MORZE BERINGA
29 LUTEGO, 12.01 CZASU ANADYR
Raport z misji.
Rosyjski okręt podwodny K-599 Sewastopol.
Operacja Podkowa.
Dzień 74.
Testowany samouczący się system obrony
działa bez zastrzeżeń.
Można nawet powiedzieć...
że w sposób cudowny.
Płyniemy pod arktyczną pokrywą lodową, nawigując zliczeniem drogi.
Mamy pięć dni drogi do domu.
Pokonując dystans 25 000 mil morskich,
Sewastopol celowo podpływał do okrętów na całym świecie
i nie został wykryty.
Przeciwsonarowe maskowanie Podkowy przerosło nasze oczekiwania.
Nasz okręt jest dziełem sztuki...
wojennej.
To najbardziej przerażająca maszyna do zabijania
stworzona przez człowieka.
I nie do wykrycia.
Kapitanie, mamy podpowierzchniowy kontakt, oznaczony S-83,
który wykazuje tony okrętu podwodnego klasy US Virginia.
Azymut 130 stopni, kurs na nas.
Oficer wachtowy, obsadzić w ciszy stanowiska bojowe.
Oficer pokładowy, status jednostki?
Głębokość: 50 metrów. Dno: 72 metry.
Prześwit do pokrywy lodowej, 21 metrów.
- Odległość do głębiny? - Dwa kilometry.
Cieśnina Szelichowa za sześć minut.
Manewr dystansowy. Sternik, ster lewo 15 stopni.
Kurs stały 100 stopni.
Normalne wynurzenie.
- Dowodzi kapitan. - Tak jest.
Wchodzimy na kurs 100 stopni.
Kurs stały 100 stopni.
Dowódca uzbrojenia, odległość?
Nastawy na dystansie 15 000 metrów.
Ale to nie ma sensu. Tak wyraźne tony?
On musi być dużo bliżej.
Kapitanie, nastawy właśnie przeskoczyły na 10 000 metrów.
Nic nie porusza się tak szybko.
Wszystkie dane pasują. To prawdziwa odległość.
Sternik, ster prawo na burt, kurs 270 stopni.
Kurs 270 stopni, tak jest.
Odpłyniemy na głębiny.
Kontakt – namiar 160.
Wartość namiaru zero?
Jest, skręca za nami.
Widzi nas.
Niemożliwe. Jesteśmy niewidzialni.
Uzbrojeniowiec, przeprowadzić diagnostykę sonaru i nastaw. Coś jest nie tak.
Kapitanie, on zalewa wyrzutnie torpedowe!
Przedział torpedowy, odbiór. Ładować wszystkie wyrzutnie.
Tak jest.
- Sprawdzić wyrzutnie! - Przód – czysto!
- Rufa czysto! Ładować torpedy! - Ładowanie.
Wyrzutnie torped załadowane.
Otworzył przednie luki!
Uzbrojeniowiec, zalać wyrzutnie od 1 do 4 i otworzyć luki zewnętrzne.
Wprowadzić nastawy do wyrzutni 2.
Tak jest. Przygotowuję wyrzutnię 2.
Kapitanie, on nas prowokuje.
Szuka pretekstu, żeby wysadzić nas w powietrze.
Torpeda przeciwnika w wodzie, namiar 200, 1000 metrów i przyspiesza.
Sternik, ster lewo na burt, cała naprzód, unik.
Jest ster lewo na burt. Wykonuję cała naprzód, unik.
- Odpalić wabiki. - Odpalam.
- Wyrzutnia dwa, ognia. - Tak jest.
Nasza torpeda wyszła. Sprawna.
Torpeda przeciwnika wciąż się zbliża. 800 metrów.
Przeszła przez wabiki.
- Sternik, ster prawo na burt. - Tak jest!
Sześćset metrów.
Dowódca zanurzenia, gotowość do awaryjnego szasowania głównych zbiorników.
Czterysta metrów.
Dowódca wachty, w gotowości przy alarmie kolizyjnym.
Dwieście metrów.
Przygotować się na uderzenie.
Uderzenie torpedy przeciwnika za...
pięć... cztery...
trzy... dwa...
jeden.
Teraz!
- Co się stało? - Zniknęła.
- Ominęła nas? - Nie.
Zniknęła, jakby jej nigdy nie było.
Sonar, gdzie jest okręt wroga?
Namiar 330, 4000 m od dziobu z prawej burty.
Nasza torpeda na kursie.
Uderzenie w okręt przeciwnika za...
trzy... dwa... jeden.
Gdzie było uderzenie?
Kapitanie, okręt wroga zniknął.
Nie ma go.
Nie rozumiem.
W ogóle go nie było.
Ścigaliśmy zjawę.
Był dokładnie tam. Przyrządy nie kłamią.
Ale dziś nas okłamały.
- Uzbrojeniowiec, wyłączyć naszą torpedę. - Tak jest.
Wyłączam torpedę.
Zejście ze stanowisk bojowych.
Dlatego mamy testy na morzu.
W systemie jest wirus.
Duch w maszynie.
- Czas wracać do domu. - Kapitanie!
Nasza torpeda nie reaguje. Idzie prosto na nas.
- Nasza torpeda się zbliża, dystans 400. - O Boże.
Po przewodzie. Wyłącz naszą broń!
Nasza torpeda wciąż się zbliża, odległość 200 metrów.
Szasować zbiorniki główne, ogłosić alarm kol...
Dostawa jedzenia.
Dzień dobry!
Desygnator.
Spokojnie.
Desygnator.
IZ-254.
Bravo-Echo-11.
Jeszcze nie.
Najpierw spytaj mnie o hasło zabezpieczające.
Jasne. Sorki.
Jak leci przysięga?
Żyjemy i umieramy w cieniu...
tych, którzy są nam bliscy,
i tych, których nigdy nie spotkaliśmy.
Możesz to postawić na stole.
Hej.
Witaj w IMF.
Dokonałeś właściwego wyboru.
Tak jest.
Dobry wieczór, panie Hunt.
Minęło dużo czasu.
Nasze życie jest sumą naszych decyzji...
i nie możemy uciec od przeszłości.
Trzydzieści lat temu stanął pan przed wyborem.
Dołączyć do IMF czy spędzić życie w więzieniu.
Przez wzgląd na pańskie unikalne talenty, rząd panu wybaczył.
Ale my nigdy nie zapomnimy.
Tak jak pan nigdy nie zapomni śmierci,
przez którą znalazł się pan u nas przed laty.
To ma przypomnieć panu o przysiędze lojalności wobec nas.
W tej misji stawka jest wyższa niż kiedykolwiek.
Pańskie typowe buntownicze zachowanie nie będzie tolerowane.
Jeśli zdecyduje się pan przyjąć misję, proszę słuchać dalej.
Pański rząd szuka klucza.
Jego funkcja i znaczenie, jakie ma dla nas,
pana nie interesuje.
Natomiast zainteresuje pana rola pańskiej przyjaciółki Ilsy Faust.
POSZUKIWANA 50 000 000 $
Zabiła w Stambule kuriera.
Sądzimy, że miał on połowę klucza, którego szukamy.
Dlaczego uwikłała się w tę sprawę, pozostaje tajemnicą...
podobnie jak miejsce jej pobytu.
Pewne jest to, że pański rząd wyznaczył cenę za jej głowę
i na jej tropie są ci oto łowcy nagród.
Oni nigdy nie dostarczają zbiegów żywych.
I rzadko w jednym kawałku.
Prawdopodobnie szukają pańskiej przyjaciółki
na pustyni Ar-Rab al-Chali.
Tak więc łowcy nagród doprowadzą pana do niej.
Pańską misją, jeśli zdecyduje się pan ją przyjąć,
jest zdobyć klucz i dostarczyć go do nas.
Sam pan zdecyduje, co stanie się z Ilsą.
Uprzedzam, że jeśli ktoś z zespołu wpadnie lub zginie,
Ministerstwo wszystkiemu zaprzeczy.
Nagranie ulegnie samozniszczeniu za pięć sekund.
Powodzenia, Ethan.
PUSTYNIA AR-RAB AL-CHALI BLISKO GRANICY Z JEMENEM
Hop.
Ethan.
Z czym mamy do czynienia?
Ten „byt” ma wiele osobowości, czasami zachowuje się jak wirus komputerowy...
NARADA SŁUŻB WYWIADOWCZYCH WASZYNGTON
...albo tasiemiec, albo botnet.
Zniekształca wszelkie informacje cyfrowe, z którymi się styka.
Kiedy je zainfekuje,
żaden utrwalony,
przechowywany lub przesyłany cyfrowy zapis nie będzie wiarygodny.
Na początku koncentrował się głównie na newsach i mediach społecznościowych,
co często odpowiadało naszym celom.
Ale pół roku temu
ten byt włamał się do Dyrekcji Wywiadu Arabii Saudyjskiej
i wchłonął ich ściśle tajną aktywnie uczącą się sztuczną inteligencję,
po czym zniknął w chmurze.
W ciągu nocy nastąpiło dziesięć tysięcy ataków,
które rozprzestrzeniały się lawinowo.
To dowód na to, że byt stał się
istotą czującą.
A więc ten byt ma swój rozum?
W ciągu ostatnich trzech tygodni
zhakował nasze satelity telekomunikacyjne, Rezerwę Federalną,
giełdę i krajową sieć energetyczną.
Federalną Administrację Lotnictwa, NASA i siły zbrojne.
Nie tylko u nas. Przeniknął do światowych i europejskich banków centralnych.
Włamał się do systemów obronnych, finansowych i infrastrukturalnych
Rosji, Indii, Izraela, Australazji i całej Europy.
I co z tymi systemami zrobił?
Nic.
Nic?
Wszedł i wyszedł...
pozostawiając wyraźne i łatwe do znalezienia ślady
i jasną wiadomość.
„Jeszcze tu wrócę”.
Nie wiemy, do czego dąży, i nie potrafimy go powstrzymać.
Cała jego energia jest teraz skierowana na jeden cel.
Światowe sieci wywiadowcze.
Prawda, którą dotychczas znaliśmy.
Wszyscy pracownicy wywiadu pospiesznie archiwizują papierowe kopie
zweryfikowanych baz wiedzy,
zanim zabezpieczenia najtajniejszych baz danych zostaną złamane.
Co jest jedynie kwestią czasu.
Ten byt będzie dokładnie wiedział,
jak nas osłabić i jak naszą słabość wykorzystać.
Jak zmienić naszych sojuszników we wrogów,
a wrogów w agresorów.
Odizolujmy nasze serwery od sieci.
Odetnijmy je od świata zewnętrznego.
Już to zrobiliśmy.
Ale serwery wymagają ludzkiej obsługi.
Człowiek to najsłabsze ogniwo każdego systemu,
zwłaszcza gdy walczymy z bezbożnym, bezpaństwowym i amoralnym wrogiem...
Który nas cierpliwie podsłuchiwał, czytał i obserwował.
I gromadził nasze osobiste sekrety przez wiele lat.
A teraz może szantażować, przekupywać, oszukiwać i być, kim chce.
I dowolnie nami manipulować dzięki naszemu uzależnieniu
od misternie skonstruowanej rzeczywistości cyfrowej.
Wróg, który jest wszędzie...
i nigdzie...
I nie ma ośrodka.
Dobrze. A więc chcecie powiedzieć,
że najlepszy na świecie cholerny aparat wywiadowczy i taktyczny
nie potrafi tego zniszczyć.
Nie chcemy tego zniszczyć.
Chcemy to kontrolować.
Jak mamy to zrobić, panie Kittridge?
Agenci CIA na Kremlu poinformowali nas,
że Rosjanie skupili swoją działalność wywiadowczą
na zdobyciu dwóch połówek klucza w kształcie krzyża.
- Do czego to klucz? - Nie mamy pewności.
Ale Rosjanie wierzą, że klucz ma moc
dezaktywacji tego tajemniczego bytu.
I jeśli to możliwe,
chcieliby go kontrolować, ujarzmić.
Wierzysz w to, Kittridge?
Liczy się to, że reszta świata w to wierzy.
Wierzą w to Japonia, Indie, Niemcy i Brytyjczycy.
Tymczasem nikt,
nawet nasi najbliżsi sojusznicy,
nie puścił na ten temat pary z ust.
To znaczy, że trwa globalny wyścig
o zdobycie dwóch połówek tego klucza.
Żaden kraj, który bierze w nim udział, nie chce tego czegoś zniszczyć.
Chce to wykorzystać.
I w ten sposób ustanowić nową niekwestionowaną formę
globalnej dominacji.
Jak mamy go znaleźć?
Osoba zainteresowana jego kupnem ma się pojawić na Bliskim Wschodzie
w ciągu najbliższych 72 godzin.
Wierzymy, że ma już połowę tego klucza.
Ty wierzysz.
Nie wiemy, czy to nie podróbka.
Jak to sprawdzić?
Autentyczność można potwierdzić jedynie,
mając jego prawdziwą drugą połowę.
Sądzimy, że to swoiste zabezpieczenie.
Jak ją znajdziemy?
Druga prawdziwa połowa klucza
mogła trafić w ręce tej kobiety.
Kto to jest?
Ilsa Faust.
Była brytyjska agentka.
- Gdzie ona jest? - Nie żyje.
Została, przepraszam...
zabita przez najemników liczących na zgarnięcie nagrody.
Kto wyznaczył nagrodę?
Zważywszy na jej zajęcie, to mógł być każdy.
I każdy może mieć jej połowę klucza?
Niezupełnie.
Wysłałem kogoś, żeby ją znalazł.
To jedyny człowiek, któremu powierzyłaby klucz.
Czy on go ma?
Tego nie wiemy. Odmówił stawienia się tutaj.
Odmówił?
Kim on jest?
To tajne.
Jestem dyrektorem Wywiadu Narodowego, do cholery.
Czego mam nie wiedzieć?
Chodzi o IMF.
- Kittridge! - Bank Światowy?
Nie o Międzynarodowy Fundusz Walutowy.
- Panie Kittridge! - Inny IMF. Nasz.
Co to za skrót?
Impossible Mission Force.
- Nie mówi pan poważnie. - Owszem.
A czym dokładnie się zajmują?
Jak sama nazwa wskazuje, robią to, czego inni nie mogą.
Kto jest szefem?
Rozkazy nie są wydawane w sposób tradycyjny. Raczej...
przekazujemy wiadomość.
Przekazujecie... wiadomość.
Panie Kittridge.
IMF działa poza organizacją i podlega bezpośrednio prezydentowi.
Uporządkujmy to.
Kiedy pojawia się misja, której nikt z was nie sprosta,
dajecie cynk tajemniczemu ktosiowi
i macie nadzieję, że on ją wykona.
Tak to wygląda?
Jeśli zgodzi się ją przyjąć.
Może wybierać, który rozkaz przyjąć, a który nie?
IMF utworzono specjalnie,
żeby uniknąć niewygodnych konsekwencji.
Jeśli nie mogą zapewnić oczekiwanego rezultatu misji,
mają prawo odmówić.
Rozumiem.
Jesteś zły.
Nie jestem zły, Kittridge.
Chciałeś, żebym cię wysłuchał.
Słucham.
Dobra.
Wyznaczyłem nagrodę za Ilsę.
Ale powiedziałem ci, jak ją znaleźć!
Nie miała ukraść klucza. Jednak to zrobiła. Ale...
to przecież nic nowego, prawda?
Wyciągasz ją z kłopotów, a ona zawsze pakuje się w nowe.
Czekaj! Ilso.
Ilso! To ja!
To ja.
Już dobrze.
Słuchaj! Nie żyjesz! I niech tak zostanie!
Ethan, zaczekaj!
Nie zamierzam cię przepraszać, Hunt.
Moim zadaniem jest cię wykorzystać.
A twoim zadaniem jest być użytecznym.
Wypełniłeś swoją misję czy nie?
Gdziekolwiek jest druga połowa...
cokolwiek ten klucz otwiera...
znajdę to.
I co wtedy?
Nikomu nie można powierzać kontroli nad Bytem.
Zniszczę go.
Ethan...
kolejna wojna światowa nie będzie zimna.
To będzie strzelanina, wojna balistyczna
o szybko kurczący się ekosystem.
To będzie wojna o resztkę surowców energetycznych,
o wodę pitną i powietrze do oddychania.
Ten, kto kontroluje Byt, kontroluje prawdę.
Może przedefiniować
pojęcia dobra i zła na całe stulecia.
Czy ty siebie słyszysz?
Czasy, gdy walczyłeś w imię ideałów
przeminęły.
Czas się opowiedzieć po którejś stronie.
Jestem po tej samej stronie, co zawsze.
Trzymaj się ode mnie z daleka.
Nie mogę tego zrobić.
Będziemy cię ścigać. Świat będzie cię ścigał.
Tak czy inaczej, ta twoja misja
będzie cię bardzo drogo kosztować.
Jeśli nie odbiorę, lada moment zjawią się goście.
Halo?
Z dyrektorem Denlingerem.
W tej chwili nie może rozmawiać. W czym mogę pomóc?
- Kto mówi? - Dyrektor CIA Eugene Kittridge.
- Hasło? - „Nutabasowa” małe litery, łącznie.
- Mamy problem. - Co ty powiesz?
Pana asystenta znaleziono nieprzytomnego w domu 10 minut temu.
Został czymś odurzony.
Rozumiem.
Chyba jednak nie.
Ochrona wpuściła go do tego budynku piętnaście minut temu.
Rozumiem, dziękuję.
Może pan swobodnie mówić?
- Nie, dziękuję. - Ochrona jest w drodze.
Jeśli coś panu grozi, proszę się rozłączyć, nim policzę do 5.
Raz, dwa...
Jak chcesz się stąd wydostać?
Oczywiście.
BAZA LOTNICZA W AL DAFRA ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE
Uwaga.
Amerykański agent obrażony na ojczyznę
zaginął i działa na własną rękę.
Stanowi zagrożenie dla naszych interesów narodowych.
Za wszelką cenę mamy go zneutralizować.
Wszystko, co posiada, ma ogromne znaczenie
i musi zostać przechwycone.
Na nim nam nie zależy.
Ale nie wolno go lekceważyć.
To mistrz infiltracji, oszustwa, sabotażu i wojny psychologicznej.
To czytające w myślach
zmiennokształtne wcielenie chaosu.
Dla bezpieczeństwa własnego i innych
traktujcie go jako zagrożenie,
dopóki nie przebijecie mu serca drewnianym kołkiem.
To nie są ćwiczenia.
Samoświadomy, samouczący się,
pochłaniający prawdę cyfrowy pasożyt,
który atakuje cyberprzestrzeń.
Prędzej czy później to musiało nastąpić.
A dwie połówki klucza
mają pozwolić na kontrolowanie Bytu.
By zdobyć klucz, każdy rząd na świecie gotów jest nas zabić.
Łącznie z naszym.
Właśnie.
Wysyłając nas na misję,
z góry uznaną za samowolkę.
Zatem ta rozmowa jest zdradą stanu.
A dla nas to po prostu poniedziałek.
Jaki jest plan?
Kupiec przyleci lotem 746 z Amsterdamu. Ma tu półgodzinną przesiadkę.
W tym czasie chce kupić połowę klucza.
Najprawdopodobniej
będzie miał przy sobie drugą połowę.
Bo to jedyny sposób uwierzytelnienia naszej połowy.
Jak rozpoznamy kupca?
Ten licznik Geigera
wykryje radiologiczny sygnał smoczego jaja
osadzonego w kluczu kupca.
Nakładka rzeczywistości rozszerzonej w okularach
poprowadzi nas do niego.
Bardzo sprytnie.
Zidentyfikujesz kupca i przetrzepiesz mu kieszenie. I posprzątane.
- Nie. - Oczywiście, że nie.
Klucz nie ma wartości, jeśli nie wiemy, co otwiera.
Więc sprzedasz kupcowi naszą połowę klucza,
a my ustalimy, dokąd potem leci,
i zarezerwujemy ci bilet.
Podążając za kluczem,
możesz dotrzeć do kogoś, kto wie, co klucz otwiera.
Właśnie.
Zdobycie całego klucza
to dopiero początek.
Losy świata zależą od odnalezienia zamka, do którego klucz pasuje.
Znasz tego gościa?
Nie osobiście.
Ale masz coś do niego.
- Co to jest? - Co?
Alarm. Podejrzana torba w drodze do Wenecji.
Przeszła. Fałszywy alarm.
Overwatch, Snap Shot, gdzie on jest?
Mam go.
Terminal B, bramka 15, kierunek: południe.
- Jasne, że tak. - Żartujesz.
Ethan, wytłumacz Szeryfowi Sieci...
że potrafię pisać kody, tak jak on.
Bez komentarza.
Myślisz, że Fineas Smok
w pojedynkę załatwi Byt...
a ja mu tylko potrzymam lutownicę?
- Możliwe. - Oczywiście.
Z drogi!
Mówcie, gdzie on jest?
- Gdzie on jest? - Niebieski garnitur. Przed tobą.
- To nie on. - On.
- Mówię ci, to nie on. - A ja ci mówię,
że mamy stuprocentowe dopasowanie...
Jak to zrobiłeś?
Bójcie się Fineasa Smoka.
- Mam go! - Gdzie on jest?
Terminal E, bramka 5.
Cholera jasna, to drugi koniec lotniska.
Ethan, poszli do terminalu E. Ta część lotniska jest twoja.
- Dzięki, Luther. Widzę kupca. - Mam go.
Kupcem jest Otto von Bork. Obywatel Szwajcarii.
Za pół godziny przesiada się na lot 1031 do Wenecji.
Benji, zarezerwuj mi ten lot.
Robi się. Lot 1031 do Wenecji.
Ethan, co to było?
- Zajumany. - Jak to zajumany?
Ta kobieta go okradła. Oznacz ją. Kim ona jest?
1031 WENECJA
Luther, wyłącz dźwięk.
- Co to jest? - Ta sama torba co na lot 1031.
Co za torba?
Podejrzana torba sprzed paru minut.
- Co z nią? - Leci lotem 1031.
Do Wenecji. To samolot kupca. I Ethana.
Luther? Kim jest ta kobieta?
Może to nie fałszywy alarm?
Może ktoś przemyca bombę do samolotu?
A jeśli Byt chce, żebyśmy tak myśleli, żeby Ethan nim nie poleciał?
- Luther, co jest? - Ostrzeżemy go?
- Nie. - Hej? Słyszycie mnie?
Znajdź tę torbę. Pokieruję cię. Idź.
Luther, coś się dzieje?
Nic takiego. Wszystko pod kontrolą.
Mam ją.
Idą informacje o kobiecie... Są.
Kradzież - PRZEKUPSTWO - Oszustwo Wymuszenie - Rozbój
Kimkolwiek jest, to nie szpieg.
To złodziejka.
Dokąd mam iść, Luther?
Benji, z lewej strony masz drzwi.
Otwieram je w tej chwili.
STREFA STRZEŻONA
Torba jest na taśmociągu numer 01833,
jedzie w kierunku północno-zachodniego narożnika.
Rozumiem!
Cześć.
Witaj.
Ach, rozumiem.
Wziąłeś mnie za kogoś innego.
Nie jestem zainteresowana.
Daj mi szansę.
Będę krzyczeć.
Proszę, krzycz.
Czego chcesz?
Tego klucza.
Wyjęłaś go z kieszeni tamtego faceta.
Jest bezwartościowy
bez tego klucza.
Ale razem...
to cztery miliony w kryptowalucie
na pendrivie tego faceta.
Skąd miałabym to wiedzieć?
A drive w twojej kieszeni?
Kim jesteś?
Pracujesz z kimś?
Nigdy. Tylko w pojedynkę.
Dziś masz partnera.
Gość, którego okradłaś,
musi dokonać transakcji i odlecieć z dwoma kluczami,
nie wiedząc, że go okradziono.
Na pokład wejdzie za...
- Siedem minut. - Siedem minut.
Świetnie kradniesz.
A umiesz podrzucać przedmioty?
Mam podrzucić mu klucz?
Wiem, że to zrobisz.
Jesteś złodziejką. Chcesz pieniędzy.
A ja ci je dam.
Ty decydujesz, czy wchodzisz w to, czy nie?
Dobra.
Jaki jest plan?
Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Idź przodem.
Nie będzie mi potrzebna.
Nie palę.
Zatrzymaj ją. Na pamiątkę.
Ethan, klucz, który ukradła, wykonano z innego stopu.
- To podróbka. - Tego się spodziewałem.
Ale nasz cel się nie zmienia. Kupiec ma mieć dwa klucze.
Odezwij się, Luther! Gdzie teraz?
Zejdź na dół tymi schodami.
Torba powinna tam być.
Dobra. Jestem tu.
To on.
Przed wami.
Przepraszam. Wziąłem pana za kogoś innego.
Hunt się z nami bawi.
Uwaga! Rozchodzimy się dwójkami.
Nasi amerykańscy przyjaciele zmądrzeli.
Rozdzielili się i przeszukują teren.
Miej oczy otwarte.
Jak masz na imię?
Może być Grace. A ty?
Słuchaj, Grace.
Zainteresowanych jest więcej.
Jak powiem: „W nogi!”, uciekaj.
W nogi?
Robi się ciekawie.
Benji, masz tę torbę?
Znalazłem!
W środku jest cylindryczne urządzenie. Wyjmę je.
Co tam, Luther?
Kupiec jest w poczekalni nad tobą.
Nad ruchomymi schodami.
Agenci idą w twoją stronę.
Zaraz się tam od nich zaroi.
Uruchomiłem to coś.
Wygląda na to, że mamy pięć minut.
- Chyba jest nuklearna. - Jak duża?
Wystarczająco duża na to lotnisko.
- Możesz ją rozbroić? - Bez narzędzi?
- Znajdź coś. - Gdzie?
Uciekamy?
Jeszcze nie.
Benji, jak sobie radzisz z bombą?
Rusz się.
Mam coś!
To szyfr cylindryczny. Jest osiem kół.
Czternaście liter na każdym kole.
Półtora miliarda kombinacji.
Mniej więcej.
O Boże.
Co znowu?
Tryby pokazują wiadomość.
UR-DUNN.
Jeszcze nie po nas.
Nie, Luther, nie D-O-N-E.
D-U-N-N.
To moje nazwisko.
To wie, kim jestem.
Czekaj. Pojawił się komunikat.
„Mówię bez ust, latam bez skrzydeł. Czym jestem?”
Co to?
To zagadka. Mój głos to aktywował.
Mam podać odpowiedź.
„Latam bez skrzydeł...”
To echo!
Zgadza się!
Kolejna wiadomość.
„Czy boisz się śmierci?”
- Co to za zagadka? - To nie zagadka.
To test psychometryczny.
Im więcej odpowiedzi, tym lepiej cię pozna.
„Czy boisz się śmierci?” Nie!
- Zadziałało? - Kłamałem. On wie.
Więc powiedz prawdę. Mów.
„Boisz się śmierci?” Tak! Kto by się nie bał?
Dobra. „Co to jest: zbliża się, ale nigdy nie nadchodzi?”
Chyba wiem.
Zegar tyka.
Zagadki to nie moja bajka.
Nie mamy czasu!
Jest.
Łatwizna.
Mogę przeszkodzić, Ethan?
„Co to jest: zbliża się,
ale nigdy nie nadchodzi?”
Co się zbliża, ale nigdy nie nadchodzi?
Jutro.
Co?
Zbliża się, ale nie nadchodzi: jutro.
- To jutro. - Jutro.
Jutro! Jutro!
Następne pytanie.
Daj fanty.
- Będę cię obserwował. - Nie ufasz mi?
Luther, co się dzieje?
Nie martw się. Wszystko pod kontrolą.
Kolejne pytanie:
„Kto lub co jest dla ciebie najważniejsze?”
Mów.
- A jeśli... - Nie mamy wyboru. Mów.
Przyjaciele.
Drań.
- Czy on...? - Tak.
Daj mi pieniądze i klucz.
Dobra. „Co rośnie, im więcej zabierasz?”
- Dziura. - Dziura. Genialnie!
Nie ma pytania, ale jest koło.
Jak dać odpowiedź, skoro brak pytania?!
To twój ostatni test.
Zostało 45 sekund!
Co teraz?
Myślę. Nie ruszaj się.
Luther, utknąłem. Wyprowadź mnie. Dokąd iść?
Mamy większy problem.
Możliwe, że nikt stąd nie wyjdzie.
Co?
W bagażowni jest bomba. Nuklearna.
To pytanie miało służyć do jej rozbrojenia.
Zaraz, zaraz!
Dlaczego nic nie mówiłeś?
Nie chcieliśmy cię niepokoić.
Bombą nuklearną powinieneś był mnie niepokoić natychmiast.
- Ile mamy czasu? - 20 sekund.
20 sekund?
Jeszcze jedna zagadka. Piętnaście sekund!
Spokojnie. Jaka jest zagadka?
Zanim ci powiem, wszyscy zginiemy!
Dawaj, Benji.
Zawsze się w coś pakujemy!
Dziesięć sekund.
Dziewięć... osiem...
siedem... sześć... pięć...
POWODZENIA
O Boże.
Co jest?
- Pusto. - Jak to pusto?
W środku nic nie ma.
Zabrała klucz.
- Który? - Nasz. Prawdziwy.
- Co? - Luther, znajdź ją.
Kieruje się do terminalu E.
- Niemożliwe. - O co chodzi?
Kończymy. Zwijajcie się!
- Gdzie się spotkamy? - Nigdzie!
Ta misja jest zakończona. Uciekajcie.
Hunt! Stój!
Widział go pan? Gdzie jest?
Przepraszam! Przepraszam!
RZYM
- Z drogi! - Przejście!
Musi gdzieś tu być.
Niech go szlag!
Mamy krótkofalówkę,
dźwięk nagrywamy magnetycznie, a monitory są kineskopowe.
Żadnych zer i jedynek.
To w pełni analogowy, bezpieczny pokój offline,
chroniony przed cyfrowym Bytem.
Skąd pochodzą dane?
Z satelity szpiegowskiego CORONA z czasów zimnej wojny.
Nie wiedziałem, że ich używamy.
Nie używaliśmy.
20 lat temu daliśmy je Narodowej Służbie Pogodowej.
To ostatni wciąż działający.
Pomoże nam znaleźć twego bezimiennego gościa z IMF?
Nic w tym nie pomoże.
Ale pomógł nam mieć oko na tę kobietę.
Widziano ją z naszym gościem na lotnisku w Abu Zabi.
Kim ona jest?
Gdzie jest teraz?
Jest tu pani, bo włoska policja otrzymała anonimową informację,
że kobieta o pani rysopisie
przyleci popołudniowym lotem z Abu Zabi.
Posługuje się kilkoma paszportami.
Jest poszukiwana za oszustwa w Petersburgu,
kradzież biżuterii w Antwerpii i dzieł sztuki w Monako,
łapownictwo w Mediolanie, wymuszenie w Mumbaju.
I moje ulubione:
opór przy aresztowaniu w Rio.
Zastanawiam się,
którą z tych kobiet jest pani.
Widzę je pierwszy raz w życiu.
Były w pani torebce.
W każdym jest pani zdjęcie.
- Mogę zobaczyć? - Proszę.
Uderzające podobieństwo,
ale to nie ja.
Jak mówiłam,
jestem nauczycielką z Brighton. Na urlopie.
W cokolwiek jest pani zamieszana,
najwyraźniej zrobiła sobie pani potężnych wrogów.
Dobra.
Przyszedł jej prawnik.
Mój prawnik?
Sędzia Spezzi.
Przepraszam, a pan?
Interpol.
Przyszedłem w sprawie aresztowania kobiety z Abu Zabi.
Mam sporządzić spis rzeczy, które miała przy sobie.
Mogę zobaczyć identyfikator?
Gdzie reszta?
Zapewniam, że to wszystko.
- Pana nazwisko? - Opuszczając Abu Zabi, miała klucz.
Nie było klucza.
Jest bardzo oryginalny.
Wygląda jak wisiorek.
Można by go powiesić na łańcuszku
na szyi Amelii.
Amelii?
Pana żony.
Matki pana ślicznej córeczki Sereny.
Pan nie jest z Interpolu.
Jestem, jeśli mam takie życzenie.
Mogę być wszystkim... i wiem wszystko.
Nie pierwszy raz uraczyłbyś się kradzionymi przedmiotami.
Bransoletka od Cartiera.
Oczyściłeś się z podejrzeń,
choć dałeś go swojej kochance, Valerii.
21 sierpnia. Na jej 29 urodziny.
Kim pan jest?
Będę cię musiał przeszukać...
dla pewności.
Sekretarki już z nami nie ma.
Dziękuję.
Proszę.
Zaczekajcie za drzwiami. Dziękuję.
To ty.
Wszystko przez ciebie.
Zadzwoniłem na policję. Nie mówiłem im o twojej barwnej przeszłości.
To twoja zasługa.
Przed aresztowaniem włożyłaś klucz do kieszeni pewnego pasażera.
Umówiliście się na spotkanie.
W tej chwili
ktoś pilnuje ci klucza, nie mając o tym pojęcia.
Nieświadomy kurier. Idealny pomocnik.
Jakiś mężczyzna... w średnim wieku,
który całe życie czekał, by taka kobieta jak ty zwróciła na niego uwagę.
Osierocona.
Niezwykle inteligentna. Sprytna.
Dorastała w biedzie i marzyła o pięknych przedmiotach,
które należą do innych.
Ktoś dostrzegł twój potencjał i pomógł udoskonalić umiejętności.
Dzięki nim masz życie, jakiego chciałaś.
Ubrania szyte na miarę, restauracje i luksusowe hotele.
Dzięki tym umiejętnościom byłaś o krok przed prawem
aż do tej chwili.
Nie możesz winić dziewczyny za to, że chce sobie pożyć.
Nie miałaś pojęcia, co kradniesz. Inaczej nigdy byś tego nie ukradła.
Mam pomysł.
Wyciągniesz mnie stąd, a ja zaprowadzę cię do klucza.
Mam lepszy pomysł.
Wszystko mi powiesz,
a ja pomyślę, jak cię stąd wyciągnąć.
Zacznij od tego, kto cię zatrudnił.
I nie kłam... bo będę o tym wiedział.
Nie wiem, kto mnie zatrudnił.
Kontakt był prawie zawsze elektroniczny.
- E-maile? - SMS-y.
- Szyfrowane? - Jasne.
- Prawie? - Słucham?
Kontakt był „prawie zawsze" elektroniczny.
W Luksemburgu była skrzynka kontaktowa.
- Z kopertą. - A co w niej?
Bilet do Abu Zabi.
I...
twoje zdjęcie.
Miałam iść za tobą na lotnisku.
Miałeś śledzić gościa,
który ma klucz i cztery miliony w kryptowalucie.
Pendrive był bezużyteczny. Pusty.
Ale zapłacą mi, gdy dostarczę twoją połowę klucza.
Gdzie masz go dostarczyć?
Do Wenecji.
Na przyjęcie w Pałacu Dożów. Jutro o północy.
Spodziewasz się kogoś?
Twoich kolegów z lotniska. Widziałam ich na korytarzu.
Mogłaś mi wcześniej powiedzieć.
Nie szukają mnie, tylko ciebie.
Pervertito!
Nie, Grace.
Nie, nie, nie.
Jest moją klientką.
Grace.
Nie, nie.
Nie, nie! Uciekajcie!
Przepraszam!
Kto tak parkuje?
Grace! Musisz się zatrzymać.
Grace.
Zatrzymaj się. Słuchaj. Próbuję ci pomóc! Grace!
Przyprowadź ją.
Nic ci nie jest? Nie, nie.
Wszystko dobrze.
Daj rękę.
Powoli, powoli. Już dobrze.
Powoli.
Coś złamałaś? Nic ci nie jest?
Hunt!
To koniec!
Puść dziewczynę.
Załóż bransoletki.
Proszę. Zakładaj. Już!
Spokojnie. Do ciebie nie strzeli.
Opuścić broń!
Jest poszukiwanym terrorystą.
Szlag, Degas, pozbądź się tych kobiet.
Hunt, słuchaj. Posłuchaj.
Puść ją. I załóż to.
Opuścić broń!
Wszystko pod kontrolą.
W porządku! W porządku! W porządku!
Na ziemię! Padnij!
- Na ziemię! - Osłaniaj!
- Prowadzisz. - Co?
Nie, nie!
Ruszaj. Wciśnij gaz.
Ruszaj!
Jedź!
Wskakuj!
Dobrze. Jedź.
Nie zatrzymuj się.
Samochód.
Stopa na hamulec. Uruchom auto.
Stój... Czekaj!
- Co się dzieje? - Mam dość. Nie zrobię tego.
Ścigają nas.
Owszem. Ty prowadzisz. Dawaj.
Kto to jest?
Nie mam pojęcia.
- I jak? - Niech to się skończy.
O nie.
To nic. To nic.
Jest ktoś, kto nas nie goni?
Musimy pozbyć się tego auta.
Skutery! Szlag.
Co robimy?
BEZPIECZNY SAMOCHÓD
Szukamy nowego samochodu.
Dobra.
- Daj mi chwilę. - Jasne.
- Dzięki. OK? - Tak.
- Gotowa? - Tak.
- W porządku? - Aha.
Przepraszam. Po prostu...
- W porządku. - Ten samochód...
W porządku.
Ustawienia czasem są po prostu...
- Jedźmy. - To zajmuje trochę...
Kamera zarejestrowała poszukiwaną kobietę.
Żółty fiat 500.
Jednostki prowadzą pościg.
Mam cię.
Chyba ich zgubiliśmy.
Spróbujmy...
Z drogi!
Dziecko!
Co to było?
Nie, nie.
Jedź, jedź!
Jedź prosto.
- Zdejmij nogę z gazu. - Palimy się!
To opony. Spróbuj jechać prosto.
- Wytrzymaj. - Kręcimy się.
Dobrze, dobrze!
Już daję radę.
- Skręć w prawo. Tam! - Dawaj!
Skręć w prawo!
- Kto prowadzi? - Ty.
Jedź, jedź. Prosto.
Jedź, jedź.
Cały czas prosto.
Albo w lewo. Jedź. Dobrze sobie radzisz.
Policja! Dużo policji!
Przejmij kierownicę.
Hamuj!
Trzymaj kierownicę.
Prosto?
- W prawo. - Dobra.
- A teraz? - W lewo.
Jest dobrze.
Człowiek.
- Samochód. - Widzę!
Do dechy.
Trzymaj się!
- Co się dzieje? Dokąd jedziemy? - Nie wiem.
Dobra, hamuj!
Nie mam wyjścia.
Grace? Grace!
Szybciej.
Ethan!
Wsiadaj.
Dobra. Wiemy, że Grace ma połowę klucza.
Wiemy też, że będzie w Pałacu o północy.
I domyślamy się, kto tam będzie na nią czekał.
Organizatorką przyjęcia jest
nasza ulubiona przemytniczka i dilerka broni Alana Mitsopolis.
Biała Wdowa.
Wie, kim jesteś, czy nadal ma cię
za znanego zabójcę, Johna Larka?
Kto mówi, że nim nie jestem?
To ona wyznaczyła nagrodę za twoją głowę?
Tak. Ale jakoś się z Ethanen... dogadali.
Nigdy mi nie powiedziałeś jak.
Możemy kontynuować?
Jasne.
Nawet jeśli zdobędziemy cały klucz,
nie wiemy, co on otwiera. Musimy znaleźć kogoś, kto wie.
Pytanie brzmi, od czego zacząć poszukiwania.
Bomba sama nie weszła na lotnisko.
Ktoś ją tam umieścił.
Ktoś, kto pracuje dla Bytu.
Tyle udało mi się przechwycić z kamer bezpieczeństwa na lotnisku
do momentu, kiedy wszystko się posypało.
A to jest zapis z twoich okularów.
Wszystkich na lotnisku przepuściłem przez rozpoznawanie twarzy.
Widzicie coś dziwnego?
Wygląda jak duch.
Duchy nie mają odbić.
To jedyna osoba na lotnisku bez tożsamości.
Jedyny człowiek na całym lotnisku, który pojawia się wyłącznie
jako odbicie w lustrze.
Jest wymazywany.
W czasie rzeczywistym.
To Byt.
On go chroni.
Widziałeś go, prawda?
Nie byłem pewien.
Kto to jest?
Ktoś, kogo od dawna
uważałem za martwego.
Z innego życia.
Przed IMF.
Zanim dano mi wybór.
Ktoś, przez kogo dosłownie
stałem się tym, kim jestem.
Jakoś się nazywa?
Przedstawia się jako Gabriel.
Znasz go.
Nie da się go poznać.
Nie ma udokumentowanej przeszłości.
Byt o to zadbał.
Jest mrocznym mesjaszem.
Wybrańcem i posłańcem Bytu.
Dla niego śmierć
to dar, którym chce się dzielić z resztą świata.
Skąd to wiesz?
Wciąż mam kilku przyjaciół w MI6.
Przyjaciół, którzy boją się, że rząd brytyjski
przejmie kontrolę nad Bytem.
Każda próba sprzeciwienia się im byłaby uznana za zdradę stanu.
Ponieważ zostałaś wydalona,
przyjaciele... poprosili cię o pomoc.
Wiedzieli, że Gabriel służy Bytowi.
Wiedzieli, że jedzie do Stambułu,
żeby zdobyć połowę klucza.
Więc... uprzedziłam go.
A kiedy Kittridge wyznaczył za ciebie nagrodę,
ukryłaś się na pustyni.
Jednak łowcy nagród i tak cię znaleźli.
Tak.
Czy twoi przyjaciele powiedzieli ci, co klucz otwiera?
MI6 podejrzewa, że daje dostęp do kodu źródłowego Bytu.
Do kodu źródłowego.
Nie powiedziałaś mi.
Mówię teraz.
Jak się z tobą skontaktowali ludzie z MI6?
Rozmawiałaś z nimi twarzą w twarz?
Już dla nich nie pracuję.
Nie mogli ryzykować spotkania ze mną, więc komunikacja...
Była elektroniczna. Cyfrowa.
Nie możemy być pewni, że to był Byt.
Ani tego, że nie był.
Nie możemy być pewni niczego poza tą rozmową.
Nie powinniście tu być.
- Ethan... - Nie znasz Gabriela. Ja tak.
Nie zabijanie daje mu radość,
tylko cierpienie, które powoduje.
Zna sposób, by mnie dorwać.
Wy nim jesteście.
A skoro Gabriel mnie zna...
...to Byt również.
Jest powód, dla którego chce mnie tutaj. I was też.
Chce, żebyście tu byli.
„Kto lub co jest dla ciebie najważniejsze?”
Musicie odejść. Wszyscy.
- A co, jeśli chce, żebyśmy poszli? - Jak na lotnisku.
A jeśli chce, żebyś na przyjęcie poszedł sam?
Pójdę sam, żeby się o was nie martwić.
Dlatego nie chciałam ci mówić.
Grasz w czterowymiarowe szachy z algorytmem.
Byt wie, kim jesteśmy.
Każdy nasz ruch został przewidziany.
Musimy założyć, że cokolwiek robimy, on tego chce.
Jeśli chcesz go pokonać, musisz zacząć myśleć tak jak on.
Chłodno, logicznie, bez emocji.
Jeśli ten klucz daje kontrolę nad Bytem,
Gabriel jest ostatnią osobą, która powinna go mieć.
Ona ma rację, Ethanie.
Gabriel nie może dostać klucza.
Niczyje życie nie jest ważniejsze od powodzenia tej misji.
Nie zgadzam się na to.
Pierwszy raz jestem w Wenecji.
Ja też.
Postawić ci drinka?
Czekam na kogoś.
Ja też.
Możemy poczekać razem. Jestem Gabriel.
Skoro tak...
A ty jesteś Grace.
Nie mam go przy sobie.
Nie liczyłem na to.
Nie przyszedłem tu po klucz.
Czego chcesz?
Gdy tak czekamy, coś ci opowiem.
Nie jesteś tym, na kogo czekam.
Znam twoją historię, Grace.
Wiem, jak ma się skończyć.
Postawię ci drinka. Może zmienimy zakończenie.
Chodźmy na przyjęcie.
Przepraszam pana.
Proszę za mną.
Ważne, byś zrozumiała... że nie jesteś wyjątkowa.
To było 30 lat temu.
Na imię miała Marie.
Pierwsza z kobiet, które zaufały naszemu znajomemu.
Wszystkie mają coś, czego on chce.
I po uszy tkwią w kłopotach. Przynajmniej on tak twierdzi.
Brzmi znajomo?
Co się stało z Marie?
To, co przytrafia się im wszystkim.
I każdemu, kto dotknie tego klucza.
Nie dba o to, że ktoś umrze.
Dla niego liczy się tylko cel.
Teraz jedyną przeszkodą
jesteś ty.
- Dlaczego mam ci wierzyć? - Nie musisz.
Wkroczyłaś w świat kłamstw.
Nikt nie mówi prawdy.
Pamiętaj o tym, kiedy obieca ci, że będzie cię chronić.
Grace.
Kopę lat, Ethan.
Trzeba było mnie zabić, kiedy miałeś okazję.
Dobry wieczór wszystkim.
Czy to nie John Lark?
Cóż, niezupełnie.
Ale dopóki nie wyjawisz prawdziwego nazwiska,
Lark musi wystarczyć.
Dobrze cię widzieć, Alano.
A ty to Gabriel, jak mniemam?
Tak niewiele o tobie słyszałam.
O wiele przystojniejszy, niż myślałam.
I jaki dżentelmen.
A ty to zapewne Grace.
Znamy się?
Chyba coś dla mnie masz.
To ty mnie wynajęłaś.
Osobiście cię wybrałam.
Nie!
Spokojnie.
Nie ma go.
Gdzie on jest?
Tam, gdzie go nigdy nie znajdziesz.
Pójdziemy na górę na drinka?
Dokąd idziecie?
Zamknięta impreza. Nie możecie wejść.
Niech to szlag.
Jak większość z was wie, jestem tylko pośredniczką.
Łączę kupca ze sprzedawcą.
Czasem dla pieniędzy, czasem dla informacji,
ale głównie z przyjaźni.
Pragnę tylko, by wszyscy się dogadali.
Zwłaszcza ze mną.
Ale... świat się zmienia.
Zaciera się prawda.
Zbliża się wojna.
A kluczem do dominacji nad światem jest właśnie ten... klucz.
Ten, który ma moc kontrolowania Bytu.
By go zdobyć,
każdy rząd na świecie gotów byłby słono zapłacić.
Paru drogich przyjaciół,
wszystkie wielkie i kilka mniejszych mocarstw jądrowych,
poprosiło mnie o zdobycie tego klucza.
Oczywiście...
jeśli znajdziesz klucz, staniesz przed dylematem.
Ten, komu dasz klucz, będzie twoim dłużnikiem.
Ale dla reszty świata staniesz się wrogiem.
Ona mi się podoba!
Co was łączy?
Gabriel reprezentuje inną zainteresowaną stronę.
Nawiasem mówiąc, to przyjęcie
zostało zorganizowane przez tę stronę.
Można nawet powiedzieć, że to przyjęcie jest tą stroną.
Czy to jest...
To Byt.
I tu się robi ciekawie.
Mam dać klucz komuś ze starych przyjaciół czy...
razem ze swoim losem, powierzyć go Gabrielowi i jego
piekielnej maszynie?
Skąd pewność, że będziesz miała kompletny klucz?
Masz tylko połowę.
Ale ona wie... gdzie znajduje się druga połowa.
Załóżmy, że go zdobędziesz.
Dlaczego nie zatrzymasz klucza i władzy dla siebie?
Ona nie wie, co on otwiera.
Tak samo jak my.
Chcesz czy nie, musisz wybrać zalotnika.
Ordynarnie to ująłeś, Lark... ale to prawda.
Oczywiście ja wiem, co klucz otwiera.
Co ci zaoferował za klucz?
Jak już wyjaśniłem, Grace, nie przyszedłem tu po klucz...
Bo jutro będę miał obydwie połówki.
Skąd ta pewność?
Nie masz pojęcia, jaką potęgę reprezentuję.
Tysiące biliardów obliczeń w milisekundę
subtelnie manipulujących umysłami miliardów,
analizujących każdą możliwą przyczynę i skutek,
każdy najbardziej nieprawdopodobny scenariusz
i tworzących mapę najbardziej prawdopodobnego kolejnego zdarzenia.
Wprowadzając drobne korekty teraźniejszości,
kontrolujemy przyszłość.
Klucz znajdzie się w moich rękach.
Jutro.
W Orient Expressie do Innsbrucku.
Do Innsbrucku?
Byt wie...
że już wybrałaś swojego zalotnika.
Wie, że zamierzasz połączyć dwie połówki klucza
w próbie przejęcia kontroli.
Jednak to mnie obiecał
kompletny klucz,
pod warunkiem, że ktoś umrze tej nocy.
Kto?
Ona.
Albo ona.
Będziesz tego świadkiem, Ethanie.
Dostanę klucz i zniknę
jak dym podczas huraganu.
Ale dopiero gdy umrze ktoś, na kim ci zależy.
Tak było zapisane.
Rozumiesz, o co chodzi,
prawda?
On się boi.
Byt się boi.
Skądś wie, że jesteśmy blisko.
Po co tu przyszedłeś?
Pomóż mi. Pomóż mi skompletować klucz, a zniszczę to coś.
On zna każdy twój sekret, Alano.
Nie słuchaj tego... szaleńca.
Pomóż mu, a zginiesz.
Pomóż mu, a wszyscy zginą.
Do zobaczenia jutro.
Alano?
Jego los jest przesądzony.
Chcesz odmienić swój?
Alano.
Wybacz... Lark.
Przez wzgląd na dawne czasy pozwolę ci wybrać.
Ilsa...
czy Grace.
Zabij go, Zola. Zabij go. Zabij go na miejscu!
A zatem ty wybierasz, Alano.
Pamiętaj, Grace wie, gdzie jest połowa klucza.
Jeśli którejś z nich się coś stanie,
nie ma miejsca na Ziemi, gdzie ty i twój bóg będziecie bezpieczni.
Nie ma miejsca, gdzie bym was nie znalazł. Tak... jest zapisane.
Miło cię było widzieć.
Do zobaczenia.
Popełniłaś straszny błąd.
Na szali jest moje życie.
Jutro muszę być w tym pociągu.
I muszę mieć ten klucz.
Nie obchodzi mnie, jak go zdobędę.
Nie ruszaj się.
Uciekaj jak najdalej.
Co jest...?
Grace!
Luther, Benji, słyszycie? Potrzebuję oczu.
Grace ucieka z Pałacu. Ma klucz.
- Jesteśmy tu. Idź. - Gdzie ona jest?
Obraz zniknął, potrzebuję satelity.
Hakuję rosyjskiego szpiegowskiego Zenitha 4.
Trudno, musi wystarczyć.
Tędy!
Dokąd? Mówcie.
- Poczekaj. - Szybciej.
Na północ. Idzie przez most.
Powtórz, Benji.
Idź na północ. Jest na moście.
Masz przejście po prawej.
- Dobra, widzę! - Idź tą wąską uliczką i skręć w lewo.
- Tracę obraz. - Szukam innego.
Byt odcina satelity szybciej, niż ja je hakuję.
Nie widzę jej. Gdzie ona jest?
- Idź wąską uliczką i w lewo. - Dobra.
W prawo.
Przepraszam. Miałem na myśli w lewo.
O Boże.
Zhakował nasz kanał! Rozmawiasz z Bytem!
Skręć w lewo. Skręć w prawo. Idź na most z lewej strony.
Ethan, to nie ja! Słyszysz?
Odezwij się.
Idź uliczką z lewej. Skręć w lewo.
Skręć w prawo.
Nawiąż komunikację.
- Dokąd idziesz? - Znaleźć Ethana.
Idź do końca uliczki i skręć w prawo.
Ethan, widzę Grace 800 metrów przed tobą. Idź tym przejściem.
Zaczekaj! Nie tam!
Dlaczego?
Którędy teraz?
W lewo czy w prawo?
To nie ma znaczenia.
Jak to nie ma znaczenia? Gdzie ona jest?
Jest w drodze na Ponte Minich,
gdzie czeka Gabriel.
Nie zdążysz tam dotrzeć.
Ale tobie może się udać, Ilso.
Wiem, co jest dla ciebie najważniejsze, Ethan.
To nie Benji.
Nie, to nie on.
Ale już po tobie.
Niech się stanie.
Liczyłem na to, że to będziesz ty.
Wybacz.
Zapomniałam, jak masz na imię.
Luther.
Benji.
A ona?
Ilsa.
Byliście sobie bliscy?
Ty i ona?
W pewnym sensie.
Zginęła przeze mnie.
Nie.
Ale dzięki niej żyjesz.
To prawda.
Nie wiem, co o tym myśleć.
Nigdy się nie dowiesz.
Przepraszam.
Jeśli mogę jakoś pomóc...
O tym chcemy z tobą porozmawiać.
Za około trzy godziny
Biała Wdowa znajdzie się w Orient Expressie do Innsbrucku,
gdzie kupiec czeka na kompletny zweryfikowany klucz.
Ale ona nie ma całego klucza.
Ta Biała Wdowa go nie ma.
Ale nasza może go mieć.
Co to jest?
Masz szansę być kimś innym.
Nie rozumiem.
Nie będziemy cię okłamywać. Masz spory problem.
Fałszywe paszporty cię z tego nie wyciągną.
Rządy wiedzą, kim jesteś.
Biała Wdowa wie.
I Byt to wie.
Twoja przyszłość sprowadza się do trzech opcji.
Więzienie.
Śmierć.
Albo wybór.
Wybór?
W jakimś momencie życia
każdy z nas był w podobnej sytuacji jak ty.
I każdy z nas dostał możliwość wyboru.
- Teraz my dajemy ją tobie. - A konkretnie?
Dołączyć do nas.
Bądź duchem.
Zaraz, zaraz. Czekajcie.
Nie mówicie poważnie.
Mówiłaś, że chcesz pomóc.
Wyskoczysz z pociągu z kluczem?
Tak.
Ty.
- Nie my. - Tak.
A co się stanie ze mną?
Zostaniesz aresztowana przez tajne służby.
Pewnie przez tych samych ludzi, którzy ścigają mnie od Abu Zabi.
I wkrótce spotka się z tobą pewien człowiek.
Nazywa się Eugene Kittridge.
Powiesz mu, że cię przysłałem. I dałem ci wybór.
I że przyjmujesz ofertę.
Ufasz temu Kittridge'owi?
Ufam, że rozpozna twoją wartość
i zrobi z tego użytek.
A potem... co?
To?
Kiedy odzyskam swoje życie?
Jakie życie?
Poważnie, Grace, jakie życie?
Żyłem takim życiem. Każdy z nas żył.
Nikt nas nie zmusza, Grace.
Jesteśmy tu, bo tego chcemy.
Mam inny pomysł. Pomogę wam.
Zdobędziecie klucz, a wasi przyjaciele
mnie oczyszczą.
Dadzą nowe nazwisko, trochę kasy...
Zginiesz.
Bez ekipy twoje życie nie potrwa długo – nie lata, nie miesiące...
Może kilka godzin.
Ale jeśli zostanę, będę bezpieczna?
Będziecie mnie chronić, tak?
- Tak. - Nie.
Nie mogę ci tego obiecać.
Nikt z nas nie może.
Ale przysięgam...
twoje życie
zawsze będzie dla mnie ważniejsze niż moje własne.
Nawet mnie nie znasz.
Czy to ma znaczenie?
Spakowałem ci spadochron i paralotnię,
bo nie wiem, jak wyskoczysz.
I zmodyfikowałem komunikatory.
Nie tak niezawodne jak satelity, ale w pełni analogowe, odporne na Byt.
Rozumiem.
Tutaj was zostawiam.
To jest dysk z laptopa, którego używałem wczoraj.
Jeśli jest tam choćby ślad kodowania Bytu,
znajdę go.
Ale to pochłonie dużo czasu i energii.
Muszę pracować poza siecią, w miejscu,
do którego Byt nie ma dostępu.
Muszę iść.
Rozumiem.
Jeszcze jedno.
Muszę ci zadać pytanie.
Nie jako partner, ale jako przyjaciel.
Jaki jest twój cel?
Zniszczyć Byt.
Nie chcesz zabić Gabriela?
On wie, co klucz otwiera.
Potrzebujemy go żywego. Nie zapomniałem o tym.
Nadal będziesz o tym pamiętać...
kiedy spojrzysz mu w oczy?
Pomyśl.
Dlaczego Byt chciał, żeby zabił kogoś, na kim ci zależy?
Wszyscy inni pragną kontrolować Byt.
Tylko ty chcesz go zniszczyć.
Byt wie, że w niedalekiej przyszłości
ty możesz wygrać, Ethanie.
I się boi.
Boi się, że złapiesz Gabriela żywego
i zmusisz go do ujawnienia, co otwiera klucz.
Myślę, że liczy na jeden z dwóch prawdopodobnych wyników.
Albo umierasz w tym pociągu.
Albo... zabijasz Gabriela.
W obydwu przypadkach
Byt wygrywa.
Luther...
chyba masz rację.
Zdobądź klucz,
opuść pociąg żywy.
Nie zabijaj Gabriela.
I powtarzam...
nie zmieniaj planu.
Ethan! Ethan!
- Co się stało? - Nie działa.
- Jak to nie działa? - Padło.
Zrobiłem maskę dla Grace,
ale gdy robiłem twoją, nastąpiło zwarcie.
Możesz to naprawić?
Popsuło się na amen.
Nie naprawiłbym tego w tydzień. Pociąg Wdowy odjeżdża za godzinę.
Ethan...
Musisz iść bez maski.
Nie ma takiej opcji. Będą szukać Ethana i Grace.
Ta maska to jego przepustka do pociągu.
Co to oznacza?
Grace musi iść beze mnie.
- Że co? - Słucham?
Znajdźcie sposób, żebym mógł wejść do pociągu.
Zakręt, gdzie pociąg zwalnia, żebym mógł wskoczyć.
Zaraz, zaraz.
Mam iść tam sama?
Nie będziesz sama.
Działasz według planu.
Dostajesz klucz Wdowy,
weryfikujesz go z naszym.
Ale sam klucz nie ma wartości.
Musimy spotkać się z kupcem
i zmusić go, by powiedział, co otwiera klucz.
- Jak? - Jak?
Coś wymyślimy.
Potrzebuję więcej szczegółów.
To zwykle przeszkadza.
Poradzisz sobie. Zdobądź klucz i czekaj.
Przyjdę po ciebie.
Jeśli Grace ma zdążyć na ten pociąg,
musi założyć maskę i natychmiast wyruszyć.
Obiecaj, że będziesz w tym pociągu.
Będę tam...
choćby nie wiem co się działo.
ALPY AUSTRIACKIE
Mamy informatorów na lotnisku, dworcu kolejowym i szlakach wodnych.
Grace nie opuści Wenecji bez naszej wiedzy.
- Odezwij się, Benji! - Spokojnie.
Jesteś wcześniej,
więc mamy parę minut.
Jesteś pewien?
Tak, patrzę na pociąg w tej chwili.
Powinien zwolnić na zakręcie dokładnie za dwie minuty.
Pilnuj czasu i o wszystkim mnie informuj.
Jasne. Do zobaczenia w umówionym miejscu.
Dobra, Ethan, to nasz pociąg!
Tak. Widzę.
Za moment wejdzie w zakręt.
Nie wygląda na to, żeby zwalniał.
Skąd pewność, że tu jest?
Bo ona tu jest.
A jeśli miał ważny powód?
- Kto? - Hunt.
Jeśli miał powód, żeby się zbuntować?
Zawsze działa po swojemu.
On i jego wesoła gromadka kretynów.
Zawsze tak postępują.
A jeśli zawsze mają ważny powód?
A co ty byś zrobił z kluczem?
Z władzą, która cały świat rzuca na kolana?
Przekazałbym go swoim przełożonym.
Pomyśl, co można zrobić z taką władzą.
Nie zawahałbyś się? Ani przez chwilę?
- Nie. - Dlaczego?
Bo to za dużo władzy dla jednego człowieka.
Właśnie.
Żaden człowiek nie może mieć aż tak wielkiej władzy.
Może tak właśnie myśli Hunt.
Zastanawiam się, po czyjej jesteś stronie, Degas.
Jeśli chodzi o koniec świata...
chyba po stronie nas wszystkich.
Spóźniłem się.
Spóźniłeś się! Jak to możliwe?
A jak myślisz?
Gabriel.
- Co zrobimy? - Nie panikuj.
Jadę za nim. Wsadź mnie do tego pociągu.
Jak mam to zrobić?
Tryb jazdy autonomicznej włączony.
Nie przeszkadzaj mi przed spotkaniem.
Gdzie jesteś, Ethanie?
Alana?
Wszystko w porządku?
Alana, wszystko dobrze?
Alana?
Alana!
Przebrałaś się.
Też czasem powinieneś.
Panie Kittridge.
Kittridge.
Nie wierzę, że to Alana Mitsopolis.
Niemożliwe.
Pamiętam Alanę, która miała tyle wzrostu
i piła z mamą gorącą czekoladę w Ogrodach Tuileries.
- Paryż! - Właśnie.
Paryż.
Usiądziemy?
Tak.
Odezwij się, Benji.
Jedź dalej. Pokieruję cię.
Rozumiem.
W imieniu mojego rządu... niechętnie akceptuję twoje warunki
przekazania kompletnego i zweryfikowanego klucza.
No właśnie...
Zgodziliśmy się dostarczyć kompletny klucz,
ale pojawił się mały... problem.
Nie ma problemu.
Ale moje warunki... się zmieniły...
odrobinę.
Muszę ci przypomnieć o mojej umowie z twoją zmarłą matką.
Ta umowa uchroniła ją od śmierci w więzieniu.
Wasze perfidne rodzinne imperium istnieje,
dopóki służy naszym wspólnym interesom.
Cóż... Kiedy już oddamy klucz...
natychmiast zyskamy wielu potężnych wrogów.
Dlatego potrzebuję czegoś więcej.
Dla siebie.
Słucham.
Zola, zaczekasz w barze?
PASZPORT BRYTYJSKI
Ona.
Znasz ją?
Powiedzmy, że trudno jej nie zauważyć.
Gdybyś ją bliżej poznał, przekonałbyś się, że ma parę zalet.
Czego o niej nie wiem?
Zrobiłam... Wykonała... dla mnie pewną pracę... i...
muszę prosić o ochronę dla niej.
Ochronę przed kim?
Przed wszystkimi.
Łącznie ze mną.
Nikt nie może wiedzieć, że ją chronię.
Nawet Zola.
Następnym razem, kiedy się spotkamy,
nie będę nawet pamiętać tej rozmowy.
Ty pewnie jesteś Paris.
Napisałeś, że masz klucz.
Mówiłem, że klucz będzie w pociągu.
- W tym momencie odbywa się wymiana. - Wiemy.
Bez trudu pozbędziecie się tego,
kto go dostanie.
Jak zawsze.
Może wiesz, co klucz otwiera,
ale nie wiesz, gdzie jest zamek.
Jeśli coś mi się stanie,
klucz będzie bezużyteczny.
Czas na opowieść.
Gdzie jest ten pociąg?
Kierunek jest dobry, ale musisz jechać szybciej.
Jadę tak szybko, jak to możliwe!
Kiedy zacznę zjeżdżać w dół?
Już niedługo.
Sztuczną inteligencję skradzioną przez naszego agenta
można uzbroić i wysłać przez satelitę w dowolne miejsce.
Niezauważona pokona zabezpieczenia sieci, wykona zadanie
a następnie ulegnie samozniszczeniu i zniknie bez śladu.
Idealny tajny agent.
Udało się nam przesłać jej wczesną wersję do najnowszego rosyjskiego
okrętu podwodnego.
Ściśle tajnego, typu Akula. Do okrętu Sewastopol.
Misja polegała na sabotowaniu trybu niewidzialności Sewastopola,
by okręt dało się wykryć.
Cel do opanowania znajdował się w sonarze,
w samym sercu systemu obronnego okrętu.
Z powodów, których nie rozumiemy,
program zbuntował się i...
przeholował.
Zamarznięte ciała załogi wydobyto wiosną
z dryfującego paku lodowego.
Dwie połówki klucza w tajemniczy sposób zniknęły.
Sevastopol przepadł.
Nikt nie wie gdzie.
Ale ja wiem dokładnie, gdzie on jest.
Jestem jedynym człowiekiem, który wie.
Wraz z kolejnymi próbami podporządkowania programu
kontrola nad nim stawała się coraz trudniejsza.
Program się zbuntował. Przepisał się. Ewoluował i stał się Bytem.
Kontrolować go lub zniszczyć można jedynie przy użyciu
oryginalnego kodu źródłowego.
Co nas to obchodzi?
Nie byłoby was tu, gdyby was to nie obchodziło,
więc wyłóżmy karty na stół.
Wiemy, do czego służy klucz,
i wiemy, że tajemnica Bytu
jest pogrzebana głęboko w pamięci Sewastopola.
Wraz z dowodami, które powiązałyby cię z zatopieniem okrętu podwodnego.
A skoro obydwaj nie chcemy, by została odkryta,
pomyślałem... może zawrzemy sojusz?
Sojusz?
Pomyśl...
niezwykłe zdolności obliczeniowe Bytu
w połączeniu z ogromną potęgą
amerykańskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego.
To jest... godne uwagi.
Oczywiście, pewne osoby w rządzie, które...
wyznają przestarzałe idee patriotyzmu, musiałyby zostać...
usunięte.
Z tego, co rozumiem,
chcesz się sprzymierzyć z Bytem,
oczyścić rząd ze staroświeckich idei
i stworzyć nowe superpaństwo, by rządzić światem.
Ale wiesz...
to dla większego dobra.
I myślisz sobie,
że jesteś jedyną osobą na świecie,
która wie, gdzie jest Sewastopol?
Jedyną.
Zdradzisz nas.
Powiesz Huntowi wszystko, co wiesz.
Bo on darował ci życie.
Zatem wszystko ustalone.
Do naszej umowy dodam immunitet i nową tożsamość dla Grace.
Pozostaje wprowadzić
numer twojego konta bankowego.
Rozszyfrowuję blockchain
Gotowe?
Tak.
Chwila prawdy.
Więc... to naprawdę to.
Dokonałaś dobrego wyboru.
Ten klucz
zmieni świat.
Benji, myślę...
że musiałem zjechać z trasy.
Nie. Jesteś na miejscu.
Jak to możliwe?
Widzisz pociąg, tak?
Tak. Widzę go. Co z tego?
- I masz spadochron. - Spadochron?
Co mam zrobić?
No wiesz... Skocz.
- Mam skoczyć? - Tak.
Niemożliwe. Zbyt mała wysokość.
Wszędzie wystają krawędzie.
Uderzę w nie, zanim spadochron się otworzy!
O ile w ogóle się otworzy.
Nie dam rady przelecieć przez dolinę
i bezpiecznie wylądować na jadącym pociągu!
- Słyszysz mnie? - Tak! Słyszę!
Próbuję ci pomóc!
Musisz się skupić i wziąć w garść!
Bo ja się tu potwornie stresuję!
Dobra. Zastanów się.
Co robić?
Muszę się znaleźć jak najdalej od zbocza.
Udało ci się?
Żyjesz?
Próbuję się oddalić od tego zbocza!
Gotowe
Akceptuj - Odmowa
Akceptuj
Odmowa
Alana?
Ogarnęło mnie dziwne uczucie,
że klucz nie jest jedyną rzeczą, jaką sprzedaję.
Nie rozumiem.
Będę lepiej spać, wiedząc, że jest we właściwych rękach.
Do widzenia, panie Kittridge.
- Miło było pana znowu zobaczyć. - Wzajemnie.
Nie spuszczaj go z oczu.
Chroń go, póki nie dotrzemy na stację.
- Alana? - Nie martw się o mnie, Zola.
Alana?
A kto inny, do jasnej cholery?
Klucz...
Gdzie jest klucz?
- Ona ma klucz. - Kto?
Ta druga!
HAMULEC BEZPIECZEŃSTWA
Zjeżdżaj! Z drogi!
Błagam!
- Odwróć się! - Proszę.
Wychodzić! Już!
Widzę pociąg!
Chyba nie dam rady.
Klucz.
Klucz!
Albo następna kulka będzie dla ciebie.
Na... stół.
Zabij ją.
Grace!
Ethan!
Nic ci nie jest?
Czy tobie nic nie jest?
Klucz!
Powiedz, że go masz.
Gdzie on jest? Przed chwilą tu był.
- Pociąg pędzi bez kontroli! - Wiem.
- Idę za nim. - Dobra.
A ty...
- zatrzymaj pociąg. - Dobra. Co?
Nie! Stój! Jak mam to zrobić?
Wymyślisz coś!
Co?!
Przepraszam. Przed chwilą przeszedł tędy mężczyzna.
Był tu mężczyzna.
Pan Kittridge?
Co pan tu robi?
Mnie tu nie ma.
Ale ty jesteś.
Więc jeśli nie chcesz od jutra sortować poczty,
zrobisz dokładnie to, co ci powiem.
Wiem, co otwiera klucz.
Jestem jedyną osobą, która wie.
Hunt!
Hunt! Nie rób tego.
Rzuć nóż.
Rzuć go.
Powiedziałem: rzuć!
Zrób to!
Wstawaj!
Dobra!
Rzuć cholerny nóż!
Dobra. W porządku.
Weźcie go.
Celujcie w niego! O niego wam chodzi.
- Degas! - Dobra.
To jego chcecie.
Nie zależy mi na nim, Hunt. Chcę ciebie!
Nie!
W porządku.
Posłuchaj.
Wszyscy w tym pociągu zginą,
chyba że zrobisz dokładnie to, co powiem.
Mesdames, messieurs! Excusez-moi.
Wychodźcie wszyscy! Na tył pociągu!
Grace.
Nie zatrzymam go.
Nikt tego nie zrobi.
Chodź.
- Ethan, klucz! - Grace, w porządku.
To moja wina.
Jeśli coś się stanie...
Mam go.
My go mamy.
Ethan!
Jak to możliwe, że zgubiłeś klucz?
Proszę przechodzić! Szybciej! Proszę wszystkich o przejście!
Na tył pociągu! Do samego końca!
Zaraz, zaraz. Co się dzieje?
Pana tu nie ma, więc proszę się nie martwić.
Wszyscy na tył pociągu!
Ethan!
Grace! Grace.
Grace!
- Będziesz musiała skoczyć. - Skoczyć?!
Skacz! Szybciej!
O Boże.
- Palę się! - Nie ruszaj się!
Ugaszone.
Trzymaj mocno!
Biegnij! Grace!
Wytrzymaj.
Trzymam cię.
Mam cię.
Nie patrz w dół.
Mówiłem, nie patrz w dół. Patrz na mnie.
Przeskoczę, a ty tu zaczekasz.
Grace, musisz mnie puścić.
Pozwól mi skoczyć.
Pozwól mi skoczyć, bo zginiemy.
Ufasz mi?
Zaufasz mi czy nie? Musisz zaufać.
Teraz ty.
Daj rękę i skacz. Patrz na mnie.
Zaufaj, nie pozwolę ci spaść.
Obiecuję. Jeszcze trochę. Nie pozwolę ci spaść!
Skacz, Grace!
Zaufaj mi! Skacz!
Nie patrz w dół.
Słuchaj uważnie. Podciągniemy cię razem.
Grace!
Jest w porządku. W porządku.
Wspinaj się po mnie.
- Dzięki, Luther. - Co to jest?
Paralotnia.
Nasz sposób na wyjście z pociągu.
Ethan. Ethan!
To prawda...
Powiedział...
że go zdradzę.
Dlaczego...
darowałeś mi życie?
Nie... zostań ze mną.
Wiesz, co to jest?
Co odblokowuje?
Co otwiera?
Sewas... topol.
Sewastopol?
Miasto Sewastopol na Krymie.
Gdzie?
Gdzie w Sewastopolu?
Sous... marin.
Okręt podwodny.
Ten Sewastopol.
Powodzenia.
Zaraz tu będą.
Dziękuję.
Co jest?
Co?
Udźwignie tylko jedną osobę.
Rozumiem.
- Grace. - W porządku.
Taki był plan.
Masz klucz. Musisz uciekać.
Grace.
Hunt?
Uciekaj. No już!
Nie! Hunt!
Z drogi! Odsuń się!
Nie, nie. Hej.
Czuję puls.
Wytrzymaj.
Tak jest lepiej, prawda?
Z prawdziwą twarzą?
Panie Kittridge...
Ethan Hunt mówi, że mogę panu zaufać.
On mi ufa?
Powiedział też, że pozwoli mi pan wybrać.
Interesujące.
Przyjmuję ofertę.
Nie możemy uciec od przeszłości.
Czasem jesteśmy skazani na jej powtórzenie.
Grace wierzy, że ją ocaliłeś,
ale obydwaj wiemy, że jedynie ofiarowałeś jej trochę czasu.
Ale tak to już jest, prawda?
Musisz dźwigać ten krzyż.
Im bardziej ktoś się do ciebie zbliży,
tym trudniej utrzymać go przy życiu.
Dzięki Bogu.
Nowy dzień przynosi nowe brzemię.
Klucz to dopiero początek.
Dokądkolwiek prowadzi...
cokolwiek trzeba zrobić, by tam dotrzeć...
będziesz musiał zrobić to sam.
Jeśli nie wypełnisz tej misji... Byt wygra...
Gabriel wygra...
a świat zapłaci najwyższą cenę.
Ofiara każdego pojmanego lub zabitego członka ekipy
pójdzie na marne.
Tak więc pospiesz się.
Zostało niewiele czasu.
Świat o tym nie wie, ale jego los zależy od ciebie.
Powodzenia, Ethan.
KONIEC CZĘŚCI PIERWSZEJ
Napisy: Agata Deka