Het spijt me, maar ik heb geen enkele foto van hem.
Ik was hals over kop verliefd op hem.
Het was door Kostya Gorelov dat ik toevallig op dat noodlottige binnenschip was.
Ik kan me die avond herinneren: de kou, de kust van het Ladogameer,
het bakstenen gebouw en de kleine fotografie studio.
Ik droeg voetwikkels van iemand anders.
Kostya zat. Ik stond naast hem.
De fotograaf zei: "Zeg kaas!"
Maar we hadden niet eens genoeg geld om voor de foto te betalen.
Over een uur zou hij het front opgaan.
Hij gaf me zijn horloge
zodat ik het in de ochtend kon verpanden
en de foto van de fotograaf kopen met dat geld.
Die nacht
was er een luchtaanval.
Een bom raakte het huis.
Alles brandde af:
foto's, negatieven.
En dit is alles wat er over was.
Het is 80 jaar oud.
Het is nooit gerepareerd.
Het loopt nog steeds.
Maak plaats!
Ik kan me niet voorstellen dat je daar alleen woont.
Geëvacueerd, naar een andere plaats, een andere stad na Leningrad.
Mijn vader zei altijd dat weggaan uit Sint-Petersburg
als een dier is dat zijn habitat verandert.
Het is als een olifant laten leven onder water.
Het is onmogelijk.
En je bent nergens verder dan de zomertuin geweest.
Ik wist niet dat jullie samen zijn.
Mam, wees niet beledigd.
Ik ben niet beledigd, maar
als je besloot te trouwen, dan denk ik dat ik daar op zijn minst van bewust mag zijn.
Waarom heb je dat besloten? Ik, trouwen?
Op jouw leeftijd betekent op reis gaan met een man
heel wat.
Doe niets stoms.
Oke.
Hou jezelf ook goed, mama.
Het komt wel goed, want ik ben thuis.
En wie weet waar je zult zijn.
Mam, ik moet gaan.
Ga, ik hou je hier niet vast.
Onthou dat ik niemand anders heb dan jij.
Ga sneller.
Ze wachten op ons.
Mijn fout.
Laten we gaan!
Hoeveel tijd had ik je gegeven? Je bent een uur te laat.
Het is 45 minuten, kameraad Sergeant.
Drie extra taken voor ongeoorloofde afwezigheid.
Tot uw orders.
Hallo. Ben je terug?
Wel, dank u, dat kan je zeggen.
Sasha?
Heb je Nastya gezien?
Oh god, wat zeg ik? Kom binnen.
Ik blijf slechts vijf minuten. Hallo Maria.
Hallo.
Ik kreeg amnestie.
Het bleek dat de uitspraak een jaar geleden werd ondertekend
maar iemand verwarde het artikel in mijn geval voor een ander
dus het duurde wat om daar achter te komen.
Dus Nastya is hier niet.
Nastya is net vertrokken, even voordat jij kwam.
Ik dacht dat ze terugkwam om te pakken wat ze hier vergat.
Kom binnen.
Weet je, het is de vierde dag dat we zonder elektriciteit leven.
We zitten 's avonds in het donker.
Onze dochter gaat trouwen.
Met Kostya Gorelov, een cadet.
Ze ontmoetten elkaar een maand geleden
en zij werd verliefd op hem.
Gaan ze je echt naar het front sturen?
Ik wou dat ik mijn dochter had gezien.
Je hebt haar niet gezien.
Ze ging weg.
Dat is niet mijn schuld. Ze heeft jouw temperament.
Wil je eten? - Daar heb ik geen tijd voor.
Ze ging weg.
Jij gaat weg.
En ik dan?
Heb je me vergeven?
Het was mijn dochter.
Ik heb je alleen voor haar verstoten.
Jij was weg en wij moesten verder leven.
Als een vrouw van een vijand van het volk, Ik zou mijn baan kunnen verliezen.
Natuurlijk.
Ik heb gewoon ...
Je bent al laat.
Hier is een aardappel, stop hem in je zak.
Suiker.
Sleutels.
Je zou een set sleutels moeten hebben. Ze geven je dagen vrij, toch?
Het is tijd.
Ik moet gaan.
Ik zal je uitwuiven.
Oh God, wat een vreselijke dag is het!
De hele stad is belegerd.
Volgens onze gegevens zijn er meer dan twee miljoen mensen in Leningrad nu.
Een week geleden hebben we daar de grootste voedselopslagplaatsen vernietigd.
Als we de stad belegerd houden, zullen ze alle voedselreserves opeten,
en begint hongersnood over een maand.
Wat kan onze plannen verstoren?
Het Ladoga meer.
Het is een groot meer, en we kunnen het niet blokkeren zoals de Neva.
Daar hebben we de gehele Russische vloot geblokkeerd.
De Russen beseffen dat en proberen een ​​waterroute te organiseren
over het Ladoga meer, die ze zullen gebruiken om mensen te blijven evacueren
vanuit Leningrad.
Hoe kunnen ze daar in slagen? Je zei dat hun vloot is geblokkeerd.
Ja, maar op het Ladoga meer zijn nog een paar oude schepen.
Het zijn binnenschepen.
Er zijn er ongeveer een dozijn, sommige zijn buiten dienst gesteld en onbruikbaar.
Maar ze zullen ze gebruiken omdat de Russen
geen andere opties hebben om een ​​overtocht te regelen.
Er zijn meer colonnes verplaatst van de stad naar de kust van het Ladoga meer
in de laatste paar dagen.
We houden deze route in het oog.
We hebben hier een luchtaanval gelanceerd twee uur geleden, nabij Irinovka.
Oke.
Goed gedaan, Gorelov!
We kunnen niet iedereen meenemen die dat willen.
Het schip zal zwalpen met zoveel mensen aan boord.
Wel, alles komt waarschijnlijk wel goed. Laat ons dat aannemen.
Maar wat als dat niet zo is?
Wat als alles niet goed komt?
Betekent dit dat we mensen verdrinken? Heb ik gelijk?
Mijn zoon, een cadet, zal op dat schip zijn.
Denk je dat ik zijn leven wil riskeren?
We moeten mensen wegvoeren.
De ligplaats is nu overvol.
Als we vandaag kunnen afvaren, betekent dit dat we onszelf kunen redden.
Lukt het niet, dan sterven we van de honger.
Dat is het punt.
We moeten 's nachts gaan wanneer het minder waarschijnlijk is
om te worden aangevallen door hun luchtmacht
en trachten het te halen terwijl het donker is.
We halen het niet in het donker.
De reis zal ongeveer 12 uren duren.
Het is nu donker van 21:00u tot 07:00u.
Dat zijn tien uren.
We moeten het binnen tien uren halen, kapitein.
Ik zeg het je nog een keer;
we hebben een manier nodig om Leningrad te redden, en die moet gevonden worden.
Hoeveel mensen ga je aan boord nemen, kapitein?
Voor een risicoloze reis.
Zo'n 600 mensen, niet meer.
Heb ik je goed begrepen, dat dit zonder vracht is, kapitein?
Juists.
Ik ben het er volledig mee eens.
1.500.
Cadetten, officieren, plus voertuigen.
Het schip zal zinken, Kameraad Militaire Commissaris.
Ik begrijp alles, de evacuatie.
Ik begrijp dat er geen andere manier is.
Maar er zullen mensen zijn, verdomme!
Ik ken de 752 als m'n broekzak omdat we er vee op hebben vervoerd.
De klinknagels komen eraf.
Alles is onderkomen, ik zweer het.
Ik hoef niet tegen je te liegen.
Dit schip zal zwalpen.
De eerste golf zal het in stukken scheuren.
Waar heb je een golf gezien, kapitein?
Het is doodstil.
Beste kameraden,
de vraag is eenvoudig:
wie is verantwoordelijk als er iets gebeurt?
Laat ons een persoon kiezen en aanduiden.
En die persoon zal ons zeggen of hij het risico wil nemen of niet.
Als je het over risico's hebt, ik zeg het je nog een keer,
mijn zoon zal op dat schip zijn.
Hij is een artillerieschool student.
Zijn achternaam, Gorelov, staat op de lijst.
Laad het schip tot de rand.
Ik neem de verantwoordelijkheid. Dat is het.
Je zicht aan de achterkant is verkeerd, Kameraad Sergeant.
Zwijg, cadet.
Ga, lieve schat, ga gewoon.
Laten we gaan.
Ga naar het schip. Ik zal je daar terugvinden.
Oke.
Jongens, wie pakte mijn voetwikkels?
Je gaat toiletten schoonmaken zonder pauze.
Ik, de gevechtssergeant, zeg je dat.
Ik haat vriendjespolitiek.
Het spijt me, kameraad Sergeant.
Compagnie, val in!
Tien seconden.
Kameraden, luister aandachtig naar me.
De laadprocedure zal als volgt zijn:
de burgers zullen de laatste zijn die gaan.
Het schoolpersoneel zal eerst gaan.
Naval Medical Academy, ga naar het schip.
Burgers zullen daarna gaan, als er ruimte voor hen is,
op een speciaal commando.
Ga! Ga! Ga!
Er zijn er zoveel.
Pomerantseva.
Ga opzij.
Ik zeg het je nog één keer, luister naar me.
Militairen gaan als eerste.
Burgers, stap naar rechts.
Ga naar rechts, blijf uit de weg.
Kameraad Sergeant, mag ik er vijf minuten uit stappen?
Waar? Om je vader te zien? - Nee, maar ik moet echt.
Zet koffers en andere bagage aan de achterkant.
De bemanning zal het zo wegleggen dat, als er een golf is,
niets overboord zal worden geveegd.
Sta niet in de weg. Wacht op het bevel.
Gaan. Gaan. Gaan.
Ik zal je erheen brengen. - Ze zullen me niet toelaten.
Waarom? Ga verder.
Maak plaats, kameraden. Stap opzij.
We hebben een speciale instapkaart.
Mevrouw, volg ons.
Bedankt, zoon.
Groeten!
Dame, ik zei je dat het leger eerst gaat, ga naar beneden en wacht op het bevel.
Dame, stap achteruit.
Maar mijn koffer.
Ze is bij mij.
Oke, ga.
Laat de bagage achter.
De oude dame is ook bij mij.
Nee, nee, nee. Je vader zal me executeren.
Mevrouw, ik zal het handvat later repareren.
Mevrouw, ga terug.
Het tempo aanhouden.
Medici, hoeveel van jullie zijn er? - 340.
Dame, alle bagage moet daar worden achtergelaten.
Je kunt je bagage niet meenemen naar het ruim.
Wat doe je? Dit is mijn koffer. - Geef ze alsjeblieft aan mij.
Ze heeft een speciale instapkaart.
Weet je wie ze is?
Wie?
Ze is de dochter van admiraal Makarov.
Ze rennen heen en weer als kakkerlakken.
Ga daarheen.
Blijf kalm, kameraden. Waar ga je naartoe?
Je kunt daar enkel naartoe met toestemming van de sectiecommandant.
Succes!
Telegrafeer me van Novaya Ladoga.
Zeker.
Tot ziens, kameraad kapitein 1e rang!
En vergeef me als er iets gebeurt.
Zoveel hangt van jou af, kapitein.
Ik zal proberen het te halen terwijl het donker is.
Stuur je zoon naar mijn sleepboot.
Het is daar veiliger.
Nee.
Ik wil dat hij bij anderen blijft. Ik kom niet terug op mijn woord. Succes.
We gaan los!
We hebben geen andere opties. Dit is niet onze eerste keer, verdomme.
Ga de olie op de sleepboot controleren.
Voeg wat olie bij als het nodig is. - Doe ik, commandant.
Jongen, ik trek je voeten eraf.
Pas op, oude.
Tijdens de reis, een uur na afvaart, zullen de ruimen worden afgesloten.
Er mag niemand in legeruniform op het dek zijn
voor samenzwering.
Ben ik begrepen? - Ja, meneer!
Wat denk je? Je gaat geen betere plek op dit schip vinden.
Kus je iedereen zo?
Nee, alleen jou.
Je liegt zo vaak dat ik je niet meer geloof.
Waarom? Misschien wil ik met je trouwen?
En ik lieg niet, maar los een bepaald probleem op.
We moeten samen varen.
Die zeeman maakt het niet uit wiens dochter je bent of wie je vader is.
Hij weet niet eens wie Admiraal Makarov is.
Oké, ik ga naar de kust naar m'n maten. Ik ben zo terug. Sluit de deur.
Laat niemand binnen.
Ik ben zo terug.
Luister, admiraal Makarov stierf 40 jaar geleden. Hij werd vermoord.
Hij is een held van Port Arthur. Dat is juist.
Je zei dat ze zijn dochter was. Hoe oud is zij?
Zei ik dat? Dat heb ik je niet verteld.
Je hebt me voor iemand anders aangezien.
Duwen. Duwen.
Hou op! Hou op! Ga weg van de auto.
Kun je het niet zien, of wel?
Wat heb je daar? - Maakt niet uit. Ga weg.
Leg het terug.
We varen af.
We verwachten het resultaat te zien tegen de ochtend.
Ik hoop bij God.
Deze klootzakken vliegen over het Ladoga meer alsof ze thuis zijn.
We varen over een uur. - Ja, meneer.
Kom op, toon me.
Dit is voor jou. Het is het bevel om de artillerieploeg af te blazen.
Ordonnans, verzamel de bevelvoerders voor mij.
Ja, meneer.
Comrade Company Commander, Kapitein 1e rang Gorelov roept je op.
Scheep ze in, ben ik opgedragen. Je staat er alleen voor.
Gorelov is terug.
Goede jongen, sluit je aan bij de rangen. - Ja meneer.
Loop niet achter meisjes aan.
Ben ik begrepen?
Ja meneer!
Een divisie werd verbrand op die kust gisteren.
Ongeveer tien mensen overleefden.
Ik heb het over een nieuwe aanval.
Je zou een compagnie cadetten moeten voorzien.
We hebben het over jou, Maxim Petrovich.
Trek je compagnie terug uit de inscheping.
Doe ik.
Is je apparatuur in orde trouwens?
We hebben geweren, maar er zijn niet veel kogels.
Tien kogels voor elke artillerist.
Er zijn geen machinegeweren.
Dat is slecht
dat er geen machinegeweren zijn.
De artilleristen blijven hier.
Scheep de medici en hydrografen in op het schip.
Artilleristen! Sergeant Bakin!
Dat ben ik.
Stop de inscheping.
Doe ik!
Artillerie, halt, een, twee.
Halve draai!
Stop de inscheping.
Waarom stoppen?
Marcheer naar de kust, in looppas!
Kolya.
Vind mijn zoon. - Doe ik.
Ga met me mee, je vader vraagt naar je.
Waar? - Aan kapitein 1e rang, Gorelov.
We formeren ons.
Kapitein vraagt hem.
Geef mijn horloge terug, kameraad Sergeant.
Ik zal het teruggeven wanneer je het verdient.
Je moet binnen twee minuten bij je rangen zijn.
Je mag gaan.
We hebben een gevechtsmissie
om een ​​9-mijls mars te doen binnen vijf minuten.
Controleer je apparatuur, vervang je voetwikkels.
Begin.
Leg je wapen neer! Op een, twee, drie.
Nu burgers, de eerste groep mag doorgaan.
Volg mij, meisjes. - Laat je bagage achter op het dek.
En ga naar het ruim zonder je bagage.
Gaan.
Waarom ben je zo nat? - Ik viel net in het water.
Trek dan je shirt uit en doe dit aan.
Vader, meen je dat nu echt?
Ja.
Waarom? Mijn jongens zijn ginder.
Kostya, ik weet alles over je jongens.
Ik heb net dit bevel uitgevaardigd.
Jij vaart op het binnenschip.
Waarom? Wie heeft dat besloten?
Ik. Ik heb hier de leiding.
En ik heb dit beslist. Omkleden.
Wat betekent het dat je hebt besloten? - Het betekent wat ik zei.
Ik kan het niet doen. En jij kunt het niet, pap.
Stop met praten, Kostya.
Je bent geen kind en we zijn niet op een kleuterschool.
Het gaat echt slecht aan het front nu.
Ik hoop dat je dat begrijpt.
Nee.
Hallo.
Kameraad, wat moet ik doen met dit duivels stuk hout? Waar kan ik het laten?
Waarom een ​​stuk hout?
Dit is een vleugelpiano.
Je zou moeten weten dat de heel grote componist ...
Al was het Leo Tolstoy! Het weegt een ton.
En dat zijn ongeveer 150 passagiers.
Snijd de touwen en verrek ermee.
Waag het niet om touwen door te knippen.
Ik heb een bevel van het Filharmonisch Orkest. Hier is het.
Verdorie.
Excuseer mij. - Wat wil je?
Ik moet echt naar de kust.
Het lukt je niet om terug te komen, we vertrekken zometeen.
Ik wil niet gaan. Help me alstublieft. - Wat?
Ik wil niet gaan. - Niet?
Ik niet.
Oké, is dit je koffer? - Het is de mijne.
Ga snel. Kijk uit. Hou je goed vast.
Mikhail, wat ben je daar aan het doen?
Maak plaats.
Waarom riskeren om te gaan met onbeschaafde mensen. Je leven doet er niet toe voor hen.
Maak plaats.
Kom hier.
Liza, maak je geen zorgen.
Ga, ik zal het zelf regelen.
Maak plaats.
Er zijn 1500 mensen, maar het aantal is onnauwkeurig.
Ik denk dat er meer zijn.
Succes. - Dat zal ik nodig hebben.
Ruim plaats, maak plaats, maak plaats.
We gaan terug.
Waarom? Waarom ben je veranderd? - Ik zal het je later uitleggen.
De inscheping is voorbij.
Bemanning, bereid je voor op de afvaart.
Wat is er gebeurd? Waar is je soldatenuniform?
Als je stil blijft, ga ik weg van dit schip nu.
Wat moet ik je zeggen? Allereerst is er niets slechts gebeurd.
Voor jou is er helemaal niets veranderd. We varen samen. Wat wil je?
Ga van me af. - Stop. Laat ons later praten, vraag ik je.
Wie rookt er? Stop er mee.
Het is rook van Cadet Babintsev. Zijn zolen branden.
Kameraad Sectie Commandant,
Ik heb overal eeltplekken op m'n voeten omdat ik geen voetwikkels heb!
Ik kan niet meer lopen! - Loop!
Je benen zijn korter geworden en je oren groter.
Verander je looptechniek. Probeer je oren te gebruiken.
Kameraad Sectie Commandant, Gorelov is weg.
Hij ging naar zijn vader en is niet teruggekeerd naar de rangen.
Hij is een deserteur. Je meldt het bij onze aankomst.
Ik zal het naar de speciale afdeling sturen.
Hoger tempo!
Het spijt me dame, maar je koffer moet bij de andere bagage. Dat is de regel.
Hier is het. - Ik zal het daarheen brengen.
Hallo, Nastya.
Herken je me niet?
Ik ben een onderzoeker.
Ik heb je vader's zaak onderzocht. Ik ben twee keer bij je geweest in Moika.
Ken je me niet?
Ik herinner me.
Epistolary genre:
brieven, dagboeken. Heb je daar iets van?
Ben je hier alleen of met je moeder?
Ik ben met mijn vriendje.
En waar is hij? - Wie?
Je vriendje dat je vermeldde.
Hij is eruit. Waarom heb je hem nodig?
Je droeg toen ook handschoenen
hoewel het mei was.
Juni.
Hij werd in juni gearresteerd.
Je was toen bang voor mij en stond altijd achter de boekenkast.
Houd je ervan dat mensen bang voor je zijn?
Het is professioneel.
Ik ben gewend aan het feit dat mijn klanten niet houden van me, op z'n zachtst gezegd.
Heb je je hier ergens gevestigd?
In het ruim.
Ik kan je een comfortabelere kamer aanbieden.
In de auto.
Ik zocht naar je.
Ontmoet Captain Petruchik, de NKVD-onderzoeker
die mijn vader's zaak onderzocht.
En dit is Kostya Gorelov, De zoon van kapitein Gorelov.
Vadim Petruchik.
Cadet Gorelov.
Dus, jongens, we gaan samen reizen, toch?
Trouwens,
waar is je hogere officier?
Wat was zijn naam?
Oké, ik zal hem zelf gaan zoeken.
Deze man heeft alles uitgezocht van jou.
Er zijn rapporten die zeggen dat in de komende paar uur
de Russische luchtmacht een nieuwe poging zal maken om te landen.
Ze hebben de linkeroever en een kanaal nodig.
Maar ik ben vooral geïnteresseerd in het Ladoga meer.
Welke schepen hebben de Russen daar?
Er mogen er geen zijn.
Geen binnenschip, geen boot, zelfs geen drijvend stuk hout.
Alles moet worden vernietigd.
Laten we weggaan van hier? - Waarheen?
Maakt het uit? Daar beneden.
Waarom ben je er tussenuit geknepen?
Heb ik niet gedaan. Geloof me, er was een reden voor.
Dat is een lang verhaal.
Wat was het? Zeg het me. - Ik wilde bij jou zijn.
Is het raar?
Dus het is mijn fout dat jij er tussenuit kneep, toch?
Wat een eer om een meisje te zijn wiens vriendje deserteerde uit het leger voor haar.
Ik ben vereerd.
Zoek me niet meer op.
Daar,
op die oever, daar ben je niet. Maar de vijand wel. Begrijp je?
Onze taak
is om op die kust te landen en ons in te graven.
Leningrad heeft een kanaal nodig.
Daarom moet de vijand terug worden gesmeten.
Dat is een bevel.
Wij zijn Russische mensen.
We zijn op ons eigen land.
We mogen niet bang zijn.
Gisteren verlieten we die kust.
Vandaag moeten we
daar terug naartoe, met jullie hulp, krijgers.
We zouden de taak moeten volbrengen
of sterven.
Maria Nikolaevna, we hebben de rapporten ontvangen. Moeten we ze publiceren?
Natuurlijk, Zoya.
Hallo. Heb je je erbij neergelegd? Hoe gaat het met je?
Alles goed. Dank u zeer.
We hebben geleden onder het bombardement, bleven achter zonder huis en
ze zetten ons in de rij voor evacuatie.
Ik snap het. Hoe gaat het met je kat? - Ze went eraan.
Het is een wonder dat ze het heeft overleefd.
Het is oorlog. Er zijn veel wonderen.
Mijn man werd vrijgelaten uit de gevangenis. - Meen je het?
Ze stuurden hem meteen naar het front. Ik weet niet of dat goed is of slecht.
Dat is goed, natuurlijk.
Hallo. - Goedemiddag.
Schijt jezelf niet onder, Andrey.
We zouden ons leven duur moeten verkopen.
Hier, neem mijn horloge. Dat is een cadeau.
Neem het en blijf bij mij. Ik zal je niet in achterlaten op het slagveld.
Tot uw orders, kameraad Sergeant!
Ik bedoel jou ook. - Tot uw orders.
We moeten bij elkaar blijven
op een 15-voet afstand.
Ons doel is om veilig naar de dichtstbijzijnde dekking te geraken.
Ben ik begrepen? - Ja, meneer.
Kom op!
Snel!
Blijf laag!
Volg mij! - Vooruit!
Niet stoppen!
Waar ga je heen? - Voorwaards!
Volg mij!
Voorwaards!
Niet huilen, Andrey.
Ik ben niet aan het huilen. Ik heb overal eeltplekken op mijn voeten.
Je hebt een goede positie gevonden, jullie hoerenzonen.
We kunnen niet eens dichterbij komen.
Kogels.
Geef me de hand.
Neem ze.
Ik zie dat ik je heb laten rennen.
We vertrekken. Vertrek.
Ze vallen ons aan. Ik zei dat je hier weg moest.
Sta op, ga, ga.
Alsjeblieft, haal me hier weg.
Ik wil niet dood. Help me alstublieft.
Alsjeblieft, haal me hier weg.
Wacht. Wacht.
Wacht even, wacht, ik zal ...
Ik haal je daar weg. Stil!
Sta op. Andrey, sta op.
We zouden nog 30 voet moeten gaan dan kunnen ze ons niet meer raken.
Andrey, sta op.
Kameraad Sergeant. - Andrey.
Dit is de hel! - Sta op!
Het is hier gevaarlijk.
Luister naar mij, kameraden.
Het damestoilet staat op het dek.
Mannen kunnen zich ontlasten buiten het dek, dat weet je.
Waar ga je heen? Ben je alleen? - Ik ben alleen.
Jij verblijft daar bij de soldaten. Ga daar naartoe.
Enkel burgers en officieren met hun gezinnen kunnen hier blijven.
Gaan. Gaan. - Oke, ik begrijp het al.
Drinkwater is hier.
Verdelen in twee colonnes.
In twee colonnes.
Laten we gaan, laten we gaan.
Pomerantseva? Volg mij.
Sta hier.
Wat?
Wat is jouw probleem?
Ik heb geen probleem, maar deze meid gaat er één krijgen.
Door mij? - Nee, geen zorgen.
Ik heb er niets mee te maken. Excuseer mij. Kom hier.
Wat denk je dat je aan het doen bent?
Neen, liefste. Verklaar je, alstublieft.
Ben je klaar met school? Je moet nog een jaar studeren.
Je bent een student.
Het is verboden om op het dek te blijven.
Mekaar niet duwen en ga verder naar het ruim op een ordentelijke manier.
Gefeliciteerd. Je man is terug.
Terug? - Ja.
Ik zag hem lopen en herkende hem niet meteen.
Dank je.
Sasha.
Het was in de ochtend. Hij zei hallo tegen mij.
Het was zeker hem.
Dank je.
Wacht even. Wacht even.
Even volhouden.
Vooruit!
Liggen!
Wie ben je?
Ik heb een doctoraat in biologie.
Dus jij bent Dr. Doolittle.
Kameraad sergeant,
die klootzakken hebben een machinegeweer aan de rechterkant. We kunnen niet weg.
Neem onze soldaten en bestorm de heuvel. Je hebt tien minuten.
Begrijp je wat ik zei? Voer de taak uit.
Ja meneer!
Andrey, doe je laarzen uit.
Je zal snel moeten rennen.
Ik ben klaar.
Laten we gaan.
Doorbreek pelotons.
Ik zal het hem wijzen. Heeft hij al iets gedaan?
Nee, ik wil alleen de naam van deze cadet weten.
Aandacht.
Wanneer ik je achternaam roep, kom je naar voor in het midden, ga dan in het ruim.
Tikhomirov. - Dat ben ik.
Miklashevich. - Dat ben ik.
Andreev. - Dat ben ik.
Borisenko. - Dat ben ik.
Rotov. - Dat ben ik.
Bogdanov. - Dat ben ik.
Volkov.
Hou op. Ik zei je niet verder te gaan.
Ik kan met een bajonet in je reet steken.
We moeten ons in twee eenheden verdelen.
Jullie drie, volg mij.
De anderen blijven hier.
Waar ga je naar toe?
Wacht hier op een bevel.
Volg mij! - Dat probeer ik.
Dank je.
Ik zal dit horloge in je keel duwen,
kapiteinszoon.
Scherbinin. - Dat ben ik.
Wat is je achternaam, cadet?
Je staat niet op de lijst.
Wat is je achternaam? - Ik zal het regelen.
Wacht even, zoon.
Wacht even. Wacht even.
Sergeant.
Neem twee van je soldaten en haal de gewonden weg.
Er moeten versterkingen komen.
Het is ondiep daar. Ze zullen niet dichterbij komen.
Laad en ga naar Novaya Ladoga.
En jij?
De artillerie zal ons dekken. En er zullen versterkingen zijn.
We hebben ze teruggedreven van de kust. Nu wordt het gemakkelijker.
Ik laat dit bij jou.
Dank je.
Haal de gewonden weg, Dr. Doolittle.
Wij vertrekken.
Waarom heb je jouw uniform misbegrepen, cadet?
Waarom ben je niet aan wal gegaan toen ze jou dat bevolen?
Ik heb het bevel niet gehoord.
Ik hoorde het, iedereen hoorde het, maar jij niet.
Ik heb het niet gehoord omdat ik in het ruim was.
Heb je getuigen?
Ik heb geen getuigen.
Je dekt je meisje.
Was zij het die je op een dwaalspoor bracht?
Ze heeft me niet op een dwaalspoor gebracht.
Weet je dat haar vader een vijand van het volk is, een verrader, een Duitse spion?
Wist je dat niet?
Hoe lang zijn jullie al samen?
Ongeveer een maand.
Kijk, cadet.
Er zijn drie volumes bewijsmateriaal
en de bekentenis, geschreven door de vader van dit meisje, in mijn auto.
Hij bekende dat hij subversief werk deed in Leningrad.
Hij is ook verantwoordelijk voor het feit dat we ons terugtrekken
en verliezen lijden.
Ik kan het je lenen. Wil je het lezen?
Nee, dat wil ik niet.
Geef acht, cadet!
En praat niet grof tegen me, of ik sla je als een hond
en gooi je overboord, zonder proces, zonder dat iemand er van weet.
Ben ik duidelijk?
Duidelijk.
Dus, kapitein 1e rang Gorelov is je vader?
Mijn vader heeft er niets mee te maken.
Je zegt dat hij er niets mee te maken heeft.
Ik ga je naar de speciale afdeling nemen,
morgen in Novaya Ladoga.
Zij zullen uitzoeken wat met jou te doen in een mum van tijd.
Met jullie beiden.
Je vader zal je niet helpen.
Je kunt het vergeten.
Mag ik gaan?
Nee.
Wacht even. We zullen er snel zijn.
Dr. Doolittle,
We vertrekken.
Hoor je me?
We vertrekken.
Ik blijf.
Het schip moet ongeveer hier zijn op dit moment.
Ze hebben het grootste deel van de afstand afgelegd.
Ik kreeg zojuist een bericht van de kapitein van de sleepboot.
Zou het moeten halen tegen dageraad.
Zodra ze hun aankomst melden, gaan we het volgende schip voorbereiden.
Goed.
Meteorologische waarnemers zeggen dat er golven zullen zijn in die sector,
lage bewolking en rukwinden.
Het zal een kracht negen storm worden.
Je zegt dat je zoon daar is?
Ja, meneer.
In slechte weersomstandigheden zal de vijand zijn luchtondersteuning niet kunnen gebruiken.
Dat is een goede zaak.
Ga terug naar de ligplaats.
We zullen dat hopen alles goed komt.
Sta op!
Er is een storm.
Waar is Tusik? - Ik weet het niet. Ik heb niets gezien.
Tusik. Tusik. Waar is Tusik?
Waar is mijn hond? - Wiens hond is het?
Het is de onze. - Het is de mijne.
Hij is van ons.
Pomerantseva, is dit hoe je de badkamer gebruikt?
Ga daar weg.
Ze is gek.
Waarom slaapt ze niet?
Je bent verbannen.
Je bent geen student van onze klas meer.
Ga weg van de auto.
Ik zeg je om achteruit te gaan.
Ik denk dat ik maar beter kan gaan. - Het is vroeg.
Ik zal met haar praten.
Ga naar het ruim, dame.
Het is hier gevaarlijk.
Kameraden, geen paniek.
Blijf waar je bent!
Ik moet het instrument afdekken.
Ga naar het ruim, ik zeg het je.
Galina Sergeevna, ga naar het ruim. Ik ben ok.
Ik zei, ga naar het ruim! Ga weg!
Ik kan maar beter gaan. Ze is gek.
Maak me los.
Wie werd overboord geveegd? - Ik weet het niet.
Een burger? - Ik weet het niet.
Wie werd overboord geveegd?
Vertel me alsjeblieft wie het was?
Meisje, waar ga je heen?
Houd me vast!
Snel!
Er is een doorbraak aan de bakboordzijde.
Geef me de ondersteuning.
Nastya.
Probeer zelfs niet om ...
Bukken.
Nastya!
Er zit veel water in het ruim.
De mensen raken in paniek.
Wat moet ik ze vertellen?
Zeg hen dat we de route niet zullen veranderen. Ze zouden het water eruit moeten pompen.
Begrepen.
Blijven.
Ga met me mee en help me!
Hou vast.
Trek het daar! In het ruim.
Zet het daar. Langzaam. Hou vast. Help hem.
Ik ga iemand bellen om te helpen.
Nastya! - Maak plaats.
Agent, we hebben tien mensen nodig om ons daarboven te helpen.
Jongens, tien mensen, ga snel naar boven.
Jongens, doe het snel. Vijf. Zes. Zeven ...
Nastya!
Snel! - De anderen zouden hier moeten blijven.
Wacht even!
Pomp.
Pompen, jongens. Een. Twee.
Het schip is zwaarder geworden. We zullen het niet weghalen.
Stuur een SOS, Sasha. - Ja meneer.
Verdomme!
Let op, alle schepen!
Er is een schip in nood in de zesde sector.
Binnenschip 752. Het heeft vervoert mensen.
1.500 mensen.
Niemand gaat riskeren om naar die sector te gaan in zo'n storm.
Er is niemand om ze te redden.
Het schip is hier over een uur.
Volgens onze gegevens is er geen dekking.
Je gaat vroeg moeten opstaan, Hans, en die schuit tegemoet gaan.
De veldmaarschalk viert zijn verjaardag morgen.
Bezorg hem een cadeau. Vertrek voor het ontbijt.
Wanneer je terugkomt, zal ik je persoonlijk voeden en je laten slapen.
Alles komt goed, generaal. De veldmaarschalk zal het leuk vinden.
Vergeet niet dat de brandstof enkel voldoende is voor een enkele reis.
Hij is gek.
Ik ben blij dat ons kind, ons meisje, naar school zal gaan.
Ik wil terug komen van de Tian Shan en bij je zijn die dag.
Verrassend, hoe jij je belangrijke gebeurtenissen altijd inbeeldt op een enigszins banale manier,
alsof het niets bijzonders is.
Lieverd, echt geluk vereist geen franjes of overdrijvingen.
Wat is dit?
Kameraden, geen paniek.
Snel, snel.
Luchtaanval!
We gaan dood.
We gaan hier dood.
Zwijg in godsnaam.
Geen paniek. We zouden hier weg moeten gaan.
Geef me een geweer.
Wie heeft een geweer?
Geef me een geweer! Snel!
Nu.
Geef het hier door! - En kogels.
Heb je nog meer geweren?
Kostya. - Nastya?
Waar ben jij?
Er zijn niet veel kogels. Dit is wat ik heb.
Brand!
Laden!
Brand!
Commandant.
Herhaal. - Ik heb een probleem.
We moeten vertrekken. - Laat voor basis.
De veldmaarschalk gaat zijn cadeau niet krijgen.
Luitenant, wiens auto is dat? - Wat maakt het uit?
We moeten hem in het water duwen.
Ik ga deze verantwoordelijkheid niet nemen. Ik wil niet voor de krijgsraad.
Ik snap het. Ik ook niet.
Wiens auto is het?
Dit is een auto van de Estse regering.
Er zitten documenten en archieven in. Wat nu?
Wie begeleidt hem? - Ik.
Ik ben een NKVD-kapitein.
Begrepen.
Kapitein, er zijn mensen daar beneden.
Het schip zinkt.
Er zit veel water in het ruim. Het loopt vol.
Het lijkt erop dat we allemaal slecht eindigen.
We moeten het schip lossen en op zijn minst iets verwijderen.
Dan maken we een kans om er doorheen te komen.
Ik denk dat het beter is voor jou en mij om de Esten te verlaten
zonder hun archief dan om mensen te vermoorden en de krijgsraad krijgen.
Breng ze hierheen. - Tot uw orders.
Ik zal mijn toestemming niet verlenen.
Ik ben een schipper. Ik ben de kapitein van dit schip.
De sleepboot heeft een SOS verzonden.
We zijn allemaal in nood.
Volgens alle regels, heb ik de leiding hier,
ongeacht rangen en titels, kapitein.
Doe het.
Vijf cadetten, kom snel naar me toe.
Hou op.
Kom er maar uit, dame. Ga naar de stuurhut. - Het spijt me Ik...
Ik zeg je dat ik het niet toesta.
Het kan me niet schelen wat je zei!
Laat me je helpen. -Oke.
Stap weg van de auto! Ga weg van de auto, ik zeg het je!
Jongens, stop met luisteren naar die shit. We moeten mensen redden ...
Hou op!
...kinderen!
Wacht, er is ...
Mijn meisje is daar.
Ga weg van de auto.
Eruit. - Ik wil geen zonde begaan.
Duwen, jongens.
Kijk, hij is een diversionist.
Hij is een verrader. En zijn vader is een kapitein eerste rang.
Hij was het die ons dit vervallen binnenschip heeft gegeven.
Hij is een verrader en vijand van het volk.
Hou je mond.
Wat zei je? - Ik zei, zwijg, kameraad Sergeant.
Wat zei je? - Ik zei, hou je mond.
Ik heb bewijs en het is niet jouw lot dat nu wordt bepaald.
Leg het geweer neer. - Schiet me. Schiet me.
Wacht, kameraden.
Volg mij.
Laten we gaan.
Laten we de piano er af gooien.
Wacht.
Voorzichtig, kameraden. Een van de zwenkwielen wankelt.
Een, twee, heffen!
Duwen, jongens.
Voorzichtig, kameraden.
Ik zei het je.
Ze wankelt.
Ze wil niet dood. - Wie wel?
Draai ze. Laten we haar op zijn kant zetten.
Een.
Nee. Twee.
Doe wat je wilt.
Matroos, zeg ze daar beneden om de vrouwen en kinderen naar de stuurhut te brengen.
Zorg ervoor dat het enkel vrouwen en kinderen zijn.
Nastya. - Ik ben hier.
Gooi alles wat je op het dek ziet in het water: zakken, vaten, koffers.
Gooi alles in het water.
Commandant, ik red het niet.
Walter, geen paniek. Alles is oke.
Alles komt goed, Walter.
Nee, hij wil de hoogte niet aanhouden.
Ik moet teruggaan.
Sasha, wat is daarboven?
Ze hebben de helft van de motor vernietigd.
Wat staat er op het schip?
Ze halen mensen uit het ruim.
Laat de opblaasboot zakken, Sasha.
We moeten ze hierheen brengen. - Doe ik, kapitein.
Wees voorzichtig.
Ga je gang.
Mitya, geef me Tusik.
Kom hier.
Je kunt je hond niet nemen.
Waarom niet? - Dat is een regel.
Mitya, ik blijf hier.
Geef mij je hand.
Ik blijf bij jou. - Kalmeer.
Kinderen eerst. Meisjes, ga daarheen.
Nog een groep.
Alleen vrouwen en kinderen mogen hier zijn.
Ga daar naar boven.
Een voor een.
Ik denk niet dat dit je zal helpen.
Duwen.
Makarov, er is geen plaats meer.
Even geduld, alstublieft. Mijn vriendin zit in het ruim.
Ze is slank, ze zal er tussen geraken.
Geen ruimte meer. Help de auto te duwen.
Duwen. Duwen.
Nastya.
Wring je er in, ik smeek het je.
Voel je je goed?
Ik ben ok. Maak je geen zorgen.
Is opa de hele tijd op het dek gebleven?
Ja.
Hij was een echte held. Iedereen die het overleefde zei dat.
En op het dek, waar ik nooit geraakte,
gebeurden de meest verschrikkelijke dingen achteraf.
Kameraad Sergeant. - Wat?
Ken je hem? - Ja.
Deze kerel is van onze compagnie.
Ga door, soldaten.
Nastya! Nastya!
Nastya!
Zwem hier.
Wacht even, jongens.
Trek ze op het dek.
Rustig, rustig.
Zet hem hier maar neer. Voorzichtig.
We zijn er.
Kom op! Trek ze! Geef je hand.
Kom op.
Ben je teruggekeerd om mijn horloge terug te geven, kameraad Sergeant?
Precies.
Mijn God.
Onze dochter is zo snel volwassen geworden.
Ik heb het niet gemerkt omdat ik altijd op een missie ben.
Wat een prachtig leven zal ze hebben!
Maar er is wat onzekerheid in de wereld, soms zelfs veel onzekerheid.
Moge God ons kind behoeden voor de oorlog.
Hallo, Zoya. Hoe zit het met de rapporten? Hebben we ze ontvangen?
Ja.
De Duitsers hebben Poesjkin en Petrodvorets al bereikt.
Mijn God, wat zal er met ons gebeuren?
Nog iets?
De Duitsers zouden het Ladoga meer de hele nacht lang hebben gebombardeerd.
Ze hebben een aantal van onze schepen laten zinken.
Maar er is geen woord hierover in de rapporten.
Ik begrijp het.
Goddank, dat er geen woord over is.
Jij en ik werken voor het redactiekantoor.
We moeten officiële verklaringen vertrouwen,
maar geen geruchten.
Ga aan het werk.
Hier is het bevel.
Dit is het transcript. Je kunt het lezen.
Het lijkt erop dat ze me overtuigen dat binnenschip 752 ongeschikt is om mensen te vervoeren.
Dat is waarschijnlijk waar, en er is een risico.
Maar als het schip niet vaart, word ik morgen neergeschoten. Dat is het.
Ik heb geen andere opties om mensen te vervoeren.
De passagiersvloot heeft geen toegang meer tot het Ladoga meer.
Ze kan er niet komen, maar we moeten mensen evacueren.
Ik stond erop dat het schip tot de rand geladen werd.
Ik zei dat mijn zoon erop zou varen.
Mijn woorden worden hier genoteerd.
Ik kan mijn beslissing niet annuleren.
Maak plaats.
Stap opzij. Stap opzij.
Staat de auto op me te wachten?
Voor mij.
Ik wilde vaarwel zeggen.
Zorg voor hem.
Zeg je vriendje dat hij zijn nek niet uitsteekt, oké?
Succes.
Dat is hoe die twee dagen waren voor mij:
16 en 17 september.
Er waren in totaal 872 van zulke dagen.
Mijn vader werd gedood bij Nevsky Pyatachok.
Mijn moeder werkte voor het redactiekantoor zolang ze kon lopen.
Maar in december 1942, vroor ze dood in ons appartement.
Elke dag deed ieder van ons wat hij kon om de vijand te bevechten,
zichzelf en zijn familie redden, en Leningrad.
"Barge 752"