SERIAL NETFLIX
GODZINA 1.13
CHAN KOMÓRKA
Chcielibyśmy podziękować za przybycie z Waszyngtonu
na to spotkanie.
Możemy coś zaproponować, zanim zaczniemy, kawę albo…
Nowa administracja to nowy budżet,
a pański budżet został drastycznie okrojony.
Żadnej kawy ani pączka?
Nie. W porządku.
Rozumiemy, że wkraczamy w okres oszczędności.
O jakim okrojeniu mówimy?
Prawie o połowę.
Niedopuszczalne!
- Boże. - Nauka kosztuje.
Dobra. Możemy zacisnąć pasa.
Gdy byłem za linią wroga,
racjonowałem dzienną porcję żywności przez trzy tygodnie.
Sekret polega na tym, że trzeba połykać dużo powietrza.
Oszukać żołądek, że jest pełny.
Nie jest to zbyt zdrowe.
Jelita są nadmuchane jak balon…
Proszę zaznaczyć cięcia do południa.
Dobrze, do południa.
Jeśli pan tego nie zrobi, zrobimy to za pana.
Może grzeczniej?
Proszę?
Co?
Bardzo dziękuję, pani…
Co za jędza.
Oby nie odwołali mojej misji na Marsa.
Dr Chan i ja stworzyliśmy ten projekt osobiście.
Nie… Będzie dobrze
Nie mówiąc już o tym, że w drodze na Marsa jest astronauta.
Co mam mu powiedzieć?
„Kapitanie Lancaster, wie pan, ile masy kostnej pan stracił,
podróżując samotnie w kosmosie przez dziewięć miesięcy?
To wszystko na nic. Miłej osteoporozy”.
Wiem, Adrianie.
Musimy być precyzyjni, jeśli chodzi o te cięcia.
Ta kobieta zabrała mi krzesło na receptę.
Kogo obchodzi twoje krzesło?
Było zaprojektowane, by podpierać mi jądra.
Możesz użyć zwykłego krzesła. Nie jesteś jajkiem Fabergé.
Musimy znaleźć sposób, by coś zaoszczędzić.
No dobrze. Doskonały przykład.
Drukarki 3D do naprawy łazików. To można uciąć.
Jasne, bo przecież nie zajmujemy się tu poważnymi rzeczami.
Prawda? Chwila. A jednak zajmujemy. Albo zajmowaliśmy się.
Moja ciocia sika w ciemności, żeby oszczędzić na rachunkach za prąd.
Marna rada.
Kupiłaś akcje? Znasz się na tym w ogóle?
Nic a nic.
Chłopak mi o tym powiedział. Zarobił dwa koła w jeden dzień.
Nie musiałam nic robić.
Naprawdę?
To zbyt dobre, by było prawdziwe.
Ale z drugiej strony nicnierobienie to moja wymarzona praca.
Chłopak mówi, że trzeba kupić, póki jest tanio.
Ile muszę zainwestować?
Zależy, ile chcesz zarobić. Trzeba coś wyłożyć.
- Mogłabym użyć pieniędzy na studia. - Świetny pomysł.
Tak?
FLIRT?
Dane potwierdzają różne interpretacje.
Jeśli spojrzymy na kwadrant pierwszy…
Akcje. Co myślimy? Są spoko, prawda?
Co?
Przepraszam. Przeszkadzam?
No cóż…
Gadka o rakietach.
Nie. Zastanawiamy się, czy podobam się Angeli.
Nie podobają mi się te liczby.
Stosunek SMS-ów do odpowiedzi to pięć do jednego.
Może chodzi o emoji.
Nie używam. Używam emotikonów. Widzisz, jaki uroczy?
Nikt już nie używa emotikonów.
Naprawdę? Czemu nikt mi nie powiedział?
Sami geniusze i nikt nie powiedział, że nie używa się emotikonów?
Wyszedłem na idiotę!
- Zaraz. Spotykasz się z Angelą? - Próbujemy to rozgryźć.
Jeszcze raz omówię oś czasu. Dobrze?
Angela wraca z Księżyca,
całujemy się, spędzamy noc w hotelu,
wygłupiamy się, wszystko idzie świetnie, a potem bum.
Z jakiegoś tajemniczego powodu olewa mnie.
W jakim hotelu?
Courtyard by Mariott.
Mam kartę klienta. Myśli, że jestem skąpy?
Dostałem lepszy pokój za punkty! Był widok na ogród.
Dla kadry kierowniczej niższego stopnia. Nie dostałem apartamentu.
Nie stać mnie na to.
Było śniadanie kontynentalne…
Kręcisz się jak OJ 287.
Najszybciej obracający się obiekt we wszechświecie.
Ale super.
No tak.
No.
Za dużo kombinujesz.
Skupcie się, proszę.
Oczy tutaj.
Mam w ręku grafik spotkań z mediami.
Jak wiecie, Siły Kosmiczne są pod lupą.
Media nas kochają i nienawidzą.
Co to znaczy? Wyjaśnię.
Kochają nas nienawidzić i nienawidzą kochać.
Wszyscy musimy wiedzieć,
jak odpowiadać na pytania o to, co wydarzyło się na Księżycu.
Na przykład: „Omal nie zaczęliście wojny z Chinami?”.
Właśnie. Ale czy tak było?
- No tak. - Tak.
A może doszło do „krótkiego pogorszenia komunikacji,
ale dzięki dyplomacji i współpracy
oba narody wypracowały powrót na Ziemię”?
Tak się to robi w tej branży.
Powiemy mediom, co się stało z moim ptaszkiem?
Absolutnie nie. Ten ptak to ptak z Księżyca.
Eddie nie zabił ani nie zjadł żywej istoty.
Nie żałuję. Zrobiłbym to znowu.
O co chodzi z tym ptaszkiem?
Nie zjesz tego ptaka, bo to pupil Pelli.
Nie mam żadnej więzi z tym ptakiem.
Nasz związek to kłamstwo.
Masz 30 minut, żeby to nadrobić. Wystarczy?
Nie.
Dobra. Pamiętajcie o naszej mantrze.
Co wydarzyło się na Księżycu…
zostaje na Księżycu!
- Rany! Co wydarzyło się na Księżycu… - Zostaje na Księżycu.
Świetnie. Przećwiczymy kilka pytań.
Ja będę z mediów.
- Gotowi? - Tak.
Jedna osoba. Gotowi?
- Tak. - Bardzo gotowa.
Pan z tyłu.
Ja? Dziękuję za tę możliwość.
Ron Stimply, National Geographic.
Pytanko do wszystkich bohaterów.
Jakieś ciekawostki o Księżycu?
Cześć. Tak, Ronie Stimply.
Tak, to ja. Ron Stimply.
Księżyc zawsze pokazuje Ziemi tę samą twarz.
O rety! Bardzo fajnie. Podoba mi się twoje zaangażowanie.
Teraz zadam to samo pytanie innym. Pan?
Jest płaski.
Oczywiście, że nie. Jest okrągły.
Pizza też.
Ale jest też płaski.
Zaufaj mi. Jadłem.
W końcu powiedział to, co myślimy.
Tak.
Zmiana planów.
Tylko Angela i ptak spotkają się z mediami.
- Czekaj. - Nie!
Nie wiem, czy dam radę sama.
Generał Naird i ja uważamy,
że Angela Ali to przyszłość Sił Kosmicznych.
Jest kolejną bohaterką w naszej herstorii.
To zły pomysł.
Powiedziałam, że trzeba czarnych, by wrócić na Księżyc.
- Pamiętasz? - Tak.
Ameryka łyknęła to jak posypany metą
smażony snickers na jarmarku.
Angelo, jesteś królową.
Jesteś królową Ameryki.
Noś koronę.
Wydałam 600 dolarów na metamorfozę.
Wyglądasz pięknie.
Wynieś to tam.
Włóż drukarkę do mojego auta.
Co jeszcze zabierają?
To są jakieś jaja.
NASA. Mówisz, że NASA? Oczywiście.
Nerdy Aspołecznej Sceny Anaukowej.
Adrianie, plotki głoszą, że twój budżet został okrojony o połowę.
Pierdol się.
Sam się pierdol.
Pierdol się!
- Pierd… - No więc…
Atmosfera taka, że siekierę można zawiesić.
Czego się spodziewałeś? Musiałem zwolnić jedną trzecią zespołu.
Dobre wieści. Ktoś jest głodny?
- Stawiam lunch. - Macie McApetyty?
A co z lunchami z jadalni kierownictwa?
Już jej nie ma, więc przynosimy własne lunche.
Ale zamówiłem czernionego łososia cajun z żurawiną.
Słuchajcie, wiem, że to trudne.
Wiem, że się poświęcacie,
ale opowiem wam historię.
Moi rodzice mieli ciężki rok.
Wiedziałem, że pod choinką nie będzie tego roku prezentów.
Co zrobił tata w świąteczny poranek?
Mój tata
wczołgał się pod drzewko.
A potem mama wczołgała się pod choinkę. Potem ja.
Leżeliśmy tam we trójkę, będąc dla siebie prezentami.
Patrzyliśmy na te martwe gałęzie.
To było przygnębiające. I okropne.
Ale i tak było w tym piękno.
Takiego właśnie ducha szukam w Siłach Kosmicznych.
Dwie sprawy.
Jest marzec,
a ta historia jest bardzo niepokojąca.
Nawet gdy moi rodzice byli spłukani, kładli coś pod choinką.
Nie było nas stać na sprzęt do karaoke,
a i tak kupili mi plastikowy mikrofon za cztery dolary.
- Miło. - Masz nuggetsy, rozpuszczony bachorze.
Wycofaj się, Brad.
Chcę usłyszeć ducha Sił Kosmicznych na trzy. Raz, dwa, trzy.
Duch Sił Kosmicznych!
Jezu.
Dezaktywowaliśmy satelity, zwolniliśmy część załogi.
Pozbyliśmy się jadalni kierownictwa.
Nie było łatwo, ale chyba osiągnęliśmy cel.
Ani trochę.
Wziął pan pod uwagę rok kalendarzowy, a nie fiskalny.
Musi pan uciąć trzymiesięczne wydatki. Jest coś, z czego można zrezygnować.
Nie.
Misja na Marsa zostaje bez dyskusji.
To bardzo ważny projekt dla dra Mallory'ego.
Byłby zdruzgotany.
Proponuję więc powiedzieć mu od razu.
Jest pani taka wredna.
To moja córka.
B-7.
Głupia maszyna.
Jesteś zaprogramowana, by robić jedną rzecz,
więc co jest dla ciebie taką tajemnicą?
„B”? Czy siódem… Hej.
W porządku?
Fantastycznie.
To tylko przekąska.
Właśnie otrzymałem niemiłą wiadomość.
Tak?
Dzwonił Jerome. Musiał uśpić kota.
Och!
Tak mi przykro.
Nie wiedziałem, że masz kota.
To kot Jerome'a.
Chciałeś porozmawiać?
Chciałem porozmawiać o Marsie…
Co?
O batoniku. Są marsy w tej maszynie?
Są.
Uwielbiam je.
Wziąłbym cokolwiek z tej jebanej maszyny.
Wiem coś o tym. No cóż. Powodzenia z kotem.
O cholera.
Witam! Witam wszystkich. Siadajcie.
Co tu się dzieje?
Widziałem wielu dziennikarzy,
ale tak atrakcyjnych i inteligentnych nie widziałem nigdy.
Skąd was wzięli? Jesteście modelami?
Proszę, sami modele.
Szaleństwo.
Panie i panowie, bez zbędnych ceregieli.
Bohaterka, legenda,
strażniczka Sił Kosmicznych.
Brawa dla kapitan Angeli Ali.
No już!
Kurwa mać!
Hej, no jestem. Zaczynamy. Dziękuję.
- Jak leci, pani kapitan? - Świetnie.
Bardzo dobrze. Zacznijmy.
Podnieście ręce.
Może pan z ostrymi jak brzytwa kośćmi policzkowymi?
Wiem, że ma pan dobre pytanie.
Gdzie inni astronauci?
Sprawy prywatne i wizyty u dentysty.
Bez obaw. Ma pan pytanie do naszej bohaterki?
Dwa supermocarstwa były razem na Księżycu.
Czy był jakiś problem w koordynacji
bezpiecznego powrotu astronautów?
Tak. Doszło do krótkiego pogorszenia komunikacji,
ale dzięki dyplomacji i współpracy oba narody wypracowały powrót na Ziepię.
Ziepię?
Co? Nie, powiedziałam „Ziemię”.
Usłyszałem „Ziemia”. Tak powiedziała.
Niewiarygodne. Dyplomacja i współpraca.
Wspaniała odpowiedź. Świetne pytanie.
Mam szczęście, że tu jestem. Drugie pytanie?
Musimy zachować spokój…
Wdychacie nasze amerykańskie powietrze!
Myślicie, że wszystko jest wasze.
Jesteś na naszym statku! Jesz nasze jedzenie!
Jest też nasze!
Amerykanie jedzą duże porcje.
Mamy mnóstwo powietrza.
- Jest też dużo jedzenia. - I drób.
Musimy zachować spokój, bo inaczej zginiemy.
Pani kapitan?
Przepraszam. Jakie było pytanie?
Nie szepczmy.
Jest bohaterką,
co nie znaczy, że ma słuch jak Daredevil czy Spider-Man.
Głośniej i używajcie prawdziwych głosów. Jeszcze raz.
Pani kapitan, za kim lub za czym tęskniła pani na Księżycu?
Cicho! Zaczyna się.
Za kim lub za czym tęskniłam?
Za pikantnymi orzeszkami Corn Nuts.
Co za cios. Chyba że masz ksywkę Orzeszek.
Zamknij się, Xyler.
Nic nie mówię.
Powinieneś jej kupić te pikantne orzeszki.
Nie sądzisz, że to zbyt nachalne?
Nie. Pokazuje, że słuchasz.
Miły i romantyczny gest. Lekko pikantny.
To świetny pomysł.
Corn Nuts? Wiesz, ile moglibyśmy zarobić? Bez kasy nie wymieniamy żadnej firmy.
To nasze motto. Co z tobą?
Wybacz, nie mogłam się skupić przez ptaka.
Nie wiń ptaka, zyskuje na popularności.
„Księżycowy ptak” jest numerem jeden, a nikt nie wie, że to zupełnie inny ptak.
Myśl o następnym wywiadzie.
Nie mogę. Żadnych wywiadów.
Będę z tobą szczera. Czuję, że jest mi ciężko.
Odkąd wróciłam, najmniejsze rzeczy sprawiają mi trudność.
Nie robię prania.
Kupuję nowe ubrania,
noszę je, aż się ubrudzą, i wyrzucam przez okno.
- To normalne! - Nie!
To normalne. Absolutnie.
Wszyscy lubią kupować nowe ubrania.
I kto lubi pranie?
Potrzebuję urlopu od gadania o Księżycu.
„Dziewczyno z Księżyca! Podpisz się mojemu mężowi na plecach”.
- Muszę przestać mówić o Księżycu. - Dobra.
Może to pomoże.
Dzięki Bogu!
- Nie. - Co?
- Włożyłaś to do ust? - Nie wiem.
To słuchawka. Wkładasz to do ucha.
Będę ci podopowiadał, co mówić.
Powtarzaj za mną. Możesz się na chwilę wyłączyć.
Myślisz, że to zadziała?
Wiem, że się uda, mała.
Albertson, to zły moment.
Nie mam ochoty na te nasowskie bzdury.
Na twoim miejscu bym się nie rozłączał.
Mam informacje, które mogą cię zainteresować.
Mallory ziewa.
Słyszałem o waszych cięciach budżetowych.
Ptaszki ćwierkają, że w Pentagonie
szukają zastępstwa dla generała Nairda.
Masz na to jakiś dowód?
Czy to tylko plotki?
Kopia oficjalnej listy kandydatów wystarczy?
Cholera. Ten dzień jest coraz gorszy.
Poproszę tę. Dziękuję.
- Kupujesz muffinkę? - Tak.
Dobry wybór. Z żurawiną?
Tak. Skończyły się jagodowe, więc…
No cóż.
Kocham muffinki.
Tak się zastanawiałem.
Możemy porozmawiać na osobności?
Jasne. Tak.
Ja też muszę porozmawiać z tobą na osobności.
No dobrze.
Może się przejdziemy?
Tak. Chodźmy…
Wyjdźmy na zewnątrz. Za drzwi. Na zewnątrz.
Dobry pomysł. Na świeże powietrze.
Z dala od ludzi.
Z dala od ludzi i przedmiotów.
- Tak. Zjem moją muffinkę. - Chcesz torebkę?
Nie, dzięki.
- Serwetka? - Nie, polecę na golasa.
No dobrze.
- Miło być na zewnątrz. - Tak.
Miło na zewnątrz…
Sporo strażników.
Nie da się tego powiedzieć delikatnie.
Mam bardzo złe wieści.
Ty masz złe wieści?
Dla nikogo nie są dobre.
To ja mam złe wieści.
Moje są gorsze.
Chyba jednak moje.
Jak mielibyśmy to ustalić, nie znając obu wiadomości?
Prawda, ale co gorsze? Złe wieści najpierw…
- Najpierw. Potem. - Potem.
- Cóż… - Lub najpierw.
Wiesz co? Zerwij ten plaster. Po prostu powiedz.
Administracja szuka kogoś na twoje miejsce w Siłach Kosmicznych.
Co?
Mój kolega,
a raczej pasożyt, który przyczepił się do moich skrzeli w NASA,
wysłał mi listę potencjalnych kandydatów.
Nie. Nie chcę widzieć listy pot…
Kazałeś mi zerwać plaster.
Tak, ale nie powiedziałem, żebyś posypał ranę solą
i włożył do niej papierosa.
Mówiłem, że mam gorsze wieści.
Nie, moje są gorsze.
- Niemożliwe… - Misja na Marsa odwołana.
- Nie! - Tak.
- Przykro mi. - Nie!
- Próbowałem cię ostrzec. - Powiedz „nie”!
- Nie mówię „nie”, bo to „tak”. - Proszę!
- Nie mogę. - Kurwa!
Kurwa mać. Wiem.
Kurwa!
Kurwa mać!
No dobrze.
Wyładuj tę złość.
- Lepiej? - Tak.
- A u ciebie? - Okej.
Muffinka nie przeżyła.
No tak.
A moje cztery miesiące?
Nienawidzę tych kłamliwych biurw z Waszyngtonu.
Wiem. Przykro mi z powodu Marsa.
Uratowałbyś tę misję, gdybyś mógł.
Przykro mi.
Mnie też.
Jezu.
Wiesz, komu musimy powiedzieć o misji na Marsa?
Komu?
O rety.
„O rety”.
Świetnie.
Trzeba to zrobić. Ja mam powiedzieć?
Zajmę się tym. To moje zadanie.
Dobra.
Hurra! Dzwonicie! Wspaniale. Cześć!
Jak się pan miewa, kapitanie Lancaster?
Dobrze.
Tęsknię za Ziemią
i moją rodziną,
i jedzeniem,
i grawitacją.
Podobno moje serce lekko się skurczyło.
Ale nic mi nie jest.
Nikt nie lubi marudzenia, więc każcie mi się zamknąć.
Wynagrodzi mi to pierwszy krok na Marsie.
Wydarzenie,
na które czekałem całe życie.
Zapiszę się w historii.
O tym właśnie chciałem porozmawiać.
Chwilka. Przepraszam, mam tyle pytań.
Jak mój syn? Nie trzymałam go, odkąd się urodził.
Wszystko u niego dobrze.
Wypowiedział swoje pierwsze słowa.
Jakie?
„Kocham tatusia”.
Co ty odpierdalasz?
To wspaniale.
- Moment. - Tak.
Jak radzą sobie New York Jets?
- Musisz mu powiedzieć. - Jets…
OSTATNIE MIEJSCE
- Nie dam rady. - Dasz.
Generał Naird chce panu coś powiedzieć.
Nie. Dobra. Tak.
- Śmiało. - Dobra. Tak.
Witam, kapitanie Lancaster. Mówi generał Naird.
Muszę panu coś powiedzieć.
Jets zagrają na Super Bowl!
- Pewnie wygrają. - O rety.
Cud.
No.
Chryste.
Ale się denerwuję.
A jeśli się nie uda?
Przygotuj się na dużą kasę.
No dobrze. Uwaga.
Trzy, dwa, jeden.
Zrobiłam to.
Pani kapitan, od czasu powrotu z Księżyca
skupia pani na sobie wiele uwagi.
Przywykła pani do błysku fleszy?
Ciekawe, że mówi pani o fleszach.
Oświetlają to, co na zewnątrz,
a prawdziwe światło człowieka
- …promieniuje od środka. - …promieniuje od ośrodka.
Ośrodka?
Ośrodka wczasowego?
Środka. Przepraszam, pomyliłam się.
- Środka. - Rozumiem.
- Dobrze. - Przepraszam.
Chińscy i amerykańscy astronauci wrócili w jednej kapsule.
Tak.
Czy choć raz pomyślała pani:
„Może nie wrócę do domu.”?
- Na pewno. Nie. - Na pewno.
- Na pewno nie. - „Na pewno nie”.
Powiedziałam, że na pewno nie.
Może następne pytanie?
- Tak. - Dobrze.
Coś, co wielu z nas chce wiedzieć…
Nazwano panią amerykańską bohaterką. Co znaczy dla pani słowo „bohaterka”?
Świetne pytanie.
Świetne… Dzięki…
Bohaterki. Rosa Parks.
- Nie dam rady. - Serena Williams.
- Co robisz? - Nie zniosę tego słowa.
Mam dość. Nie jestem bohaterką. Jestem astronautką.
Generał Naird dał mi możliwość polecieć na Księżyc.
Wróciłam bezpiecznie. Zrobiliśmy to pod jego przewodnictwem.
Wykonywaliśmy tylko swoją pracę. Nie wiem.
Nie jestem bohaterką, ale wie pani, kto jest?
Mówię poważnie.
Twórcy pikantnych orzeszków Corn Nuts.
Tak, wiem.
Ale są. Albo ktoś, kto stworzył moją perkusję.
To bohater.
Dzieci, które odrabiają lekcje.
Ludzie, którzy piorą. Ja tego nie robię.
To są prawdziwi bohaterowie.
Słyszeli państwo. Wszyscy jesteśmy bohaterami.
I mówi to prawdziwa amerykańska bohaterka.
I najwyraźniej perkusistka.
Dziękuję. Świetna robota.
- Dzięki. - „Wszyscy jesteśmy bohaterami”?
- Wiem. - To było niesamowite. Popatrz.
„Perkusistka z Księżyca” jest wiralem.
Zrobili już twojego mema.
- Świetnie. - Tak! Jest super.
Co za dzień.
Co za burdel.
Wszyscy straciliśmy środki.
Straciliśmy misję na Marsa.
Brad stracił krzesło na jądra.
Pomyśleliśmy, że to dobry pomysł,
by zebrać wszystkich razem i życzyć wam wesołych świąt!
Wesołych świąt.
- Jest marzec. - Wejdźcie!
Nieźle.
Pomogę.
Sprzęt do karaoke!
„Imprezowy Max”.
- Fajnie. - Dziękuję, generale.
- Nie mogę znaleźć muzyki tanecznej. - Sprawdź Duę Lipę.
Jest „Jingle Bells”.
Głównie darmowa muzyka świąteczna.
A co z dziełami Alvina i Wiewiórek?
MYŚLĘ O TOBIE CHODŹ NA KARAOKE W SALI STARTOWEJ
Mariah Carey.
Co sądzisz o tej wiadomości?
Chyba wyślę ze śpiewającym emoji.
Urocza.
Tak?
Gdzie Angela?
Nie wiem. Właśnie wyszła.
Bądź szczery. Myślisz, że się z kimś spotyka?
Nie wiem. Przyłączmy się.
Napisy: Paulina Korzeniewska