NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Znalazłeś?
Nie.
Nie ma wzmianki o szczurach, myszach, gryzoniach,
ciśnieniu krwi u gryzoni?
Nie ma.
Czekaj.
A nie, to „budżet na chodniki”.
Prawie jak „budżet na chomiki”.
To oburzające.
BUDŻET SIŁ KOSMICZNYCH
Jest u siebie?
Tak, jest.
W jakiej sprawie?
Wraz z generałem Nairdem będę dziś odpowiadał na pytania
komisji budżetowej w Waszyngtonie.
Chciałbym wiedzieć, czemu wydatki na badania naukowe
bledną w porównaniu
z bogactwami przeznaczonymi na zamianę kosmosu w strefę mordu.
Legitymacja?
Została w laboratorium.
No to nie ma wstępu.
Brad, powiesz tej młodocianej maszynie do zabijania, kim jestem?
Duncan, to doktor Adrian Mallory.
Potwierdziłbym to, gdyby okazał legitymację.
Wszedłem do budynku bez legitymacji.
O rany. Nie powinni pana wpuszczać.
Wiejski głupek ukrywa się w biurze Nairda!
Masz coś?
Nie ma mojej hodowli futra na roślinach.
To akurat było dziwne.
Ty jesteś dziwny.
Dziękuję.
Doktorze... Mallory.
Znałeś moje nazwisko.
- Ale generał jest na spotkaniu. - Jakim?
Fiut Tony go przygotowuje.
Fiut Tony mówi, że to najważniejsza chwila w życiu generała.
Generale Naird, brzydzę się panem.
Przesadzasz.
To przesłuchanie w sprawie budżetu.
Jako twój doradca medialny
muszę przygotować cię na najgorsze.
Generale Naird, jest pan ciepłymi rzygami!
Oby pan zdechł!
Przestań.
Siły Kosmiczne to nowy podmiot
i prosi o najmniej ze wszystkich sił zbrojnych.
Nie rozpętaliśmy wojny. Nie mamy swojego M Lai.
Ucieszą się na nasz widok.
Generale, nie może pan odejść!
Przestań! Wrócę o 21.
A ty czuwaj.
Czy kiedy pana nie ma, mam pański autorytet?
Połowę. I wszystkie obowiązki.
Mogę do pana dzwonić w razie czego?
Chłopie, ogarnij się. Jesteś generałem.
- Weź się… - Dobrze.
Na razie, wąsaczu.
Cukierki są dla moich gości.
Przepraszam.
Furgonetkę też masz, ty niepokojący typie?
Tak. Śpię w niej, kiedy żonę budzi moje chrapanie.
Gdzie fundusze na badania ciśnienia krwi u szczurów?
Słyszysz siebie?
Czemu moje strony są zastrzeżone?
Myślisz, że nie mam cennych uwag odnośnie naszych wydatków?
Może, ale naukowcy są lojalni wobec rozumu.
Nie można wam ufać.
Naukowcy są dziwni.
Jesteś jedynym bełkoczącym muppetem. Nawet Zwierzak używa słów.
Oto sytuacja.
Zeznajemy przed Komisją Sił Zbrojnych.
Nie dostaniemy miliarda dolarów,
mówiąc, że wydamy go na wywoływanie bólu brzucha u szczurów.
Jest pan gotowy?
Dobrze, jesteś tu.
Robaczku, co tu robisz? Urwałaś się z lekcji, żeby mnie pożegnać?
Zawiesili mnie. Pokazałam belfrowi faka.
Nieźle!
Raz mój historyk dał mi tróję,
więc podrzuciłem mu narkotyki.
Teraz mieszka pod mostem jak troll.
Zawiesili cię?
Tak. Mam czas, zabierzesz mnie do Waszyngtonu?
Skoro zabrałeś nas na to zadupie i zniszczyłeś mi życie,
możesz pomóc mi odwiedzić znajomych
i zrobić zakupy w sklepie, który ma coś poza dżinsami.
- Pani kapitan? - Tak?
Zmiana planów. Będzie pani miała oko na moją córkę.
Tak jest. To wchodzi w zakres moich umiejętności,
na równi z lataniem helikopterem w strefie wojny, co jest moją pracą.
Hemoglobina szczurów jest o wiele…
Jezu, daj mu pilotować!
Ty gadasz! A on ma latać!
- Ups. - Jak to „ups”?
- To co porobimy? - To co zawsze robię.
Siłownia, spacer po bazie, może lody.
I znowu siłownia.
Pewnie żałujesz, że pokazałaś faka nauczycielowi.
Ty pewnie też. Albo tego, że się nie uczyłaś.
Laska, miałam same szóstki. Mam dyplom Uniwersytetu Hawajskiego.
Jak duża jest ta głupia baza?
Rząd wywala kasę.
A moja szkoła to baraki przy autostradzie.
Co? Siłownia jest tam.
Nie mieszkasz tu?
- Mieszkam w Waszyngtonie. - No tak, oczywiście.
To gmach Pickeringa.
Czasem jem tam lunch i patrzę, jak budują rakiety.
Tam doktor Banner pracuje nad promieniowaniem gamma.
A tam trzymamy vibranium, które ukradliśmy Wakandzie.
- Super. - Co tam, Resztko?
Znasz ich?
I czemu „Resztko”?
Chodzę z nim do szkoły.
Dobra.
Czy to nie ironiczne, że lecimy pustym C-130 rozmawiać o marnowaniu kasy?
Adrian, przestań.
PENTAGON
Co?
Chyba za dużo myślisz o tym przesłuchaniu.
Czy dla ciebie każdy nie myśli za dużo?
„Dobry plan, brutalnie zrealizowany teraz, jest lepszy od idealnego za tydzień”.
Generał Patton.
„Półkwartą potu oszczędzisz galon krwi”.
Generał Patton.
„Ktoś musi rozkazywać, a ktoś inny wykonywać rozkazy,
ale obaj są w jednym zespole”.
Generał Naird.
Nie! Ty nie. Tylko szefowie sztabu.
SZEF SZTABU SALA ZŁOTA
Te przesłuchania to bzdura.
Zatajamy połowę wydatków, więc po co to?
Dla Sił Kosmicznych to nie bzdura.
Pierwszy raz cię przepytają.
A może i ostatni.
Cześć!
- Co robisz? - Wynocha!
Straż Wybrzeża wypada!
Dajcie spokój.
Hej, Naird?
Jeśli chcesz oddać Chińczykom
za to, co zrobili z twoim satelitą, trochę ich obić…
Cokolwiek… To daj mi znać.
Piechota morska czeka.
Dzięki, ale nie trzeba.
To małe zamieszanie z Chińczykami tylko nas wzmocniło.
Nawet się cieszę.
Oby tylko nasza małpa nie pękła na przesłuchaniu u Chińczyków.
Co?
Nieważne. Martwi mnie główny naukowiec.
Jest nie do zniesienia.
Jak ty to robisz?
A gdyby jajogłowi mówili, jak atakować Irak?
„Tam nie można bombardować, to siedlisko jaków”.
Wydajesz się spokojny, Naird.
A czemu nie?
Pentagon prosi o rekordowo wysoki budżet.
Przez ciebie.
Nowy rodzaj sił zbrojnych, który eksploduje przy starcie
i pozwala Chińczykom wpychać nam pałeczki do tyłków.
To obrzydliwe.
Prawda, to obrzydliwe.
To obrzydliwe, że zabrano mi Siły Kosmiczne
i przekazano je gamoniowi z New Jersey.
Ale komisja sama do tego dojdzie
po naszych zeznaniach.
Zabierz to krocze.
- Na kolana. - Co?
Uklęknij przede mną i przysięgnij wierność wielkiemu generałowi Grabastonowi,
a okażę ci łaskę na przesłuchaniu.
Siły Kosmiczne nigdzie się nie wybierają.
Ja też nie.
Mylisz się. Po przesłuchaniu
wchłonę z powrotem Siły Kosmiczne i ich budżet,
niczym największy tampon świata.
Zawsze mi przypominałeś tampon.
Tampony spędzają całe dnie w pochwach.
Nie ma nic bardziej męskiego.
Cały dzień? Najwyżej pięć godzin.
Trzy, jeśli masz mięśniaki macicy. Ona wie, o czym mówię.
Jak znowu zwrócisz uwagę na moją płeć, wydupczę cię.
Zapamiętam.
Nie wierzę, że tak spędzasz wolny czas.
Nie musisz tak siedzieć.
Możesz poćwiczyć czy coś.
Wiem, jakie mam opcje. Dziękuję.
Resztka. Leżą tu jakieś skręty, które można wypalić?
Dobre, Julio.
Idealne!
Hej. Wy dwaj. Chodźcie tu.
Już.
Okazaliście brak szacunku mojej gościni.
Biegiem na wschodnią platformę startową.
- To daleko. - I z powrotem.
- To prawie dwa razy dalej. - Tak jest. Biegniemy.
Mówią na mnie Resztka, bo…
Nie muszę wiedzieć.
Myślałam, że jesteś popularna w szkole.
Popularność w Waszyngtonie nie pomaga w Wild Horse.
W Wild Horse najważniejsze są motocykle terenowe.
I to, ile możesz wypić Mountain Dew.
Tak, ale dałaś ludziom ze szkoły szansę
czy wparowałaś tam niczym biała Malia Obama?
To oni nie dali mi szansy.
A nawet udawałam, że lubię polować.
Spytali na co. W panice powiedziałam „wieloryby”.
- Nie. - Tak.
Doktor Mallory, tak?
Generał Grabaston. Witam.
Jestem fanem.
- Dziękuję. - Pańskim fanem.
Co tam w Siłach Kosmicznych?
Mogłoby być lepiej.
Na pewno.
Naird to brutal.
Wielka szkoda z tym lodem.
Jakim lodem?
Tym, który topi się na całej Ziemi.
Tak.
Obchodzi mnie lód…
i zwierzęta, których los od niego zależy.
Lodowe ptaki.
Lodowe niedźwiedzie.
Wie pan…
jeśli Naird wzbudzi podejrzenia komisji,
ja pokieruję Siłami Kosmicznymi.
U mnie miałby pan podwojony budżet
i zero nadzoru.
Chyba nie powinniśmy o tym rozmawiać.
Nie rozmawiamy o tym.
Do zobaczenia.
Przygotuj się na szok.
Oby to byli obcy.
Nie do końca. Ale tak jak obcych,
trzymamy to w zamrażarkach.
Kosmiczna Miska?
„Jedna mała przekąska dla człowieka, wielka cola dla ludzkości”.
- Rany. - Tak!
Najlepsze lody acai w Wild Horse. No, jedyne lody acai w Wild Horse.
Ale są świetne.
Hej.
Znam cię.
Widziałem cię w kąpieli.
Co?
Twój tata ma twoje zdjęcia na biurku.
Na jednym jesteś dzieckiem w wannie. Córka gen. Nairda, tak?
Na żywo wyglądasz inaczej.
Mniej szczęśliwie?
Nie, masz inną fryzurę.
Duncan Tabner. Ze Sweetwater w Alabamie.
Erin Naird.
- Z Aborcjogrodu koło Liberałowa. - A ta swoje.
To był żart. Oczywiście.
Zrozumiałem go.
Cóż, drogie panie.
Smacznych lodów „akaj”.
Będzie ci się po nich jak dawniej śmiała pusia.
Moja pusia?
U nas to znaczy buzia.
U nas to znaczy cipka.
Nie mówiłabym tak ludziom.
Erin Naird.
Proszę pani.
Dobra.
Nie. Ja się nie pogniewam. Jest słodki.
Jest w twoim wieku…
Mam kogoś. A ludzie w moim wieku są dla mnie za młodzi.
KAPITOL
- Kongresman Schugler. - Nie uściskasz mnie?
To było niezręczne i okropne.
Gość zaraz będzie cię wypytywał. Daj mu się objąć.
Pamiętaj, ściskaj za bary, żeby dostać kosmiczne dolary.
Reprezentantka Pitosi.
Co ty robisz?
Witałem panią.
Nie mamy takiej relacji, generale.
Tak, rozumiem.
Dobra robota.
Za to ci płacą.
Może pobaw się telefonem do końca dnia.
On nie potrafi przytulać.
To moja wina, że boomerzy są tacy dziwni?
No dobrze.
Miałaś rację.
- Te lody acai są obłędne. - Prawda?
Prawie tak zdrowe jak winogronowe.
Hej, skarbie!
Przyszłaś odwiedzić tatuśka?
I swojego ojca?
Hej.
- Cześć. - Przytul mnie.
No dobrze.
To jest Angela.
Czy wy…?
- Dokładnie. - Jasne.
Prowadzimy wymianę kulturową.
- Tak. - Dobra.
Jasne. Później zadzwonię.
No dobrze.
No dobrze. Pa.
Tak. Pa.
Pa.
- Miły gość. - Przestań.
- Widać, że do siebie pasujecie. - Zamknij się.
To chyba najmilszy dziwny starszy Rosjanin,
z którym możesz zniszczyć sobie życie.
A ty kogo masz?
Sprzęgło helikoptera?
Co? Po prostu jestem zazdrosna.
Gdyby jakiś dobrze ubrany obcokrajowiec polubił mnie za to,
jak blisko tajnych informacji jestem, rzuciłabym się na niego.
SALA SPOTKAŃ
Wściekła młoda kongresmenka nie ma widocznej linii majtek.
Wiesz, co to znaczy.
Nie ma majtek.
Teraz robią takie majtki, które się nie odcinają.
Myślisz, że takie nosi?
Myślę, że bardziej prawdopodobne jest to,
że nosi takie majtki, niż to, że nie nosi żadnych.
Przestaniecie powtarzać „majtki”?
Nie możesz mi rozkazywać, Naird.
Panowie…
komisja czeka.
Majtki.
Od kiedy spędzasz czas z Grabastonem,
rozmawiając o damskiej bieliźnie?
Prosił o moje zdanie. Wyraziłem je.
A właśnie. Bądź cicho, chyba że dam ci sygnał.
Uzgodniliśmy jakiś sygnał? Chyba nie.
Co powiesz na: „A teraz doktor Mallory wyjaśni,
jak barbarzyńska natura ludzkości
zniszczy kosmos, tak jak zniszczyła Ziemię”.
Za długie.
Stuknę dwa razy ołówkiem.
Generale Naird,
prosi pan o zwiększenie o 150%
budżetu Sił Kosmicznych?
Co zostanie wykorzystane…
Do obrony Ameryki.
Pani przewodnicząca,
zrzekam się reszty swojego czasu.
Moim zdaniem ten budżet jest cacy!
Generale Naird,
dziękuję panu.
Czuję się bezpieczniej, wiedząc, że mamy satelity,
które mogą zrzucić
ogień piekielny na naszych wrogów,
gdziekolwiek są na tej majestatycznej płaskiej Ziemi.
Tak, kongresmanie, Ziemia jest z pewnością majestatyczna.
I płaska.
Tego wciąż nie wiadomo.
Generale Naird,
użyję czasu, którego zrzekł się dżentelmen z Oklahomy,
i zadam panu jedno krótkie pytanie.
Czemu pan tu jest?
Yankees wygrali World Series w 1961,
a moi rodzice zapomnieli się, świętując.
Dobrze!
Urocze, ale nie.
Chodzi mi o Siły Kosmiczne.
Były dużo tańsze jako część Sił Powietrznych generała Grabastona.
Tani generałowie są jak tania enchilada. Potem się tego żałuje.
Z całym szacunkiem, ale za generała Grabastona
Rosjanie i Chińczycy zaczęli dominować w kosmosie.
Mam zadanie chronić
amerykańskie interesy w kosmosie.
W tym celu potrzebuję pieniędzy.
Jak właściwie je pan chroni?
- To ściśle tajne. - Tak, widzę.
A raczej nie widzę.
Cóż, dokonujemy…
naukowych przełomów, które nie są tajne.
A które sprawią, że świat będzie lepszy i... mniej zanieczyszczony.
Świetnie.
Chętnie posłuchamy.
Zamieniam się w słuch.
Jeśli brakuje panu słów,
oddam głos naszej najmłodszej koleżance.
Rzadko ma ten problem.
Głos zabierze kongresmenka z Nowego Jorku,
Anabela Ysidro-Campos.
Tak.
- Generale Naird. - Cześć.
Zdaje się, że pańskie nastawienie to:
„Dajcie kasę i nie patrzcie, jak militaryzujemy kosmos”.
Pański naukowiec kiwa głową.
Cierpi na pewną przypadłość.
Zespół pijącego ptaka.
Proszę posłuchać, kosmos…
jest trudny.
„Kosmos jest trudny”.
Jeśli go jeszcze nie macie,
to powinno być motto Sił Kosmicznych.
Dokładnie.
Stuk, stuk.
Stuk!
Stuk, stuk!
Stuk, stuk.
Nic panu nie jest?
Stuk, stuk.
Delikatnie.
Delikatnie!
Co mam, kurwa, robić?
Poważnie.
Co mam tu robić?
Wiesz, jak to jest nie mieć z kim rozmawiać?
Jeśli tutaj nie masz motoru albo nie wąchasz kleju…
Nieważne.
Znajdź sobie pracę.
Gdzie?
Jestem licealistką bez umiejętności.
No dobra, poza bazą mamy sklep z butami kowbojskimi.
Najlepsza restauracja w mieście ma też striptiz.
Wiesz, jest miejsce bliżej twojego domu,
które potrzebuje koordynatora wyżywienia.
Co?
Sprzedaż lodów. W wojskowym żargonie.
Albo to, albo klub ze striptizem.
Z chudym tyłkiem zarobisz więcej na lodach.
Póki nie zjesz tyle lodów, żeby striptiz był bardziej opłacalny.
Będziesz jeść dla kariery.
Generale Naird,
co to jest?
Pomarańcza?
Ile może kosztować?
Dolara?
A ile kosztuje Siły Kosmiczne?
- Półtora dolara? - Kosztuje 10 000 dolarów.
O kurde.
W ramach dostawy zapasów na Międzynarodową Stację Kosmiczną
wysłaliście na orbitę świeże jedzenie,
w tym jedną pomarańczę. Jej koszt transportu to 10 000 dolarów.
Tak. Zgodnie z polityką NASA astronautom przysługuje
po pół kilo wybranego jedzenia z każdą dostawą.
Nawet pomarańczę za 10 000 $?
Czasem nie chodzi tylko o oszczędzanie.
Na przesłuchaniu w sprawie budżetu akurat chodzi.
Ale proszę to obronić.
Chętnie powiem wyborcom korzystającym z bonów żywnościowych,
czemu pańska agencja potrzebuje pomarańczy za 10 000 $.
Dobrze, spróbuję.
W wojsku człowiek uczy się, że pieniądze się nie liczą.
Liczą się ludzie.
Tysiące ludzi pracuje niestrudzenie, dzień i noc.
Może wydamy miliard dolarów,
żeby umożliwić jednej astronautce
dokonanie czegoś, co pomoże nam wszystkim.
Ta astronautka może być osobą,
która ryzykuje życie, robiąc coś bardzo niebezpiecznego.
I która, przy okazji, nie robi tego dla pieniędzy.
Która zmaga się ze strachem,
wyczerpaniem i niepewnością.
I która przez ostatni miesiąc je
liofilizowany makaron z serem zmieszany z filtrowanym moczem.
Chcę, żeby mogła posmakować Ziemi.
I przypomniała sobie, o co walczy.
W wiadomościach widzę miliarderów,
którzy widzą w kosmosie miejsce, gdzie wszyscy się udamy,
gdy zniszczymy tę planetę.
Ale nic w całym kosmosie nie zastąpi nam tej planety.
Nie zrobimy pomarańczy z proszku i moczu, nieważne, jak się staramy.
Tylko Bóg może ją zrobić.
Ktokolwiek ją zrobił,
można ją dostać tylko na Ziemi.
Więc musimy zadbać o tę planetę i jej mieszkańców.
Co może lepiej przypominać Ziemię niż pomarańcza?
Bo pomarańcza, tak jak Ziemia,
jest doskonała i okrągła.
To płaski kwadrat!
Nie, Bob. Niespecjalnie.
Dajcie spokój. Narażamy ludzkie życie,
prowadząc badania, które mogą rozwiązać tyle problemów.
Nie twoja macica, nie twoja sprawa!
Nie! To Siły Kosmiczne!
Przesłuchanie w sprawie nominacji do Sądu Najwyższego jest w środę.
Co to, kurwa, było?
Przepraszam.
Reasumując...
ten kraj jest na tyle bogaty,
że możemy dać astronautce, która ryzykuje dla nas życie,
pomarańczę raz na jakiś czas.
Ładnie powiedziane,
ale wciąż nie usłyszałam żadnych szczegółów o tych badaniach.
Jak pomagacie moim wyborcom korzystającym z bonów żywnościowych?
Może taniej byłoby dać im pastę odżywczą, skoro liczą się tylko pieniądze.
Mamy ją opracować?
Doktor Adrian Mallory,
główny naukowiec Sił Kosmicznych.
Jeśli chodzi o szczegóły, pracujemy nad satelitą klimatycznym,
który zapewni tak precyzyjne prognozy,
że będziemy mogli ostrzegać o tornadach i huraganach trzy razy wcześniej,
co może uratować życie kilkudziesięciu tysięcy Amerykanów
i zaoszczędzi setki miliardów dolarów, które poszłyby na pomoc poszkodowanym.
Brzmi wspaniale.
Owszem.
Ale co, jeśli wrogi kraj zestrzeli tego satelitę?
Nie każdy kraj prowadzący działania w kosmosie
wierzy we wspólne dobro.
Stuk, stuk.
Niedawno doktor Mallory przyszedł do mnie z ważnym dla niego projektem.
Czymś, co może pomóc całej ludzkości.
Chyba chodziło o szczurzą biegunkę.
Chciałbym, żeby mógł kontynuować swoje badania
bez obaw, że zostaną zniszczone.
To chyba dobrze?
Generale Naird, doktorze Mallory, mogą panowie odejść.
Nie pan, generale Grabaston.
Chcę panu zadać kilka pytań.
Czemu wydaliście osiem milionów na usprawnienie F-22
w postaci tapicerki ze strusiej skóry?
Bo strusie są pierzaste,
tak jak magiczna Ziemia.
Napisy: Krzysiek Ceran