Wezmę to. Dziękuję.
Tam, gdzie dorastałem, w Cedar Grove w Luizjanie,
nie grało się w tenisa. Byliśmy zbyt zajęci uciekaniem przed Klanem.
Ale już tak mam, że jeśli coś mnie interesuje, rozpracowuję temat.
Jak to działa, jak robią to najlepsi na świecie.
I właśnie tak zrobiłem z tenisem, z dziewczynkami.
Patrząc na najlepiej serwujących, Samprasa, Lendla, Connorsa,
zobaczycie, że składają nadgarstek jak do plaśnięcia, przybicia piątki.
Tego potrzebujecie, gdy uderzacie.
Tego „prztyk”.
Potrzebny nam tylko klub... do treningów, szkolenia. Tego, co niezbędne.
Żeby dziewczyny, z cudownych dzieci, stały się zawodowcami.
Napisałem 78-stronicowy plan ich kariery,
zanim się urodziły.
Był 1977 rok, oglądałem mecz tenisowy.
A ta dziewczyna, Virginia Ruzici,
dostała 40 000 dolarów za cztery dni pracy.
Ja zarabiałem tylko 52 000 dolarów przez cały rok.
I pojąłem, że wybrałem złą branżę.
W domu powiedziałem żonie, „Musimy zrobić jeszcze dwójkę dzieci”.
Tamtego wieczoru napisałem plan. Jeden dla Venus, drugi dla Sereny.
- Dobrze. Podejdź trochę. - Dotyczył tenisa.
Ich edukacji, języków obcych, wszystkiego.
- A według tego planu... - Skróć.
...już czas, żeby pomógł pan nam zrobić z nich mistrzynie.
Wiem, co pan sobie myśli.
„Ta rodzina jest z getta. Jak oni mi zapłacą?”.
Spokojna głowa. Nie chcemy pana oskubać.
Zrobimy z pana bogacza.
Nie myślał pan o koszykówce?
Życzę powodzenia.
Popełnia pan błąd, ale ma pan do tego prawo.
- W porządku. - Jasne.
- Te spodnie wyglądają na drogie. - Bo są.
Gdybym brał dolca od każdego rodzica,
który mówił, że jego dziecko będzie numerem jeden,
byłbym bogatym człowiekiem.
- Pan już wygląda na bogatego. - Co zrobić.
Musisz trochę wysunąć nogę.
Masz zbyt zamkniętą pozycję.
Serena, te książki są większe od ciebie.
Wcale nie, dam radę. Wezmę więcej niż ty.
- I padniesz z wysiłku? - Zakład?
Serena!
Książka telefoniczna!
Książka telefoniczna.
- Książka telefoniczna! - Dziewczyny.
Cześć.
- Wygrałam. - Oszukujesz.
- Serwus, pani Strickland. - Dziękuję.
Powiedzcie ojcu, żeby was tak nie zamęczał.
Widziałam, jak trenujecie w deszczu. Facet ma fioła.
Dziewczyny. Wracajcie już do domu.
Powiedzcie siostrom, że zaraz wychodzimy.
Dostarczymy resztę książek potem.
Mówię ostatni raz, nie gadaj z moimi dziećmi.
Przepraszam. Weszły na mój trawnik.
I ktoś musi, skoro każesz im tak harować.
Będą ciężko pracować, żeby nie skończyć na tych ulicach.
Działam w branży wychowywania mistrzyń.
Niedługo wydam o tym książkę.
Może dam egzemplarz twojej córce.
- Przypomnisz, na którym rogu pracuje? - Wypad z mojej posesji.
- Zostaw ją. - Wara od moich dzieci.
Mądrala w obcisłych szortach. Kup se większe!
Ona tylko cię prowokuje.
- Muszę iść do pracy. - Jasne.
Ty mnie prowokujesz w tych pielęgniarskich butkach.
- Kocham te butki. - Weź dziewczyny na trening.
- Dobrze. Miłego dnia. - Wzajemnie.
Mam pracę domową.
Chcecie być mocne, ruszajcie biodrami.
Pa, mamo.
- Tunde, ty kujonko. - Przestań.
Odrabiasz lekcje w sobotę?
Bo chciałabym dostać A. Kiedy masz B plus, warto próbować.
Gdzie dziś trenujemy, tato?
- Tak, gdzie dziś trenujemy? - W klubie.
Serena, przestań mówić to samo, co Venus.
Oby znów nie zwinęli nam piłek.
Pewnie ty im kazałaś, żebyśmy nie musiały ćwiczyć.
Mamy całą furgonetkę piłek.
I nie przejmujcie się tym, co robią inni ludzie.
Tylko tym, co wy robicie.
Naszym celem jest doskonałość, tym się przejmujcie.
Rozumiecie to?
- Tak, tatusiu, rozumiemy. - To dobrze.
- Pozdrówcie ludzi, którzy odeszli. - Cześć, ludzie, którzy odeszli.
Czuję się jak w kościele.
- Kto jest gotowy do pracy? - My jesteśmy gotowe do pracy!
- Powtórzcie? - Jesteśmy gotowe.
Bardzo dobrze. Właśnie to chciałem usłyszeć.
Biegajcie na palcach. Za bardzo hałasujecie.
Królu Richardzie, ty nigdy nie odpoczywasz, co?
Kto tylko marzy, temu nic się nie przydarzy.
JESTEŚ ZWYCIĘZCĄ!
Gotowa na wywrotkę? Bo cię wywrócę.
ZAWALAJĄC PLANOWANIE, PLANUJESZ NAWALIĆ
O nie, uważajcie.
O to chodzi.
Nadgarstek jak do plaśnięcia. Z „prztyk” na końcu.
Wyślij ją w niebo. Niech przeleci nad ogrodzeniem.
Fajnie. Tak, o to chodzi.
Tak trzymaj!
Pierwsze ćwiczenie. Dolar dla tej, która trafi.
Tak, jest siła.
Tak, o to chodzi. Właśnie tak.
Tak! Strzeż się, Martina.
Rusz no tą rakietą.
Prawie, Venus Williams!
Forhend.
Trzymaj pozycję otwartą, albo tam przyjdę i cię połaskoczę.
Bardzo dobrze. Dawaj, dawaj. O to chodzi!
Nie czekaj na piłkę, rusz się do niej. Tak.
Dobra głębokość.
Zmień na bekhend.
Po co te nerwy. To twój mecz.
Poślij ją do tej zbieraczki bawełny.
Prosto w niebo.
Tak, Venus Williams. Chodź tutaj.
To był bardzo dobry dzień. Świetnie się spisałyście.
Venus Williams, kto jest twoim najlepszym kumplem?
Ty, tatusiu.
Sereno Williams, a twoim?
- Venus. Potem ty, po Venus. - Niewiarygodne.
Dajcie tacie buziaka.
Dziękuję. W porządku.
Teraz pozbierajcie piłki i resztę rzeczy.
Jak leci? Jak masz na imię, mamuśka?
Nie musisz się tak zachowywać, słonko. Chcemy tylko pogadać.
Tunde!
Pozbieraj rzeczy, weź siostry i do busa.
Yetunde, tak masz na imię?
Hej, ziomo mówi, że chce zagadać, Tunde,
nie bądź taka, niunia.
Uczy się. Dokąd idzie?
Nie upuść plecaczka, maleńka.
Cały czas nawija takie pierdy.
O, Tunde!
Tunde, twój ziomo wciąż tu jest.
To musi być miłość...
Co on robi?
Czarnuch wygląda, jakby spękał, albo co...
Młody człowieku, prosiłem cię kilka razy.
Młody człowieku?
Ta dziewczyna ma tylko 16 lat. Przyszła tu pracować.
Po prostu daj jej spokój. Zostaw ją.
- Gadam z kim chcę, ziomo. - Typu się wkurzył, czarnuchu.
Zostaw te dziewczyny w spokoju.
Wyluzuj, ziomuś. Daj spokój dziadowi-czarnuchowi.
Co, myślisz, że jesteś od nas lepszy, ziomuś?
Hej, ziomuś, posłuchaj, co do ciebie mówię.
Daj spokój!
To jak, ziomuś, chcesz mi coś powiedzieć?
Wszystko już powiedziałem. Zajmij się swoimi sprawami.
Nie jest tobą zainteresowana.
Teraz mamy wspólną sprawę, dziwko.
Oż kurde! Wyluzuj, Roc!
Widzisz teraz tatuśka, Tunde?
Odpuść, gościu. To tylko stary czarnuch.
To twój ziomal, brachu? Co go tak bronisz?
- Odpuść. - Nie ruszaj starego dupska z domu.
Podkręćcie muzę!
Przyjdzie ci taki i odwala manianę.
- Przyłazi tu i pieprzy głupoty. - A my co, jakieś wstrętne czarnuchy?
Tatusiu, nic ci nie jest?
Kiedy byłem w waszym wieku, codziennie musiałem walczyć.
Jeśli nie Ku Klux Klan, albo policja, albo...
białe chłopaki z sąsiedniego miasta,
to ktoś zawsze chciał mnie za coś stłuc.
A ja nie miałem taty, który stanąłby im na drodze.
Ten świat nigdy nie szanował Richarda Williamsa.
Ale was będą szanować.
Będą szanować was wszystkie.
Ktoś powinien wezwać na ciebie gliny.
Tatusiu, co się dzieje?
- Nic, Junior. Idź do domu. - Dobra.
- Cześć, mamo. - Cześć, kolacja gotowa.
- Jak tam trening? - Dobrze.
Tatę znowu pobili.
- Pracowałaś nad serwem? - Tak.
Tunde, przynieś talerze.
Jeśli zjemy szybko, może będzie czas na konkurs talentów.
Czekaj, ja pierwsza. Już wiem, co zaśpiewam.
Niech zgadnę...
Przestańcie! Co was tak śmieszy? To świetny kawałek.
- Posuńcie się. - Tak, pszepani.
Dajcie spokój Serenie.
- Masz, rozdziel to. - Dzięki, mamo.
Wy zmywacie.
Co się stało?
Ten sam chłopak, przystawiał się do Tunde.
- Daj to. - Dziękuję.
No dobra. Muszę iść do pracy.
Dziewczynki, macie pół godziny. Kończyć lekcje i do łóżek.
- Wy zmywacie. - Dotarło? Tak jest.
Coś się musi zmienić.
- Co masz na myśli? - Nie wytrzymamy tego tempa.
Ja cały dzień w szpitalu, ty całą noc w pracy.
Przez resztę czasu trenujesz. Spójrz na swoją twarz.
Już o tym zapomniałem.
Musimy trzymać się planu. W pokoju obok mamy mistrzynie.
Richard, odwaliliśmy z nimi kawał dobrej roboty.
Są doskonałe.
Ale tak nie trafią na Wimbledon.
Nie, pykając z nami na tych obskurnych kortach.
Potrzebują lepszych nawierzchni. Lepszego wszystkiego.
Zamiast grać z tobą, z tymi twoimi poharatanymi stopami.
Moim stopom nic nie dolega. Jasne?
No dobra, w sumie dziś trochę mi dokuczały.
O rany.
Richard, ty żartujesz. Ja mówię serio.
Mówię serio.
- Masz rację. - Wiem, że mam rację.
Tak.
Żebyś dzisiaj widziała Venus.
Jakby coś przeskoczyło jej w głowie. Jest w pełni gotowa.
- Tak, jest. - Gotowa na następny etap.
Jest gotowa.
Musisz mi zaufać. Dobrze?
W porządku.
Postaram się o jakąś pomoc.
Venus i Serena zatrzęsą tym światem.
I będą musiały, bo jako piosenkarki nic nie zwojują.
Oj, nie zwojują...
Och, Serena.
Muszę iść do pracy. W porządku?
To chciałam usłyszeć.
Zatrzęsiemy tym światem.
- Obręcz do kosza? - Taniec? Dziura?
Balet?
Pierścień? Obręcz... do kosza?
- Dziesiąta. Do łóżek. - Co to było?
- No co? - Saturn.
Dobrze. Wpisy do dzienników są? Plany na jutro zrobione?
Tak, tatusiu.
Dobrze. Trzeba mieć plan na każdy dzień, bo inaczej?
Zawalając planowanie, planujesz nawalić.
- Otóż to. A my nie nawalamy, prawda? - Tak.
Dobrze, zawsze na szczycie.
No już, Meka. Wskakuj.
Pewnego dnia, już niedługo,
ktoś wręczy wam, dziewczyny, czek na milion dolarów.
A wy kupicie sobie tyle łóżek, ile zechcecie.
- Jeden czek? Serio? - Może nawet kilka.
Ale nie będziemy wiecznie tak żyć, jasne?
- Jasne. - W porządku.
Teraz śpijcie, dziewczynki.
Dobranoc, tatusiu.
AGENCJA OCHRONY SAMSON
ŚWIAT TENISA SEKRETY ROZGRYWKI
Człowiek, który zrobił z tenisa zabawę.
„Pięćdziesiąt procent graczy, którzy dziś grali, przegrało.
To ogromna liczba. Śmiej się i wygrywaj”.
Jak zauważyłeś, Vic, są w świetnej formie.
I, jak widzisz, ich serwis wygląda bardzo dobrze... mam nadzieję.
Podnieś rękę, Serena.
Venus Williams.
Mamy twoją kasetę, „Tenis naszą drogą” i oglądaliśmy ją.
Jednak, według kasety, można stać się dobrym do piątku.
Wyobraź sobie, Vic, że my staliśmy się dobrzy do wtorku.
Tak dobra jest twoja kaseta.
Dziewczyny potrzebują trenera i uważamy, że nadajesz się idealnie.
Więc wrzuć na luz, nie irytuj się
i skorzystaj z szansy, by zobaczyć naprawdę dobre tenisistki.
To wszystko.
Zgaduję, że nagrałeś to sam?
Owszem. Tak.
Kiedy dziewczynki były mniejsze, kupiłem kamerę.
Filmowałem się w lustrze, zadając pytania i różne takie.
Kiedy podrosły, zacząłem to robić z nimi.
Nazwałem to „treningiem medialnym”.
No proszę. To bardzo... profesjonalne.
O tak, jestem biznesmenem, Vic.
Umowa, o którą prosisz. Do tego wszystko za darmo, Richard...
Nikt się tego nie podejmie.
Tenis jest grą techniczną. Zapewne jedną z najbardziej technicznych.
I jeśli nie dorastałeś z tą grą...
To jak z grą na skrzypcach.
Robi się to codziennie całymi godzinami.
Rok po roku kosztownych porad eksperckich,
tylko, żeby nauczyć się je trzymać.
A nawet wtedy... nawet dla rodzin z nieograniczonymi środkami finansowymi,
szanse osiągnięcia tego rodzaju...
mistrzostwa i sukcesu, o których mówisz,
nawet przy jednym dziecku, nie mówiąc o dwojgu, to...
To jak kazać komuś uwierzyć, że dwójka nowych Mozartów
mieszka pod twoim dachem, wiesz?
To bardzo, ale to bardzo mało prawdopodobne.
Przykro mi, to tylko... moja szczera opinia.
Tak.
- Jasne. - Może udowodnisz, że się mylę.
Tatusiu?
Drogi Ojcze Niebieski, Jehowo, Boże, dziękujemy Ci za ten pokarm.
Prosimy Cię, pobłogosław ręce ludzi, którzy ten pokarm przygotowali.
Dziękujemy Ci, że dałeś nam szansę zasiąść tu razem jako rodzinie.
I serdecznie prosimy,
nie pozwól, żebyśmy utyli po zjedzeniu tego wszystkiego.
W imię Jezusa, Pana naszego. Amen.
Amen.
Meka, tata chyba mówił do ciebie.
- Ile tu sera. - Co wzięłaś, Isha?
Mam coś do zrobienia.
Wrócicie do domu z mamą. Dobrze?
Wszystko gra? Nic ci nie jest?
Wszystko cacy. Jedzcie sobie dalej.
Przywieźcie mi coś do domu.
- Pa, tatusiu. - Pa, na razie.
Wcinasz jego jedzenie?
Ej, gdzie jest Tunde, ziomo?
Roc, co ty odwalasz, brachu?
Coś ci nie pasi, czarnuchu?
Hej, chodźmy, ziomuś.
Zwijamy się, to leszcz. Zostaw dziadygę w spokoju.
Wiesz, czego mnie nauczył tatuś?
Jak strzelić sobie blanta.
I jak odstrzelić suczego czarnucha.
W obu rzeczach jestem dobry.
Czego się boisz, ziomo?
Powiedz Tunde, że może potem wpadnę z ziomkami i pojedziemy z nią w kolejarza.
Dojechać go!
Odwal się, gościu!
Zejdź mi, kurwa, z drogi, ziom.
Rozwal go, ziomo. To nasz teren. Rozwal go.
Przyłazi i obraża cię u nas na dzielni?
Nikt się tobą nie przejmie, ziomo.
Nikt.
Spadamy.
Zabierz swoje piłki, czarnuchu.
- Nie, stary. - To mój ziomal z Grape Street.
Widzimy się potem.
Dorwali Roca!
Roc? Dzwońcie po karetkę! Wezwijcie karetkę! Roc?
No już, Roc, otwórz oczy! Odezwij się!
Wstań, gościu!
Mówiłem, trzeba zadzwonić, chodźmy!
Daj mi to.
Przepraszam.
Ile palców pokazuję?
Jak pokazałaś wszystkie dziewięć u jednej ręki?
Nic ci nie jest.
Wezmę prysznic.
Gdzie dziś trenujemy, tato?
Tak, gdzie dziś trenujemy?
Dziś jedziemy w wyjątkowe miejsce.
Te domy są ogromne.
Tak, ten wygląda jak zamek.
- Podobają wam się te domy? - Tak.
Ten wygląda jak Biały Dom.
Który wam się podoba? Który najfajniejszy?
Mnie się podoba ten.
Tak, ten jest spoko.
Gdyby był mój, dołożyłabym basen od frontu i zjeżdżalnię na dachu.
- Od frontu? - I zrobiłabym imprezę.
Każdy by chciał do mnie wpaść.
Robiłabyś za dzielnicową wariatkę.
Nie. Byłabym najfajniejsza w dzielnicy.
- Ten ma kort tenisowy. - O, czyli to właśnie ten.
Tak.
Będziecie miały każdy dom, jakiego zapragniecie.
W Beverly Hills, Hollywood Hills, na dowolnym z tych wzgórz.
Bo macie plan i będziecie się go trzymać.
Kiedy byłem mały, mama często powtarzała, „Synu...
najsilniejszą, najbardziej wpływową,
najniebezpieczniejszą istotą na całej Ziemi
jest kobieta, która potrafi myśleć.
Nie ma dla niej rzeczy niemożliwych”.
- Wy umiecie myśleć? - Tak, tato.
I pokażecie ludziom, których spotkamy, jakie jesteście niebezpieczne?
Tak, tatusiu.
Pokażcie mi swoje groźne miny.
To twoja groźna mina?
O to chodzi. To jest groźna mina. Ale nie rób jej przy ludziach.
- Nie rób. - Nie rób.
Ładna koszulka.
Życzę wyśmienitego poranka.
Spójrzcie na to. Chodźcie.
- Widzicie, kto tam jest? - Tak.
- Kto to? - John McEnroe.
- Zgadza się. A to kto? - To Pete Sampras.
Pewnego dnia będą się chwalić chwilą, kiedy was poznali.
- Co robisz, Johnny? - W sensie?
Wiesz, że mocno serwuje. Ustaw się porządnie.
- Wal się. - Mam się walić?
Zróbmy przerwę, Pete.
Czemu zgadujesz? Obserwuj, jak wyrzuca piłkę.
- Wyglądała na autową. - Nie była.
Widziałeś, co zrobił?
Tak, ale sam na to zapracowałeś...
- Przepraszam, pan Cohen? - przyjmując...
Tak?
Richard Williams. Rozmawialiśmy przez telefon.
- Tak, pamiętam. Broszura. - Zgadza się.
Przyniosłem drugą, jeśli się zapodziała...
Nie. Mam ją.
Co mogę dla pana zrobić?
Uznaliśmy, że jest pan zajęty. I wpadliśmy tu.
Tak.
Każdy mówi, że to świetne tenisistki,
a my wciąż szukamy trenera.
Panie Wilson, proszę posłuchać.
- Williams. - Mamy trening.
To moja córka, Venus. A to druga córka, Serena.
Miło mi, dziewczyny.
Odbiją parę piłek, to zajmie chwilę.
Przykro mi. Nie przyjmuję juniorek i mamy trening.
Nie chcę w niczym przeszkadzać. Mac, Pete.
Pech z tym Wimbledonem. Widziałem, co ci się przytrafiło, Mac.
Jeszcze wygrasz. Głowa do góry.
Panie Williams, to zły moment.
- Proszę tylko rzucić okiem, jak odbijają... - Mamy...
Mac sobie poszedł.
Pete sprawił mu taki łomot, że może nigdy nie wrócić.
Pete, nie masz nic przeciwko, jeśli spojrzy, jak odbiją parę piłek?
Dla mnie spoko.
Widzi pan? Mac wybył. Pete się zgadza. My gotowi.
Tylko pan ma problem.
No już. Tylko kilka piłek.
Jesteście dobre?
- Tak jest. - Tak jest.
Dobre to mało powiedziane.
- Niech będzie. Kilka piłek. - Kilka piłek. No już.
- Chodźcie, dziewczyny. - Pokażcie mu tę magię.
To ich broszura, Pete.
Rzuć na nią okiem. Potem ci ją podpiszą.
- Śmiało. - Jasne.
- To jak macie na imię? - Venus.
- Serena. - Venus i Serena. Ja jestem Paul.
Nie, nie. Żaden Paul. Tylko pan Cohen.
Pan Cohen, jasne.
Serena, może ty zacznij od forhendu?
Venus od bekhendu. Odbijemy parę piłek.
Dobrze, Paul. Zwykle też tak z nimi zaczynam.
- Bardzo mądrze. - Dobrze.
Gotowe?
O to chodzi. Pokażcie mu magię.
Tak trzymać. Jest siła, Venus Williams.
O właśnie.
- Co myślisz, Pete? - Wyglądają na dobre.
Są dobre. Wiem, że są dobre.
Pete Sampras na was patrzy. Pete Sampras podkradnie wam zagrania.
W porządku, świetna robota, dziewczyny.
Serena, napijesz się wody? Wymienię parę piłek z siostrą.
Venus, spróbujemy czegoś innego?
Ustaw się na środku.
Chcę, żebyś odbiła każdą piłkę, dobrze?
Nie powiem, skąd nadlecą. Nie przerywaj, aż skończymy.
Zrobi to.
O to chodzi.
Za każdym razem wróć na pozycję.
Dawaj. Pokaż mu.
Masz pokazać mu tę magię.
Tak.
Tak trzymaj.
- Tak jest. Dobrze. - Okej.
Dziewczyny, chodźcie tu na słowo.
Tempo, tempo.
Chcę was o coś zapytać.
Po co to robicie?
Wiem, czego chce wasz tata, ale co z wami?
Chcę wygrać Wimbledon tyle razy, ile jeszcze nikt nie wygrał.
Myślisz, że możesz tego dokonać?
Wiem, że mogę.
A ty? Czyj styl chciałabyś naśladować na korcie?
Chcę, żeby inni ludzie chcieli grać jak ja.
Na pewno tak będzie.
Dobrze, pozbierajcie piłki.
Chodź, Paul, gramy.
Pan ich tego nauczył?
Tak, ja i moja żona Brandi. Oboje jesteśmy sportowcami.
I co pan myśli?
- Rysujesz pszczołę? - Tak.
- Nie pracujesz nad... - Myślałam, że odrabiacie lekcje.
Mamy trenera.
Wy małe ściemniary!
- Trener Pete’a Samprasa? - To już pewne.
Zrobi to za darmo?
Powiedział, że nie weźmie dwóch za darmo.
Co?
Będzie szkolił tylko Venus.
Żebyście widziały Venus.
Był tam Pete Sampras i nie dałby jej rady.
Sampras? Spoko, Venus!
Byłyśmy takie dobre.
Powiedziałeś Serenie?
Trafiłyśmy w siatkę może z dwa razy.
Chcesz to zrobić?
- Och, Richard. - Tak.
Mamy trenera. Mamy trenera.
To nie fair. Chcę iść z tobą.
Wiem. Ja też chcę, żebyś poszła.
Meka...
Tata wszystko nagra, a potem możemy to obejrzeć razem.
On ma plan, jasne?
Tak, dla ciebie.
Meka, mama jest gotowa. Dzisiaj trenujesz.
Tato, nie mogę z nią trenować. Uderza zawsze z rotacją.
To wymaga tylko kilku małych korekt.
Musisz być przygotowana na to, co nieprzewidywalne. Jasne?
No już, daj tacie buziaka.
Nie rób takiej obrażonej miny. No już. Tatuś cię kocha.
Dawaj, Junior, idziemy.
Wiem, że czujesz się porzucona. Ale nie jesteś.
Ty też masz coś wielkiego.
- Co? - Mnie.
Chodź, mamy pracę do wykonania.
- Teraz? - Tak, teraz.
Nie wychowałam jęczyduszy.
- Mamo. - No już. Mamy robotę.
Naprzód. Tak jest. Do tyłu. Na środek. I do tyłu.
Uczysz się teraz strategicznego systemu ataku Paula Cohena.
Zamieni cię w kilerkę.
Zaczniesz myśleć o korcie tenisowym jak o szachownicy,
na którą składa się 228 uderzeń.
Opanujesz wszystkie do perfekcji.
Kazałem przestać? Ruszaj się.
Środek.
No już! Do przodu! Petarda!
W bok!
Do przodu! W tył!
Bok, bok, bok. Masz być szybsza, Serena.
24...
25... To już połowa. Dawaj.
26...
Za każdym razem wracasz do środka. Zróbmy 50.
Pamiętaj o pozycji otwartej.
Proszę cię, Richard.
Wszystko przez tatę.
Czekaj. Przestań. Co ty robisz?
O to chodzi. Właśnie tak.
Śmiało, śmiało.
Lepiej! Tak!
Tak.
Chcę widzieć większą pronację nadgarstka w ostatniej fazie.
Po prostu się skup. Dobrze wiesz, co robisz.
Chcesz być najlepsza? To możliwe. Wiesz czemu?
Bo jesteś zabójczą maszyną. Cholernym pitbullem.
Więc gryź.
Mów głośniej, Paul. Nie słyszę cię.
- To nie było do ciebie, Richard. - Próbuję nagrywać, Paul.
Zrobisz ze mną wywiad potem.
- Tak! - O to chodzi.
To wszystko dzięki pronacji.
Serio?
Tak! O to chodzi.
Właśnie tak. Teraz cofnij się na środek. Wróć na środek.
Nigdy nie wiesz, gdzie spadnie piłka. Masz być gotowa.
Nisko na nogach.
Tak, mała! Tak!
Dawaj!
Z życiem. O to chodzi.
Zakończ. Wróć na pozycję. Musisz się szybciej ruszać.
Czekaj, Junior, Junior. Paul, jedna sekunda.
Trochę za bardzo się zamykasz.
Dobrze ci idzie. Musisz tylko zachować pozycję otwartą.
- Stawiasz prawą stopę... - Co ty robisz, Richard?
- Dlatego jesteś trochę zamknięta. - Richard, co robisz?
Rozmawiam z córką. To coś złego?
Nie, nic złego.
Mam poprawić jej postawę, nie zrobię tego,
jeśli każesz jej się otwierać.
Paul, nie ma powodu naprawiać czegoś, co działa.
Cały dzień pokrzykujesz na dziewczynę, żeby wracała na środek.
Słyszę to na okrągło. A mimo to każesz jej
- zamykać postawę. - Zgadza się.
Jak ma wrócić do środka, jeśli się zamyka?
Jeśli zostaje otwarta, może zaprzeć się na stopie.
- Większa siła, większa szybkość. - Nie stąd czerpiesz siłę.
Chcesz mocno odbić, prostujesz plecy,
zamykasz pozycję, głowa w kontakcie
i uderzasz. Nie odbijasz w pozycji otwartej.
- Jasne? - Tak.
- Możemy kontynuować? - Zachowaj otwarty umysł.
W razie, gdyby okazało się, że nie jesteś najmądrzejszy na świecie.
Pozwól nam odbić tę parę piłek.
Bo zostało mi 18 minut i chcę dokończyć trening.
Paul, to co mówisz, nie ma sensu.
W pozycji zamkniętej poplączą jej się nogi
i nie będzie mogła się cofnąć.
Zrobisz mi wykład po treningu.
- Chcę się skupić na Venus. - Zapominam, że wiesz wszystko.
- 17 minut. - Stale o tym zapominam.
O to chodzi!
Dopóki tylko uderza w pozycji otwartej.
- Pozycja otwarta, Junior. - Wróć.
Przyłóż się. Pokaż mi forhend.
Masz zagrać forhendem. Wróć na środek. O to chodzi!
Świetny serwis. Capriati jest...
Kurczę, to Capriati?
Jest cholerną wymiataczką.
Kiedy miała 12 lat, wygrała Junior Orange Bowl w Miami.
Od roku gra zawodowo.
To jej trener, Rick Macci. Z Florydy.
Nie taki tępy jak reszta, ale...
Najmłodsza profesjonalna tenisistka sklasyfikowana w top dziesięć.
I wiecie, co właśnie zrobiła? Pokonała Steffi Graf.
A gdzie się tego nauczyła? Turnieje juniorskie.
Tam toczy się walka.
Tam zmagasz się z przeciwnościami losu, rywalami.
I tam zauważają cię agenci,
którzy pomogą opłacić treningi i przedstawią sponsorom.
Capriati podpisała z Diadorą kontrakt na dwa miliony,
zanim rozegrała pierwszy zawodowy mecz.
A jak to się stało? Rozgrywki juniorskie.
Co wy na to? Zagramy z juniorkami?
Chyba mogę to dodać do planu.
Zagramy w turniejach juniorskich.
Chodź. Dobrze się czujesz?
Tak. Jestem podekscytowana.
- Dzień dobry. - Widziałaś to, mamo?
Wszystko gra. Rzadko widują ludzi tak urodziwych jak my.
Nie przejmuj się nimi. Naucz ich przejmować się tobą.
To tu. Jesteśmy na miejscu.
No już. Zostaw rzeczy tutaj.
- Skop jej tyłek. - W porządku.
- Baw się dobrze. Pa. - Kocham cię.
W porządku.
Po prostu skup się na tej piłce. Jasne?
Jesteś Venus Williams.
Wygrasz Wimbledon.
Te dziewczyny nie będą chciały zobaczyć twojego nazwiska w swojej rozpisce.
- Jasne, tato. - Po prostu tam idź i dobrze się baw.
Wiem. Tak będzie.
- W porządku. - Kocham cię.
Kocham cię.
Dobra, dziewczyny, zapraszam do siatki.
Do dwóch wygranych setów, tie-break przy sześć-sześć.
Odpowiadam za trzy korty.
Więc same liczycie punkty i pilnujecie linii.
Powodzenia.
No dobra, góra czy dół?
To może góra. Dzięki.
Dół. Możesz serwować.
Ona wie, kim jest. Wykonaliśmy swoją robotę.
- Tak. - Poradzi sobie.
- Dawaj, V, jesteś dobra w te klocki. - Powodzenia, V!
Dalej, Venus!
Denerwuje się. Podejdź bliżej.
Masz się dobrze bawić, Venus Williams.
O to w tym chodzi. Baw się.
Dobra robota, V!
Może powinna trochę się przesunąć.
W bezpieczniejsze miejsce.
Nie ruszaj się.
Jesteś taka głupia.
- W porządku, Venus! - Dajesz, Venus!
W porządku, V.
Oglądasz?
- Jesteś beznadziejna! - Tak!
- Cholera! - Dobra robota!
Do ciebie mówię.
W ogóle chcesz tu przychodzić? Chcesz?
Bo patrząc na to, jak grałaś, trudno w to uwierzyć.
Dziękuję!
Venus!
- Chodź tu. - Jestem z ciebie taka dumna.
- Ustawcie się. - Zrób zdjęcie.
No już! Chodź, Paul!
- Powiedzcie, „Venus”! - Venus!
O to chodzi.
Niesportowa postawa.
Tak!
Mogę zdjęcie ze zwyciężczynią?
O tak. Nie ruszajcie się.
- Wyglądacie super. - Jestem dumna.
Dajesz, Venus.
Hej, Kelly. To był aut. Wywołaj go.
To był aut.
- Co? Nie, nie było autu. - Wiem, ona kłamie.
- Nie było autu. - Mogą tak robić?
- Wszystko gra, Junior. - Nie wolno tak robić.
Rób swoje.
- To oszukiwanie. - Nie szkodzi.
Patrzcie teraz.
- No już, Venus. - Dasz radę, V.
30-40.
- Tak! - Tak, V, dobra robota!
W porządku. O to chodzi.
- Chodźcie. - Co się dzieje?
- W porządku. - Co jest? Wygrałaś.
Uśmiechnij się. Uśmiech.
To było niezłe. Trochę przeciwności nie zaszkodzi.
- Nic nie widzisz. - Słuchając piłki, wiem wszystko.
- Świetnie grasz. - Dawaj!
Jest twoja.
- W ogóle coś widziałeś? - Coś tam widziałem.
- Chodźcie. - Chwila, gdzie Meka? Coś nie tak?
Wszystko gra. Nudziła się. Powiedziała, że i tak wygrasz.
- Byłaś taka dobra. - Dziękuję.
Widziałaś to?
Mówiłam, że ta laska to przepychacz.
Tak, Paul nazywa to „grą w męczybułę”.
Dlatego dostała takie bęcki.
Bęcki. Korozja. I tyłka eksplozja.
40-15.
Dziękuję.
Ser!
Proszę bardzo. Wielkie dzięki.
Dziękuję.
- Miło poznać. - Miło mi.
Świetnie grałaś.
Powinnaś być z siebie dumna. Dobrze się spisałaś.
Mamusiu, patrz!
Pierwsze miejsce w Tenisowym Turnieju Juniorów dla...
Venus Williams!
- Naprzód, V! - Wygrała!
Wygrała.
Bęcki. Korozja. I tyłka eksplozja.
Wygląda na ciężką. Daj zobaczyć.
Niech no luknę na to wielkie cudo. Zaraz je upuszczę.
- Denerwowałaś się, V? - Niby czym?
Laska wyglądała na 18 lat, a Venus i tak ją rozklepała.
- Tak! - Tak było.
Dobra, już wystarczy. Dosyć rozmów o tenisie.
- I przestańcie się chwalić. - Tato, nie chwalimy się.
Nie? A co robicie?
No wiesz, mamy swoje powody, jak również... dowody.
Otóż to.
Posłuchajcie, co mówię. Dość tego chwalenia się.
Richard, nie przechwalają się.
- Przechwalają. Słyszę. - Cieszą się.
- Wiem, co to przechwałki. - Wygrała. Jest szczęśliwa.
Junior wygrała, rywalka przegrała. Obie dały z siebie wszystko.
I nie chcę już o tym słuchać.
Jeśli tamta dała z siebie wszystko, musi więcej trenować.
Tylko mówię. Rety.
Dobra, ważniaczki. Macie pięć dolców. Kupcie mi coś do picia.
- Ja chcę coś... - Przestań!
- Daj pieniądze Tunde. - Nie kłóćcie się.
Czemu zawsze zabierasz mi kasę? Tata dał ją mnie, nie tobie.
Richard... dokąd jedziesz?
Będą mogły się chwalić, jak szły pięć kilometrów do domu.
Richard, nie możesz tak zostawić dziewczynek!
Mówiłem, że koniec gadania o tenisie i przechwałek.
Zatrzymaj się!
Nie możesz ich tak zostawić. Porzucić ot tak na ulicy.
- Nie możesz tego zrobić. - Spójrz na mnie. Posłuchaj.
Słucham. Wróć tam i zabierz moje dzieci.
Kiedy mecze się kończą,
nie chcę słyszeć o tenisie. Jasne?
Mogą gadać o Sali Królestwa,
o dinozaurach, o kosmosie.
Kosmosie?
Czemu musisz rujnować wszystkim dzień?
Skoro ty nie chcesz się cieszyć, nikt inny nie może.
Nie chodzi o wyrażanie radości. Tylko o przechwałki.
Nie chcesz, by inni się cieszyli, więc wszystkich wkurzasz.
Nigdy w życiu... Przenigdy, nie spotkałam osoby,
która nie chciałaby być szczęśliwa.
- Nie życzę sobie przechwałek. - Wracaj i zabierz dzieci.
- Właśnie tu idą. - I to już.
Idą do nas ulicą.
Nie do wiary, że nas zostawił.
Tato, dokąd się wybierałeś? Myślałam, że nas zostawiacie.
Chciałem. Dziękujcie matce. Kazała mi wrócić.
Kto ma moją resztę?
Rodzinne spotkanie. Obejrzymy coś razem.
Będziemy oglądać i się uczyć.
Kopciuszek?
I ŻYLI DŁUGO I SZCZĘŚLIWIE.
No dobrze.
Czego się nauczyłyście?
- Isha? - Żeby być grzeczną?
- Dobrze. Lyn? - Żeby być odważną.
Odważną? Wytłumacz, jak to rozumiesz.
Trzeba mieć dużo odwagi, żeby jeździć dynią.
- Dobrze, idź do swojego pokoju. - Ale...
Bo robisz sobie żarty, a ja nie żartuję.
Już, idź do pokoju.
- Dobra! - Junior?
Nigdy nie przestawać marzyć.
Dobrze. Teraz ty, Meek.
Nie zapominać butów?
Dobrze, ale wszystkie się mylicie.
Więc obejrzymy cały film jeszcze raz.
Richard. Nie.
Lyn, chodź tutaj. Oglądamy film jeszcze raz.
Nie, nikt nie słuchał. Jeśli nie wsłuchacie się w ten film...
- Odpowiedziały na twoje pytania. - W porządku. Czekajcie.
Chodzi o to, że była skromna.
Bez względu na to, jak traktowali ją ludzie, jak ją poniżali,
zachowywała spokój i czystość serca.
Była skromna.
Możemy dalej jeździć, grać mecze i rywalizować.
Ale pozostaniemy skromni, albo nie będziemy tego robić.
Dobrze, jesteście wolne.
I co, poczułeś się lepiej?
- No wiesz, chyba załapały. - Nigdy nie zostawiaj moich dzieci.
- A ty dalej o tym? - Nigdy. Tak, o tym.
Dobra, piłki są mokre, a przez to ciężkie.
Nie pozwólcie, by uderzyły w ziemię, bo nie odskoczą.
Jeśli uderzą, będą się ślizgać.
Macie je przejmować w powietrzu.
Bezpośrednio w powietrzu.
W powietrzu. O to chodzi.
Bardzo ładnie.
Nie dajcie im się ślizgać.
Bum!
Po tym odbiciu chyba muszę wezwać gliny.
Jak nic będę musiał wezwać gliny.
Przynajmniej nie musimy się dziś kąpać.
- Cześć. - Do tyłu, szybko. Cześć.
Widzimy, co robicie.
Nie pękajcie, mamy sztamę. Pełen szacun.
Zostaw, ja to zrobię. Wsiadajcie.
Chodź.
- Tatusiu, co tu robi policja? - Nie wiem.
Zdarza się, że nie dostajecie przed snem kolacji?
Nie, proszę pani.
Co się dzieje? Nic wam nie jest?
Ktoś do nich zadzwonił.
Doniósł, że mamy problemy w domu, źle traktujemy dziewczynki
i że powinni się temu przyjrzeć.
- Kto zadzwonił? - Nie wolno im mówić.
- W porządku. - Tak.
Chcecie się rozejrzeć?
Śmiało, możecie zajrzeć do szafek.
Może też pod łóżka, czy nie ma tam potworów.
Za mokro na trening, nie sądzi pan?
- Dziewczynki nie muszą odrabiać lekcji? - Odrabiają.
Tunde jest najlepsza w klasie. Lyn i Isha też.
Otóż to. Dziewczyny, przeliterujcie słowo „cywilizacja”.
C-Y-W-I-L-I-Z-A-C-J-A.
- Panie Williams, to nie jest konieczne. - Chwila.
Chcecie się przyjrzeć dzieciom? Przyjrzyjmy się.
W tym domu są przyszłe lekarki, prawniczki oraz para gwiazd tenisa.
Rozumiem, że musicie robić swoje,
nawet jeśli dzwoni jakaś porąbana sąsiadka, opowiadając wam bzdury.
Możecie mówić, że dużo wymagamy od dzieci. Wiecie czemu?
Bo tak jest!
Naszym zadaniem jest trzymać je z dala od tych ulic.
Chcecie nas za to aresztować? Dobrze.
Ale nigdy nie zapukacie do naszych drzwi,
mówiąc, że musieliście ścierać ich mózgi z chodnika,
bo prowadzały się z gangusami i dawały sobie w żyłę.
Tego w tym domu nigdy nie powiecie.
Chcecie nas za to przymknąć? Proszę bardzo.
Lepiej aresztujcie rodziców z meczów tenisowych.
To oni powinni trafić do paki.
Przypieprzają się do gościa bez powodu. Jak to policja.
Jak zwykle. Normalna sprawa.
- Dokąd idziesz. - Zaraz wrócę.
- Hej, Betty. - Oracene.
- Nigdy wcześniej tu nie byłam. - Fakt.
- To wstyd. - Owszem.
Wiem, jak trudno jest wychować córkę.
Mam ich pięć.
Pięć.
Obym nie musiała już tu wracać.
Venus, jesteś trochę spóźniona, zaraz zaczynamy.
Kort trzy. Powodzenia.
- Dziękuję. - Dobra, chodź.
Jesteśmy tu jedynymi czarnymi i nie możemy się spóźniać.
- Hej. - Cześć.
- Nazwisko? - Tiffany Tanner.
Serena Williams. Kategoria do 10 lat. Też startuję.
Dobrze. Niech no cię znajdę.
Grasz na korcie dziewięć. Zaraz wyślę ci przeciwniczkę.
- Powodzenia. - Dzięki.
O to chodzi. Świetne odbicie, Venus Williams. Dobra decyzja.
Twoja córka dobrze się prezentuje.
Dzięki. Jest dziś trochę spięta.
Nie, mówię o tej młodszej. Też wygląda na mistrzynię.
Mogłeś nas ostrzec. Nie wiedziałem, że masz dwie.
Równie dobrze może dokończyć.
Tak jest!
Co ty robisz?
Skoro już zaczęłaś, możesz dokończyć.
Śmiało. Tylko masz czerpać z tego frajdę.
Po to tu jesteśmy. No już. Baw się.
Serena Williams!
- Wiedziałaś o tym? - Nie.
To konkret.
Hej, chcesz? Możemy się zamienić.
- I tak wolę srebrny. - Dobra. Podoba mi się złoty.
„W czasach, gdy geniusze tenisa zdają się objawiać co tydzień,
nowym gorącym nazwiskiem jest Kalifornijka Venus Williams”.
No proszę.
„W ostatni weekend, Williams zdobyła swój siedemnasty tytuł singlowy
w niecały rok, wygrywając Mistrzostwa Południowej Kalifornii
w kategorii do dwunastego roku życia”.
Posłuchajcie tego. „Grała, jakby miała 16 lat...”
...przypadek brutalności policji w Los Angeles.
Opowie o tym Robert Vito z CNN, ale najpierw słowo ostrzeżenia.
Niektórzy z was mogą być zbulwersowani
drastyczną naturą prezentowanych obrazów...
„Była doskonale skoncentrowana. Rany, spuściła mi łomot”.
- To słowa Dorothy Cheney. - Kurczę, Venus, jesteś sławna.
Krok po kroku.
...wyglądających na funkcjonariuszy policji Los Angeles,
bije podejrzanego latarkami i kopie go na oczach innych policjantów.
George Holliday,
pracownik firmy kanalizacyjnej, nagrał incydent...
- Tunde. - Odbiorę.
Proszę.
...według policji, podejrzany, czarny mężczyzna,
- jechał ponad 160 km/h. - Przynajmniej tym razem ich nagrali.
Halo, Agencja Ochrony Samson.
Podejrzany, zidentyfikowany jako 25-letni Rodney Glen King...
Tato, telefon do ciebie.
Pan jest agentem i chce z tobą pogadać o reprezentowaniu.
Byłam w klinice w Oakland,
kiedy podeszła do mnie mała dziewczynka i zapytała,
„Co mamy robić, jeśli nasi przyjaciele namawiają nas do zażycia narkotyków?”.
A ja bez zastanowienia odpowiedziałam, „Po prostu powiedzcie nie”.
Niesamowite.
Twoje dziewczynki stoją z byłą Pierwszą Damą USA.
To twoja zasługa.
Cieszcie się tenisem, kochani.
Oto i on.
Richard, poznaj George’a MacArthura i Lairda Stablera.
- George. Laird. Cześć. - Richard, miło mi.
- Rozmawialiśmy przez telefon. - Dobrze cię widzieć.
George jest szefem ich agencji.
- To wielki szef. - Wielki szef.
- Poznaję po cygarze. - Usiądźcie, panowie.
- Proszę, siadajcie. - Dzięki.
Masz świetną dziewczynę. To wręcz niewiarygodne.
Z chęcią pomożemy ci wynieść jej karierę na wyższy poziom.
- Podać coś? - To co zwykle.
- Dziękuję. - Dla mnie Arnold Palmer.
Podziękuję.
Dzięki, że wpadłeś, Richard. Co sądzisz o klubie?
Naprawdę wspaniały.
Doceniamy, że wszyscy ściągają kaptury, zanim się zjawimy.
- Richard... - To miłe.
Tylko żartuję.
Byliśmy tu kilka razy.
Richard, po pierwsze, gratulujemy
świetnej roboty, którą wykonałeś. Zupełnie szczerze, to niewiarygodne.
- Niewiarygodne? - Tak.
Na pewno to wiesz, ale Laird jest najlepszy.
Odkrył Capriati, kiedy miała 10 lat. Tak samo Mary Pierce.
I wierzymy, że Venus może być większa od nich obu.
Przepraszam.
Powiedziałeś to dwa razy. Że to niewiarygodne.
- Tak. - Niby dlaczego to takie niewiarygodne?
Miałem na myśli wasze zasoby i doświadczenie.
Laird chciał tylko powiedzieć, że
wykonałeś z córkami niewiarygodną pracę.
Czekaj, Paul.
Facet, który tu siedzi, jest dorosły.
Nie musisz mu mówić, co powiedział.
Skoro chciałeś gadać za niego, mogłeś to powiedzieć w domu.
Nikt nie musiałby się fatygować na to spotkanie.
Zadałem facetowi proste pytanie.
Podkreśla, jakie to niewiarygodne,
że zrobiliśmy coś „niewiarygodnego”.
Widzę tu wszędzie białe dzieci. Nie powtarza, że to niewiarygodne.
Pozwól mu odpowiedzieć.
- Po to tu jesteśmy. - Czemu to takie niewiarygodne?
Żeby zadawać pytania.
Przepraszam. Nie miałem zamiaru nikogo...
obrażać, panie Williams. Przepraszam.
Chodziło mi o waszą historię...
Naszą historię. Oczywiście, ma pan na myśli naszą rasę.
Nie szkodzi. Rozumiem.
Czarna dziewczynka, sport białych.
Dlatego wybraliśmy tenis.
Wasz mały... Kopciuszek z getta. Wasz Gett-ciuszek.
Ależ właśnie o tym mówimy, Richard.
Uważamy, że Venus może inspirować
całą grupę ludzi, do których my, jako branża,
nie staraliśmy się za bardzo dotrzeć.
Venus może otworzyć wiele drzwi. A my chcemy jej pomóc.
Dobrze. Zatem, co proponujecie?
Wszystko, czego potrzebujecie. Buty, trenerów, rakiety.
Rakiety?
Oferują rakiety?
Siedzimy tu, bo widzieliście
czego dokonały swoimi rakietami.
- To prawda. - Bez żartów. Na pewno jesteś najlepszy?
- Nie wiem. On tak mówi. - Richard, mogę być szczery?
Możesz być, jaki tylko chcesz.
Venus potrzebuje więcej czasu na korcie i treningu,
właściwych turniejów i rozgłosu.
To na luzie sto kawałków rocznie.
Podpiszesz z nami umowę i pomożemy ci dźwigać ten ciężar.
Pozwól nam się tym zająć.
Zadbać, żeby to była pewna sprawa.
Chcesz to wszystko zaryzykować, Richard?
Chyba przejdę się na basen. Pogadamy później.
Miło było poznać.
Co to, u diabła, było?
Proszę bardzo.
- Dziękuję. - Co robicie?
- Cześć, tato. Jesteś głodny? - Zjesz coś?
- Gdzie jedzenie, które spakowałem? - Bez obaw. My stawiamy.
Wy stawiacie?
Żaden problem, panie Williams. Jedzenie jest gratis.
Nic nie jest gratis. Ktoś za to płaci.
Odłóżcie to.
Nie waż się już gryźć tego ciastka. Odłóż je.
Idziemy. Ruszcie swoje małe gratisy do busa.
- Pa. - Pa, dziewczyny.
Tato, co się stało?
Co się stało? Siedzicie sobie w jakimś klubie
z nogami skrzyżowanymi jak jakieś Królowe Saby.
Nigdy nie bierzcie nic za darmo, od nikogo.
Wszystko w tym miejscu ma jakiś haczyk.
Nie dotykaj nas Gacio-Menie!
Bądźcie ostrożne.
- Hej, dziewczyny. - Cześć, panie Cohen.
- Cześć, Paul. - Hej, Oracene, jak leci?
Dobrze. Przyniosę coś do picia.
Pewnie. Byłoby super.
Co my tu robimy, Richard?
Coś ty tam odstawił, do cholery?
- Nie robimy tego. - Nie robimy czego?
Nie podpisujemy umowy z agentem. Nie gramy w turniejach juniorskich.
Rozum cię opuścił?
Venus ma bilans 63-0, jasne?
Jeśli wycofasz ją z rozgrywek, załatwisz ją.
Dziewczyny muszą grać mecze, albo spalą się na starcie.
Tak, słyszałem o ryzyku...
ale te turnieje juniorskie są gorsze niż getto.
Dzieci pod presją, wypalone. Ich rodziców powinno się odstrzelić.
O czym ty mówisz? Twoje córki mają się świetnie.
O tak, teraz mają. Ale słyszałeś tych agentów,
gadają o pchaniu ich w górę,
zawodach krajowych i międzynarodowych.
Niepotrzebna im taka presja. Jasne?
Będą grały mecze, gdy przejdą na zawodowstwo.
A teraz powinny robić to, co robią.
- Być dziećmi. - Nie przejdą na zawodowstwo.
A jeśli nawet, to jak, bez agenta,
opłacicie do tego czasu treningi?
- To już moje zmartwienie. - Wiedziałaś o tym?
Richard, nie rób tego.
Każdy amerykański gracz, który czegoś dokonał, przeszedł tę drogę.
- Mac, Tracy, Agassi, Pete. - Tak.
Okno, które wam się otworzyło, jest cholernie małe. I zamknie się.
Nie wierzysz mi, ale tak będzie.
Wszyscy gadają o tym oknie, przez które trzeba wejść.
Ale ludzie jak my dostają kulkę, gdy przez nie wchodzą.
Więc myślę sobie, że teraz nieco przystopujemy,
a w odpowiednim czasie,
wejdziemy przez drzwi frontowe.
Stary, nic nie rozumiesz.
O niczym nie masz pojęcia.
Wkurzyłeś się, bo jakiś gość cię obraził,
więc teraz się wycofasz.
Jesteś najbardziej upartą osobą, jaką w życiu spotkałem.
A trenuję McEnroe’a.
Doceniamy wszystko, co zrobiłeś, Paul.
Ale ten etap naszej znajomości się zakończył.
I nie będziemy już potrzebować twoich usług.
Richard, żaden dobry trener nie weźmie ich za darmo,
jeśli nie zagrają w turniejach juniorskich.
Ty wziąłeś. Pamiętasz?
A jesteś całkiem dobrym trenerem.
W porządku.
Modlę się, żebyś tego nie spieprzył.
Doceniamy twoje modlitwy, Paul.
Dobra, Gacio-Menie, dorwijmy ją!
Oracene.
Szybko, bo złapie was Gacio-Men.
- Hej. - Hej.
Do zobaczenia na Wimbledonie.
Jesteśmy drużyną?
Drużyną? Jesteśmy rodziną.
Więc jesteśmy drużyną?
- Rodzina to najlepsza z drużyn. - Nie uważasz, że tę decyzję
powinieneś był omówić ze mną?
Omówić z Venus?
Richard, wiara każe mi stać u twego boku.
- I dobrze, więc stój. - Nie traktuj mojego milczenia jako zgody.
Zrób to jeszcze raz, a nie będę cicho.
- Nie rób mi tego. - A ty nie rób ze mnie idiotki.
- Kto robi z ciebie idiotkę? - Ty.
- Robisz ze mnie idiotkę. - O czym ty gadasz?
- Nie rób ze mnie idiotki. - Nikt tu nie robi z ciebie idiotki.
Dobra praca nóg. Doskonale! Podejdź. Zasuwaj! Świetnie.
I tak lubię. Hej, kto jest agresywny?
- Kto chce ten punkt? - Rick.
Ten Richard Williams dzwoni non stop. Z dziesięć razy z rzędu.
Kazał przekazać, że to pilne.
Co jest takie pilne? Jego bekhend?
Masz przejąć tę piłkę.
Nie, to jakiś ojciec z Kalifornii.
Mówi, że ma dwie córki, które są najlepsze w stanie.
Tak, niech zgadnę, następne Jennifer Capriati?
Skoro są takie świetne, czemu o nich nie słyszałem?
Są z Compton.
Compton?
Trenujcie. Przejmij ich, brachu.
- Zasuwamy między liniami! - Ruszać się.
- Spóźniliście się. - Przepraszamy.
Jazda. Raz, dwa.
Fajny daszek. Będziesz to jadł?
Bierz do ust taki szajs, a gra ci się skiepści.
- Barry, która linia? - Dwa.
Linia dwa. Dobra.
Mówi Rick Macci.
Jedzie! Jedzie!
Dobra, spokojnie. No już, wszystkie na miejsca.
Chodźmy.
Panie Macci. Witamy.
Cześć, wszystkim.
- Serwus. - Cześć.
- Richard Williams. - Panie Williams.
To moja żona. Brandi.
- To zaszczyt. - Miło poznać.
- Cieszę się. - To nasze dzieci. Nasza rodzina.
To Venus, Serena, Tunde, Lyn, Isha.
- Serwus. - Cześć.
Dzięki, że pan przyjechał. To kawał drogi,
więc nie marnujmy czasu. Jedziemy do klubu?
- Zaczynajmy. - Chodźcie, dziewczynki.
- Pan Macci to zajęty człowiek. - Dajcie czadu.
No już, jedziemy. Wsiadajcie.
Zamknę drzwi.
Powiedzcie jeszcze raz, która z was to...
Duża, Venus. Mała, Serena.
Dobra. Chyba jakoś to ogarnę.
Szkoda zachodu. Nie przyda się.
Pa, kochani!
Rick Macci jest w Compton!
Masz, Meka. Weź to. I to.
- Zamknąć klapę, Richard? - Tak, możesz zamknąć.
Nie tak szybko, elegancie. Dokąd się wybierasz?
Chcemy pograć w tenisa.
Hej, Richard?
Ten podobny do Jimmy’ego Connorsa herbatnik jest z tobą?
Tak, biały chłopak jest z nami. - To luzik.
- Tak, to tylko biały. - Jak nic.
- Spadamy. - Nie pozwolę, by cię kropnęli, Rick.
Doceniam to.
- To tutaj, co? - Tak.
Klub tenisowy Compton.
Bardzo dobrze.
Nie trafią cię.
No już. Forhend. Pyk! Doskonale. Bekhend.
Zuch! Szybko. Rusz nogami. Dobry powrót.
Doskonale. Wróć na pozycję.
Nogi, nogi, wróć. Dawaj!
Dobrze! Jeszcze raz!
I to mi się podoba. Wyczuwasz, w piłę zasuwasz.
- To Rick Macci. - Jeszcze raz!
Skąd ty masz tyle siły?
Macci rymuje się z „bez sensu”.
Powiedziałem coś nie tak?
Chyba chodzi o wąsy. Ona nie lubi faceta z wąsem.
O to chodzi. Pięknie. Uderz i pod siatkę.
Tak! Dawaj. O to chodzi.
Co ty na to? Walcz jak wściekła.
I to lubię! Doskonała robota.
Hej, dziewczyny. Kocham waszą grę.
- Świetna robota. - Tak jest!
Przybijcie. Dobrze się bawiłyście?
- Tak. - Dobrze.
I to lubię. Wasz ojciec wykonał świetną pracę,
ja też miałem wielką frajdę.
Dziękuję wam, dziewczyny. Dzięki.
Richard, jestem... pod wrażeniem.
Napijcie się wody.
One są... wspaniałe.
Możesz tu mieć następnego Michaela Jordana.
O nie, brachu. Sprawiłem sobie dwóch.
Podoba mi się twoje podejście.
To jest moja standardowa umowa.
Taka sama, jaką zawarłem z Jennifer. W porządku?
Szkolenie, mieszkanie, jedzenie, nauka. Za nic nie płacicie.
Nawet wycieczki do Disney World, który jest tuż obok.
Ale przede wszystkim, gwarantuję wam mój osobisty czas.
Trenujecie u Ricka Macciego, trenujecie z Rickiem.
To wygląda drogo. Co będziesz z tego miał?
Moja prowizja to 15 % ich przyszłych zarobków.
Wy nic nie zarobicie, ja nic nie zarobię.
Ale powiem wam jedno, brak zarobków nam nie grozi.
Co wiesz o Nicku Bollettierim?
- Naprawdę sławny trener tenisa. - Jasne...
Stale tu dzwoni. Nie daje mi odłożyć słuchawki.
Tak, Nick jest... dobrym trenerem.
Odniósł mnóstwo sukcesów, ale... coś wam powiem.
Pojedziecie do Bradenton trenować z Nickiem, nie dostaniecie Nicka.
Tylko trenera, którego będzie miał pod ręką.
Traficie do fabryki.
Wybieracie mnie - ja was trenuję.
Wielu mówi, że Nick jest najlepszy.
Pamiętacie pana, który to powiedział?
Państwo Williams, bez względu na to, czy to Nick, Rick,
Tom, Dick, czy Harry, to nieistotne.
Jeśli to one marzą, by być mistrzyniami, macie szansę.
Ale jeśli chcecie tego wy, ja. Klęska.
To się nie stanie. Skoro wolicie iść do Nicka, to...
idźcie do Nicka. To wasz przywilej.
Nie, wybieramy ciebie.
Dzięki Bogu. Byłem...
Chcieliśmy tylko usłyszeć to, co powiedziałeś.
No to... dobra robota.
Tunde.
To jest nasza standardowa umowa.
Słucham, wasza...?
Biorąc dziewczynki, bierzesz nas wszystkich, całą rodzinę.
Przepraszam, wy...? Chcecie wszyscy jechać na Florydę?
Bez Tunde. Właśnie skończyła szkołę z wyróżnieniem.
Więc jej miejsce jest tu.
- Gratulacje. - Dziękuję panu.
Chcemy wszystkich rzeczy wymienionych w umowie.
Domu, najlepszej szkoły i posady dla mnie w twojej ekipie.
Tu jest napisane... kamper?
Tak, musimy tam dotrzeć, prawda?
Wierzysz w te dzieciaki czy nie?
Żebyś wiedział. Daję słowo. Żebyś wiedział.
To czemu tu jeszcze siedzimy? Powinniśmy być na Florydzie.
Co tu robimy? Jedźmy na Florydę.
- Dziękuję. - Wyjmiesz mi?
Proszę. Możemy się podzielić.
Nie, bo nie pozwoliłybyście mi siedzieć z wami.
- Trzymaj rękę na kierownicy. - Da radę. Mam ci pomóc, Junior?
- Nie, dam radę. - Połóż choć jedną rękę na kierownicy.
- Jak leci? Hej, policjo. - Cześć!
Właśnie złamaliśmy prawo. Przepraszamy.
Przeliterujcie „Albuquerque”.
A-L-B-U-Q...
Nie... A... Nie może być L-R.
- A-L-B... Q... - W tym słowie są trzy Q.
Nie mów im. Niech same to zrobią.
Patrzcie. To już Floryda.
- Ale tu ładnie! - Witajcie na Florydzie.
- Ricku Macci, nadciągamy. - Ricku Macci, stało się.
MIĘDZYNARODOWA AKADEMIA TENISA
- Przyjechali! No proszę. - Cześć!
Cześć, wszystkim. Witajcie w Słonecznym Stanie.
Rety, fajnie was widzieć. Jak podróż? W porządku?
Tak. Była długa.
- Długa? Tak, nie wątpię. - Nie była długa.
Richard, widzisz tego niebieskiego skurczybyka?
Nazywam go Kometa.
Jeżdżąc nim, czuję się jak właściciel tego miejsca.
Porąbane, bo w sumie nim jestem.
- Będzie mój. - Tu są korty treningowe.
To Tommy Ho. Wygrał Mistrzostwa USA Juniorów jako 15-latek.
Jest w top 50 w kraju. To Eric Taino. A to John Roddick.
W swojej grupie wiekowej są w krajowym top pięć.
- John ma młodszego brata. - Dobry jest.
Andy’ego. Dzieciak to dzikus. Czysty ogień.
Jest dobry. Poczekajcie, aż ja się nim zajmę.
To tutaj. No już. Raz, raz, raz.
Nogi. Słyszycie ten dźwięk? To wysiłek. Kocham wysiłek.
To moje szczęśliwe miejsce. Chodźcie ze mną. Tutaj jadamy.
Dziewczyny, nie jedzcie tego za dużo.
Będzie was więcej.
Najlepsze frytki na Florydzie.
To miejsce będzie dla was zawsze otwarte.
- Bierzcie, co chcecie. - Dobrze, bo jestem głodna.
- Serio? Właśnie jadłyśmy. - Fajnie tu masz, Rick.
A dziś zrobiło się jeszcze fajniej.
- No już, Richard, chodźmy. - Spojrzę na nie.
Spróbuj bułeczek cynamonowych. Są wyśmienite.
A tamte dzieciaki? To plankton?
Masz dobre oko, Richard.
Wiesz, jak to działa.
Potrzebujesz paru cheeseburgerów, by zapłacić za stek.
Opchniesz dość steków, stać cię na filet mignon.
No proszę.
Jesteśmy, dziewczyny. Oto Mekka.
Te dwa korty są wasze. Tylko my i najlepsi zawodowcy, jakich mamy.
Tu zadymę robimy, kukurydzę prażymy, a kiedy ją prażymy,
- masła nie skąpimy, jasne? - Jasne.
- Łapiecie? Tak? - Tak.
- Bach. - Bach.
- Tak? Bach. - Bach.
Mam dla was małą niespodziankę.
To nie będzie się zdarzać codziennie, ale skoro tu jest,
pomyślałem, że zechcecie trochę popykać.
Jennifer!
Patrzcie. To Jennifer Capriati.
Hej. Słyszałam, że umiecie grać. Chcecie poodbijać?
- Tak. - Tak.
- Możemy? - Tak. Tylko nie bądźcie dla niej za ostre.
- Chodźmy, Meka. - Dobrej zabawy.
To dla nich naprawdę coś. Dobrej zabawy!
Dla niej też, mówiłem jej o dziewczynach
i bardzo chciała poznać Venus.
- Wiesz, jak rozkręcić imprezę. - Dobrze, że tu jesteście.
- Miło nam. - Cześć, dziewczyny.
Dobra, dziewczyny. Rozgrzejcie się.
Bawcie się.
Tylko spójrz. Dla niej to też coś, nie?
Tak. Wygląda na mocną.
Bo jest. Włożyła w to mnóstwo pracy.
Ona też to osiągnie. V ma to w zasięgu.
O to chodzi. Zuch dziewczyna. Dobrze. I to lubię.
Tylko spójrz. Mamy tam świetny materiał.
Ukształtujemy ją, idąc drogą Jennifer.
Zaczniemy od Easter Bowl, potem Orange Bowl.
Tak jak zrobiła to Jennifer, zgoda?
To dobre turnieje, są wyzwaniem.
Myślę, że nie zagramy w Easter Bowl, Rick.
Dobrze, zatem... chodzi ci po głowie inny turniej?
Nie...
Nie będziemy już grać w turniejach juniorskich.
Wrócą do grania, kiedy przejdą na zawodowstwo.
Dobra. A kiedy to nastąpi, Richard?
Kiedy powiem, że są gotowe. Nie będziemy tego przyspieszać.
Wszystko idzie dobrze. Nie będziemy się spieszyć.
To co będą robić, Richard? Grać w ping-ponga?
Nie. Będą trenować z tobą.
Będą chodzić do szkoły, będą chodzić do Sali.
A przede wszystkim będą dziećmi. Tego właśnie chcę.
Będą dziećmi? Ale Richard, to nie tak działa.
Nie mogę tego zrobić.
Tak jej nie ukształtuję. Musi grać jako junior.
Słuchaj, w turniejach zawodowych nie ma gracza,
który nie grał w juniorskich. Bez nich to niemożliwe.
Ale nie dla ciebie. Ty jesteś Rick Macci.
Dlatego jechaliśmy tu taki kawał.
Dla Ricka Macciego nie ma rzeczy niemożliwych.
Ale jeśli nie dasz rady, możemy pogadać z Nickiem.
Mogłeś o tym wspomnieć w Compton.
Zapewne mogłem, ale wtedy nie podjąłbyś
najlepszej decyzji w całym życiu.
Jest super, Rick. I mają uderzać w pozycji otwartej.
- O Boże. - To jest najważniejsze.
Uderzają w pozycji otwartej.
Zrobimy wielkie „bum”, jak mówiłeś. Pamiętasz?
Tak, ale... powiedziałem „bach”.
„Bach”, „bum”, grunt, że narobimy hałasu.
Idę po rodzinę. Powinny to zobaczyć.
Wezmę sobie burgera. Chcesz coś?
Nie chcę burgera.
Nie pękaj, Rick. Napisałem plan.
O Boże, plan.
No dobra, Venus, serwujesz.
Dobrze! O to chodzi.
Bum! I to mi się podoba. Co powiesz na to?
Bach! No już, przyłóż się!
Przywal. O to chodzi. Dobrze. Hej, słuchaj.
Ostatnie odbicie nie było dobre. Wiesz, czemu?
- Było świetne. - Bo było świetne. Dobrze.
Jestem z ciebie dumny. Ekstra robota. Ścigamy się do wody.
W ostatnich trzech latach mocno cię krytykowano
za wycofanie córek z rozgrywek juniorskich.
Nazwano cię kontrowersyjnym, apodyktycznym, skupionym na autopromocji przeszkadzaczem.
Jak na to odpowiadasz?
Ludzie zawsze będą gadać.
Kiedy przychodzą do mnie, mówiąc, że córka jest dobra
i powinna rozgrywać mecze,
wiem, że widzą jej talent tylko dlatego, że widzą pieniądze.
A najczęściej widzą pieniądze, które trafią prosto do ich kieszeni.
Na pewno mówiłeś rzeczy prowokacyjne.
„Tenisowych rodziców powinno się zastrzelić”.
Że pośredniczysz w transakcji zakupu Rockefeller Center.
Tak.
Prawdę mówiąc, mam teraz tyle biznesów,
że prawie nie myślę o tenisie.
Nie martwi cię fakt, że to je wstrzymuje.
Większość czołowych tenisistek w ich wieku, jak Martina Hingis,
- zaczyna grać zawodowo. - Tak.
A twoje córki nie rozegrały meczu od 1991 roku.
Stale robią postępy.
Venus mówi w czterech językach. W większości niemal płynnie.
W ilu językach mówisz?
Otóż to. Nawet w tym jednym nie jesteś za dobry.
Przez całe życie byłem spłukany,
a Venus nie chce być biedna.
Ale nie pozwolimy robić córce czegoś, do czego nie jest gotowa.
- No dobrze, idę po Venus. - Dziękuję.
Możecie iść przodem i ustawić się na górze.
Nogi pracują. Nogi pracują. Dobrze. Nadlatują.
Nadlatuje. Nie wiesz, skąd.
Dalej. Nie wiesz. Rusz się! Reaguj. Dobrze! I to lubię. Dawaj.
Jak pocisk. Tak, o to chodzi!
To była pierwsza liga. Dalej. Praca nóg.
Junior!
Jak się spieszysz, trener się cieszy. Dobrze.
Masz wywiad. No już, idziemy.
Daj spokój. V, mamy jeszcze dwie godziny.
Ostrzegam, jeśli zejdziesz z kortu, wchodzi twoja siostra.
Wybacz, Rick, teraz przedstawienie.
Zawsze jest przedstawienie, co, Richard?
Hej, Meek, chodź. Wiem, że kogoś tu ciągnie.
- Chcesz przejść na zawodowstwo? - Tak.
Ludzie chętnie zobaczą, jak grasz z zawodniczkami jak Seles.
Myślisz, że ją pokonasz?
Wiem, że mogę ją pokonać.
Wiesz, że możesz ją pokonać? Jesteś pewna siebie.
Jestem bardzo pewna siebie.
Mówisz to z taką łatwością. Dlaczego?
Ponieważ w to wierzę.
Ale nie grałaś meczu od niemal trzech lat.
Dobra, przerwijcie to. Powiem ci, dlaczego.
Richard, nagrywamy wywiad.
Powiedziała, co miała powiedzieć, za pierwszym razem.
- A ty w kółko do tego wracasz. - Nie możesz stale przerywać...
Musisz zrozumieć, że to dotyczy
wizerunku 14-letniego dziecka.
A to dziecko będzie grać, gdy twoje stare dupsko i ja trafimy już do ziemi.
Kiedy już coś powiedziała, po sprawie.
Masz do czynienia z małym, czarnym dzieckiem. Pozwól jej być dzieckiem.
Odpowiedziała ci z przekonaniem.
Więc zostaw to!
Skup się. Właśnie tak. Najważniejsze są oczy.
Skup się. Tutaj. Dobrze. Z biodra. Dobrze.
Mocno. Jeszcze raz. Jeszcze raz. Mocno. Dawaj.
Raz, dwa, tutaj. Tak.
Uderz. Uderz. Uderz.
Dalej. Ruszaj się. Pracuj nogami.
Co tam, Szekspirze? Dobrze.
- Spisałaś się? - Tak, było spoko.
Rick, co tam się dzieje?
Zbliża się wielki turniej juniorski. Puchar Kontynentalny.
Cały ten raban przez Kournikovą. Trenuje tutaj.
Podobno za miesiąc zagra w Rosji zawodowo.
- Tak samo Hingis. - Tak. To prawda.
Ale Rosja jest przeceniana. Paskudna pogoda, okropne żarcie.
Rick, chcę zagrać.
Skarbie, mnie nie musisz przekonywać.
- Myślisz, że jestem gotowa? - Wiem to.
- Pogadasz z moim tatą? - Skarbie, słuchaj...
- Proszę. Wiesz, że jestem gotowa. - Wysyłasz mnie na pożarcie.
- Już to przerabiałem... - Rick, pogadaj z nim.
Proszę?
- No dobra, dobra. Wiesz... - To znaczy tak?
Ta twoja mina. To przez tę minę. Nie mogę...
- Czyli tak? - Robisz tę minę... Tak.
- Tak! - No dobra, dobra, dobra.
- O rety. No dobra. Oby... - To oznacza tak.
...tylko naprawdę nie zabił posłańca.
- Zgodził się? - Zgodził.
Jezu.
Łap. Włóż je, potrenuj siostrę.
Muszę usiąść i podumać, jak podejść tego maniaka.
- No już. Włóż rękawice. - Dawaj.
Nie spieszymy się głównie dlatego, że bez wykształcenia,
bez względu na to, jak dobry byś nie był, do osiemnastki
będziesz spłukany, z perspektywą 50 lat życia w głupocie.
Nie robimy tego. Tylko patrzcie!
- Co się dzieje? - To Rick Macci.
Gdzie tu nie spojrzycie, Ricka własność zobaczycie.
Fakt. Richard, poświęciłbyś mi minutę?
Tak, pewnie. Dziewczyny, zaprowadźcie dzieciaki na kort.
Przyjdę do was. Możesz iść z nimi.
- Pogadamy za chwilę. - Dzięki.
Poznaję po wyrazie twarzy Ricka, że powie mi coś,
czego nie chcę usłyszeć.
Dobrej zabawy.
- Macie super nauczycielki. - Przewiozę cię twoim wózkiem.
Dziewczyna ma żar w oczach. Dzięki. Tęsknię za draniem.
Richard, niedługo... w Oakland odbędzie się turniej.
Nazywa się Bank of the West. Dzwoniłem do dyrektora.
Powiedział, że da Venus dziką kartę, jeśli zgłosimy się teraz.
Mój kumpel Patrick, z Nike,
też tam będzie i chętnie się spotka.
- Nie podoba mi się to, Rick. - Co? Czekaj.
Nie gadaj z ludźmi za moimi plecami.
- Z nikim nie gadam. - Wiesz, że tego nie lubię.
Czekaj chwilę. Możesz mnie chociaż wysłuchać?
Słuchaj, ona ma... 14 lat.
Hingis przeszła na zawodowstwo. Kournikova za chwilę.
Nie rozumiem, czemu nie pozwolisz im zacząć.
Jennifer zdążyła się już załapać na pudełko płatków.
I wiem, że nie powinienem tego mówić,
ale Venus jest dwa razy lepsza niż Jennifer.
- Jennifer właśnie wycofała się z gry. - Wcale nie.
Nie wycofała się. Robi sobie przerwę, jasne?
- Rick, powiedz prawdę. - To wakacje.
- Ludzie mówią, że się wypaliła. - Nie wypaliła się.
Jennifer ma się dobrze, ale wiesz co? Venus też.
Daj spokój, stary.
Jest gotowa. Zacznijmy już tę zabawę.
Widzę to w jej oczach. Jest głodna. Ma w sobie ogień.
- No weź, Richard. Co ty na to? - Przysłała cię, żebyś ze mną pogadał?
- Chcesz ze mną wygrać? - Odbijam.
Dobra, to nie był wyłącznie mój pomysł.
- Rick, nie mówię ci tego za często. - Jasne.
- Ale nie mylisz się. - Czy to znaczy, że...
Ale nic więcej dziś ode mnie nie uzyskasz, jasne?
- Jasne. - Daj mi to przemyśleć.
- Niech będzie. - Dobra.
Dzięki, że znalazłeś czas, Richard.
Możesz pożyczyć swój wózek, jeśli chcesz.
Nie trzeba, zatrzymaj go. Dobrze w nim wyglądasz.
- Wystarczy, że oddasz za 40 minut. - Okej.
O rety.
Jeszcze raz! Jeszcze raz!
Przyłóż się. Tak być nie może.
- Dziękuję. - Proszę bardzo.
Żona myśli, że mam tu panienkę.
Tak często wpadam tu na burgery.
Nie wie, że zdradzam jej kuchnię.
Jennifer Capriati czeka poważna batalia sądowa.
18-latkę aresztowano po tym, jak policja zjawiła się
w jej pokoju hotelowym w Coral Gables, sprawdzić donos o uciekinierce z domu.
Znaleziono tam niewielką ilość marihuany.
Według policji, uciekinierka i 19-letni mężczyzna
przebywali w pokoju Capriati.
Aresztowano ich pod zarzutem posiadania heroiny i kokainy.
Do roboty!
Co powiecie? Co powiecie? Formę wam podkręcić lecę.
Małe kroki, wielkie osiągnięcia.
Co się dzieje? Gdzie się wszyscy podziali?
No już, chłopcy, mówcie. Co się dzieje?
- Są w Disney World. - Gdzie są?
Są w Disney World.
Richard powiedział, że treningi są dziś odwołane.
Chyba sobie...
- Jest Rick. Cześć, Rick! - Cześć, Richard.
- Chodźmy. - No już. Macie lekcje do odrobienia.
Cześć, wszystkim. Dobrze się bawiłyście?
- Zaliczyłam Kosmiczną Górę. - Tak? Bałaś się?
Ani trochę. One beczały jak dzidziusie.
- Fajne te uszy. - Nie upuść.
Richard, poświęcisz mi minutę? Dziękuję.
Mieliśmy zaplanowany trening.
Turniej jest za kilka tygodni, więc musimy trenować.
Tak, cóż... Zdecydowałem, że nie zagramy w tym turnieju.
Tatusiu, co?
- Dlaczego? Co się stało? - Wszystko gra.
Nie pozwolę, żeby cię wypaczył, tak jak Capriati.
- Co? - Słucham, co niby zrobiłem?
- Byłeś jej trenerem, prawda? - Mamo...
W kółko mówiłeś, „Patrzcie na Jennifer”.
I na co patrzyliśmy? Na jej zdjęcie policyjne w TV. Aresztowanej.
Venus nie skończy przez ciebie zaćpana w jakimś zaułku.
To nie fair.
Venus, nie denerwuj się. Nie pozwól, żeby taką cię oglądał.
Jesteś z siebie dumny? Złamałeś jej serce.
Coś ci powiem, gościu... Mam już serdecznie dość twoich gierek.
- Moich gierek? Jakich gierek? - Tych gierek.
Zjawiłeś się tu i pierwsze, co zrobiłeś, to wycofałeś je z turniejów.
Teraz zabierasz je z treningów. Robisz to non stop.
Na lekcje muzyki, prace domowe, do kościoła.
Muszą mieć dobre oceny, inaczej nie mogą grać w tenisa.
Wiedziałeś to. To moje warunki.
Zabierałeś je za moimi plecami do innych trenerów?
Staram się wzbogacić ich grę.
Nie staną się wielkie, ćwicząc to samo,
- co każdy junior w Ameryce. - Dziękuję.
- Troszczę się o dzieci. - Nie, troszczysz się o siebie.
Nieustannie słyszę od ciebie o presji. Presja to, presja tamto.
Ale wiesz, co widzę? Każdego dnia w telewizji?
Richard Williams Show.
„Milion dolarów. Numer jeden. Najlepsza w historii”.
- Nie sądzisz, że to właśnie presja? - To dodaje pewności.
Gówno prawda. Chodzi o ciebie.
Słuchaj, chcesz mi wciskać kit, to wciskaj.
Ale nie rób tego tym dziewczynom.
Rick, z całym szacunkiem...
Kochamy cię. Jesteś dla nas jak członek rodziny.
Ale to ty pracujesz dla nas.
- Ja napisałem ten plan. - Plan.
I kiedy ja mówię, że ona nie gra, to znaczy nie gra.
Ja tu dyktuję warunki. I przykro mi, jeśli ci się to nie podoba.
Richard, pieprzyć twój zakichany plan.
Nie wiesz, co robisz. Nie wiesz.
To bardzo ładny dom, tak przy okazji. Przypomnij mi, kto za niego płaci?
Nie rób tego. Nie rób tego. Stać cię na więcej.
Pójdziesz za nią?
- Nic jej nie będzie. - Wcale nie.
Idź to naprawić.
Złożyłem to wszystko do kupy,
a teraz każdy myśli, że zna się na tym lepiej.
Richard, uważasz, że zrobiłeś to sam?
Od pierwszego dnia, gdy się poznaliśmy. Pamiętasz? Na przystanku autobusowym?
Nawet nie zdradziłaś mi prawdziwego imienia.
Bo myślałaś, że jestem tylko kolejnym tępym czarnuchem.
Jesteś taka sama, jak ci biali. Nigdy w to nie wierzyłaś.
Kiedy w to nie wierzyłam?
Powiedz mi, kiedy nie wierzyłam?
Nie jesteś jedynym marzycielem w tej rodzinie.
Gdyby nie ja, nie byłoby marzenia.
Nosiłam je w sobie i wspierałam.
I wspierałam też ciebie.
Pracując na dwie zmiany, żeby było co położyć na stół.
Ta pozycja otwarta, usłyszałeś to ode mnie.
O, to twoje dzieło? Jasne.
I poprawiłam serwis Sereny, bo ty to spartoliłeś.
- Co zrobiłaś? - Tak.
Poprawiłam wyrzut, bo ty nawaliłeś.
Jestem tu. Byłam tu, marząc i wierząc, tak jak ty.
Tylko nie chcesz tego uznać.
To... czego chcesz?
Czego chcesz? Mam ci podziękować?
W porządku, Richard.
Nie musisz mi dziękować.
Inaczej niż ty, ja nie muszę słyszeć od świata, że jestem wielka.
Widzisz, co robisz? Co właśnie zrobiłeś?
Jak odchodzisz, gdy coś nie jest skończone.
- Daj spokój. - Zauważyłeś to?
Widzisz to? Tak samo robisz ze swoimi biznesami.
Pamiętasz tę firmę od cementu, biznes z firmą sprzątającą?
Wszystkie pozostałe dzieci.
Widzę, że coś ci leży na sercu.
Niech Bóg cię nie wstrzymuje. Powiedz to.
Powiedziałam.
Twój syn zajeżdża tu czerwonym truckiem Nissana i puka do moich drzwi.
A wszystko, co masz do powiedzenia, to, „Patrz, to mój syn. Znalazł mnie”.
A potem pojawiają się inne twoje dzieciaki.
Jasne.
Inna kobieta by cię zostawiła.
Ale ja zostałam, bo ja się nie poddaję. A ty... ty zawsze odchodzisz.
No to śmiało. Śmiało.
Zostanę, aż praca będzie skończona.
Nie potrzebuję łaski.
Myślisz, że zostaję ze względu na ciebie?
Zostaję z powodu dziewczynek.
Zostaję, bo wierzę w byt wyższy niż Richard Williams.
I lepiej się ciesz, bo gdybym była tutaj dla ciebie,
odeszłabym już dawno temu.
- Spójrz na ten dom. - Patrzę.
- Spójrz, gdzie mieszkasz. - Patrzę!
Gdzie byś mieszkała, gdyby nie ja? Gdzie byś była?
Tkwiąc w jakimś mieszkanku z trójką dzieci bez tatusia?
Właśnie tam byś była.
Posłuchaj sam siebie. To twoje ego i twoje przechwałki.
Ty zwyczajnie się boisz.
Boisz się.
Boisz się, że poniesiesz klęskę.
Że ludzie spojrzą na ciebie i zobaczą...
jeszcze jednego tępego czarnucha.
I wiesz co? Myślisz, że mogą mieć rację.
A ja nigdy, przenigdy tak o tobie nie myślałam.
Wykonałeś swoją robotę.
A ja, czy to dostrzegasz, czy nie, wykonałam swoją.
Ale to jest życie Venus. Musisz pozwolić jej zdecydować.
Bo jeśli nie zaufasz jej w tej sprawie, to ona od ciebie odejdzie.
Więc chcesz grać?
Nie wiem, czemu mi nie pozwalasz.
Myślisz, że nie jestem gotowa?
Kiedy byłem małym chłopcem, dorastałem w Shreveport.
Raz ojciec wziął mnie do miasta.
Dał mi pieniądze, żebym zapłacił za coś białemu.
W tamtych czasach czarnym nie wolno było dotykać białych ludzi.
Oddając pieniądze temu człowiekowi, niechcący dotknąłem jego ręki.
A on zaczął mnie bić.
Powalił mnie, zjawili się jego kumple,
zaczęli po mnie skakać i bić.
A ja spojrzałem w górę i zobaczyłem w tłumie mojego ojca...
a on rzucił się do ucieczki.
Zostawił mnie na pastwę tych dorosłych.
Wiem, nie byłem za dobrym ojcem,
ale robiłem wszystko, żeby cię chronić.
Następny krok, który wkrótce zrobisz...
byłby trudny dla każdego.
Ale dla ciebie... Nie będziesz reprezentować tylko siebie,
będziesz reprezentować każdą czarną dziewczynkę na świecie.
I to ty sama będziesz musiała się z tym zmierzyć.
A ja po prostu nie chciałem, żebyś spojrzała w górę...
i zobaczyła, że twój tatuś ucieka.
Tato, zawsze mówiłeś, że będę najlepsza na świecie, prawda?
Chodźmy tam i pokażmy tym wszystkim ludziom,
że poradzę sobie z tym, co mnie czeka.
Nie zawiodę cię.
Jak byś mogła, Junior?
Chodź tutaj.
Witamy w Oakland w Kalifornii, na turnieju Bank of the West Classic,
gdzie jutro, numer jeden na świecie i aktualna mistrzyni US Open,
Arantxa Sánchez Vicario, zmierzy się z trudną stawką przeciwniczek,
które mają nadzieję zdobyć nagrodę o wysokości 400 000 dolarów.
Wśród nich jest 14-letnia Venus Williams,
która staje na korcie w swoim pierwszym profesjonalnym meczu.
W istocie, to pierwszy mecz Williams na jakimkolwiek szczeblu rozgrywek
od ponad trzech lat,
odkąd jej ojciec podjął kontrowersyjną decyzję
wycofania jej z zawodów juniorskich,
które stanowią zwyczajową ścieżkę do tenisowej supersławy.
Pytanie, jak ta utalentowana nastolatka
poradzi sobie z presją i zainteresowaniem wokół profesjonalnych zawodów,
grając z doświadczonymi rywalkami, po tak długiej absencji.
Obaw nie potrafi ukryć nawet jej ojciec, znany z bezpośrednich opinii.
Czekaliśmy na ten dzień przez dziewięć długich, trudnych lat.
Mówisz sobie, „Osiągniemy to, osiągniemy to”.
A kiedy w końcu, tak jak dziś, to osiągasz, odkrywasz...
„Nie pasujemy tu.
Nasze miejsce jest gdzie indziej. Naszym miejscem jest getto”.
Geniusz? Hochsztapler? Jutro w końcu się dowiemy.
Czy jego marzenie to tylko reklama, czy jego córka naprawdę jest kimś,
na kogo czeka tenisowy świat?
Udało ci się, Richard. Rok temu na ten turniej były 24 akredytacje medialne.
W tym roku 200, więc...
- Wiesz co? To on. - To on.
Trzeba zawołać Venus.
- Już czas. Sprężajcie się. - Chodźcie. Przyszedł ten facet.
- Gość z Nike. Zamknę drzwi. - To nie byle co. Usiądźcie tam.
- Tak. Na miejsca. - Dobra, gotowe?
- Patrick, jak się masz? - Świetnie.
- Jak Terri i dzieci? - Dobrze.
- Mały Billy dalej gra w bejsbol? - Macha jak szalony.
- Cześć. Patrick. Miło mi. - Richard Williams. To Oracene.
To moja żona, Brandi.
- Wiecie, kto to jest. - To zaszczyt.
Po to przytargał tę walizkę.
Zgadza się. Tak.
Za wami długa droga, a jutro czeka was wielki dzień,
więc nie chcę zabierać wam za dużo czasu.
Mam nadzieję, że to jasne, jak bardzo cenimy waszą córkę.
Chcemy ją na wyłączność już teraz.
To są trzy miliony dolarów.
Sygnowane nazwiskiem buty i linia odzieży.
Chcemy oprzeć na Venus naszą markę dla kobiet.
Zrobić z niej flagową zawodniczkę. Co wy na to?
Myślę, że...
Właściwie, trzeba o to zapytać ją.
Zatem, Venus, co ty na to? To hojna oferta.
Milion więcej, niż dostała Capriati przed przejściem na zawodowstwo.
Do tego, gotowość do zainwestowania
w akcje charytatywne i programy pomocowe, które wspierasz z rodziną.
Super.
Uważamy, że czeka cię wspaniała kariera
i chcemy pomóc ci ją rozwijać, zaczynając od dziś.
- To... - Tak.
Może... dajmy jej chwilę.
- Niech rodzina... - Zdecydowanie.
- Nie ma problemu, tylko... - Oczywiście.
Dla jasności, ta oferta jest ważna tylko dziś.
Przestanie być aktualna, gdy jutro staniesz na korcie.
- Nie ma pośpiechu. Omówcie to. - Dzięki.
To zajmie chwilę. Mają tu świetny bufet z owocami morza.
Jest na półpiętrze. Nie musisz wciskać guzika...
Kamienna twarz, aż gość wyjdzie tymi drzwiami.
Co on miał na myśli?
- Niech najpierw wyjdzie. - Nie, chcę wiedzieć, o czym mówił.
Pogadamy o tym, kiedy go nie będzie. Dajcie mu wyjść.
Co się dzieje?
Co miał na myśli, mówiąc, że to jest ważne tylko dziś?
- Wyłącznie? - Nie przejmujcie się.
- Chcę to zrozumieć. - Próbuje nas nastraszyć.
Otóż to. Próbuje nas nastraszyć i wiecie co?
Ja się boję. Jestem przerażony jak cholera.
Ludzie, co... Co się dzieje?
Trzy miliony dolarów W czym leży problem?
- Rick, słuchaj... - Daj spojrzeć.
Jeszcze nie widzieli, jak gra.
Tak, ale... Właśnie o to chodzi. Wcale nie muszą.
Richard, udało ci się.
Zrobiłeś to, Richard. Myślałem, że ci odbiło.
Twoje gadanie, wywiady i cały ten nonsens.
Ale proszę, miałeś rację, ona jest gwiazdą. Wiesz, co to...
Wygraliśmy! Czemu macie takie ponure miny? Błagam was, ludzie.
Oracene, proszę, wesprzesz mnie?
Powinieneś rozmawiać z Venus.
V? Co się dzieje?
Chcę im pokazać, co potrafię.
- Jasne. - Rozumiem, że to dobra oferta, ale...
To nie jest dobra oferta. To niewiarygodna oferta.
Ludzie, te pieniądze odmienią wasze życie.
Odmienią życie waszej rodziny. Na co my...?
Rick, prosisz tę dziewczynę, żeby odrzuciła całą ciężką pracę...
- Richard, przestań! - Posłuchaj mnie.
Pracę, którą wykonała przez ostatnie dziesięć lat
i przyjęła pierwszą ofertę, która napłynęła.
- Wiesz, że to nie w porządku. - Nawet nie ogłosili rozstawienia.
Rick. Dziewczyna prosi o szansę rywalizacji.
Nawet nie wiemy, z kim zagra.
Ona się tym nie przejmuje.
Venus Williams, przejmujesz się tym, z kim zagrasz?
Nie, tatusiu.
Venus Williams, pokonasz każdego, kto znajdzie się po drugiej stronie siatki.
Tak, tatusiu.
Venus Williams, chcesz przyjąć tę ofertę?
Nie.
No to zdecydowane.
Odrzucamy ofertę. Teraz chodźmy coś zjeść.
- Rick, jesteś głodny? - Nie.
- No już, kochani, idziemy. - To...
Chodź, Rick, musisz zapłacić za jedzenie.
Hejka! Cześć, wszystkim.
- Tunde! - A to ci heca.
No proszę.
Pan Rick funduje nam bufet z owocami morza.
- Tak, chodźcie. - Cześć.
Wiedziałaś o tym?
Tak! Dawaj!
Gem dla Stafford. Stafford prowadzi w gemach dwa do zera.
Błąd serwisowy!
- Błąd serwisowy! - 0-15.
Dawaj, V.
Błąd!
0-30.
Odgryź się jej.
No dalej, Junior.
0-40.
Gem dla Stafford. Stafford prowadzi trzy do zera.
Wygląda na trochę spiętą. Musi wyluzować.
Będzie dobrze. Idę na drugi mecz.
Pogadamy później, dobra?
- 30-40. - Wszystko gra.
Gem dla Stafford. Cztery do zera dla Stafford.
Hej, spokojnie. Następny gem. Uspokój się.
- Tak! - 0-15.
Zuch dziewczyna, V.
O to chodzi.
Wspaniałe zagranie!
Gem dla Williams. Stafford prowadzi cztery do dwóch.
- Dawaj! - Gem dla Williams.
- Właśnie tak. O to chodzi. - 4-4.
Byłaś dziś świetna, Venus.
Byłaś zaskoczona, że tak opanowałaś nerwy?
Byłam trochę zaskoczona, ale nie do końca.
Chwilę nie grałam w turniejach
i zdziwiło mnie, że się nie denerwuję.
Jutro grasz z najwyżej sklasyfikowaną Vicario.
Numer jeden na świecie, trzy wygrane turnieje wielkoszlemowe.
Myślisz, że sobie poradzisz?
Mogę pokonać każdego. Muszę tylko wykorzystać swój potencjał.
- Zastanawiałem się... - Wystarczy. Świetne pytania.
Naprzód!
Coś ty tam odstawiła? Nie mogłem uwierzyć. To jak...
- Rick, muszę iść. - Jakby była płatną morderczynią.
Serio, to niewiarygodne.
Richard, gadałem z Doughertym. Podbija ofertę.
Cztery miliony dolarów, Richard.
Udało nam się, Richard.
Powinniśmy trzymać karty przy sobie.
Czekaj. Richard, nie. Ona gra z Vicario.
To najlepsza tenisistka na planecie.
Najlepsza na całym świecie. Ona nie może jej pokonać.
- A jeśli może? - Richard, to tak nie działa.
Hej, Bud. Dobrze cię widzieć. Wciąż masz te ładne spodnie.
Przeszła ci koło nosa duża forsa. Mówiłem ci.
Znasz go?
Rick, jeśli ona pokona Vicario, 14-latka, która nigdy nie grała meczu,
przychodzi prosto z ulicy i wygrywa z najlepszą rakietą świata,
zapomnij o walce Ali-Frazier, to będzie największa heca w historii sportu!
Tak!
Meek. Chodź.
Wiem, że kochasz Venus i że to wszystko jest ekscytujące, ale...
trochę ci z tym trudno, prawda?
Mogę ci zdradzić sekret?
Twoja siostra będzie numerem jeden na całym świecie, to pewne.
Wiem o tym.
Ale ty...
Ty będziesz najlepsza w historii.
Będziesz największą zawodniczką wszech czasów.
Wiesz, skąd to wiem? Bo to zaplanowałem.
Nie było ci lekko w cieniu Venus,
ale trzymałem cię tam, bo wiedziałem, że jesteś twarda.
Że jesteś silna. Że jesteś wojowniczką.
Dlatego tak to zorganizowałem.
Weź to sobie do serca. Jesteś następna.
A teraz chodź. I pospiesz się.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć.
- Cokolwiek dziś się zdarzy... - Blisko.
- Następnym razem, dziesięć. - Chcę, żebyście pamiętały,
że pochodzicie z ludu o bogatej historii.
Jasne? Jak Sojourner Truth.
- Pamiętacie ją? - Tak.
Co powiedziała w Seneca Falls?
- Co powiedziała? - „Czyż nie jestem kobietą?”.
Zgadza się. A co to dla was oznacza?
- Że jest silna i może zrobić wszystko. - Właśnie.
Że była młodą, czarną kobietą, tak jak wy, kochane.
I że zasługuje, by ją dostrzeżono, i by jej wysłuchano.
Więc chcę, żebyś dziś pamiętała, kim jesteś i skąd pochodzisz.
Stój z podniesioną głową i bądź z tego dumna.
Dobrze?
Tak. Będziesz wyglądać pięknie.
Jesteś piękna, Venus.
Ty też, Sereno.
Witamy z powrotem w ten piękny wieczór w Oakland
na czterosetowym meczu między aktualną mistrzynią Francji i US Open
Arantxą Sánchez Vicario i Venus Williams,
obiecującą 14-latką z Compton w Kalifornii,
która debiutuje na głównym korcie przed kompletnie wyprzedaną widownią.
Czekam na córkę. Gra w następnym meczu.
- Kocham cię, Junior. - Ja ciebie też, tato.
Panie i panowie, witamy na Bank of the West Classic...
- Powodzenia. - Dziękuję.
...na dzisiejszym meczu drugiej rundy.
Debiutuje dziś na głównym korcie i rozgrywa dopiero drugi mecz zawodowy.
Proszę o gorące oklaski w stylu Bay Area
dla fenomenalnej 14-latki z Compton w Kalifornii.
Venus Williams!
A teraz, wraz ze mną, powitajcie na korcie
pochodzącą z Hiszpanii trzykrotną mistrzynię turniejów wielkoszlemowych,
rozstawioną z numerem jeden Arantxę Sánchez Vicario!
15-0.
Venus!
- 30-0. - O to chodzi!
Będziecie żałować.
40-0.
Gem dla Williams. Williams prowadzi, jeden-zero.
Właśnie tak to załatwia.
Tak.
15-40.
Gem dla Williams. Williams prowadzi dwa-zero.
Gem dla Williams. Williams prowadzi w gemach trzy do zera.
- Pierwszy set. - Widzisz? Ta piłka aż płonie.
- 40-15. - O to chodzi. Podobało się?
Moja żona ją tego nauczyła.
To Venus Williams. Zapamiętajcie to nazwisko.
Okej, ta piłka to pikuś. To łatwa piłka!
Gem dla Williams. Willams prowadzi w gemach pięć do dwóch.
Pierwszy set.
Widzisz, że gra w pozycji otwartej? Pracowaliśmy nad tym.
Tak.
Tak jest.
Dobrze się prezentujesz, Venus Williams.
- No proszę. - Gem i pierwszy set dla Venus Williams.
Tak jest, mała! O to chodzi!
Właśnie tak. To wszystko ciężka praca.
Gem dla Williams. Prowadzi w secie 3-1.
Boi się. Ona się ciebie boi, Venus.
To jakiś obłęd!
Tylko spokojnie, Junior.
Poszła do łazienki.
Dobrze.
Jesteśmy z tobą, Venus.
- Nie rozpraszaj się. - Spokojnie. Zostań w grze.
- Dasz radę, V. - Kochamy cię.
Nie daj się rozkojarzyć, Junior.
Próbuje ją wybić z rytmu.
- Bez jaj. - Co się... co się dzieje?
Wytrąca ją z równowagi.
- Nie ma przepisu, jak długo... - Nic nie zdziałamy.
Nie mogą.
Może powiedzieć, że korzysta z toalety. To stara, nieczysta zagrywka.
Minęło już osiem minut.
Osiem minut.
Już dziewięć minut.
Miałaś ją na deskach!
- Grajcie! - To jakiś absurd!
Dlaczego nie wstaje?
Wstań, Junior.
Nic się nie stało, po prostu rób swoje, V.
Hej, V, graj swoje. Graj swoje, Venus. Do dzieła.
- Czas. - Tak jest. Dawaj.
Tak! Graj po swojemu!
- Aut! - 0-15.
- Następna twoja, Venus. - Hej, obudź się.
Następna twoja, Venus.
- Net. - Błąd.
Uspokój się. Dawaj. Następny.
No już, Venus Williams.
Tak jest!
Gem dla Vicario. Trzy do zera.
- 15-40. - Dalej, V. Następny twój.
Dobrze, Junior.
Gem dla Vicario.
Gem i drugi set dla Vicario, sześć-trzy. Jeden-jeden w setach.
O mój Boże.
Pięć-zero. Ostatni set.
0-40.
Wszystko w porządku, Venus.
Gem, set i mecz dla Vicario. Dwa do jednego.
Dwa-sześć, sześć-trzy, sześć-zero.
Dobra robota, Venus.
Dobrze się spisała. Była świetna.
Hej, V.
Powinnam była dziś wygrać.
A teraz po wszystkich umowach i po szacunku...
- Nie. - Nie rób tego.
Liczyliście na mnie.
No już, już, posłuchaj mnie.
Spójrz tutaj.
Grałaś jak równa z równą, przez dwie godziny,
z zawodniczką numer jeden na świecie.
Była w szoku.
- Trzęsły się jej kolana. - Tak.
I zrobiłaś to z gracją.
Jeśli teraz nie czujesz do siebie szacunku,
nie poczujesz go nigdy.
W ogóle.
Jesteś mistrzynią, Venus Williams.
A cały świat o tym wie.
Wyjdziesz tam z podniesioną głową.
W całym życiu nigdy nie byłem z nikogo taki dumny.
Chodź, na zewnątrz czekają siostry. Jest zimno.
Tatusiu, wezmę moją torbę.
- Nie, poniosę ją, Junior. - Poradzę sobie.
Hej, mistrzyni.
Zaczyna się.
Jesteśmy z ciebie dumne.
Udało ci się, V.
Jesteśmy dumne. Dobrze się spisałaś.
Jesteś drugą zawodniczką na świecie.
Tu jest wyjście. Wypuszczę was tędy.
Dziękujemy. Chodźcie.
Richard.
Venus! Venus! Venus!
Oni już wiedzą.
No już. Nie każ im czekać. Idź tam.
To twoi fani. Idź do nich.
- Chodź, Serena. - Dobra!
- Jesteś następna! - Venus! Venus! Venus!
Richard, Richard. Co ty na to?
Nike znowu na łączach.
Obudzili się.
Puma. Fila. Reebok. Wszyscy chcą się spotkać jako pierwsi.
Powiem im, żeby cmoknęli mnie w tyłek.
Nie, pogadamy z tymi ludźmi. Myślę, że trzeba z nimi pomówić.
Richard, zrobiła to.
O tak, zrobiła.
Venus! Venus! Venus!
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
VENUS PODPISAŁA Z FIRMĄ REEBOK KONTRAKT NA 12 MILIONÓW DOLARÓW.
MIAŁA 15 LAT.
SERENA DOŁĄCZYŁA DO VENUS NA KORCIE DWA LATA PÓŹNIEJ.
RICHARD, JAKO ICH TRENER, NADAL PRZEDKŁADAŁ CIERPLIWOŚĆ, RODZINĘ
I EDUKACJĘ NAD WCZESNY SUKCES.
NIEMAL WSZYSTKO, CO ZAPLANOWAŁ DLA CÓREK
JESZCZE W COMPTON, SPEŁNIŁO SIĘ.
VENUS DO 41. ROKU ŻYCIA 5 RAZY WYGRAŁA WIMBLEDON.
BYŁA PIERWSZĄ AFROAMERYKANKĄ ERY OTWARTEJ, KTÓRĄ SKLASYFIKOWANO
NA PIERWSZEJ POZYCJI NA ŚWIECIE.
SERENA, DO 40. ROKU ŻYCIA, WYGRAŁA 23 TURNIEJE WIELKOSZLEMOWE.
PRZEZ WIELU UWAŻANA JEST ZA NAJLEPSZĄ ZAWODNICZKĘ W HISTORII
TEGO SPORTU.
TAK JAK PRZEWIDZIAŁ RICHARD.
Zaplanowaliśmy ich przyszłość, nim się urodziły,
a pierwszego dnia, gdy zabrałem Venus i Serenę na kort tenisowy,
wiedziałem, że to mistrzynie.
Czasem mam wrażenie, że to było przeznaczenie.
Ich obu.
Gdybyś była tenisistką, kogo chciałabyś naśladować?
- Chcę, żeby inni naśladowali mnie. - Tak.
Jeśli zagra na miarę swoich możliwości, będzie wielka.
Venus i Serena Williams tworzą historię tenisa.
ZAPRASZAMY NA WILLIAMS SHOW!
To pierwsze siostry i pierwsze Afroamerykanki,
które zajęły dwa czołowe miejsca w światowych rankingach.
Ludzie są urzeczeni historią sióstr, które grają przeciwko sobie.
Zawsze marzyłyśmy, że tak będzie.
Afroamerykańskie dzieci widzą w nich odbicie samych siebie.
Bez względu na to, która wygra, wygrywamy my.
Podnieś rękę, Serena. Venus.
Tata zawsze uważał, że powinnam coś dawać społeczności.
AKADEMIA TENISOWA
CZOŁEM, PRZYJACIELE W COMPTON!
Bycie numerem jeden jest super, ale walka o nowe pokolenie nawet lepsza.
Nigdy nie zapomnę taty, mówiącego,
„To chwila, na którą pracowaliśmy przez całe życie.
Bądźcie skupione i nie bójcie się”.
Otwórz pozycję. O to chodzi.
Zapamiętają Venus i Serenę. Będą mówić:
„Zrobiły to. Ja też mogę”.
Wygramy. I podzielimy się zwycięstwem z każdym człowiekiem na świecie.
KING RICHARD: ZWYCIĘSKA RODZINA
Tekst: Bartek Fukiet