‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ปี 1984)
‎(ฮาลสตันทรี ‎สำหรับเจซีเพนนีย์)
‎เข็มขัดนั่นไม่เวิร์คจ้ะ มานี่
‎โอเค ไปได้
‎ไปเลย
‎เฮ้อ สุดท้ายก็เหลือแค่นี้เนอะ แซสซี่
‎เป็นโชว์ที่ตระการตามากค่ะ
‎ในนี้ควรจะมีคนเป็นร้อยที่พูดคำนั้นไม่ใช่เหรอ
‎อยู่กันดึกเกินไป สนุกกันมากเกินไป
‎แต่ก็ไม่ เหลือแค่เธอกับฉัน
‎เธอก็แค่อยู่ด้วยเพราะเธอรับค่าจ้าง ‎เพื่อให้ฉันไม่ต้องอยู่คนเดียว
‎ได้รีวิวมาแล้วใช่ไหม แซสซี่
‎ฉันไม่อยากฟังหรอก
‎ใครๆ ก็อิจฉาฉันตั้งแต่ฉันกลายเป็นดาราใหญ่
‎ฉันทำให้คนสับสน
‎พวกนั้นเห็นฉันออกรายการโดนาฮิว ‎แล้วก็เห็นฉันเข้าสังคม
‎กับบาร์บารา วอลเตอร์ส ‎หรือแอนดี้ วอร์ฮอล หรือแฌร์
‎ฉันเข้าใจนะ ฉันได้แสงเยอะไป
‎เป็นฉันก็เกลียดตัวเอง
‎เธอว่าคำวิจารณ์หลักๆ เป็นเรื่องอะไร
‎ฉันคิดว่าส่วนใหญ่มองว่า ณ จุดหนึ่ง ‎คุณปฏิวัติวงการแฟชั่นสตรี
‎ห่อหุ้มร่างกายสาวๆ ด้วยความรู้สึก
‎ด้วยรสนิยมของคุณ
‎ตอนนี้กลายเป็นแค่เสื้อสเวตเตอร์รูดซิปและ…
‎โอ๊ย ไปตาย
‎ฉันไม่ใช่คนวิจารณ์นะคะ พวกเขาต่างหาก
‎เปล่าจ้ะ ที่รัก ฉันแค่ล้อเล่น
‎อ่านมาสักชิ้น
‎ได้ค่ะ
‎"คอลเลคชั่นใหม่ของเจซีเพนนีย์คือฮาลสตัน…"
‎อ่านต่อสิ
‎"คือฮาลสตันที่ผสมน้ำจนกลายเป็นสารเจือจาง
‎เหลือแต่กลิ่นบางเบาจากงานของดีไซเนอร์ผู้นั้น"
‎อ่านอีกชิ้น
‎"คอลเลคชั่นยักษ์ที่ฮาลสตันทำให้ห้างอเมริกัน
‎เสียทรงเพราะไม่ใส่ใจจะทำให้เข้ารูป"
‎"เช่นเสื้อสูทผ้าเจอร์ซีย์สีดำแดงถูก…"
‎ไม่ได้ยิน!
‎"ถูกนำเสนอบนนางแบบร่างท้วม ‎และเตี้ยเหมือนคนธรรมดา
‎แต่ตัดทรงได้อย่างชุ่ย ‎จนชุดนั้นท่วมตัวนางแบบไปหมด"
‎"ที่ตรงข้ามกันคือ เดรสผูกเอวสีม่วง
‎กลับวาบหวิวเกินจะใส่ไปงานเลี้ยงมื้อกลางวันดีๆ
‎หรือใส่ไปบาร์คนโสดแถวบ้านยังไม่ได้เลย"
‎คำวิจารณ์ไม่สำคัญหรอก
‎ไง อรุณสวัสดิ์ เป็นไงบ้าง
‎อรุณสวัสดิ์ ทุกคน
‎สวัสดี
‎เป็นยังไงบ้าง
‎- นั่นแก้วโมเซอร์นะ ไอ้เวรตะไล ‎- ผมไม่สนว่ามันคืออะไร
‎คุณก็สนใจอยู่แค่นั้น ข้าวของของคุณ ‎ทุกอย่างล้ำค่า มีราคา
‎รู้ไหมว่าอะไรล้ำค่าที่สุดที่คุณเคยมี ‎ฮาลสตัน ผมไง
‎อ้อ นายเป็นที่ยึดเหนี่ยวใจฉัน ‎จริงๆ เนอะ วิคเตอร์
‎ไปตาย
‎วิคเตอร์ ฉันต้องทำยังไงนายถึงจะยอมไปเสียที
‎อย่างกับจะไล่ได้
‎เดี๋ยวก็จะเริ่มร้องไห้ ‎"ขอร้อง วิคเตอร์ อย่าไปเลย"
‎"นายเป็นอัจฉริยะ ‎ฉันมีทุกอย่างวันนี้ได้เพราะนาย"
‎ฉันไม่เคยพูดแบบนั้นกับนาย
‎ตอแหล! คุณรับเครดิตไปคนเดียว ‎รับเงินแม่งไปคนเดียว
‎แต่คุณรู้ว่ามันมาจากตรงนี้ จากสมองผม
‎ผมคิดเอาเครดิตอะไรไหม ‎ไม่เลย คุณแม่งทำเหมือนผมเป็นหมา
‎วิคเตอร์
‎บอกมาหน่อย นายต้องการอะไรจากฉัน
‎ผมอยากได้หนึ่งล้านเหรียญ
‎อยากได้พื้นที่ เอาใหญ่ๆ เหมือนกับวอร์ฮอล
‎ผมอยากมีโรงงานตัวเองเพื่อทำงานศิลป์ใหญ่ขึ้น
‎ไอ้ห่าแอนดี้จ้างคนอื่นทำหมด ผมจะเอางั้นบ้าง
‎หนึ่งล้านเหรียญเอง ‎ปีเดียวคุณก็ได้เงินก้อนนั้นคืนแล้ว
‎เป็นข้อเสนอธุรกิจที่ดี
‎นายเสียสติจิ๊ดๆ ของนายไปแล้ว
‎นั่นน้อยสุดเท่าที่ผมควรได้ละ
‎ไม่ใกล้เคียงกับที่นายควรได้เลย วิคเตอร์
‎แต่ฉันแค่อยากให้นายไปให้พ้นๆ
‎คุณไม่อยากทำแบบนี้หรอก
‎ผมมีเรื่องฉาวของคุณนะ ฮาลสตัน
‎ถ่ายคลิปไว้หมดแหละ เป็นวิดีโอเลยนะ
‎คิดว่าพวกป้าๆ ที่เจซีเพนนีย์ ‎อยากรู้เหรอว่าคุณทำอะไรในห้องนอนบ้าง
‎อย่าได้กล้าดี
‎โห กล้าแน่ๆ อีดอก
‎จ่ายมาซะดีๆ ไม่งั้นแม่งจะส่งไปรายการโดนาฮิว
‎จะทำกันจริงเหรอ จะแบล็กเมลฉัน ‎ทั้งที่ฉันปกป้องแกมาหลายปี
‎ไหนจะหาเงินให้ใช้ ‎แกจะทิ้งฉันไปพร้อมกับเรื่องนี้เหรอ
‎ไสหัวออกไปเลย แล้วไม่ต้องกลับมาอีก
‎แกทำจมูกฉันหัก ฮาลสตัน ฉันฟ้องแกแน่
‎ซูซาน!
‎ตัวเลขตรงนี้แปลกๆ
‎เขียนไว้ว่าปีที่แล้วเขาใช้เงิน 40,000 เหรียญ ‎เป็นค่ากล้วยไม้อย่างเดียว
‎- อ๋อ นั่นถูกแล้วค่ะ ‎- แล้วค่าเดินทางล่ะ
‎นี่ ปีเดียว 354,000 เนี่ยนะ
‎มีคนเขียนผิดเติมศูนย์เข้าไปรึเปล่า
‎ก็เขานั่งลิมูซีนไปทุกที่ ‎อย่างต่ำๆ เดือนละ 5,000 แล้ว
‎แล้วเมื่อเดือนที่แล้ว
‎มาร์ธา แกรห์มได้รับรางวัลเกียรติยศที่ปารีส
‎เขาเลยซื้อกระเป๋าเดินทางโกยาร์ดใหม่ทั้งชุด
‎จ้างเครื่องบินส่วนตัว ‎พาตัวเองกับลูกน้อง 11 คนไปฝรั่งเศส
‎ให้ทุกคนพักที่โรงแรมริตซ์
‎เขาจะบินไปปารีสเพื่อมาร์ธา แกรห์มทำไม
‎พวกเขาเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ ‎เขาออกทุนให้คณะเต้นของนาง
‎ไม่ แล้วทำไมเอสมาร์คถึงควรจะต้องจ่าย
‎ผ้าทดลองงาน 750,000 เหรียญ คือว่า…
‎ต้องมีคนกินหัวคิวแล้วแน่ๆ ‎ผ้าดิบมันราคาเท่าไหร่ ห้าเหรียญไหม
‎เขาไม่ได้ใช้ผ้าดิบเวลาออกแบบ
‎ถ้าชุดจะเป็นผ้าซาติน เขาก็ขึ้นโครงด้วยซาติน
‎คือฉันเข้าใจนะคะ ‎เสน่ห์ของเขาอยู่ที่วัตถุดิบล้วนๆ
‎ผ้ามันจะทิ้งตัวแบบไหนอะไรอย่างนั้น
‎เขาเป็นศิลปิน ผ้าเป็นสื่อของเขา
‎มันก็เป็นแบบนี้แหละ
‎รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎ถ้าผมเข้าประชุมคณะกรรมการเอสมาร์ค
‎บริษัทซึ่งอยู่ในตลาดหุ้น
‎แล้วบอกเขาว่าแผนกที่เขาจ้างผม ‎มาเพื่อกู้สถานการณ์
‎คุมค่าใช้จ่ายไม่ได้เพราะ "มันก็เป็นแบบนี้แหละ"
‎- คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎- คุณก็โดนไล่ออกมั้ง
‎- ฮาลสตัน! ฉันชอบมาก ‎- เขาติดสายอยู่!
‎อ้าว ขอโทษนะ ไลซ่า ต้องไปแล้ว
‎แซนด์วิชสลัดไข่เพิ่งเดินเข้ามาในออฟฟิศฉัน
‎- โอ๊ยตายจริง ‎- รักนะจ๊ะ
‎จ้ะ โทรกลับมานะ
‎ค่าใช้จ่ายคุณพุ่งกระฉูด คุณบอกผมว่าคุณจะจัดการ
‎ผมว่าคุณคงประสาทหลอนไปแล้วนะ คาร์ล
‎ผมไม่ได้พูดอะไรแบบนั้น
‎ผมออกแบบงานให้คุณในระดับที่ ‎บรรยายได้แค่ว่างานช้าง
‎ตัวเลขพวกนั้นสะท้อนวิธีที่ทำให้ผมทำงานได้
‎ผมออกแบบกระเป๋าเดินทาง แว่นกันแดด
‎มีเสื้อถัก มีเข็มขัด
‎แล้วคอลเลคชั่นเสื้อผ้าผู้ชายล่ะ
‎ของแต่งบ้านล่ะ ‎คุณบอกว่าจะเสร็จตั้งแต่หลายสัปดาห์ก่อน
‎- เสร็จหรือยัง ‎- พวกนี้ไม่ใช่อาหารกระป๋องนะ คาร์ล
‎ผมไม่เคยทำโรงงานอาหารกระป๋อง ฮาลสตัน
‎ผมเป็นผู้จัดการทั่วไป ‎ของฝ่ายผ้าอนามัยในเอสมาร์ค
‎และตอนนี้ผมเป็นผู้อำนวยการบริหารของฮาลสตัน
‎โอเค แต่ผมไม่ได้ออกแบบผ้าอนามัย คาร์ล
‎ถึงผมแน่ใจว่าสักพักคุณจะขอให้ผมทำก็ตาม
‎ตอนนี้ผมทำงานหนักสุดชีวิต สัปดาห์ละเจ็ดวัน
‎ผมรู้ คุณทั้งทำงานหนักและเล่นหนัก
‎ผมรู้ด้วยว่าคุณทำได้ยังไง
‎ตอนกลางคืนมีภารโรงเข้ามา
‎แล้วถ่ายภาพโพลารอยด์เศษโคเคนบนโต๊ะคุณ
‎อยากเห็นไหม
‎ไม่อยาก
‎คุณมีปัญหาติดยาเสพติด ฮาลสตัน
‎หรือทั้งยาทั้งเหล้า ผมไม่รู้
‎ผมรู้แค่ว่าถ้าคุณกลับมาเป็นตัวคุณปกติ
‎เราจะสร้างที่นี่ให้เจริญได้ เราสองคน
‎ปกติเหรอ
‎ปกติคืออะไร คาร์ล
‎คุณเป็นคนปกติรึเปล่า
‎ตกลงเรื่องเม็กซิโกให้หน่อย
‎ไม่ต้องพูดรับด้วยซ้ำ แค่โบกมือ ถือว่าเรียบร้อย
‎ทุกอย่างพร้อมแล้ว
‎ตรงนั้นสามสิบล้านที่คุณจะเอาไปใช้ยังไงก็แล้วแต่
‎ไม่
‎อย่าปฏิเสธจนกว่าจะรู้ว่าคุณกำลังปฏิเสธอะไรอยู่
‎ผมรู้ว่าผมกำลังปฏิเสธอะไร ‎นั่นเป็นคำตอบสุดท้าย
‎คุณทำให้แบรนด์ของผมเจือจางไปมากแล้ว ‎ขอบคุณมาก
‎ผมจะไม่ยอมทิ้งชื่อและมรดกของผม ‎ให้กับลิขสิทธิ์ซึ่งคนอื่นออกแบบ!
‎คนที่ผมไม่รู้จักและไม่ได้เห็นชอบด้วย!
‎ผมไม่ยอมเป็นอันขาด! ไสหัวออกไปได้!
‎โบกมือก็พอ ฮาลสตัน
‎พยักหน้านิดเดียว
‎ดูหัวผมนะ คาร์ล
‎ไม่ขยับไปไหนทั้งนั้น
‎พอแล้วจ้ะ ขอบคุณ
‎ดื่มมาเยอะพอแล้ว
‎ฮาลสตัน
‎เธอดูเหนื่อยๆ
‎ผมเริ่มแก่แล้ว มาร์ธา
‎ขาข้างหนึ่งเหยียบยมโลกแล้ว
‎ล้อเล่นเท่านั้นแหละ ผมแค่กำลังโดนกดดันหนัก
‎ฉันพูดอะไรหน่อยได้ไหม พูดเพราะรักนะ
‎ขอพระเจ้าทรงอภัยที่จะพูดถึงคำวิจารณ์
‎แต่ก็รู้นี่ว่าคนพูดถึงนักวิจารณ์กันยังไง
‎พวกนั้นเหม็นหน้าผมหมดแล้ว
‎ผมรู้
‎ก็แหม น่าเศร้าเนอะ
‎ใช่ แต่ฮาลสตัน
‎ฉันรู้สึกว่าเธอก็เหม็นหน้าตัวเองเหมือนกัน
‎นั่นแหละประเด็น ‎ฉันรู้ดีว่าเธอมีความสามารถแค่ไหน
‎ถ้าเธอต้องการ เธอทำให้คนร้องว้าวอีกครั้งได้
‎ฉันรู้เลยว่าทำได้
‎ผมแค่ไม่มีใจจะทำแล้ว
‎ผมรู้ว่าผมเป็นใคร ผมรู้ว่าผมเป็นอะไร
‎ผมเป็นศิลปิน
‎แต่ ณ จุดนี้ผมใส่ใจแค่เรื่องเงินเท่านั้น
‎แค่อยากทำเงินให้มากที่สุด ‎แล้วลาขาด ขับรถมุ่งสู่ตะวันลับฟ้า
‎อะไรล่ะ
‎เธอเพิ่งอัดคำว่า "ผมเป็นศิลปิน"
‎กับ "ผมใส่ใจแค่เงิน" ไว้ในประโยคเดียวกัน
‎ไม่อย่างนั้นจะให้ผมทำยังไง
‎ทำอะไรที่แตกต่างจากเดิม
‎ไปหาแรงบันดาลใจ
‎โธ่ ทำสิ่งที่ไม่เกี่ยวกับเงินบ้าง ให้ตายสิ
‎เช่นอะไรล่ะ
‎เธอมาออกแบบชุดให้ ‎การแสดงเต้นครั้งใหม่ของฉันก็ได้
‎ฉันเป็นไขข้ออักเสบ ฉันทำเองไม่ได้แล้ว
‎ช่วยมาเป็นมือออกแบบของฉัน
‎ฉันอยากทำเรื่องเพอร์เซโฟนีมานานแล้ว
‎เพอร์เซโฟนีเหรอ
‎ผมโดนบริษัทเอสมาร์คเข้าควบรวม มาร์ธา
‎ผมเดินลงนรกไปเองแล้ว ขอบคุณมาก
‎เธอจะได้อิสระเต็มที่
‎อาจจะดีต่อใจเธอนะ
‎ของหวานไหม
‎โมฮัมเหม็ด
‎มาร์ธาอยากได้ของหวาน
‎เธอนี่ไม่ไหวเลย
‎บิลนี้เพิ่งมาค่ะ
‎ค่าตั๋วเครื่องบิน 200,000 เนี่ยนะ
‎ฮาลสตันนั่งเครื่องคองคอร์ด
‎สั่งไว้ว่าหกเดือนค่อยมาเก็บบัญชี ‎จะได้ไม่อยู่ในรายงานไตรมาส
‎ให้ตายสิ!
‎โทรเรียกเบ็ตตี้ ฟอร์ด
‎ใช้โทรศัพท์เขา
‎ฮัลโหล
‎สวัสดีครับ คุณฟอร์ด นี่คาร์ล เอพสทีน
‎ฉันไม่รู้จักคุณนะคะ
‎เบ็ตตี้ นี่ฮาลสตันครับ
‎ฮาลสตัน เป็นอะไรรึเปล่า
‎ฮาลสตัน
‎เสพติดโคเคนและแอลกอฮอล์
‎เขาคุมตัวเองไม่ได้
‎ยาทำให้เขาไม่สามารถ ‎ทำตามหน้าที่ซึ่งระบุไว้ในสัญญา
‎ขอที ให้ฮาลสตันมาพูดสายหน่อย
‎อยู่นี่จ้ะ คนดี
‎ฮาลสตัน ต้องไปให้ใครช่วยไหม
‎อ๋อ แน่นอนอยู่แล้ว
‎ผมอยากให้ใครก็ได้ ‎เพิ่มเวลาของแต่ละวันอีกสิบชั่วโมง
‎แต่ผมว่าคุณคงช่วยเรื่องนั้นไม่ได้ ‎และผมต้องการหลุดจากสัญญาเอสมาร์คนี่
‎เพราะขนาดเป็นบริษัทที่ผลิตผ้าอ้อมผู้ใหญ่
‎พวกนี้ยังตกใจฉี่เล็ดเรี่ยราดกันบ่อยไป
‎แต่พูดตรงๆ นะ เบ็ตตี้
‎ผมสบายดี ช่วงนี้ชีวิตลำบากนิดหน่อย ‎ผมเหนื่อยมาก แต่เชื่อเถอะ
‎ถ้าผมต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ‎ผมจะโทรหาคุณเป็นคนแรก
‎ว่าแต่กำลังคิดถึงคุณอยู่เลย
‎จำชุดรัดรูปหนังชามัวร์ ‎ที่คุณใส่ไปงานวันเกิดบิอังก้าที่ 54 ได้ไหม
‎ได้สิ จำได้ดีเลย
‎สมัยนั้นสนุกกันทีเดียว
‎สมัยนั้นสนุกจริงๆ
‎แต่ฟังนะ วันข้างหน้าก็จะดีเหมือนกัน ‎ฝากความรักถึงเจอร์รี่ด้วยนะ เบ็ตตี้ บายจ้ะ
‎กล้าดียังไง
‎คิดว่านี่เล่นกับใครอยู่วะ
‎ถ้ากล้าทำแบบนั้นใส่ฉันอีก ฉันจะสั่งฆ่าแกเลย!
‎ได้ยินไหม ไอ้ซังกะบ๊วยนิ้วบวม
‎กลับไปขายถั่วต้มกระป๋องเลยไป!
‎ทุกท่านครับ เรือฮาลสตันล่มแล้ว
‎เขาใช้ยาเสพติดอย่างหนัก
‎ขาดความเคารพกันอย่างมาก
‎ยิ่งการปฏิเสธไม่ยอมเซ็นมอบลิขสิทธิ์ ‎ที่จะทำให้แผนกนี้มีเงินต่อไปได้
‎เสียใจที่จะต้องรายงานว่าเราตกต่ำถึงขีดสุด
‎ฮาลสตันมาถึงที่ทำงานตอนหกโมงเย็น
‎นั่นคือหลังจากตื่นตอนประมาณสี่โมงเย็นนะ
‎สวัสดียามบ่ายค่ะ
‎แล้วเขาก็เดินตรงเข้าออฟฟิศไปสูดโคเคน
‎- เขาแทบไม่มีสติ ‎- ไหม
‎เวลาหนึ่งทุ่ม เขาจะกินมื้อค่ำเบาๆ
‎นางว่า "ชอบกาแฟแบบเดียวกับผู้ชายน่ะค่ะ"
‎นี่คือก่อนจะเริ่มงานใดๆ ทั้งสิ้นนะ
‎ยังไม่ได้บอกแผนใครทั้งนั้น
‎"เราไม่มีกาแฟเกย์นะคะ"
‎ฉันว่าตรงนี้เราต้องใช้สีส้มลูกพลับ
‎- ต้องขอดูก่อนด้วยนะ ‎- โอเคค่ะ
‎- เดี๋ยวนี้เลยเหรอ ‎- เปล่า
‎วันนี้ทำงานพอแล้ว
‎ผมไม่มีแรงบันดาลใจ
‎ขณะเดียวกัน ‎พนักงานมาทำงานกันตั้งแต่แปดโมงเช้า
‎ผมคิดว่าเรารู้ชัดๆ ว่าต้องทำยังไง
‎ขอโทษค่ะ ฉันพยายามโทรหาคุณแล้ว
‎ฉันยกหูโทรศัพท์ออก
‎ฉันปวดหัว
‎คุณเป็นใคร
‎ผมจอห์น เดวิด ริดจ์
‎มาทำอะไรที่นี่
‎เขาจ้างผมมาช่วยออกแบบ ‎เพื่อให้คุณทำงานได้ทันเส้นตาย
‎ผมขอคุยเป็นการส่วนตัว ‎กับจอห์น เดวิด ริดจ์หน่อย ทุกคน
‎คุณคงเข้าใจว่าทำไมเรื่องนี้ ‎เป็นฝันร้ายที่สุดของผม
‎ครับ
‎ความน่าละอายขายหน้าในเรื่องนี้
‎การถูกทรยศ
‎สร้างอาณาจักรที่เป็นชื่อของเรา
‎แล้วโดนถอด
‎ผมว่าคุณไม่ได้โดนถอด
‎แต่ ครับ ผมคิดว่าคงทำใจได้ลำบากมาก
‎ไม่รู้ผมควรจะพูดไหม
‎แต่ถือเป็นเกียรติมากที่ได้มาอยู่ตรงนี้
‎สำหรับผม
‎แค่อยากให้คุณรู้ไว้
‎การได้ร่วมงานกับคุณเหมือนฝันที่เป็นจริง
‎และ…
‎เหนือจริงมาก
‎ผมชื่นชมคุณมาตั้งแต่จำความได้
‎พวกนั้นไปหาคุณมาจากไหน
‎ผมเป็นนักออกแบบชุดละคร
‎บรอดเวย์
‎เดี๋ยวนี้เราทำชุดละครแล้วเหรอ
‎แต่ที่จริงก็เป็นชุดเล่นละครทั้งนั้น ‎ใช่ไหมนะ วงการแฟชั่น
‎เราแต่งตัวเพื่อเป็นตัวตนที่ไม่ใช่ตัวเรา
‎หมวกพิลบ็อกซ์ของแจ็คกี้ เคนเนดี้
‎นั่นก็ถือเป็นชุดเล่นละครที่สุดเท่าที่เคยมีมา
‎คุณอาจช่วยผมแก้ปัญหาตรงนี้ได้
‎เราต้องแก้ปัญหาอะไรครับ
‎ชื่อเสียงผม
‎ผมถือเป็นเกียรติครับ
‎ผมอยากทำชุดท่องเรือสำราญ
‎ใช้โทนสีของทะเลคาริบเบียน ‎ทรงนี้อาจใช้ได้ คิดงั้นไหม
‎ถ้าเป็นสีฟ้าน้ำทะเล
‎ใช่
‎แล้วเติมเข็มขัดเข้าไป
‎- ผมชอบสิ่งที่คุณทำที่นี่ ‎- ขอบคุณครับ
‎(หนุ่มโสของฮาลสตัน)
‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎นี่ใส่ความกันทั้งเพ!
‎ฉันหวั่นใจเกินไปแล้ว ที่รัก ‎อ่านให้ฟังหน่อยได้ไหม
‎ไม่ได้!
‎ไลซ่า ถ้าเธอรักฉัน
‎เธอต้องอ่านให้ฉันฟัง โอเคนะ
‎ก็ได้
‎"ทุกคนรู้ดีว่าฮาลสตันดีไซเนอร์คนดัง ‎รักแสงสีเป็นที่สุด"
‎"แหล่งข่าวใกล้ตัวดาวเด่นแห่งแฟชั่นผู้นี้
‎สาดสีภาพของดีไซเนอร์ที่กำลังเสียศูนย์"
‎"ยามเขาปาร์ตี้ที่สตูดิโอ 54 แสนอื้อฉาว ‎เขาใช้ยาเสพติดอย่างกระตือรือร้น
‎การติดโคเคนอย่างหนักของฮาลสตัน ‎ลามมาถึงในช่วงเวลาทำงาน
‎ในสตูดิโอประดับกระจกสูงเสียดฟ้า ‎บนโอลิมปิกทาวเวอร์ที่ย่านมิดทาวน์"
‎บลาๆ บลา
‎"ศิลปินอิสระ วิคเตอร์ ฮิวโก้ ‎เป็นคนรักของดีไซน์เนอร์ผู้นั้นมานาน
‎แต่ฮาลสตันยังเรียกใช้บริการ ‎โสเภณีชายค่าตัวสูงหลายคนในแมนฮัตตัน"
‎"เหล่าหนุ่มโสคนโปรดของเขา ‎อ้างว่าได้ขึ้นห้องของดีไซเนอร์หื่นกาม…"
‎พอแล้ว
‎เอาละ มันก็แย่ โอเคนะ
‎แต่มองในแง่นี้…
‎ไม่ นี่วิคเตอร์
‎เขาไม่หยุดหรอก
‎เขามีเทป ไลซ่า
‎โฮมวิดีโอที่ถ่ายเขากับฉันกับ… ก็…
‎ฮาลสตัน
‎พระเจ้า ทำลงไปได้ยังไง
‎ปล่อยตัวขนาดนั้นไม่ได้นะ เวลาที่เราเป็นคนดัง
‎ฉันรู้
‎ทุกรอบฉันก็เมายาหนักมาก
‎แล้วฉันก็ไว้ใจเขา
‎เอาละ ที่รัก เราจะทำแบบนี้นะ
‎- จ่ายเงินปิดปากเขา ‎- ไม่
‎ฮาลสตัน
‎จ่ายเขาไป!
‎เขาจะได้ออกจากชีวิตเธอไปตลอดกาล ‎เธอจะได้หลุดพ้น
‎ฉันจะไม่ยอมให้มันแม้แต่สตางค์แดงเดียว
‎มันทำให้ฉันเสียอะไรไปมากแล้ว
‎(เอดส์)
‎หมายเลข 6572 ค่ะ
‎หมายเลข 6572 อยู่ไหมคะ
‎ขอสูบบุหรี่นะ
‎ผมเหลือเวลาอีกนานแค่ไหน
‎บอกยากค่ะ
‎คุณเคยมีอาการประมาณปอดบวมรึเปล่า
‎ผิวมีผื่นปื้นดำหรือไม่
‎แบบนี้ก็ยังดีนะ
‎คุณคิดว่าต้องการนักบำบัดจิตไหมคะ
‎ไม่ต้อง
‎ผมต้องคุยกับตัวแทนพีอาร์
‎คืองี้ ผมไม่ได้เป็นเอดส์
‎ผมเป็นมะเร็งตับนะ ถ้ามีใครถาม
‎ขอโทษที ผมแค่เผลอคิดออกมาดังๆ
‎มีข่าวใหม่จากคอลัมน์ซุบซิบรึเปล่า
‎ไม่มีค่ะ แต่มีเรื่องที่คุณควรรู้
‎แก
‎ไหนบอกว่าฉันไว้ใจแกได้
‎ไหนบอกว่ามาเพื่อสนับสนุนฉัน
‎ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร
‎แกส่งแบบร่างให้เอพสทีนลับหลังฉัน
‎เราช้ากว่ากำหนดไปแปดสัปดาห์แล้ว ‎เขาต้องเห็นแบบ
‎ผมติดต่อคุณไม่ได้ คุณไม่รับสาย ‎เมื่อวานคุณไม่มาทำงาน
‎- ผมไม่รู้จะทำยังไง ‎- กล้าดียังไง
‎คุณแหละกล้าดียังไง
‎กล้าดียังไงถึงได้ไร้ความรับผิดชอบขนาดนี้
‎กับอาณาจักรที่ใช้เวลาสร้างมาตลอดชีวิต
‎คุณไม่ใส่ใจแบรนด์ตัวเองขนาดนี้ได้ยังไง
‎ชื่อของคุณเองแท้ๆ
‎คุณเป็นคนที่เก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา ‎แต่คุณกลับโยนทุกอย่างทิ้งหมด
‎ผมไม่มีทางเข้าใจเหตุผลของคุณ
‎ไล่ทุกคนกลับบ้านไป
‎(ฮาลสตัน)
‎ฮาลสตัน คุณลาออกเฉยๆ ไม่ได้นะ
‎ออกได้สิ
‎ผมลาออก นั่นไง จบแล้ว
‎การลาออกเท่ากับทำผิดสัญญา
‎คุณจะต้องจ่ายค่าเสียหาย ‎ให้เรา 925 ล้านเหรียญ
‎คุณอนุมัติแบบโดยผมไม่ได้อนุญาตก่อน ‎เท่ากับคุณเป็นคนทำผิดสัญญา
‎คุณต่างหากต้องจ่ายผม 925 ล้านเหรียญ
‎อย่างนี้ไม่ไหว
‎คุณพูดเอง
‎เราก็พยายามสุดความสามารถ ‎ที่จะร่างสัญญาขึ้นมาใหม่
‎เพื่อให้คุณพอใจแล้วเราจะได้พอใจ
‎อ้อ ผมไม่พอใจ
‎ข้อตกลงนี้ดีนะ ฮาลสตัน
‎เราขอเวลาคุณแค่ปีละ 20 วัน
‎สิบวันออกแบบให้เพนนีย์ อีกสิบวันทำน้ำหอม
‎ส่วนที่เหลือเราจัดการได้หมด
‎นั่นทำให้คุณเหลือเวลา 345 วัน ‎ที่ไม่ต้องทำอะไรเลย
‎แบบนี้คุณยังไม่พอใจได้ยังไง
‎ไม่รู้สิ มันเป็นปริศนาเนอะ
‎นิค ช่วยพูดให้ลูกความได้สติทีได้ไหม
‎ผมเสนออย่างนี้ คาร์ล
‎คุณไสหัวไป
‎คุณก็ไสหัวไป คุณกับคุณกับคุณด้วย
‎ทุกคนไสหัวไปให้หมด ‎ผมจะหาคนอื่นมาคุมผมแทน
‎คนที่รู้จักวิธีจัดการคนมีความสามารถ ‎ซึ่งคุณไม่เคยทำได้เลย คาร์ล
‎แล้วจำคำของผมเอาไว้เลยนะ
‎ผมจะไปเริ่มใหม่จากศูนย์ ‎ในหนึ่งปี ผมจะยิ่งใหญ่กว่าที่เคยเป็น
‎ใหญ่ว่าคาลวิน ไคลน์
‎รู้ไหมว่าทำไม
‎เพราะผมมีสองสิ่งที่คุณไม่มีทางมีได้
‎ความสามารถของผมและชื่อของผม
‎โอเค พักกันสักครู่ให้คุณลูวินสอนลูกความ
‎เรื่องสัญญาทางกฎหมายและตรรกะทั่วไป
‎(ที่ส่วนบุคคล ‎ห้ามเข้า)
‎ผมของขึ้น นิค ผมยอมรับเองก่อนเลย
‎ไล่คุณออก ไปบอกสื่อ
‎คุณคิดว่าพวกนั้นจะทำยังไงล่ะ
‎แล้วคุณก็ทิ้งสิ่งที่เราจะต่อรองได้ไปหมดเลย
‎ข้อตกลงที่ต้องจำใจเซ็น ‎สุดท้ายมันแย่กว่าเดิมเป็นร้อยเท่า
‎นิค ผมรู้ ตอนนั้นผมใช้ยาหนักมากจริงๆ
‎แต่ผมเซ็นสัญญาไปแล้ว ‎และตอนนี้ก็เริ่มต้นใหม่แล้ว
‎ผมไม่ได้เมาและไม่ใช้ยามาสองสัปดาห์
‎ผมดูดีขึ้นด้วยซ้ำ
‎ขอบคุณนะที่สังเกตเห็น
‎แล้วสัญญานี่ ปีละหนึ่งล้านโดยที่ผมไม่ต้องทำอะไร
‎มันไม่ได้ง่ายแบบนั้น
‎ผมรู้ว่าเงินไม่เยอะเหมือนเคย ‎แต่เรายังอยู่ได้แหละ
‎ผมจะเริ่มใหม่ นัดคนให้ทั่วเมือง
‎เราจะหานายทุนคนใหม่
‎คุณไปทำงานให้คนอื่นเฉยๆ ไม่ได้
‎พวกนั้นบังคับผมไม่ได้นี่
‎ได้สิ นั่นคือสัญญาของคุณ
‎งั้นก็หาทางฉีกสัญญาเสีย
‎คุณขายชื่อคุณไปแล้ว ฮาลสตัน
‎ไม่ว่าคุณจะทำหรือจะพยายามขายอะไร
‎เอสมาร์คเป็นเจ้าของทั้งหมด
‎อีกนานแค่ไหน หนึ่งปีเหรอ
‎หรือห้าปี
‎ตลอดชีวิตของคุณ
‎คุณไม่ใช่ฮาลสตันอีกต่อไปแล้ว
‎พวกนั้นต่างหาก
‎อ้อ ในอนาคตข้างหน้า ‎ถ้าผมจะเซ็นสัญญาอะไรอีก
‎ผมต้องอ่านก่อนละ
‎แล้วผมทำอะไรได้บ้าง
‎ออกแบบชุดให้เพื่อนๆ ‎แต่ห้ามพูดว่าใส่ชุดของฮาลสตัน
‎ผมกำลังทำชุดไปงานออสการ์สองชุด ‎ให้แองเจลิกา ฮุสตันกับเจอรัลดีน เพจ
‎งั้นคุณก็ต้องออกแบบโดยใช้ทุนตัวเอง
‎และพวกเขาพูดไม่ได้ว่าใส่ชุดของฮาลสตัน
‎นี่คือหัวใจคุณที่เขาควักออกไป ฮาลสตัน ‎นี่คือสิ่งที่คุณต้องยอมยกให้เขา
‎เพื่อให้ได้เงินหนึ่งล้านต่อปีโดยไม่ทำอะไรเลย
‎แล้วยังมีเรื่องของวิคเตอร์
‎เขาข่มขู่เราแล้ว
‎ถ้าไม่จ่ายเงินปิดปากเขา
‎เขาบอกว่าจะส่งเทปเหล่านั้นไปให้นิตยสารพีเพิ่ล
‎เอาเงินให้เขาไป
‎ผมคิดถึงคุณ
‎ได้ยินข่าวเรื่องที่เกิดแล้ว คุณโดนหนักเลย
‎ผมมีแผนให้เราสองคน
‎คุณจะต้องชอบมาก
‎ฮาลสตัน ขอละ
‎ฟังผมก่อน ขอร้อง
‎โอเค เราสองคน เรื่องนั้นจบแล้ว
‎ขอบคุณที่ให้เงิน
‎ผมได้สิ่งที่ควรจะได้ ตอนนี้ผมไม่โกรธแล้ว
‎คุณมีความสามารถ ผมก็มีความสามารถ
‎เราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้แบบทีมเดียวกัน
‎ผมไม่ยอมให้คุณยอมแพ้หรอก
‎คุณเสียชื่อที่ใช้ไป สนทำไม
‎เราตั้งคอลเลคชั่นใหม่ได้ มันจะดีกว่าเดิมอีก
‎เราจะใช้ชื่อว่า "รอย" ทุกคนจะต้องชอบมาก
‎คุณคิดว่าไง
‎อะไรล่ะ
‎คุณยังโกรธผมเพราะเรื่องเงินเหรอ
‎ไม่เอาน่ะ ที่รัก ผมก็เป็นแบบนี้ ‎คุณรู้จักผมดี ผมก็รู้จักคุณดี
‎ฉันเคยรักนาย
‎เคยจริงๆ
‎(ปี 1987)
‎และ…
‎อย่าละสายตาจากเธอนะ วิลลี่
‎ทุ่มเทหน่อย
‎ขอเห็นความทุ่มเทกว่านี้
‎เดี๋ยวกลับมาซ้อมใหม่ ไปพักเที่ยงกันก่อน
‎เป็นไงบ้าง ที่รัก
‎นอกจากมะเร็งและเป็นปอดบวมเล็กน้อย ‎ที่เหลือก็สบายที่สุด
‎ฉันโทรไปหาตั้งหลายรอบ
‎ไม่เห็นติดต่อกลับมาเลย
‎ฉันกลัวว่าเธอจะตัดฉันออกจากชีวิตแล้ว
‎โอ๊ย ทูนหัว ไม่มีวัน
‎ไม่เลย แค่ต้องใช้เวลาทบทวนชีวิต
‎คุณอาจได้ข่าวแล้วว่าผมถูกไล่ออก
‎ตอนนี้แม้แต่ความคิดสร้างสรรค์ของตัวเอง ‎ก็ยังไม่ได้เป็นเจ้าของ
‎แต่คุณรู้จักผมดี
‎ผมต้องทำอะไรสักอย่าง
‎ผมเลยมานั่งคิดดู
‎คุณยังจะยอมให้ผมช่วยงานไหม
‎แน่นอนสิ
‎โอ๊ย ขอบคุณมาก มาร์ธา
‎เรามีเวลาแค่ไหน จะเปิดแสดงเมื่อไหร่
‎โอย ที่รัก อีกสัปดาห์เดียว
‎แหม ชอบความท้าทายนะ
‎(ฮาลสตัน)
‎- คุณฮาลสตัน ‎- สวัสดี ซูซาน
‎- คุณไม่ควรจะมาที่นี่แล้วนะคะ ‎- ผมมาหาคุณริดจ์
‎อ้าว แต่…
‎สวัสดี ทุกคน
‎ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้มาพยายามฆ่าคุณ
‎มีอะไรให้ช่วยครับ ฮาลสตัน
‎ผมมีโปรเจกต์ใหม่
‎ผมต้องการผู้ช่วย คนที่ผมชื่นชมและไว้ใจ
‎ผมคิดถึงคุณทันทีเลย
‎โอเค
‎หมดแล้ว
‎ผมกว้านซื้อผ้าพันแผลยืดมาหมดเมืองนิวยอร์กซิตี้
‎ว้าว มหัศจรรย์มาก
‎อย่าเพิ่งนะ
‎ผ้าย้อมสีไม่ติด
‎รู้ไหมว่าบางทีมีอะไรช่วยผมได้
‎ผมเลิกคิดว่าอยากให้ชุดออกมาเป็นแบบไหน
‎และคิดว่าอยากให้คนดูรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นชุด
‎เมื่อแดนเซอร์ขยับท่า
‎ผมอยากให้ผู้ชมรู้สึกว่ามีอะไรฉุดรั้งพวกเขาไว้
‎ความตายที่ทุกคนพยายามดิ้นรนหนี ‎แต่ไม่สามารถทำได้
‎นี่เป็นโศกนาฏกรรมกรีก เพอร์เซโฟนี
‎ผมอยากให้สัมผัสของเยื่อใยบางๆ
‎ที่กางกั้นโลกของเรากับสวรรค์ ‎ซึ่งเราไม่เคยจับต้องได้
‎หากเรายืดตัวเอื้อมออกไปไกลขึ้นได้อีกนิด
‎เราก็คงเป็นอมตะ
‎ผมรู้สึกเหมือนอยากหุ้มแดนเซอร์ทุกคน
‎ไว้ด้วยม้วนผ้ายืดสแปนเด็กซ์ยักษ์
‎งั้นก็หุ้มพวกเขาด้วยม้วนผ้าสแปนเด็กซ์ยักษ์สิ
‎ขอบคุณมาก โมฮัมเหม็ด
‎ขอบคุณ โมฮัมเหม็ด
‎ไม่เจอกันนานนะ เอช
‎ตอนนี้ฉันไม่ว่างคุย โจ
‎ขับไป
‎ฟังนะ ฉันไม่ได้จะลักพาตัวนายไปไหน
‎แซสซี่ยังรับสายของฉันอยู่
‎แหล่งข่าวเชื่อถือได้แจ้งว่า
‎ก็อตทูโกดิสโก้ของนายเป็นละครเพลง ‎ที่เจ๊งบ๊งสุดในบรอดเวย์ตั้งแต่มูสเมอร์เดอร์ส
‎แหม อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ขายชื่อตัวเองไปน่ะ
‎นังเฒ่าชีวิตพังน่าสมเพช
‎โอ๊ย โจ ฉันคิดถึงนาย
‎เออ ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกัน
‎เอลซ่าเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวนางบ้างไหม
‎ชีวิตดีนะ
‎ก็เป็นเอลซ่าน่ะ
‎อ้อ ดี
‎ดีแล้ว
‎โจ
‎บอกทีว่านายไม่ป่วยใช่ไหม
‎ไม่ป่วย
‎ได้ข่าวว่าในที่สุดนายก็ไล่วิคเตอร์ไปได้
‎ได้เสียที
‎ให้ตาย กว่าจะตัดเขาออกไปได้ตั้งนาน
‎รู้ไหมว่าเขาขโมยงานวอร์ฮอลไปจากฉันกี่ชิ้น
‎พระเจ้า
‎ฉันคิดว่า "ช่างแม่ง แกจะเอาก็เอาไป"
‎นี่ โจ ฉันเห็นงานออกแบบของนายที่ทิฟฟานีส์
‎เครื่องกระเบื้องน่ะ
‎งามมาก
‎ฉันแทบจะทุบให้แตกกลางร้านเลย
‎เพราะอิจฉาเหลือเกิน
‎ตอแหล
‎แต่ก็ขอบคุณนะ
‎ฉันตื่นเต้นมากที่จะได้ดูการแสดงคืนนี้
‎อยากเห็นจะแย่ว่านายคิดสรรค์อะไรขึ้นมา
‎อ้อ แต่นายรู้ว่าพวกนักวิจารณ์ต้องเกลียดแน่ๆ
‎พวกนั้นจะบอกว่า "ฮาลสตัน ‎ไร้วี่แววของแรงบันดาลใจมาสิบปีแล้ว"
‎ใครจะสน
‎ฉันแค่ดีใจที่นายกลับมาทำอะไรเองอีกครั้ง
‎ไม่ต้องขึ้นกับไอ้พวกองค์กรบริษัทบ้าบอนั่น
‎ฉันไม่เคยทำอะไรเองเลย โจ
‎ฉันมีนายอยู่ด้วยเสมอ
‎แต่นายพูดถูกเรื่องหนึ่ง
‎ฉันขายชื่อตัวเองไป
‎โธ่ เพื่อนรัก ฉันแค่ล้อนายเล่น
‎แต่ไม่นะ พวกเราเกิดมาด้วยชื่อเดียว โจ
‎แค่ชื่อเดียว
‎และนั่นเป็นสิ่งเดียวที่เป็นของเรา ‎ระหว่างอยู่บนโลกใบนี้
‎และเป็นสิ่งเดียวที่จะฝากทิ้งไว้ ‎เมื่อเราจากไปแล้ว
‎ฉันไม่ได้ดูแลชื่อเสียงตัวเองให้ดี
‎ขายไปถูกมากโดยไม่ทันคิดให้ดีด้วยซ้ำ
‎หลายร้อยล้านเหรียญก็ไม่ใช่ถูกนะ ฮาลสตัน
‎แต่มันถูกมาก โจ
‎รู้ไหมว่าฉันรู้ได้ยังไง
‎เพราะฉันยอมจ่ายเป็นสองเท่า ‎หากได้ชื่อนั้นกลับมา
‎ที่นั่งเราอยู่นี่
‎ถึงเวลาแล้ว โจ
‎- เวลาอะไร ‎- อ่านคำวิจารณ์
‎โมฮัมเหม็ด ฉันขอให้เขาซื้อหนังสือพิมพ์มาให้
‎นายพูดเสมอว่าคำวิจารณ์ไม่สำคัญ
‎อ้อ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังต้องอ่าน
‎รู้นะว่าเขาจะเขียนว่า "ใครก็ได้ช่วย ‎บอกฮาลสตันหน่อยว่าหมดเวลาของเขาแล้ว"
‎จำเอาไว้เลย
‎- ไม่หรอก ‎- ไม่ใช่ฉัน โมฮัมเหม็ด
‎โจจะเป็นคนอ่านให้
‎ฮาลสตัน อย่าบังคับฉันเลย
‎ขอร้อง ช่วยหน่อย โจ ถือเป็นครั้งสุดท้าย
‎ข้ามไปอ่านส่วนที่พูดถึงฉันเลยนะ
‎ฉันไม่อยากฟังเรื่อง ‎แม่นักบัลเลต์คนที่สามจากซ้ายมือ
‎เอาละนะ
‎บลาๆ "มาร์ธา แกรห์ม"
‎บลาๆ
‎"แดนเซอร์ทั้งหลาย…"
‎"เครื่องแต่งกายที่ออกแบบโดยฮาลสตัน
‎อาจจะทำให้โปรดักชั่นนี้พังไม่เป็นท่า"
‎"แต่มันกลับขโมยซีนของทั้งโชว์"
‎โอเค เดลีนิวส์
‎โห นายพาดหัวเลยนะ
‎"หลบไป มาร์ธา ให้ฮาลสตันมาโค้งรับคำชื่นชม"
‎"เครื่องแต่งกายมาจาก ‎จินตนาการของฮาลสตัน ดีไซเนอร์ดาวดัง
‎น่าเสียดายที่ชุดเหล่านี้จะไม่มีให้ซื้อ
‎ในแม้แต่ห้องเสื้อที่หรูหราที่สุด"
‎"แต่นั่นอาจจะดีที่สุดแล้ว"
‎"เพราะชุดเหล่านั้นสวยเกินกว่า ‎จะให้มนุษย์ธรรมดาสามัญสวมใส่
‎และเหมาะกับทุกจังหวะอย่างแสนสง่างาม
‎ในการจัดแสดงเพอร์เซโฟนีของมาร์ธา แกรห์ม ‎ที่อาคารซิตี้เซนเตอร์"
‎โอเค โจ ไม่ต้องถนอมน้ำใจ
‎เดอะไทมส์ว่ายังไงบ้าง
‎โอเค
‎"เครื่องแต่งกายโดยฮาลสตัน ‎คงทำให้โลกฉงนฉงาย
‎แท้จริงแล้วเขาควรมาเอาดี ‎ด้านการทำเครื่องแต่งกายละคร
‎มากกว่าแฟชั่นบนรันเวย์หรือไม่"
‎"งานออกแบบด้วยผ้ายืดนั้น ‎ทั้งเย้ายวน แปลกใหม่
‎และเมื่อคิดย้อนกลับไปแล้ว ‎กล้าหาญอย่างไม่เหมือนใครเลย"
‎"นี่อาจเป็นจุดสูงสุดจุดหนึ่ง ‎ในอาชีพยืนยาวที่เต็มไปด้วยผลงานมากมาย"
‎ว่าไง
‎แหม คำวิจารณ์ไม่สำคัญ
‎บราโว
‎ขอบใจมาก โจ
‎แล้วอย่างนี้เราต้องทำห่าอะไรกับมัน
‎ไม่รู้
‎- ฉันก็ไม่เคยแล่ไก่งวงทั้งตัวนะ ‎- ไม่เคยเหมือนกัน
‎โอเค
‎ฉันทำก็ได้ แต่ห้ามหัวเราะนะ
‎น่าสงสารจัง
‎โดนฆ่ามาแล้วครั้งหนึ่ง ‎ตอนนี้เธอจะมาฆ่ามันอีกรอบ
‎เธอรู้ไว้นะว่าระหว่างที่หั่นแบบนี้
‎ฉันกำลังคิดถึงพวกเวรบนตึกโอลิมปิกทาวเวอร์
‎- อย่าๆ ‎- ไม่ เอาจริงนะ
‎สิ่งที่เขาทำกับเธอ…
‎ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมเธอถึงไม่โกรธเรื่องนั้น
‎โอ๊ย ฉันโกรธต่อไปไม่ไหวแล้ว
‎พูดตรงๆ ฉันควรขอบคุณเขาด้วยซ้ำ
‎ต้องให้เรื่องมันผ่านไปแล้วนั่นแหละ ‎ฉันถึงพบความสงบในใจ
‎ว้าว หาให้ฉันบ้างได้ไหมล่ะ
‎สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้า ที่รัก
‎โอ๊ย ไลซ่า ฉันรักเธอจริงๆ
‎ฉันก็รักเธอ
‎ขอบคุณพระเจ้าที่มีบ้านนี้
‎อ้อ ฉันควรบอกเธอก่อน
‎ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะขายทิ้ง
‎แล้วฉันก็ขายทาวน์เฮาส์ไปแล้วด้วย
‎อะไรนะ
‎แล้วเธอจะไปทำอะไร
‎ฉันจะไปอยู่ที่ชายฝั่งตะวันตก ซานฟรานซิสโก
‎ไปพักเสียหน่อย ขับรถเล่นขึ้นๆ ลงๆ ตามชายฝั่ง
‎ฉันไม่เข้าใจ เธอไปทำแบบนั้นทำไม
‎โถ ไลซ่า ดูหน้าฉันสิ เธอรู้สาเหตุอยู่แล้ว
‎ที่รัก มานี่เถอะ
‎มานี่
‎ไม่เป็นไรนะ
‎โอเคนะ
‎สัญญานะว่านี่จะไม่ใช่จุดจบ
‎ไม่หรอก
‎ฉันจะกลับมา ฉันสัญญา
‎ขอโทษนะที่บอกข่าวเธอแบบนี้
‎ไม่เป็นไรนะ
‎ไม่ต้องห่วง
‎คุณยังโอเคนะครับ
‎เราอยู่ตรงนี้มาเกินหนึ่งชั่วโมงแล้ว ‎คุณอยากไปหรือยังครับ
‎อีกเดี๋ยว
‎ดูสีฟ้าของมหาสมุทรตรงนี้สิ
‎เวลาแสงอาทิตย์ตกกระทบ ‎สีของน้ำคอยจะเปลี่ยนไปเรื่อย
‎ดูสิ ตอนนี้กลายเป็นสีเงินหมดแล้ว
‎ถ้าเป็นเมื่อหลายปีก่อน ‎ฉันคงมองออกไปเห็นสีฟ้าตรงนั้น
‎แล้วคิดเลยว่า ‎"จะเอาสีฟ้านั้นไปทำอะไรได้บ้าง"
‎สมองฉันคงเริ่มหมุนติ้ว ‎คิดถึงคอลเลคชั่นที่จะทำได้
‎หรือทำมากกว่าหนึ่งคอลเลคชั่นอีก
‎อาจจะใช้สีฟ้าและน้ำเงินทุกเฉดเลย
‎จะทำเสร็จทันฤดูใบไม้ร่วงไหม
‎ควรส่งไปขึ้นปกเล่มไหนดี
‎พวกเขาจะชอบหรือเปล่า
‎แต่ตอนนี้…
‎ฉันคิดแค่ว่านั่นเป็นสีฟ้าที่สวยเหลือเกิน
‎เอาละ ไปกันเถอะ
‎ขอบใจ
‎ไปไหนครับ
‎ไปไหนก็ได้
‎ขับไปเรื่อยๆ เลย
‎(วิคเตอร์ ฮิวโก้เสียชีวิตเมื่อปี 1993)
‎(เอลซ่า เพเร็ตติเป็นหนึ่งใน ‎นักออกแบบเครื่องประดับที่ทรงอิทธิพลที่สุด)
‎(แห่งศตวรรษที่ 20 เธอเสียชีวิตในปี 2021)
‎(โจ ยูลายังคงวาดภาพประกอบงานแฟชั่นดีไซน์)
‎(เขาเสียชีวิตเมื่อปี 2004)
‎(ไลซ่า มินเนลลียังคงเป็นตำนาน ‎ยังมีชีวิตและแข็งแรงดี)
‎(ฮาลสตันใช้เวลาช่วง 18 เดือนสุดท้ายในชีวิต)
‎(ขับรถไปตามชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิก)
‎(เขาเสียชีวิตที่ซานฟรานซิสโกในปี 1990)
‎(เขาไม่เคยได้ชื่อของตัวเองกลับคืน)
‎(สร้างจากหนังสือ "ซิมพลี ฮาลสตัน" ‎โดยสตีเวน เกนส์)
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม