NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Osiem.
Dziewięć, dziesięć.
Halston, Wersal popada w ruinę.
To nic. Jedenaście.
Napoleon był tam koronowany na cesarza.
To dom Marii Antoniny.
Uwielbiam ją.
Zrozum, Eleanor.
Mam to gdzieś. Nie zrobię zbiórki pieniędzy.
Mógłbym zbierać forsę jedynie dla siebie.
Przepraszam, piękna sukienka.
Dziękuję. To Halston.
Jesteś okropny.
Jestem spłukany. W ciągu pięciu minut
minęliśmy 13 moich sukienek z ultrazamszu,
a mnie ledwo stać na rachunki.
Zeszły wszystkie rozmiary. Nie nadążam z produkcją.
Jestem prawdziwym artystą i marnym biznesmenem.
David Mahoney wszystkiemu zaradzi. Dobrze, że się z nim spotkasz.
Moja żona zachwyca się tobą, odkąd otworzyłeś butik.
Ma cię za geniusza.
Zapewne powiesz mi to samo.
Myślę, że to niebezpieczne słowo.
Uznając się za geniusza, przestajesz się rozwijać.
Codziennie zadaję sobie pytanie: „Czego nie przewiduję?”.
Dlatego też chciałem z tobą pomówić.
Halston, przerabiałam to.
To ja wymyśliłam promowanie w branży modowej.
Podarowałam światu Met Galę, Nagrodę Coty…
- Jesteś jej laureatem. - A ty ikoną, Eleanor.
Gdybyś nie istniała, świat musiałby cię stworzyć.
Gdybyś tak uważał, nie zachowałbyś się jak dupek.
Wypromowałam amerykańską modę.
Ale nadal mamy słabą pozycję w tej branży.
To niedopuszczalne i złe. Wersal to zmieni.
Benefis?
Pokaz mody w pałacu Wersalskim.
Najlepsi francuscy projektanci przeciw amerykańskim.
Jakby konkurs?
Nie jakby, a autentyczny konkurs.
Pokażemy im prawdziwą klasę amerykańskiej mody.
To będzie pokaz mody stulecia.
Moje dziedzictwo, mój łabędzi śpiew.
Oscar się zgodził.
Bill Blass rozważa.
Jebać go.
- Anne Klein będzie. - Jebać ją.
Przestań. Chciałbyś być jak ona.
Szczerze mówiąc, Davidzie,
nie chcę sprzedać Halston Limited.
Spokojnie, to nie oferta.
Jestem na etapie badania branży.
Bo moda…
Na razie nie wiem, jak na niej zarobić.
Ale rozgryzę to.
Norton Simon Industries sprzedaje produkty paczkowane.
Znam się na branży żywnościowej.
Ale moda to co innego.
- Stale się zmienia. - Każdego dnia.
I wymaga artysty.
Dobrze rozumiem?
Givenchy mówi tak, a Halston nie?
Nie. To znaczy tak, mówię nie.
Gdybyś mógł przejąć biznes innego projektanta, to czyj?
Balenciagi.
Naprawdę?
Zła odpowiedź?
Problem w tym, że robi jedną sukienkę dla jednej kobiety.
Aby zarobić duże pieniądze na modzie,
trzeba jednego projektu
dla tysięcy kobiet.
Miarą klasy projektanta są ludzie, których ubiera.
Przychodzą do mnie,
bo ubieram w stylu Jackie Onassis i Betty Bacall.
Jak projektant ma ubierać tysiące kobiet,
nie tracąc prestiżu?
Właśnie to robisz, przez ultrazamsz.
Halston, projektujesz dla gwiazd,
ale jesteś o krok od zostania gwiazdą.
Mam propozycję.
Jeśli wzgardzisz Wersalem,
dopilnuję, by już nigdy nie pisano o Halstonie. Ani słowa.
Wszędzie.
Newsweek, The Times,
nawet w tygodniku w Evansville.
- Eleanor… - Mówię poważnie.
Proszę o przysługę, a ty, kurwa, odmawiasz?
Może wpadnę w tygodniu do butiku i zobaczę, jak działacie?
Rozważę to.
Rozważaj. Później mi powiesz, że się zgadzasz.
Jak myślisz? Jestem biznesmenem czy artystą?
Musisz wybierać?
Chyba tak.
Może jedno i drugie?
Oto i on.
David Mahoney, Halston.
Co ty na to?
Nie, Joe. Mniej rękawów,
więcej falban.
- Zupełnie jak ta. - Nie podoba mi się.
Zatem ta też odpada.
Halston, skończyły się pieniądze.
Na co konkretnie brakuje?
Przepaliła się żarówka na dole.
- Weź z drobnych. - Grazie, geniuszu.
Nie mamy żadnych drobnych. Dlatego mówię, że skończyła się kasa.
Mamy przejebane.
Daj spokój. Elso, próbuję projektować.
Nie mogę myśleć o jebanych żarówkach.
Kurwa! To nie moja brocha, żeby cię informować o żarówce.
Mówię tylko, że się przepaliła i nie mamy forsy na nową.
To idź kupić.
- Za swoją forsę? - Daj jej.
Chryste!
Chętnie sama zapłacę.
- Potrzebujemy kasy. - Wiem.
Wiem, że wiesz.
Po prostu mówię na to głos.
- Norton Simon… - Nie sprzedam Halstona.
Może nie chcą kupić, tylko zainwestować.
Mahoney jest bystry. Może warto robić z nim interesy.
Interesy…
Dokąd idziesz?
Przewietrzyć się.
Znam cię.
Nie sądzę.
Jesteś Halston.
Byłeś w Newsweeku.
Co tu robi facet z Newsweeka?
Lubię takie miejsca.
Nikt mnie o nic nie prosi.
Ty możesz poprosić o coś mnie.
Za kasę?
Tak. Nie tego szukasz?
Przeciwnie. Właśnie o to mi chodzi.
Mam pytanie. Myślisz, że skórzane czapsy spodobałyby się kobietom?
Wal się.
Spróbujesz czegoś?
Pewnie.
Co to?
Nie pytaj. Przełam i wciągnij nosem.
- Podoba się? - Tak.
I jak?
Dobrze.
Panie Halston, jest pan wspaniały.
Pańskie ubrania są niesamowite. Polecam ten butik wszystkim.
Jestem wdzięczny, to bardzo miłe. Dziękuję za wizytę.
Oszalały na twoim punkcie.
Pracujesz nad kolejnym hitem?
Mamy już tunikę i kusą mini.
To dobrze.
Coś jeszcze?
Nie.
- Martwi cię to? - A tak wyglądam?
Myślę, że świetnie to ukrywasz.
Na parterze mamy bardziej przystępny asortyment.
Bobbi mówi, że jest w niebie, gdy trafia na przeceny.
Powiedz jej, że Jackie ma tak samo.
Spójrzcie, to Halston.
Pat Ast, najlepsza sprzedawczyni świata.
Jeśli gruba baba wygląda dobrze w ciuchach Halstona,
to inne też.
Znowu wyprzedały się rozmiary od dwójki do dziesiątki modelu 704.
Dzień dobry.
- Ed Austin, kierownik butiku. - David Mahoney.
Dzwoniła Genevieve z Bergdorfa.
Gdy tylko Ben Shaw skończy partię,
trafi do nich, więc poczekamy kilka tygodni.
Zawirowania z dostawą. Dziękuję, Ed.
- Ben Shaw dla was szyje? - Tak. Znasz go?
Jasne. Ben robi dla dużych projektantów.
Dla de la Renty, Billa Blassa i Anne Klein. Jest obrotny.
Mówiłeś, że nic nie wiesz o modzie.
A to jest showroom.
Gdzie tworzysz swoją wersję couture.
Na zamówienie.
Zamykam wszystko na czas lunchu, żeby zabawiać sławne panie.
Oto magia, która przesłania całą machinę.
Często mówię ludziom, że interesy Norton Simon
są jak ciepłe powietrze w balonie.
Utrzymują firmę na poziomie.
Gdy pokazuję udziałowcom raport kwartalny, nic nie pobudza ich wyobraźni.
Norton Simon potrzebuje magii do swojej machiny, Halston.
De la Renta i Bill Blass
przyszli do mnie kilka lat temu, poszukując inwestora.
Byłem głupi i odmówiłem.
I spójrz, gdzie zaszli.
Masz popyt,
ale brak ci kapitału, żeby zapewnić podaż.
Zgadza się.
Codziennie z trudem wiążę koniec z końcem.
Muszę przyznać, że nie znam biznesu
z takim potencjałem jak twój.
Ile proponujesz? Mniej więcej.
Siedem milionów w udziałach,
do tego jakaś kwota płatności do ustalenia i procent od licencji.
Musimy pomówić o licencjonowaniu.
To dodatek do dziesięcioletniej umowy na twoje usługi projektowe.
Zaczniemy od wysokiej kwoty, a skończymy na olbrzymiej.
Dogadamy się.
Uczynię cię nieodłącznym elementem amerykańskiej kultury.
Ludzie zapomną o czasach, gdy nie było Halstona.
Nie spiesz się.
Przemyśl to.
Halston, klientka do przymiarki na 11.00.
Oczywiście.
Sassy, zaprowadź pana Mahoneya do mojego gabinetu.
Davidzie, zaraz przyjdę.
Nigdy nie mów…
Eleanor, co za niespodzianka. Wybacz, że musiałeś czekać.
Mój świat kręci się wokół spiskowania za zamkniętymi drzwiami,
a Eleanor Lambert jest największym spiskowcem.
- Będziemy w kontakcie. - Dziękuję.
Givenchy,
Pierre Cardin, Yves Saint Laurent,
Ungaro, Dior.
Wszyscy oni będą na francuskim pokazie.
Bill Blass, Anne Klein, Oscar,
Stephen Burrows i ty z Amerykanów.
Zdejmij okulary, proszę.
Nie, Eleanor. Sporo o tym myślałem.
Nie obchodzi mnie to. Polecisz tam.
Moja droga…
Wiem, że cię nie stać.
Tym się nie przejmuj.
Wszystko opłaci Norton Simon.
Nie sraj darowanemu koniowi do pyska.
Mahoney nie będzie za mnie płacił.
Nie tylko za ciebie. Sfinansuje wszystko.
Bez żadnych zobowiązań. Wierzę mu.
Zobowiązania nie byłyby złe. Powinniście współpracować.
- Chryste. - To będzie kosztować.
Musisz zabrać całą swoją ekipę, zapewnić pobyt.
Projektanci podzielą się modelkami,
ale będziesz musiał przenieść całą firmę do Wersalu na dwa tygodnie.
Zapewne byś zbankrutował, ale teraz to żaden argument.
Zjawisz się w Wersalu
i przyćmisz tych francuskich skurwieli.
Nie szanują ciebie ani mnie.
Ale to się zmieni.
Słonko, spójrz na mnie.
Tak trzeba.
Dla twojej sztuki i firmy. Wiesz o tym.
Nie musisz mi dziękować.
Choć tak naprawdę powinieneś.
Ile projektów?
Dwa tuziny.
Ja pierdolę, Eleanor.
Dwa tuziny? Kiedy pokaz?
Dam znać. A tymczasem do roboty.
Uszanowanie.
Jestem Halston.
Wiem, kim jesteś.
Kolega z branży, do którego dzwonisz co noc,
powiedział: „Odwiedź Halstona”.
Chyba o nim słyszałem.
Jak się nazywasz?
Victor Hugo.
Jak ten pisarz.
Właśnie tak.
Też jestem pisarzem.
Książki, wiersze, rysunki.
Marzenia.
Różnica jest taka, że tego od Nędzników
nikt nie nazywał Wielki Chujo.
Spełnię twoje marzenia, skarbie.
Chcesz się zabawić?
To nie w moim stylu.
Jaka wytworna lala. Zgadza się?
Wybacz, tatko. Nie przyniosłem crème de menthe.
Właśnie robiłem kurczaka.
Jebać kurczaka.
Kłamałem?
Nie.
Ani trochę.
Mogę do ciebie zadzwonić?
Możesz wszystko, szefie.
Masz trzy tygodnie.
Wystawiasz mnie przeciwko Diorowi i dajesz mi trzy tygodnie?
Kurwa, trzy tygodnie? Powiedz, że oszalała.
Skarbie, nie martwię się, więc ty też nie powinieneś.
Tak to działa? Dzięki, złotko.
Co ty robisz?
Do roboty. Mamy przesrane.
Pokażcie plecy.
Te sukienki są do dupy. Zdejmijcie je, panie.
Nie wiem, skąd ta dziwna struktura.
Nagle twój styl to za mało?
Co mamy z nimi zrobić?
Spalić.
Źle się wyraziłem.
Spalić je.
Nie powinien zwalniać Schumachera.
- Miałem rację co do tej kiecki. - No jasne.
Mam kłopoty, bo wszyscy myślą, że moje nogi tak wyglądają.
Ależ wyglądają.
Przecież widzę je w telewizji.
Lizo, kochana.
Mam prośbę.
Pewnie cię to nie interesuje. Jesteś stale zajęta.
Złotko, proś śmiało.
Wiesz, że mam ten pokaz mody.
Mały pokazik w Paryżu.
Czujesz czasem, że wszystko, co masz, może nagle zniknąć?
Skarbie…
Codziennie.
To może być ważniejsze niż wszystko, co zrobiłem.
Dior i Givenchy to prawdziwe gwiazdy.
Przydałoby mi się trochę wsparcia.
- Zastanawiałem się, czy zechcesz… - Halston.
Mam wystąpić na twoim pokazie?
Dlaczego nie zapytałeś wcześniej? Mogłam być zajęta.
- Oczywiście, że się zgadzam. - Zrobisz to?
No pewnie.
Kay wymyśli choreografię.
- Lecimy do Paryża! - Tak.
Grałam pierwszoplanową rolę Sally Bowles.
Powiedziałam Bobowi Fosse’emu,
że nie mogę ruszać się w tych kostiumach.
Po cichu zadzwoniłam do Halstona.
Zjawił się i przerobił moje kreacje.
W końcu mogłam się ruszać i grać swoją rolę.
Halston nic z tego nie miał, gwizdał na to.
- Przepraszam. - Uratował cały film.
Niesamowite.
Moja żona świetnie się bawi.
Myślę, że powinna. W końcu płacisz za wyjazd.
Z przyjemnością. Gest dobrej woli od Norton Simon.
Bobbi kocha Paryż, ale najbardziej chce zobaczyć ciebie w akcji.
Pamiętasz, że wspominałem o licencjonowaniu?
Racja. Mamy pomówić o licencjonowaniu.
Cóż…
Ford zrewolucjonizował branżę samochodową.
Przyszłość aut mogła należeć do każdego.
Ale to on wynalazł linię montażową.
A 20 lat później
nie mówiono: „Wsiadaj do auta”.
Tylko: „Wsiadaj do forda”.
Licencjonowanie to twoja linia montażowa.
Myślałeś o mojej ofercie?
Każdego dnia.
Jeśli zechcesz pogadać o interesach, mam gotowe papiery.
Nie bądź nachalny. Rozważam to.
Teraz mam na głowie inne sprawy.
Oczywiście.
Ale nie pozbędziesz się mnie, jestem jak tryper.
Wypijmy za to.
PARYŻ
Halston!
Halston.
- Halston! - Lizo!
Zapozujmy do zdjęć.
- Bliżej. - Spójrz tutaj.
Halston, s'il vous plaît, tutaj.
- Halston. - Spójrz tutaj.
Panie Blass!
Mademoiselle Klein!
To historyczna chwila, nieprawdaż?
Zróbmy zdjęcie wszystkim projektantom.
Krok do przodu.
Jestem całkiem oślepiony. Dziękuję wszystkim.
Martwię się czymś.
Jutrzejsze wydarzenie będzie istotne.
Oscar, Bill, Anne i Stephen
mają znacznie lepszą pozycję od ciebie.
I posiadają większy kapitał umożliwiający wykorzystanie możliwości,
które mogą się nadarzyć podczas pokazu.
Mogę zadzwonić do Bena Shawa,
jutro z teatru,
i powiedzieć, że Norton Simon
potrzebuje 10 tysięcy sztuk modelu 704.
Mają zostać rozesłane do największych domów handlowych w kraju.
Jeśli zaczekamy miesiąc lub dwa, stracimy przewagę.
To dobry moment.
Zróbmy to.
Przykro mi, ale mam pokaz. Muszę przetrwać jutrzejszy dzień.
Prześpię się z tym
i dam ci odpowiedź, obiecuję.
Jasne. Nie spiesz się.
- Dobranoc, Davidzie. - Spokojnej nocy.
Ależ nora. Kto wiedział?
Wszyscy, Joe. Stąd ta zbiórka pieniędzy.
- Wymaga remontu. - Wiem.
Występowałam w gorszych miejscach. Do roboty.
Może nie jest tak źle.
Panie Halston, proszę za mną.
Jestem Halston, miło poznać.
Stephen.
Cześć.
Halston!
Cześć, Joe, Elso.
Dokąd idziemy?
Co to za smród?
- To nasza pracownia? - Tak.
Koszmar.
Możemy wykorzystać tę przestrzeń?
Chyba nie.
Halston, mamy pytanie.
Liza otwiera cały amerykański pokaz?
Nie, tylko moją część programu.
Będę ostatni, więc zamknie imprezę.
Tyle że…
Występujesz czwarty.
Oscar jest ostatni.
Oscar, zaszła pomyłka. To ja miałem zamknąć pokaz.
Nie, skarbie.
Zgodziłem się tylko pod warunkiem, że nie ty zamkniesz pokaz.
Zapomnij.
Mam propozycję.
Wystąpisz jako czwarty, a ja będę ostatni.
Niby dlaczego?
Obrót.
Zobaczymy, co powie Eleanor.
Nie, ty posłuchaj.
Po pierwsze, Liza wystąpi na początku pokazu. Koniec tematu.
- Eleanor… - Zamknij się, nie skończyłam.
Po drugie, Oscar będzie ostatni. Koniec tematu.
Tylko dlatego się zgodził.
Chyba, kurwa, żartujesz!
Nadal nie skończyłam.
- Zrobisz jeszcze pięć projektów. - Oszalałaś.
Mówiłam 24, a masz 19.
- Jeszcze pięć. - Nic z tego.
Ściągnęłaś mnie tu jako najlepszego projektanta.
A teraz mnie sabotujesz.
Sabotuję cię?
Przyjaźnię się z Lizą. Ściągnąłem ją tu.
Do tego dałaś mi ciasną pracownię. Śmierdzi szczochami.
- Nie mogę tak pracować! - Gadasz jak prawdziwy artysta.
Myślisz, że tak mówił Gauguin?
„Nie mogę malować w tak paskudnej pracowni”.
„Van Gogh to mój kumpel. Cézanne nie może z nim gadać”.
Nietrafione porównanie.
Halston, posłuchaj.
Masz obsesję na punkcie nieistotnych spraw. Musisz się skupić.
Czy jesteś tu najlepszym artystą? Pewnie, że tak.
Ale nikt o tym nie wie.
Francuzi na pewno nie.
Yves Saint Laurent. Wiesz, co ten sukinsyn o tobie mówi?
Udowodnij, że się myli.
Pokaż, że jesteś największą gwiazdą na świecie. Wiem, że potrafisz.
David? Co tu robisz?
Wpadłem jako przyjaciel, żeby zobaczyć, jak wam idzie.
Jest idealnie. Emocje sięgają zenitu.
Przejrzałem listę gości. Zjawią się grube ryby.
Muszę lecieć. Nie mam czasu.
Halston, mamy problem z tłem.
Co jest?
Podali mi wymiary sceny w metrach.
A zaprojektowałem tło w stopach.
A moja suknia jeszcze nie dotarła.
- Dosyć tego. - Halston, zaczekaj.
Wysiadaj.
Do cholery!
Fred, pozmywałam naczynia. Są czyste.
Uspokój się, straszysz dzieci.
Powinny się bać, ty też.
Halston, otwórz.
Wysiadaj z auta.
Nie bądź śmieszny!
- Otwórz. - Dziewczyny.
Posłuchaj, dupku.
Wiesz, że cię uwielbiam,
ale nie po to przywlekłam te cycki przez ocean
do tej żałosnej dziury, żebyś na wszystko się wypiął.
Posłuchaj, Lizo.
Nie po to tu przyleciałem, żeby tak się czuć.
Całe życie od tego uciekam.
Jakbym znów miał cztery lata.
Nie mogę tworzyć w tym stanie. Nie czuję się sobą.
Kochanie.
Takie jest życie artysty.
Wiem, jakie to uczucie, uwierz mi.
Tak czułam się w Kabarecie.
Bałam się i byłam na widoku.
Wypłakiwałam się Bobowi, bo kostiumy były okropne.
Dzięki Bogu miałam ciebie.
A ty masz mnie.
Zdobyłam jebanego Oscara.
Weź się w garść, wciągnij swoje sole trzeźwiące,
wstań z pierdolonej kozetki
i rusz swój boski tyłek do środka.
Będę czekać.
Kocham cię.
Davidzie.
Masz kopię umowy?
A co? Coś się stało?
Musisz mi coś obiecać.
Jeśli podpiszę tę umowę, nie mogę czuć się niedoceniany,
niewspierany,
niepewny.
Obiecaj mi to, a zawrzemy umowę.
Masz moje słowo.
Potrzebuję mojego smokingu.
Joe, wymyśl nowe tło. Wy, chodźcie ze mną.
Przejrzymy kufry. Może znajdziemy coś, co się nada.
Halston!
Wymodzimy coś dobrego w godzinę?
Nie.
Wymodzę coś wspaniałego.
Ostrożnie.
Powoli.
Odwróć się.
Ostatnim razem w Paryżu
jadłem langustynki z Chanel w Ritzu,
a teraz maluję jebaną miotłą.
Dziabnąłem cię?
Piękna.
A co z cyckami? Co na nie włożę?
Chodź zobaczyć!
Voilà.
Przygotujcie się.
Świetnie, Joe.
Pospiesz się.
Daj mi pomyśleć!
Nie wyjdę jak idiotka w samej spódnicy.
Teraz to sukienka.
BITWA O WERSAL
Nie widziałem nic nudniejszego.
A moja matka wystawiła w stodole Człowieka z La Manchy.
Joe…
Brawo!
Dzięki Bogu już koniec.
Au contraire. Jeszcze cztery akty.
Chodźmy do dziewczyn.
Przepraszam.
Boże!
Francuzi tak się guzdrzą,
że zdążyłbym zbudować wieżę Eiffla.
Karen, co tam się dzieje?
Modelki mają zwierzęce uszy.
- Jest też statek kosmiczny. - Co? Statek kosmiczny?
Panie i panowie, oklaski dla panny Josephine Baker!
Josephine Baker? O Boże!
Mają Josephine Baker!
Gotowa dać popis?
Pewnie.
- Muszę przebić Josephine Baker. - I tak wszyscy śpią.
Będzie dobrze.
Dziękuję.
Anne Klein! Śmiało. Poradzicie sobie.
Będzie super.
Stephen Burrows.
Bill Blass.
Halstonetki.
Wiruj, Pat. Elso, wyglądasz bosko.
Tam! Z tyłu!
Tak.
Będziemy wolni.
W zamian sprzedałeś swoje imię.
Nie imię. Mój znak firmowy.
Imię jest twoim znakiem firmowym.
Siedem milionów w udziałach i wiele innych rzeczy.
Halston ma fundusze.
I jest zajebiście bogaty.
Może kupić wszystkie storczyki w Paryżu.
Pomyśleć, ile mogę zrobić.
NA MOTYWACH KSIĄŻKI STEVENA GAINESA
Napisy: Krzysztof Kowalczyk