pomyśleliśmy, że mógłbyś pomagać w pewien sposób.
Robiłbyś rzecz łatwą, nic skomplikowanego.
Pomagałbyś Rayowi zawozić i odbierać jego dzieci ze szkoły,
kiedy praca mu nie pozwala.
Na przykład teraz. Dzisiaj.
Żartujecie, tak?
Mam zabierać dzieciaka do szkoły?
Tego, którego tatuowałem?
Mam dwójkę. Drugie ma siedem lat.
Mam niańczyć twoje dzieci?
Jestem... Biorę narkotyki.
Ale chodzić potrafisz.
I dziękuję.
Nie podoba mi się to, jasne?
A gdzie mam niby żyć? Za co?
Wiecie, że ze mnie wałkoń, nie?
Pojebana akcja! Poważnie.
Szczególnie po wczorajszym pierdolonym męskim wieczorze.
Jesteś jebanym kłamcą, stary.
Idę zabrać twoje dzieci.
Nie ma chuja, żebym pozwoliła ci zabrać moje dzieci. Ktoś ty, kurwa?
Pełna zgoda. To był pomysł Raya.
Też sądzę, że nie powinienem ich brać.
Jesteś dziwakiem?
Najdziwniejszym. Nie ma drugiego takiego.
Dziwak by tak nie powiedział, tylko by zaprzeczył.
Czyli mam je zabrać czy...
Tak.
No nie.
Ray miał przyjść. A sama, kurwa, nie mogę.
Oboje idą do szkoły po drugiej stronie miasta.
Czyli twoja mama pieprzy mojego byłego?
Też mi się to nie podoba.
No i nie powinno.
Harold, Kelly, chodźcie.
Pokażę wam coś całkiem fajnego.
Chodźcie.
Cześć, stary.
To Harold, a to Kelly.
A to jest...
Scott.
Scott. Zajmie się wami.
- Okej? - Miło cię poznać.
Cześć, Haroldzie. Miło cię poznać tak pierwszy raz.
Zrobi coś dziwnego, to mi powiecie.
Powiecie mi nawet wtedy, gdyby wam nie pozwalał.
Raczej nie jest dziwny, ale mogę się mylić.
Okej?
Kocham was.
- Dobrze. - No.
- Kocham cię, mamo. Pa. - Ostrożnie.
Jasne.
Złap ich za ręce!
Dziękuję.
Patrzcie na drogę!
- Dobra już. - Boże!
Powiesz mi, co lubisz, Haroldzie?
Lubię superbohaterów.
Jak wszyscy.
Ale wymyślam swoich.
O tak? Jakich?
Lodowego Flasha.
A co umie?
Zamraża rzeczy i strzela w ludzi lodem.
Daleko nie zajdzie.
Dlaczego?
Suszarką bym go pokonał.
Ale wymyślaj dalej.
A ty? Co lubisz robić?
- Śpiewać. - Serio?
- Zaśpiewasz mi coś? - No.
Co za wspaniały poranek
- O tak. - Co za wspaniały dzień
Tak jest.
Mam to cudowne przeczucie
Że wszystko mi wyjdzie jak chcę
Zajebiste. Przybij piątkę.
Dobrze śpiewa.
Piosenka nie dla mnie,
ale było super.
No to wspaniałego dnia w szkole.
Oby nie był do dupy.
No i pożegnaj siostrę buziakiem.
- Nie robimy tak. - Dawaj.
Widzisz? Miło, nie?
Jak jutro umrze,
to sobie przypomnisz.
Dobrego dnia w szkole.
- Na razie. - Ostrożnie.
Dlaczego miałabym umrzeć?
Nie wiem. Nikt nie wie, co będzie.
Jesteś nieśmiertelna?
To tutaj.
No dobra.
No to miłego dnia, tak?
- Okej. - Widzimy się wkrótce.
Zgubił się pan?
Jestem kolegą Raya. Przyprowadziłem ją.
Zna pan Raya?
Znam go trochę. Tak jakby rucha mi matkę.
Dlatego ją podrzucam.
- Wpisał się pan w gabinecie? - Nawet nie wiem, że taki macie.
Okej.
Kelly? Wszystko dobrze?
Tak.
- Na pewno? - Tak.
Mnie możesz powiedzieć.
Wszystko dobrze.
Znasz pana?
Tak jakby. Nowy kolega.
Okej.
Wyćwiczyłem ją w aucie. Nie zdradzi się.
Żartuję. Nie skrzywdzę jej.
- Życzę miłego dnia i... - Może pomógłby pan z farbkami?
- Nie. - Ale tak.
- I pan umyje pędzle. - Nie.
- Dziękuję bardzo. - Nie.
- Dziękuję! - Nie.
Czy miałeś może okazję, żeby spojrzeć...
Obejrzałem rysunki.
Też tak rysowałem, jak miałem 14 lat.
Z tego, co widziałem, to nie znasz podstaw.
Musisz jeszcze popracować.
Po to tu jestem, żeby się uczyć od ciebie.
Zostałbyś moim uczniem. Byłbyś tu uwiązany.
Stary, bylebym tatuował ludzi, nie?
Nie. Nigdy. Dopóki ci nie pozwolę.
Będziesz sterylizować igły, myć moje auto, wynosić śmieci.
Jak pies na posyłki.
A ile będę zarabiał?
Chuja.
Okej, dobra...
Jest cała kolejka chętnych do tej pracy.
Jak zapłacę rachunki?
A to już nie mój problem.
Narzekasz już pierwszego dnia. Dziwne to.
Skończmy z tym. Idź sobie.
- Pizda. - Dobra.
Mógłbym o coś zapytać? Gdybym tu pracował.
Co on tu jeszcze robi?
Przychodzi jakiś kretyn i prosi o tatuaż
śmierci w płaszczu z flagi Konfederacji.
Kazałbyś mu wypierdalać, nie?
Bo prosi o pokręcony tatuaż.
Nie mnie oceniać ludzi, stary.
A gdyby przyszedł kto inny
i poprosił o tatuaż zmarłego kumpla Jamesa?
Ale ty znałeś Jamesa i nie zrobisz,
bo James był dupkiem
i lepiej, że go nie ma.
- Co wtedy? - Życie ci niemiłe?
Mnie jest miłe, ale tej pani na motocyklu już nie.
Nawet majtek nie ma. Cipę sobie spali.
Chcesz dostać? Tego, kurwa, chcesz?
Niczego nie chcę. Ale kto zabił Jamesa?
Gość od Konfederatów? Pani z motocykla?
Kelsey, wyglądasz jak na zdjęciach.
Ale masz lepsze krągłości.
Och, dziękuję.
- No. - Komplement.
Ty natomiast przypominasz nieco Antonio Banderasa,
gdy zmruży się oczy.
Mruż je przez całą noc. Wspaniale.
Chelsea, jesteś... Kelsey, wybacz.
Nie szkodzi.
- A ty? Bo zapomniałam. - Jake. Wybacz.
Czym się zajmujesz?
Studiuję, bo chcę pracować w urzędzie.
Chcę uczynić Staten Island znowu wielką.
Tu jest w porządku, więc o czym mówisz?
- No jest. - No.
- Ty pierwszy to mówisz. - Najlepsze miejsce na planecie.
Przynajmniej na wschodnim wybrzeżu.
Przepraszam.
O, cześć.
Cześć.
Podać wam wodę z gazem czy bez?
Wybieraj.
- Wolę gazowaną, więc... - Gazowana.
Ale lubię też tequilę, więc poproszę Patróna z lodem.
- Może być? - Jasne.
- Ja wolę tequilę. - Pewnie.
Tequila z lodem. Podać wam ciepły chleb czy oliwę z oliwek?
Ciepły chleb.
Znowu wystraszyłeś klienta? Co z tobą?
Proszę mi wybaczyć. Wszystko przez nepotyzm.
To jakaś choroba?
Bardzo poważna.
Przyprowadziłam go, żebyś zazdrościł. A ty chuj.
Żebym...
- Zero zazdrości czy zdenerwowania. - Nieprawda.
Wybrałam najlepsze ciacho z Tindera. Spójrz na mnie.
Zobacz moje cycki.
Tak wysoko, że Wieża Eiffla musi je trzymać.
- Wyglądasz świetnie. Ja... - Dziękuję.
Nie płacz tu, proszę.
- Ty wyglądasz okropnie. - Jak to?
Masz przezroczystą skórę.
Oczy masz tak podkrążone, że wyglądasz jak panda z anoreksją.
No wiem.
Zawsze wyglądasz tak blado, jakbyś miał nieznaną ci chorobę.
Dotknę cię, to się zamienisz w pył.
Przepraszam. Nie radzę sobie zbyt dobrze.
Co powiedzieć temu gościowi?
Nie wiem. Żeby spierdalał. Poznałam go przed chwilą, to DJ.
Dlaczego uważasz, że lód to kiepska moc?
Jest niesamowity. Lodowy Flash może zrobić wszystko z tym lodem.
No i jest niezniszczalny, bo to superlód.
Może robić wielkie tarcze, które wszystko odbiją.
Wielkie lodowe czołgi, lodowe samoloty i odrzutowce,
helikoptery strzelające ogromnymi pociskami.
Wyobraź sobie te możliwości.
W sumie to całkiem fajne.
- Dzięki. - Sam wymyśliłeś?
No.
Robisz się coraz lepszy.
Dzięki.
Jakiego koloru ma tarczę?
Jest koloru lodu.
Czyli jakiego? Przezroczystego?
Błękitnego czy może...
Błękitnego, bo to superlód, który jest fajny.
No tak.
Pamiętasz Ronniego? Jego wujek ma aptekę.
APTEKA ARROCHAR
Dał mi klucze. Zbierzemy oksykodony.
- Czyli zostaniemy złodziejami. - Nie. Tylko ten jeden raz.
Potrzebujemy kasy na marzenia. Na nasz wkład własny.
Otworzysz restaurację z tatuażami.
Nic strasznego. Jay-Z tak robił. Rozruszał karierę rapera, sprzedając kokę.
A jego kumple nie są martwi albo w pudle?
No tak, ale my jesteśmy jak Jay-Z, a nie jego kumple.
Wszyscy nie możemy być jak Jay-Z.
Czterech Jayów-Z nie ma sensu.
Wiecie, że dla was wszystko?
- Dzięki. - Doceniamy.
- Ale nie to. Idę. - Co ty gadasz?
To szaleństwo.
Potrzebujemy cię. Stoisz na czatach.
Każdy może stać. Nie jestem wam potrzebny.
Musisz być ty, nasz najlepszy kumpel, któremu ufamy.
Najlepsi kumple nie namawiają do głupiego łamania prawa.
Ty mnie ciągle namawiasz na głupoty.
- Jakie? - Nie wiem.
A gdy myślałeś, że masz raka jądra?
Wiedziałem, że to powiesz.
Przyjechałem i kazałeś mi macać ci jaja.
Zrobiłbym dla ciebie to samo.
„Coś nie tak z moją dupą”. A ja: „Schyl się”.
Po tym, co dla ciebie zrobiliśmy?
A co zrobiliście? Całe ciało mi wytatuowałeś.
Przecież lubisz moje tatuaże.
Jestem twoim ludzkim brudnopisem. W sumie ich nie lubię.
Nie aż tak, jak mówię, że lubię.
Idę stąd. Wybaczcie mi.
Wiesz co? Jesteś jebanym złamasem!
Nie uciszaj mnie.
Boże, jaka ona podniecona.
Za wcześnie zaczęłam biec!
- Aleś ty chuda. Jesz tu coś? - No.
- Cześć. - Cześć. Co tam?
To jest Ray.
Cześć. Jak leci?
- Miło poznać. - Wzajemnie.
Wydaje mi się, jakbym cię już znał. Mama ciągle o tobie mówi.
O Boże.
Same dobre rzeczy.
Pójdziemy gdzieś zjeść? Mam dość stołówki.
- Jesteś głodny? - Chętnie coś zjem, jak zawsze.
Piękny budynek.
„Chętnie coś zjem, jak zawsze”.
Jebany dupek.
Spójrz na te dwa aniołki.
- Ja je znam. - Odprowadzasz ich do szkoły, nie?
- Znam ich. - O Boże.
- Ale ona słodka. - Co za loki.
Zabraliśmy ich na Stomp na Broadwayu. Ale szaleli!
Boże, uwielbiam Stomp.
- Co to za Stomp? - Najlepszy musical w historii.
To ten program, w którym ludzie używają śmietników jako perkusji,
uderzając kijami od mioteł.
- Rzeczami domowymi. - No.
Jest toster, więc zrobilibyśmy tosty.
A oni widzą w tym całą piosenkę. Niesamowite.
Znam bezdomnego, który gra na pokrywkach od śmietników za grosze.
Raz się zesrał na peronie.
No widzisz.
Nagród Tony za to nie wręczają...
Poćwiczy trochę, kupi sobie pieluchę
i może trafi na Broadway.
No.
Między wami to na poważnie?
No więc...
jadę do Bostonu na Święto Dziękczynienia, żeby poznać jego rodziców.
Co? Jedziesz do Bostonu... na Święto Dziękczynienia?
- A co ze mną? - Wszyscy możecie jechać z nami.
Chętnie was ugościmy.
Wyjdziesz znowu za mąż?
O rety, ale nas wkopałem.
Claire.
Wiesz co? Ja odpowiem.
Kilka miesięcy temu bym zaprzeczył...
Możemy iść?
Scott. Zachowuj się.
Ja się zachowuję. To on ciągle gada.
To on się źle zachowuje.
- Tylko rozmawiam. - Co mówiłeś?
- Przestań. - Powiedz.
Mówię tylko, że pora iść, co nie?
Było świetnie. Poznaliśmy się lepiej.
Ale pora iść, tak?
Mamy później imprezę, może z nami pójdziesz.
Tylko bez zawstydzania.
Dobra, tylko spierdalajmy stąd.
Humor mu dopisuje.
Jak przez całe życie.
Będzie świetna noc. O tak.
Nie znoszę imprez studenckich.
Bo nigdy na takiej nie byłeś. Chodź i baw się dobrze.
Wyluzuj i poczuj klimat, okej?
Co studiujesz?
Socjologię ewolucyjną z dodatkiem biologii.
Nie wiedziałam, że tak można.
Można i chuj, w końcu to studia.
Fajne masz tatuaże.
Jestem aktorką, więc chyba nie mogę sobie robić.
Bo co jak mnie zatrudnią do roli anielicy?
Jestem jak młoda Winona Ryder.
Mogłabym grać takie role i jeszcze inne,
jak te dramaty Szekspira, na przykład...
- I jak? - Co to?
Odbyt.
- Widzisz? - Boże.
Gdy ten jeden procent
staje się coraz zamożniejszy,
a nierówności majątkowe są całkiem poza kontrolą,
to kapitalizm nie może tak dłużej wyglądać.
Ja to mam dość tego wyścigu szczurów.
No właśnie. Co się stało z amerykańskim marzeniem?
Jakby zmienił się w amerykański koszmar.
- No. - Co nie?
Dawaj... Kurwa!
Pierdol się! Tu są płomienie!
Było, kurwa, zajebiście.
No, było super.
Czuję się, jakbym gdzieś pasował, wiesz?
Po raz pierwszy nie byłem znienawidzony.
Powinieneś tu przyjść.
Myślisz, że dostałbym się na takie studia?
Musiałbyś mieć dobre oceny.
A nie mam. Szkoły średniej nie skończyłem.
Tego chyba wymagają?
Ale nie jest za późno.
No dobra, ale i tak jestem za stary.
Wyglądam jak glina w przebraniu. Dziwak.
„Co ten facet tu robi?”
Wszyscy tu są starzy.
A ja jeszcze, kurwa, głupi. Na to czekałaś?
Nie umiem się skupić i siedzieć w spokoju.
Jestem skończonym kretynem.
Musiałbym pracować ciężej od reszty.
Wszyscy by mnie wyśmiewali.
Nie chcę tego znowu przeżywać, więc nie.
I już?
Nie będziesz się dłużej zastanawiał nad studiami?
Szliśmy ze 40 sekund. Wystarczy tego myślenia, nie?
Okej.
- To twoja droga. - W rzeczy samej.
Przejdźmy do meritum. Co zrobimy z Rayem?
- To znaczy? - Nie udawaj.
Jak mamy sprawić, by mama z nim zerwała?
Mnie on się podoba.
- Podoba? - No a co?
Mama wybierze. Nie musimy się wtrącać.
No wiem, ale powinniśmy ją chronić.
Nie może zostać z pierwszym facetem od czasu taty.
Niech popróbuje parę kutasów.
Mama nie musi „próbować kutasów”.
- Wiesz, że musi. - Jest szczęśliwa.
Chcesz, żeby uprawiała seks z setkami?
Nie... Ale w sumie tak.
Obrzydliwe.
Gdybyś wiedziała, że coś złego się dzieje,
nie chciałabyś temu zapobiec?
Jak z tym młodym Hitlerem.
Gdybyś mogła zabić go jako dziecko, zrobiłabyś to?
Dusiłabyś go, aż mu gały wyłupi?
Ray to młody Hitler?
W tej sytuacji tak. Jest młodym Hitlerem.
Pomożesz mi zabić młodego Hitlera?
Dobra, Scott, masz rację. Widzimy się jutro.
Claire!
Claire chyba się podoba na studiach, nie?
Tak. Rozkwitła tam.
Jakby mogła podbić cały świat.
Cokolwiek z nią zrobiłaś, dobrze wyszło.
I Scott miał w tym udział, nie?
A co myślisz o jego pomyśle restauracji z tatuażami?
Okropny pomysł.
Tatuowanie jest jak zabieg medyczny.
Nie chodzi się do szpitala na kolację, co nie?
Podobają mi się jego ambicje, ale on jest taki zagubiony.
Nieważne, jak bardzo staram się go podbudować, on...
Brak mu pewności siebie.
Zmierza donikąd.
Nie zadręczaj się.
Naukowcy to przebadali. Wiele zależy od genów.
Dziedziczy się po dziadkach...
Idziemy.
Jeśli ktoś nas zobaczy, albo usłyszysz syreny, cokolwiek,
napisz: „Chętny?”.
Nie mogę coś innego?
To brzmi, jakbym cię chciał przelecieć.
- Zapamiętaj. - Dobra.
- Idziemy.
- Dalej. - Chwila.
No dobra.
Powodzenia.
Kocham cię, Scott.
Kurwa.
Dzieje się.
Tak!
Nie żyjesz.
- Co się dzieje? - Co, kurwa?
- Ktoś ty? - Miało cię nie być.
O czym ty gadasz? To moja apteka.
Z kim rozmawiasz? Kto to?
Wracaj do środka.
- Wracaj! Ja się tym zajmę. - Nie każ mi wracać!
Tak. Nie. Tak.
Nie. O tak. Nie.
- Wypierdalaj stąd! - Nie chcę was skrzywdzić.
- Dość już tego, okej? - Trzeci raz!
Trzeci raz w tym roku! Wynocha!
- Co jest? Odczep się! - Nie dzisiaj!
Dziś jest dzień Alana Moskowitza!
Cóż to za śliczna dama?
Cześć, Angelino Jolie.
- Ej, zamknięte! - Gdzie klucze?
Zostawiliśmy na ladzie.
Po co zamknąłeś?
Żeby nikt tu nie wchodził, stary.
Nie pozwolę na to znowu! Nie w mojej aptece!
- To nie byliśmy my! - Kurwa!
Ja się tylko bronię!
O kurwa. Ja pierdolę!
„Chętny?”
- Co jest? - Cicho.
„Ruchasz się?”
„Czy chcesz się ruchać?”
Okej, Igorze, odbierz telefon. No dalej.
Nie, Scott, nie.
Wyciszcie telefony!
Cholera.
Cześć, Oscarze, tu Scott.
Tak się zastanawiam, czy może już nie kończysz.
Musimy mieć klucze.
A jebać!
Kurwa!
Dajesz, Igorze.
- Włamywacze są w środku! - Ręce do góry!
Tamta pani ma broń.
- Na ziemię! - Nie ruszać się!
Po co okradłeś aptekę?
Nie okradłem, okej? Stałem na czatach, jeśli chcesz wiedzieć.
Stanie na czatach to też przestępstwo. Pojebało cię?
Wszystko wina Raya, co nie? Chce mnie wyrzucić.
Spanikowałem i dokonałem złego wyboru. Ludzie się mylą!
„Złego wyboru”? To przestępstwo.
No i co? Nawet tam nie wszedłem, co nie?
Nic mi nie grozi. Niczego nie zrobiłem.
Wszystko przez Raya. Wiem, że coś knuje.
- Usuwa tatę. - Nie pozwolisz mamie na szczęście?
Jest szczęśliwa. Znaczy będzie, jak go spławię.
On coś ukrywa, co nie? Jest kanciarzem i zaraz to ujawnię.
Dlatego chciałam zostać,
bo teraz wariujesz na punkcie mamy.
Nie wariuję.
Wariactwem byłoby nicnierobienie. A ja podejmuję działania!
Zostaw mamę. Przestań się zachowywać jak ty.
Co to w ogóle znaczy?
Zepsułeś mi Halloween.
Wiesz co? Baw się i zostaw to mnie.
Nie zostawię ci. Nic nie rób.
- Zostaw. - Nic nie rób!
Cześć, Scott, co tam?
Cześć.
Przyszedłem się przywitać z dzieciakami. Są tam gdzieś?
Nie ma ich. Pojechały do babci.
A ty co tam wyrabiasz?
Próbuję otworzyć butelkę wina, ale chyba zniszczyłam korek.
- Mogę pomóc. Chcesz? - O tak.
Proszę.
- No! - Tak jest.
Czekasz na kogoś?
Nie.
Mama potrzebuje czasu dla siebie.
Czasami mamy muszą pić, gdy nie ma dzieci.
A mogę potowarzyszyć? Przydałby mi się taki czas dla siebie.
No pewnie, ale czy ty możesz już pić?
Jestem dorosły, ale wolę palić.
Pozwolisz mi zapalić?
Jasne, że tak. Wpuśćmy trochę powietrza.
- Mamy wtorek. - Naprawdę mogę?
Ray nie znosi, kiedy palę trawkę.
A ja nie znoszę Raya.
Świetnie.
Wiesz co...
masz najsłodsze, najbardziej urocze dzieciaki, jakie znam.
Nie do wiary, że są Raya.
Prawda.
I wiesz co? Odnośnie do Raya.
Nie powiem o nim przy dzieciach złego słowa...
co nie przychodzi mi łatwo, bo to pizda.
Wyobrażam sobie.
Ja nie jestem twoim dzieckiem, więc proszę bardzo.
Wyrzuć to z siebie. Powiedz o wszystkim.
Czy wiesz, że on stara się o to, by nie mieć opieki nad własnymi dziećmi?
- To tak można? - No.
- Wariactwo. - Wiem.
Kto by porzucił te dzieci?
Kto by nie chciał się z nimi zadawać?
Co za potwór nie chciałby się z nimi spotykać?
I to non stop!
Twoja córka ostatnio śpiewała.
- A co śpiewała? - Coś z musicalu Oklahoma!
Nie znoszę go, ale śpiewała zajebiście.
Taki mały aniołek.
Miałem ją za robota
przez pierwszych kilka dni.
Wiem. Jest idealna.
Jebany kutas.
Chce się z nimi widywać tylko w środę na kolacji oraz w niedzielę.
- Nie można tak wybierać. - Nie można.
Jak pakiety telewizyjne?
- Czekaj... No. - No.
Ale po co ci te dzieciaki,
skoro nie masz własnego mieszkania, tylko śpisz w remizie?
Znaczy się...
Nie do wiary.
Co to za facet, którego nie stać na mieszkanie na Staten Island?
Pierdolony nieudacznik.
Stracił nasze pieniądze na hazardzie.
Jest bezdomny, nie ma grosza przy duszy i beznadziejny z niego ojciec.
Co twoja mama w nim widzi?
Mama z nikim nie spała od 17 lat, więc poprzeczka wisi dość nisko.
Serio? No tak.
Z bólem przyznam, że jest dobry w łóżku.
No dobra. Tego akurat nie musiałem wiedzieć.
Pięknego ma kutasa.
To jego jedyna zaleta.
Ten wielki kutas zatrzymał mnie przy nim o osiem lat za długo.
Tak było.
Wiedziałem, że to twoja sprawka.
- Co jest, kurwa? - Co?
Szpiegujesz mnie? Bawisz się w Magnuma?
- Co? - Mówisz, że jestem bezdomny?
Że jestem nieudacznikiem?
O czym ty... Nie. O co chodzi?
O czym mówię? Gadasz z moją byłą?
- Tak, bo jest miła. - No to może się ożeń.
I wtedy, kurwa, zobaczysz.
Chronię mamę przed tobą. Jesteś jebanym psychopatą.
Jestem psychopatą? Byłem dla ciebie dobry!
Próbowałem ci pomóc. A ty zajmujesz się, kurwa, jaraniem.
I wciąż próbujesz zniszczyć mój związek z Margie.
Bo jesteś nieudacznikiem!
Zdegenerowanym hazardzistą po pięćdziesiątce, który stawia na Jetsów.
Nie nauczyłeś się stawiać zakładów?
Jetsi jeszcze wrócą!
Nie wrócą! Nigdy nie wrócą!
Chcę dla twojej mamy jak najlepiej!
Nieprawda! Jesteś złamasem.
A ty jebanym ćpunem! Jestem złamasem?
Tak. A ja nieudacznikiem?
Większego od ciebie nie znam!
Tak? Otaczasz się nimi.
- Może się sprawdzimy? - O tak?
Nie będzie tak, jak myślisz.
Wypierdalaj... Serio?
- Jebany dupek. - Chcesz się bić?
Uspokoisz się?
Sam cię uspokoję. O tak, kurwa!
Uspokoiłeś się? Sam tego chciałeś.
Jaja sobie robisz?
Powiem, że chciałeś mnie utopić.
W basenie ogrodowym? Masz ze dwa metry.
Mój tata skopałby ci tyłek.
Wiesz co? Znałem go.
Wiele razy się spotykaliśmy.
Był dupkiem nawet większym od ciebie.
Dobra, wystarczy, koniec.
Tego chcesz?
Dupek jebany.
Dobra, poddaj się!
Zostaw mnie! Puszczaj!
- Nie! - Puszczaj!
Boże! Co wy wyprawiacie?
- To psychopata. - Nie. Po prostu rozmawialiśmy.
- O czym? - Że on kłamie na mój temat.
To zwierzę. Wrzucił mnie do basenu.
- Niech odejdzie. - Nie. Ty idź, ale już.
Dlaczego ja? To on zaczął.
No, wynoś się. Pomyśl o pracy i własnym życiu.
- Koniec z pasożytnictwem. - Ty też. Idź.
- A co ja zrobiłem? - Podniosłeś rękę na mojego syna!
Gardzisz moją rodziną! Jak zwierzę!
Dobra, posłuchaj. Spokojnie.
Nie muszę się uspokajać! Bijesz mojego syna!
I zmyślasz kłamstwa!
Wmówiłeś mi, że jesteś dobry.
A to nieprawda. Jesteś nikczemny.
Margie, pozwól mi to wyjaśnić.
- Nie rządzisz mną. - Okej. Posłuchaj.
Nie wiesz o wszystkim.
Scott tak robi z obawy przed życiem.
Zupełnie jak Boston Red Sox, gdy wygrali World Series.
O Boże. Zamknij się. Po prostu zamknij mordę.
Zadałem mu pytanie, a on się wściekł.
Wrzuciłem go do wody, żeby zmniejszyć napięcie.
Tak zostałem nauczony. Zmniejszałem napięcie.
Czy ty się w końcu, kurwa, zamkniesz?
Gadasz jak najęty i sam nie wiesz o czym.
Bez żadnego sensu.
Jakbyś zebrał jakieś szczątki informacji z pobliża.
To bez sensu. Same fragmenty.
Bez sensu. Bezsens.
Już nie mówię.
Wytrzymałam już dość. Obaj wynoście się z tego domu.
Margie.
Kurwa. No...
I dokąd pójdziemy?
A po co mnie pytasz?
Wszystko przez ciebie, ty ciulu jebany.
Siema, stary.
Jesteś na mnie zły?
Ja? Gdzie tam. A ty na mnie?
No wiesz, nie, ale...
- Pytają o mnie? - Nie sprzedam cię, stary.
Ale w sumie co mam im powiedzieć?
Byłeś na czatach i nie czatowałeś.
Chcę cię o coś spytać.
Skoro i tak jesteś tutaj, to tak się zastanawiam,
czy może nie pozwoliłbyś mi pomieszkać trochę u ciebie?
Po to tu przyszedłeś?
- I cię zobaczyć. - Nieprawda.
Chciałeś spytać. I nie, nie możesz.
- Nie mam dokąd... - Mój dom jest straszny.
- Mama mnie wyrzuciła. - W chuja lecisz?
Wpadasz tu i pytasz, czy możesz u mnie zamieszkać?
- Nie... - Nie kochasz mnie.
Kocham cię. Przepraszam. Niepotrzebnie pytałem.
I wiesz co? Zrób coś dla mnie.
- Jasne, cokolwiek. - Karm mojego kota.
Dobra?
Przez trzy do pięciu miesięcy.
A czy mogę robić coś innego? Mam alergię.
Zajmij się Sprinklesem,
bo ja zajmuję się tobą.
- Jasne? - Oczywiście.
Musisz spędzać z nim czas.
Nie że wchodzisz, karmisz i wychodzisz.
Wejdź tam i podrap go po brzuchu.
Powiedz mu, że tęsknię, że niedługo wrócę.
Dobra.
A jak chłopaki? Co z Igorem i Richiem?
Już mówię. Richiego to nie widziałem.
A Igor? Spójrz w prawo.
Przyszła Carla.
O kurwa! No nie... Stary, ona istnieje.
- Istnieje. - O kurwa, to ona.
Ej, ale z niej laska.
Od początku mówił prawdę.
- Niech się cieszy. Super. - No.
Ej, co ty tam robisz?
Przepraszam. Myślałem, że jestem u siebie.
Wynocha z mojego ogrodu!
Wynoś się, ale już!
Cieszę się, że to zrobiliśmy. Było bardzo miło.
Ja też. Było świetnie.
No. Tęskniłam.
Tak? Ja za tobą też. Stare dobre czasy.
Tęskniłam za kumplami.
Panem Rekinem, panem Dziwnym Szkieletem.
Oni za tobą też tęsknili.
Słuchaj, mam taki mały problem.
Mógłbym u ciebie zostać na parę dni?
O czym ty mówisz?
Taka głupota. Pobiliśmy się z Rayem.
Mama nas przyłapała, zaczęła krzyczeć,
no i nas wyrzuciła, więc... Tak trochę jej odbiło.
- I dlatego tu przyszedłeś? - Nie.
Wyruchałeś mnie, bo jesteś bezdomny?
Nieprawda. Niczego złego nie zrobiłem.
No co? Muszę się gdzieś zatrzymać.
O Boże.
Stary. Ile razy przechodzimy to samo?
O co ci chodzi? Chcę po prostu...
Tylko na kilka tygodni. Nic wielkiego.
Kilka tygodni? Mówiłeś o kilku dniach.
- Albo miesięcy. - Miesięcy?
Muszę się ogarnąć. Nie wiem, co będzie.
Boże.
- Proszę. - Ej, co ty...
Nie pozwolę, żebyś mnie zdenerwował,
ale coś ci powiem.
Doprowadzasz mnie do szału.
Nie pozwolę sobie na szał, ale ty mnie do niego doprowadzasz!
Jesteś tak szalony, że wszyscy wokół czują się kurewsko szaleni.
Ktoś normalny cię spotyka,
zadaje się z tobą
i potem zostaje Jackiem Nicholsonem ze Lśnienia.
Okej, no dobra.
Muszę być zen. Muszę medytować.
Właśnie teraz medytuję.
- A ty musisz wyjść. - Co?
Masz swoje rzeczy.
- Okej. - Zachowuję spokój.
Wyjdź. Pora na ciebie.
Wynocha.
- Ale nie mam dokąd pójść. - To już nie mój problem.
Dziękuję za seks.
Było cudownie, dopóki się nie odezwałeś.
Idź już.
A może prześpię się u twojego brata?
Nie.
- Ale on ma łóżko piętrowe. - Ma 14 lat.
Dougie, mógłbym u ciebie przenocować?
Nie ma mowy, stary.
Chryste.
Kurwa.
Przepraszam, szukam Raya Bishopa.
Jest tutaj. Chodź.
Może następnym razem załóż maskę, zanim wyskoczymy z wozu.
Czekałem tam na ciebie całą minutę.
Co to ma być?
Ciągle te przytyki.
Może tak powiesz coś miłego i potem...
Dla ciebie dobre i to.
- Konstruktywna krytyka. - Śmiało.
Lepiej na mnie działają zachęty.
Zachęcam cię, żebyś zamknął mordę.
Za miękki jest na takie uwagi.
- Racja. - Je ze smutku.
Taki jest problem tego pokolenia. Nie znoszą krytyki.
Od razu się denerwują.
Nie odpowiadam za całe pokolenie, tak? Jestem facetem i mam swoje uczucia.
O Boże.
No i teraz to moja wina.
- Jesteś facetem? - Przestań już.
Ej, Ray.
Jezu Chryste.
Co ty tu robisz?
Nie mam dokąd pójść. Skończyły mi się możliwości, dlatego...
Co mnie to?
Przepraszam.
Śpij pod drzewem. Obojętne mi to.
Wiesz, co mi odebrałeś? Rozumiesz?
Robisz godzinny wywiad z moją byłą, żeby odkryć, co ze mnie za koleś?
- A myślałeś, że co ona powie? - Nie wiem.
No i jestem inwestorem, nie hazardzistą.
Nie wiem co za różnica.
Trzeba było się dowiedzieć.
Dużo palisz, ale nie jesteś głupi. Wiedziałeś, co robisz.
Ona mnie nie znosi,
więc dostałeś taką opinię.
Dlaczego nie zapytałeś o mnie chłopaków?
Nie pomyślałeś?
Masz rację. Przykro mi.
Nie. Inaczej byś tego nie zrobił.
Nie masz dachu nad głową?
Przychodzisz tu ze smutną minką i mam ci współczuć?
Jeśli nie będziesz dla mnie miły,
to mama cię znienawidzi i nigdy nie wybaczy.
- Tak chcesz to rozegrać? - To chyba niezły ruch.
Mój jedyny.
Ray.
Ej, Ray.
Raymondzie.
Ray!
Co?
Nie usnę. Nie kładę się tak wcześnie.
Poradzić ci coś? Zamknij mordę.
Śpij.
Dzięki.
Nie może usnąć.
Nie masz jakichś tabletek, ćpunie jebany?
A ja co mam robić?
To, co zawsze. Siedź i nic nie rób.
Ej, gdzie tu jest łazienka?
Jak z jedynką to tam.
Z dwójką do Dunkin’ Donuts.
Miłego dnia, stary.
Dzięki.
Jak się spało?
Jesteś synem Stana.
Odważny człowiek. To zaszczyt.
Dzięki. Zaszczyt poznać i ciebie.
Ale ja sobie nie zasłużyłem.
- Nie zasłużyłeś? - Nie.
Doceniam twoje poświęcenie.
Tym chciałem zaimponować dziewczynie.
I jak wyszło?
Słabo. Osiemnaście lat małżeństwa.
Biedna kobieta.
- Osiemnaście? - Gratulacje.
- Dzięki. - Nieźle.
Te pozostałe są maoryskie, tribale.
- Piękne dzieła. - Dzięki.
- A ten? - Maoryski.
Oznacza siłę i odwagę.
- Serio? - No.
Co ty tu jeszcze robisz?
Uwierz lub nie, ale przez tę noc nie znalazłem mieszkania, no więc...
Wierzę.
- Mam przejebane, Ray. - Owszem, masz.
Skończ darmowe śniadanie i szukaj drzwi.
Nie szkodzi. Dzieciak może zostać.
Ale musisz pracować, jasne? Dasz radę?
No tak. Czy zostałem mianowany strażakiem?
Nie. Szorujesz łazienki albo wypierdalasz.
Czy zostałeś...
Mam prośbę. Ta łazienka na dole... Korzystałem z niej.
Możesz zacząć od niej.
Świetnie.
Weź rękawiczki. Mętnie tam.
Jak czyszczę taką plamę,
to robię ruchy góra dół i lewo prawo.
- Pięknie. - No i proszę.
Wyczyść ten rozbryzg.
Widzisz? Prosta linia.
Macie dużo takiej gównianej pracy, nie?
Nie nazywamy jej tak.
To nasz dom i ma ładnie wyglądać.
Duma z pracy.
W gorącej wodzie.
Nie ciepłej, nie zimnej. Bardzo gorącej.
- Okej. - To przez pluskwy.
Co to za pluskwy?
Takie małe insekty,
które wkradną się do domu i go przejmą.
- Wiesz, jak się rozmnażają? - Nie.
Samiec pluskwy wsuwa penisa do brzucha samicy.
Samica nie ma pochwy? Ma, ale co za różnica.
On wsadza jej w brzuch.
- Skąd o tym wiesz? - Szukałem informacji.
Na drugą stronę.
I proszę. Rób tak do końca.
Bardzo dobrze.
Dobra robota.
Jak masz pluskwy, wszyscy cię opuszczają. Rodzice do mnie nie dzwonią.
Rodzeństwo nie przychodzi.
Dziewczyna odeszła. Nikogo nie ma.
A wiesz, kto zostaje?
Jak na ironię? Pluskwy.
Jeżeli zostanę szefem, mianuję cię asystentem.
- Tak? - Co tam, młody?
Jak poszedł ci test?
Trudny był. Obym miał dobry wynik.
Kurwa!
Dobrze mu idzie.
Potrafi umyć wóz.
Czeka go kariera w myjni samochodowej.
Odpuścisz kiedyś temu dzieciakowi?
Sam nie wiem, co robić.
Nic nie rób.
Pracowałeś, gdy zginął Stan?
Przecież wiesz, że tak.
Co ci przyszło do głowy, gdy o nim usłyszałeś?
Zastanawiałem się, czy miał dzieci.
Po co mam to czyścić? I tak ogień się z tym rozprawi.
Czy ludzie płonący żywcem przejmą się jebanym połyskiem wozu?
Tak tylko mówię.
Nawet nie wiem, po co go myć.
Żebyście seksownie wyglądali przy pożarze?
Polubiłem go.
Nie! Przestań!
Dobra!
Poprawię ci plecak, bo się zsuwa.
Dziwne, że to ty mnie odprowadzasz.
Dlaczego?
Bo zawsze robi to Scott.
Ja czasami też.
W sumie tak.
Czy on się zachowuje jakoś dziwnie?
Nie. Jest fajny.
Pyta, co u mnie.
I co odpowiadasz?
Że dobrze.
Nie musisz kłamać, żebym się dobrze poczuł.
Moglibyśmy z mamą być lepsi w tej całej sytuacji, no i...
Przepraszam, jeśli coś mi nie wychodzi.
A to co?
Lodowy Flash.
Scott mi narysował, ale słabo mu wyszedł.
Jego rysunki są raczej kiepskie.
Tego narysowałem ja.
A on narysował tego.
LODOWY FLASH
Dobry, nie?
A nawet bardzo.
Świetna robota.
Obiecał, że mnie nauczy.
- Nauczy cię? - No.
A on dotrzymuje obietnic.
Tak tu teraz miło. Uwielbiam te kolory.
Uwielbiam tu wszystko.
- Cześć. - Cześć, Scott.
Co jest? Dlaczego wszystko wygląda inaczej?
Fajnie, co? Podoba ci się?
Różowy fotel?
- Mieliśmy przemeblowanie. - A zasłony?
No i jeszcze kwiaty.
- No. - Twoja mama ma świetny gust.
- No. - A gdzie mieszkasz?
W remizie z Rayem.
Cieszę się, że nie wylądowałeś na ulicy.
Przecież mówiłam ci.
Kiedy jest się gotowym... Piękna zieleń.
Wiele się uczę i dogaduję coraz lepiej z chłopakami.
Więc tak to jest. Zmusili mnie do sprzątania.
Myję różne rzeczy i w ogóle pracuję w remizie.
Zrozumiałem już, co miałaś na myśli, kiedy mnie wyrzuciłaś.
Chyba już się ogarnąłem i jestem gotowy wrócić, więc...
Okej, czyli myślisz, że już wiesz, czym jest ciężka praca?
Tak bym nie powiedział, ale mam już pewien ogląd.
Wymyłeś podłogę, ugotowałeś coś i raz posprzątałeś łazienkę.
Scott, a ramię cię nie boli po tej ciężkiej pracy?
Śmiejesz się ze mnie. Ale dlaczego?
Naprawdę ciężko pracowałem. Spytaj Raya.
On chce wrócić.
Ssij pałę, Joy.
Possałam już rano i mam dość.
- Gdzie kapliczka taty? - Psujesz klimat.
Gdzie jest kapliczka taty?
Nie ma jego rzeczy. Moich też.
- Co jest? - Kochanie.
Bardzo przepraszam. Za ten podniesiony głos i za śmiech.
- Pogadamy w cztery oczy? - Na zewnątrz.
- Chwileczkę. - Przepraszam.
- Wybacz. - Nie szkodzi, Joy.
Porozmawiajmy...
- Na zewnątrz. - Przejdźmy do rzeczy.
No nie, ale jesteś!
Alarm. Wóz i załoga jadą.
Rejon 118. Duża ilość dymu wydobywa się z dachu.
Ej, Scott, może chcesz jechać?
A mogę?
Jasne, wskakuj.
Wskakuj.
Słuchajcie, mamy dużo zgłoszeń w rejonie.
Pożar przed nami. Zakładać stroje!
Załoga 57 do Staten Island.
Mów, Załoga 57.
Mamy drugie wezwanie. Rejon 118.
Pożar na parterze i pierwszym piętrze pięciopiętrowego budynku.
149 do 149. Kierowca może zaczynać.
Kierowca 149 do bazy. Włączcie hydrant.
Dobra, Zakładać stroje.
Przyjąłem.
Załoga 57 do kierowcy.
George, otwórz z drabiny okno na drugim piętrze,
a potem dawaj drabinę na dach.
149 do 149.
Kierowca, puszczaj wodę.
Gotowi? Otwieram drzwi.
Woda płynie, 49.
Dalej, wal!
- Wszystko gra. - Na pewno?
Nic im nie będzie. Dadzą radę.
No tak, wiem.
Wygląda kiepsko, ale wiedzą, co robią.
Załoga 57, Kierowca 57.
Okno na drugim piętrze gotowe. Zabieram drabinę na dach.
Drugie piętro z 57 do 57. Mam tu rannego.
Zabieram go schodami.
Przyjąłem, Ray.
Dach z 57 do 57.
Kierowca ze 149 do 149.
- Jak ciśnienie wody? - W porządku.
Do 57, tu 579. Mieszkania z parteru puste.
Przyjąłem, kapitanie.
Każdy się denerwuje przy pierwszym pożarze.
Jako praktykant tak się bałem,
że wszędzie łaziłem za kapitanem. Trzymałem się go.
Nie odstępowałem go na krok w obawie o życie.
Każdy trochę się boi.
Jesteśmy tylko ludźmi.
Wiesz? Jeśli się nie boisz, to coś z tobą nie tak.
No i, tak przy okazji, twój tata nigdy się nie bał.
Tak? Skąd wiesz?
Lata temu pracowaliśmy w jednej remizie przez jakieś pół roku.
Pracowałeś z tatą pół roku i mówisz dopiero teraz?
No wiesz, nie chciałem, żebyś się czuł niezręcznie.
Żeby cię nie urazić, bo zdajesz się miękki.
Nie, no, proszę. Jaki on był?
Trochę jak ty.
Można by pomyśleć, że jego mama ćpała w ciąży.
Ale był dobrym człowiekiem. Wspaniałym.
Słyszałem, że był, kurwa, przezabawny.
Wszystko mu uchodziło na sucho, bo tak bardzo był lubiany.
Co takiego? Co uchodziło mu na sucho?
Raz jechaliśmy autostradą West Side po całej nocy.
- Znasz to. - Dobra historia.
A on, wiesz... Wystawał przez szyberdach.
Jakby siedział na dachu. Nie mogliśmy go wciągnąć.
No to przyśpieszaliśmy i hamowaliśmy.
A jak dojechaliśmy do mostu, to wypadł na przednią szybę.
- No i on... - Co?
Trzyma się, przeklina,
przykleja twarz do szyby.
Krzyczy: „Skurwysyny!”.
Odjebał w stylu Toma Cruise’a.
No i...
Dojeżdżamy do Brooklynu i niespodzianka, gliny.
Czekali na nas.
O kurwa.
Myślę: „Kurwa, przejebane”.
Stan schodzi z samochodu i do gliny.
Myślę wtedy: „Kurwa, przywali temu glinie”.
A on podchodzi, łapie go za twarz
i całuje prosto w usta.
Chodzili razem do szkoły średniej. Kurwa, koledzy z klasy.
Tylko Stanowi mogło takie coś ujść na sucho.
Plotka głosi, że kokę załatwiły mu gliny.
Ale nie ten glina. Inny, z Manhattanu.
Nie! Koka? Że co?
Chłopaki, to jego tata.
- No i? - Wielka mi tajemnica.
Nie droczcie się ze mną. Proszę was. Zrozumcie mnie.
Mama ciągle mi opowiada, jaki to z niego anioł i w ogóle.
Chcę posłuchać o koce.
- Wersja dla dzieci. - Nie, ta prawdziwa.
Jestem pod wielką presją, myśląc, że on był ideałem.
- Dobra, chuj z tym. - Naćpaliśmy się.
- Ładnie. - Wszyscy. Tak było.
Ale czasy były inne. Wszyscy brali.
Ten tutaj był ćpunem. To ty.
Cztery lata temu przestałem.
- Jak myślisz, dlaczego jest chudy? - Mam dobry metabolizm.
Powinni mu wybić monetę w Boliwii.
Ale zabawa zabawą.
Bo kiedy był w pracy, to zajmował się tylko nią.
Właśnie takiego kompana chciałeś mieć, gdy szedłeś w ogień.
Gdyby stworzyć idealnego strażaka od podstaw...
to on byłby, no wiesz...
- Prototypem. - Właśnie.
Od stóp do głów.
Strażak. Rozumiesz?
- Najodważniejszy. - No.
Myślałem o tym, co powiedziałeś na meczu
o strażakach, że nie powinni mieć dzieci.
Posłuchaj mnie.
Twój tata nie tylko umarł, ratując tę dwójkę tamtej nocy.
Takie coś to robił często.
Czasami nie czekał na nikogo.
Wchodził do pomieszczenia, a my myśleliśmy: „Co on wyrabia?”.
Bo jak tylko usłyszał, że ktoś tam jest, to wchodził.
Dlatego...
Taki już był. Ten typ tak ma.
Nie mógł tak nie robić.
Rozumiesz?
Dzięki, że mi powiedziałeś.
Świetnie.
Dostałbym w mordę, gdyby usłyszał, że tak o nim mówię,
ale on był bohaterem.
Potrzeba nam bohaterów.
Pozwólmy im mieć rodziny, dobra?
Choć rozumiem, że przez to ludzie będą cierpieć.
I przykro mi.
Mnie przykro, że byłem gnojem.
Każdy medal ma dwie strony.
Dzięki, że to powiedziałeś. Dzięki, że tu jestem.
Nie gadajmy już jak Oprah Winfrey.
- Za Stana. - No, za Stana.
Za Stana.
Hej
No dalej, spróbuj
Nic nie trwa wiecznie
Musi być Coś lepszego
Gdzieś pośrodku
Ale ja z Kopciuszkiem
Wszystko ogarniemy
Dojedziemy do domu
Z jednym reflektorem
Głowa mi pęka.
Dlatego nie piję, tylko palę trawkę.
No to co zamierzasz?
Z czym?
Z twoim życiem.
Musisz mieć jakieś hobby.
No tak, z tymi tatuażami.
Uwielbiam to.
Robiłeś coś w tym kierunku?
Bardzo dużo trzeba ćwiczyć, no...
A żaden kumpel już nie chce tatuażu...
To może zrobisz mnie?
Ale że co?
Nie mam żadnych tatuaży. Jestem czystą kartką.
Zrób mi na plecach. Poćwiczysz sobie.
Mówisz tak, bo jesteś pijany?
A nie każdy jest pijany, jak robi pierwszy tatuaż?
Masz rację, Ray.
Chodzi o plecy, więc chuj z tym, i tak ich nie widzę.
Poza tym powiem ci coś.
Widziałem ten rysunek, który dałeś Haroldowi.
Robi niezłe wrażenie.
Jesteś w tym coraz lepszy.
Dużo ćwiczę.
No.
Jak ze wszystkim. Ćwiczy się i człowiek jest coraz lepszy.
Chciałbym, żeby ci się powiodło.
Wierzę w ciebie.
Dzięki, stary.
Z pewnością mnie kochasz.
Ja też cię kocham.
- Doceniam, ale nie jestem gotowy... - Nie powiesz?
Nie jestem gotowy powiedzieć.
Musisz powiedzieć. A jak jutro umrę?
Będę takim gościem, który rzuci: „Nigdy mu tego nie powiedziałem...”.
Chętnie wytatuuję ci plecy.
Dobra, super.
Ale umówmy się. Żadnych jednorożców i tęczy, jasne?
Bez gówna, które dziewczynki kolorują.
- Okej. - Bez części ciała. Bez nagości.
- Okej. - Chińskich liter.
No dobra.
Chcę przeczytać, co tam namalujesz.
Nie chcę zamówienia na kurczaka po chińsku.
No dobra.
- Zaczynamy. Gotowy? - Do dzieła. Im szybciej, tym lepiej.
Doceniam to. Naprawdę bardzo miło z twojej strony.
- Jasne. - Dobrze.
Kurwa.
Po co ty je sobie robisz?
Jak przechodzę przez coś w życiu, to robię sobie tatuaż.
Odpręża mnie to i uspokaja. Pozwala mi przemyśleć sprawy.
- To cię odpręża? - No.
Nie wolałbyś się zapisać na jogę? Albo pomedytować?
A może oddałbyś krew? Tam też są igły.
Fajny tatuaż. Ma asy.
Patrzysz mi się w karty, gnoju?
Co? Nie, ja mówię o tatuażu.
- Co robisz? - A co?
Pierwsza dobra ręka dzisiaj i oszukujesz?
- On mówił o tatuażu. - Najgorszy kłamca na świecie.
Ile to sześć razy cztery?
Dwadzieścia cztery.
Dwadzieścia cztery, tak jest.
A siedem razy pięć?
- Trzydzieści pięć. - Dobrze. Jesteś taki mądry.
Próbuję odgadnąć rysunek po ruchu dłoni.
Tylko nic dziwnego, bo cię zabiję.
- Nic dziwnego. - Okej.
- Nie wygląda dziwnie, co? - Nie.
Dobrze. Bo inaczej go zamorduję.
Wygląda wspaniale.
Czy to ma... aż tak boleć?
Wbijam ci igłę w plecy, więc tak.
Ale myślałem, że mam więcej tłuszczu na plecach.
A ja mogę tatuaż?
- Nie. - Jasne.
- No dobra. - Nie, nigdy.
Nie psuj ideału.
Wszyscy jadą. Oba zespoły są pierwsze.
Alarm telefoniczny. Rejon 343.
Carpenter Avenue 18, między Rockland i Franklin.
Dym wydobywa się z okna na piętrze domu.
- Przepraszam. - No?
Cześć, jak leci?
Co tam?
Potrzebna mi pomoc.
Jasne, już... Boże!
Nie przejmuj się tym. Wszystko pod kontrolą.
Potrzebuję tylko drobnej pomocy.
Muszę się tym zająć.
Co się stało? Postrzelili cię? Dźgnęli?
To nic takiego. E-papieros wybuchł mi w kieszeni.
Nie rozciągnąłem się przed jogą. Grałem w tenisa. Potknąłem się.
- To co w końcu? - Co mam powiedzieć?
Nic takiego.
Potrzebna mi drobna pomoc, ale tylko od ciebie.
Dzwonię po karetkę. Bo nie wiem, co robić.
Nie, słuchaj, żadnej policji. Nie dzisiaj.
- Jak to? - Nie.
Rząd nie musi się mieszać do tej sytuacji.
Sami sobie poradzimy.
Jestem na haju, nie pomogę ci.
Ja też jestem na haju.
No to wiesz, jak się czuję.
Co mam zrobić?
Spójrz.
Potrzebuję jakiejś piany.
- Kurwa! - Masz szwy?
Masz jakąś igłę, żeby trochę poszyć?
Co się stało?
Nieporozumienie. Kłótnia.
Ale już to obgadaliśmy.
Jak to kumple.
Jedziemy do szpitala albo umrzesz.
Nie umrę.
- Umrzesz. - Umrę?
Jestem pewien, że umrzesz, jeśli nie pojedziemy do szpitala.
- Są tu wykrywacze metalu? - Nie wiem. A co?
Nie martw się. Później ci powiem.
Kurwa.
- Kurwa mać. Boże. - Wytrzymasz.
Potrzebna pomoc!
On krwawi! Stracił mnóstwo krwi!
- Potrzebne mi nosze! - Dziękuję.
- Naciskaj ranę. - Dziękuję.
Tego gościa postrzelili albo dźgnęli.
On sam nie wie.
Postrzelono pana? Albo dźgnięto?
Nie. Wpadłem w kolczasty krzew.
Okej. Niech wypełni kartę.
Lekarz zawoła, gdy będzie wolny.
Wymienisz się ze mną tożsamością?
- Co? Nie. - Wystarczy twoje prawo jazdy.
- Wyglądamy zupełnie inaczej. - Nikt się nie dowie. Zaufaj mi.
Krwawię i czuję, jakby mi się srać chciało.
Jezu Chryste.
Jestem synem Margie. Zna pani...
Nie wiem, o kogo chodzi. Jestem tu na zastępstwie.
- Okej. Wiem. - Ból ciągle wraca.
Powiedz chujowi, mojemu ojcu, że go nie znoszę
i jednocześnie go kocham, i że mu wybaczam.
Nie muszę tego robić, bo przeżyjesz.
Siostrze powiedz, że wiem, że jest moją mamą.
Śpieszyłem się, jak mogłem.
Musimy mu pomóc. On się wykrwawi.
To glina? Wygląda jak glina.
Przepraszam. Ray Bishop, strażak z Załogi 57.
Musimy mu pomóc. Trzeba się pośpieszyć.
- Za mną. - Okej.
Chodźmy. Właśnie tak.
Dobra.
Rana brzucha!
Właśnie tak.
Gdzie?
Dajcie go do dwójki.
Do dwójki.
- Sprawdźmy parametry. - Już dobrze.
- Musimy zdjąć koszulę. - Mów w razie zabiegu.
- Cholera. - Już dobrze.
- Spokojnie. - Do szóstki.
Już lepiej? Będzie dobrze.
- To twój kolega? - Nie, tylko mu pomagam.
Przyprowadził go.
Facet przyszedł do remizy, gdy byliśmy na wezwaniu.
Jesteście we krwi. Ubrania dajcie tam.
Tutaj.
Tam je zostawcie. A to co?
Co to?
Twój syn na mnie ćwiczył.
I jak? Zobaczę dopiero jak skończy.
No pokaż.
PODŁY STARZEC
Pozwolił mi na cokolwiek, więc...
Jezu Chryste.
Nic głupiego nie namalował, co?
Rysował bez końca.
Nie.
Oczy mi nigdy nie wychodzą, bo zawsze są za ciemne, ale...
Piękne.
Jestem dumna.
- Naprawdę potrafisz. - Dzięki.
Nie ma tam żadnych chińskich znaków, co?
Nie. Przecież mi zabroniłeś.
Słucham się ciebie.
Dziękuję, że mu pozwoliłeś, Ray.
Ja tylko siedziałem. Całą pracę wykonał on.
Lubisz kłuć w kręgosłup, co?
Dzielnie wytrzymałeś.
Siedziałem, krzywiąc się.
O Boże. Może przynajmniej zasłonimy?
- Moi chłopcy. - Ludzie tu umierają.
- Moi chłopcy. - No nie.
Nie chcę go przytulać bez koszuli.
- Wytrzymasz. - Ale jesteś gładki.
Jak wydra.
Wystarczy już tego, proszę.
Koniec? Proszę.
Najpierw pójdziesz do Lorda i Lady Starków...
Byłem ostatnio z Rayem i chłopakami w barze.
Opowiadali mi dużo o tacie.
Nigdy wcześniej tego nie słyszałem. O kokainie, o tym, jaki był zabawny.
- No. - Co nie?
No.
Bo był zabawny.
No.
Odbijało mu i nie potrafił nad sobą zapanować.
- Rozumiesz? - Nie możesz.
- Dlaczego mi nie mówiłaś? - Nie wiem.
Chciałam, żebyś miał dobre wspomnienia, które to zrekompensują.
Nie wiedziałam, co mówić.
Co miałam powiedzieć? „Tata uwielbiał oglądać z tobą bajki,
bo ciągle był na haju”?
No.
Dla mnie to dobry tata.
Ale wiesz co? Rozumiem.
Wiedząc, że miał swoje wady i... problemy,
jak wszyscy, czuję się lepiej.
Dzięki temu czuję, że był człowiekiem.
Był wspaniały.
Był złożonym człowiekiem.
Miał naprawdę wielkie serce.
Jak Ray?
Chyba tak. Jak Ray.
No.
Można powiedzieć, że masz swój typ.
No.
Mam swój typ.
Niewiele o tym rozmawiamy, wiem, ale...
Tęsknię za tatą.
Bardzo.
No.
Ja też.
No i...
Przepraszam, że sprawiałem ci tak wiele trudności.
Będę...
Postaram się ogarnąć.
Choć to trudne.
Chyba już zawsze będzie trudne.
Polubiłem Raya, ale musi zgolić wąsy, no bez przesady.
Ludzie myślą, że mnie porwał.
Tak na nas patrzą w sklepie.
Ludzie patrzą, jakby pytali: „Nic ci nie jest?”.
A ja: „Nie, to chłopak mamy”.
- Powodzenia. - Dzięki za podwózkę.
Jasne. Uwierz w siebie, dobra?
- No. - Do dzieła.
Ej.
Kelsey. Cześć.
Cześć. Co u ciebie?
- Co ty tu robisz? - Chciałem z tobą porozmawiać.
Mam dzisiaj egzamin służby cywilnej.
Pamiętam. Dlatego chciałem...
- Muszę iść. - Mogę z tobą?
Co? Dlaczego?
Żeby cię wspierać. Chcę być przy tobie.
Nie mogę ci zabronić.
No to świetnie. Ładne włosy.
Dzięki.
PROM STATEN ISLAND
Pewnie chcesz pogadać o związku
i w ogóle, ale ja nie mogę.
Muszę się skupić i powtórzyć, żeby nie zawalić.
Okej.
Mogę ci pomóc, jeśli chcesz.
Ty nie chcesz mi pomóc.
Chcę i to bardzo.
Okej, przepytasz mnie z tego?
No. Z tego?
- Dobra. - Okej.
Zaczynamy.
„Amy musi ukończyć w pracy trzy zadania.
Przewiduje, że pierwsze dwa zajmą jej po 45 minut,
a trzecie dwie godziny i dziesięć minut.
Jeśli poprawnie przewiduje,
ile czasu zajmą jej wszystkie zadania?”
Trzy godziny i 40 minut.
Zgadywałaś, czy znałaś odpowiedź?
To po prostu dobra odpowiedź.
Niesamowite.
Nic niezwykłego.
- Nieprawda. - Wyluzuj.
To sama matematyka? Nic o mieście?
Trzeba udowodnić, że nie jest się kretynem.
Dopiero wtedy można pracować dla miasta.
Czyli mnie nigdy nie zatrudnią.
Proszę państwa o uwagę.
Prom wkrótce dobije do brzegu.
Kocham cię.
I to bardzo. Od zawsze, no i...
Dlatego jestem taki dziwny.
Bo nie wiem, jak to pokazać.
- Pytać dalej? - No.
Dobra. „Z 250 osób,
które pracują w szpitalu, 16% to pracownicy biurowi.
Ilu nimi...”
Dziękujemy za podróż promem Staten Island.
Nie pamiętam, gdzie byłem.
„Z 250 osób, które pracują w szpitalu,
16% to pracownicy biurowi.
Ilu nimi nie jest?”
Pokazujesz mi odpowiedź.
Zaczekasz, aż napiszę,
a potem razem wrócimy na Staten Island?
No pewnie. Długo ci to zajmie?
Trzy i pół godziny.
Dobra.
- Serio? - Wymyślę coś.
Okej.
Dobra. Super. Powodzenia.
Zrób coś związanego z kulturą. Poszerz swoje horyzonty.
Jasne. Powodzenia. Baw się dobrze.
Boże, ale się stresuję!
No i się boję.
PAMIĘCI SCOTTA DAVIDSONA
Napisy: Cezary Kucharski