NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Roy!
Chcę tylko…
Wkurzasz mnie cały dzień i całą noc.
- Nie denerwuj się. - To mnie nie budź!
- Nie lubię, gdy… - Mam gdzieś, kto mnie słyszy!
Przestań!
Zrobiłem coś dla ciebie.
Tysiące ludzi pragną zobaczyć inaugurację Johna Fitzgeralda Kennedy’ego.
Konwój jedzie właśnie Pennsylvania Avenue.
Każdy chce zobaczyć Jackie Kennedy
w sukni od Olega Cassiniego
oraz prostym i eleganckim toczku od pana Halstona.
Wymienili twoje imię?
Przepraszam. Dzień dobry.
Bardzo elegancki.
Będzie pani zachwycona.
Co tu się wyprawia?
Co się dzieje?
Wspomniała o tobie Jacqueline Kennedy.
Sprzedaliśmy już 50, a nie ma jeszcze 10.00.
To pan, prawda?
Pan Halston.
Niech Bóg błogosławi Jackie Kennedy.
Jebać Jackie Kennedy.
Jak możesz tak mówić po tym, co przeżyła?
Ona cię rozsławiła.
A później pogrążyła.
Przestała nosić kapelusze, żeby nie psuć swojej okropnej fryzury.
Masz chwilę?
Wybacz, jesteśmy szalenie zajęci.
Przyszedł raport za drugi kwartał.
Nie jest dobrze.
Sprzedaż kapeluszy spadła o 30%, a w poprzednim kwartale o 40%.
- Implikujesz, że jest poprawa. - Nie to implikuję.
Wiesz, jak mawiają. To tylko liczby.
- Kto tak mówi? - Wszyscy, cały czas.
Problem w tym, że ludzie już nie noszą kapeluszy.
Jestem modystą, Henry, wiem o tym.
Pytam, co zamierzasz z tym zrobić.
Nie sprawię, by słońce mocniej świeciło,
a skoro nie mam maszyny do deszczu,
to nie wiem, co zrobić. Może napiję się po tym spotkaniu.
Od pana z końca baru.
Nie przyjął.
Nie lubisz amaretto z lodem?
Chodzi o lód, prawda? Ryzyko zadławienia.
- Barman usunie. - Nie, dziękuję.
- Może coś innego? - Nie, dzięki.
Nie przyjmuję drinków od obcych.
Powiedz, jak ci na imię. Nie będziemy sobie obcy.
Ty pierwszy.
- Eric. - Czym się zajmujesz?
Jestem sokolnikiem.
Bzdura.
Ja i mój sokół jesteśmy bohaterami. Kontrolujemy populację szczurów.
To bardzo modne.
Skórzana rękawica, kapturek, który mu zakładam.
To perwersyjne.
Postawię ci drinka.
Mogę zapytać, czym przykułem twoją uwagę?
Mianowicie?
Dlaczego podrywasz mnie, a nie kogoś innego?
- Nie jestem jak inni. - Nie sądziłem, że jestem w twoim typie.
Czyli w jakim?
Biały w garniaku od Brooks Brothers.
A może zwęszyłeś dużą pytę.
Albo…
Może też byłem outsiderem.
Olewany przez facetów w garniakach od Brooks Brothers
za to, czym albo kim byłem i co lubiłem.
Pewnego dnia wbiłem w to chuja.
Ed.
Mam na imię Ed.
Miło było cię poznać.
Wcale nie masz na imię Eric, prawda?
Roy.
Ale to też nieprawdziwe imię.
Wolę być nazywany „Halston”.
Nie pierdol.
Ten modysta?
Zastanawiałem się, jak się zostaje projektantem kapeluszy.
To jak rzeźbiarstwo.
Robiłem to od zawsze. Tworzyłem kapelusze, by pocieszyć matkę.
Jesteś zbyt wyjątkowy, żeby się tu marnować.
Miałem magiczne dzieciństwo.
Wyjechałem z Indiany, gdy tylko mogłem. Do Chicago, a potem tutaj.
Zaczynałem od zera.
Od łacha do garniaka.
Tacy jak my…
przybywają tu z daleka, żeby się odnaleźć.
Zrobić coś z niczego.
Nie przybyłem z daleka. Jedynie z New Jersey, ale…
tamto życie wydaje się bardzo odległe.
Co teraz zrobisz?
- Kobiety nie noszą już kapeluszy. - Mam plan, Ed.
Słyszałeś o Ralphie Lifshitzu?
O kim?
Niedawno Lifshitz wszedł do Bloomingdale’s
z linią krawatów znacznie szerszych niż zwykłe.
Dołożył metkę „Polo”.
Powiedzieli, że jeśli je zwęzi
i zgodzi się na ich metkę, to je sprzedadzą.
Odmówił.
Po czym wyszedł.
Po dwóch tygodniach Bloomingdale’s sami się odezwali.
Przyznali się do błędu.
„Uwielbiamy twoje krawaty, są zjawiskowe.
Możesz zachować nazwę i szerokość.
Chcemy, żebyś zaprojektował też koszule”.
Projektuję kapelusze dla Bergdorfa od 1961 roku.
Zaistnieli dzięki mnie.
Zrobię jak Ralph Lifshitz, ale na większą skalę.
Nie kojarzę go.
Bo zmienił jebane nazwisko na „Lauren”.
Mam wizję, Ed.
Sklep w sklepie?
To proste.
Co miałby sprzedawać?
Halstona.
Chcę być pierwszą osobą, która reprezentuje kompletną linię.
Zaoferuję kobietom pełne usługi haute couture.
Ubiorę je w Halstona od stóp do głów.
Suknia, stanik, majtki, buty…
Sam nie wiem.
Nikt nie chce nudnych europejskich wzorów.
A gdyby Bergdorf Goodman miał pierwszego amerykańskiego projektanta?
- Ciebie? - Nie.
Halstona.
Czyli mnie.
Ciekawe.
Może zacznij od sukienek.
Co się stało? Ile sprzedałeś?
Nie uwierzysz.
Całkowita katastrofa. Zero sprzedaży. Totalna porażka.
Przykro mi. Jak się czujesz?
Doskonale. Byłem genialny. To tępaki.
Zrobię ci drinka.
Co zamierzasz?
Robić swoje.
Pokaz nie wypalił. W porządku. Wiem, co dalej.
Mianowicie?
Jestem dla nich zbyt wielki.
Muszę być na swoim.
Zajebiście mi imponujesz.
Wiem, że uwielbiasz, gdy ludzie się z tobą zgadzają.
Ale mam więcej do powiedzenia niż tylko „tak”.
Spróbuj. Powiedz coś, co mi się nie spodoba.
Dobrze.
Twoja kolekcja dla Bergdorfa wyglądała jak beton.
- Dlatego się nie sprzedała. - Nikt jej nie zrozumiał.
Sukienki nie trzeba rozumieć, tylko pokochać.
Chcesz być jak Balenciaga? Już jeden taki jest.
Musimy określić twój znak rozpoznawczy.
Co sprawi, że gdy zobaczę piękną kobietę
w restauracji w zjawiskowym stroju,
będę wiedział, że to Halston?
Zatem wchodzisz w to?
Dobry wieczór.
Czasami mam problem.
Chodzi o moje imię.
Gdy ktoś mnie spotyka i pyta: „Jak się masz, Liso?”.
Odpowiadam: „Dobrze. Ale jestem Liza, przez zet”.
Albo ktoś powie: „Liso, jaki masz ładny kapelusz”.
Odpowiem: „Dziękuję, ale mam na imię Liza”.
- Liza! - „A to moje włosy”.
- Brawo! - Wspaniale!
Lizo!
Poznaj Halstona.
Widziałam cię.
Wszyscy szaleli,
a ty siedziałeś jak na płótnie holenderskich mistrzów.
Szczerze mówiąc, zamurowało mnie na widok stroju Bustera Browna.
Potrzebujesz nowego wizerunku.
- Już go lubię. - Wiedziałem.
Ta kolekcja była katastrofą, byłem tego świadomy.
Postanowiłem wszystko wyrzucić. Odszedłem z Bergdorfa,
przekreślając swoje życie.
Nie, nie możesz tak myśleć.
Niczego nie przekreśliłeś. Wyświadczyłeś sobie przysługę.
Porzuciłeś wszystko, co znałeś, więc jesteś otwarty na inspirację.
Sama cię odnajdzie.
Wiesz co?
Widziałam toczek, który założyła Jackie. Ona jest twoją Judy Garland.
Oboje żyjemy w czyimś cieniu i próbujemy dokonać tego samego.
Odchodzimy, mówiąc: „Nie. Chcę, by traktowano mnie poważnie”.
Ja…
Nie chcę być tylko córką Judy Garland.
A ty tylko modystą Jackie.
Dlaczego ubierasz się jak dziewczynka?
Właśnie, dlaczego?
To urocze, ale to nie twój styl.
Tak sądzę.
Powinnaś ubierać się jak kobieta.
Zapewne chcesz mi w tym pomóc.
Chyba tak.
Zdejmij stanik i majtki.
Halston, przystawiasz się?
Bynajmniej.
Przytrzymaj przy szyi.
A teraz…
Gotowa?
Proszę.
To jest Halston.
O Boże!
Jesteś genialny.
O rany.
Pięknie.
To miejsce będzie twoim płótnem. Drugie piętro to szwalnia.
Wszystko tip-top. Jak u Balenciagi w Paryżu.
Tu będzie strefa wypoczynku.
A tutaj będzie działa się magia.
Chcę stworzyć zupełnie nowe wrażenia.
Aby kobiety czuły się, jakby trafiły do innego świata.
Jakie projekty masz na myśli?
W stylu Halstona, czyli bogate, teksturowe, fajne.
Jak Shangri-La na Upper East Side.
Halston, jak długo się znamy?
Kocham cię jak brata.
Ale to wszystko słono kosztuje, a ty nie masz pieniędzy.
Nieprawda.
Ze wszystkich ludzi tylko ty możesz to zrobić.
- Urządziłeś Opera Club w Met… - To kosztowało fortunę.
Tylko ty możesz tego dokonać.
Wprowadziłeś modę do Key West, Angelo.
Nie stać cię na mnie.
Nie możesz tego zrobić po kosztach?
Jak grochem o ścianę.
Masz okazję zabłysnąć przed nowojorską śmietanką.
Od progu będą zachwyceni.
„Coś wspaniałego. Kto to zaprojektował?”.
To większe wynagrodzenie niż za Opera Club.
- Poważnie? - Nigdy cię nie okłamałem.
- Dobra. - Mój bohater.
- Przestań. - Mów.
Ktoś jest w dobrym humorze.
Zawsze chciałem mieć showroom i pracownię w jednym budynku.
Znalazłem go i wynająłem.
- Gdzie? - Róg 68. i Madison.
Sam zobaczysz. Gdy doprowadzę go do porządku.
Znalazłem też zespół. Banda wesołych odmieńców.
Joe Eula będzie ilustratorem. Jest fantastyczny.
Pracował dla Vogue’a, Givenchy’ego i Coco Chanel.
Trudno uchwycić szyk, ale jemu się udaje.
Po co ci ilustrator?
Chcę mieć przed oczami całą kolekcję.
„Pozbądź się tego. Obniż dekolt”.
Projektanta i ilustratora łączy intymna więź.
Joe jest jak drugi mózg. Przerwałeś mi ciąg myślowy.
- Wybacz. - Elsa Peretti.
Będzie moją modelką.
Włoszka z bogatej rodziny, od której się odcięła.
Jest zjawiskowa. Nie sposób oderwać wzroku.
Niektóre modelki noszą ubrania. Ona je zawłaszcza.
- Liza nie jest twoją muzą? - Ich nigdy za wiele.
Nie bądź zazdrosny.
I chłopak, Schumacher.
Tworzy witryny w butiku. Będzie miał młodzieńcze podejście.
- Przepraszam. To twoje? - Tak.
- Twoje projekty? - Tak.
Zespół w gotowości. Pozostało zdobyć pieniądze.
Powinieneś od tego zacząć.
Potrzebuję tylko miliona dolarów.
Miliona?
Postanowiliśmy uderzyć do mężów moich klientek z Bergdorfa.
Arthur Vanderbilt, Charles Engelhard, baron de Rothschild.
Jak poszło?
Nie odmówili.
Nie martwię się.
Jutro widzę się z Estelle Marsh,
żoną barona naftowego z Teksasu.
Nie patrz tak. Uda się.
Pani Marsh, kiedy ostatnio ktoś wyraził szczere zainteresowanie
pani potrzebami?
W Bergdorfie sadzałem klientki w fotelu
i pytałem: „W czym problem? Czego ci potrzeba?”.
Proste pytanie, na które często reagowały
smutkiem.
Niewiele osób w ich życiu, zwłaszcza mężczyzn,
kiedykolwiek je zadało.
Mój były mąż mawiał: „Czego, kurwa, chcesz?”.
Pani Marsh.
Była pani w Paryżu na przymiarce u Balenciagi?
Zapraszam.
Balenciaga uwielbia budzić w kobietach lęk.
U szczytu schodów do jego atelier czeka surowa sekretarka,
przez którą czują się mało ważne, a nawet brzydkie.
Tu tak nie będzie.
Strefa wypoczynkowa.
Tu pani odetchnie, odpręży się i wyjawi swoje potrzeby.
Usłyszy o swoich możliwościach.
Będzie herbata, szampan…
Nasz młody pracownik może nawet załatwić marihuanę.
Zapraszam. Tutaj.
Tu będzie salon.
Modelki zaprezentują najnowszą kolekcję.
Wybierze pani projekt,
a ja dopasuję go do sylwetki.
Pani Marsh.
Ponieważ Catherine Deneuve,
Jackie Kennedy oraz pani będziecie klientkami tego salonu,
za pięć lat każdy renomowany dom handlowy w USA
zapragnie mieć w ofercie Halstona.
Zmienię oblicze amerykańskiej mody.
A wszystko dzięki pani.
Wyperswadowałbyś lampartowi cętki.
O jakiej sumie mówimy?
Milion dolarów.
Dam ci sto tysięcy.
I zatrudnisz mojego syna, Michaela.
Przyda się.
Nadaje się do wszystkiego. Może nawet robić za modela.
Zgoda.
Dziękuję, pani Marsh.
Napijmy się herbaty.
POKAZ KOLEKCJI WIOSNA/LATO 2 GRUDNIA 1968
Koszmar, kurwa. Kto to zrobił?
Ja.
Nie zrozum mnie źle, ale nie widziałem gorszej tandety.
W sam raz na bal maturalny na Marsie.
Halston.
Odpuść.
Nie, Joe. Za dwa tygodnie pokaz, a projekty są do dupy.
Jeśli dodamy duży naszyjnik…
Nie sprzedajemy biżuterii, tylko suknie.
Dla Ziemianek.
- Zdejmij to. - Może inny kolor?
Nie masz prawa głosu.
Chyba widzisz, że to kiepskie projekty.
- Wybacz. - Nie przepraszaj. Popraw.
Proszę cię! Wyżywasz się na nim, bo jesteś zły na siebie.
Nie mogę wszystkiego robić sam!
Nie po to was zatrudniam.
- O to chodzi! - Zróbmy przerwę.
Nie mamy na to czasu.
Ani jednego projektu, pod którym bym się podpisał.
Żenujące, kurwa.
Gdzie zamszowy trencz?
Chwila.
Co się stało?
Głupia sprawa, rano padało.
- Kto wyszedł w nim na deszcz? - To płaszcz, Halston.
Ja.
Zamsz nie jest wodoodporny.
Nic z tego nie będzie.
Fantastyczny krój, ale nie ten materiał.
Pomysł jest dobry.
Nie, zamsz nie jest wodoodporny.
Ale pomysł jest dobry.
Nikt tego nie robi. O to chodziło…
O to doznanie.
Każdy wie, że zamsz nie jest wodoodporny.
Wiem, przepraszam.
Jesteś młodszym wspólnikiem.
- Zgadza się? - Tak.
Uważasz, że zasługujesz na to miano?
To proste pytanie.
Czy obecnie zasługujesz na miano młodszego wspólnika?
Nie.
Kurwa.
Halston.
Jezu.
Wybacz. Myślałem, że zamknąłem.
Co robisz?
Chciałem zebrać myśli.
Co tam masz?
- To heroina? - Nie.
Speed.
Często to robisz?
Bo ja wiem, co…
- Codziennie? - Nie. Niezupełnie.
Codziennie dajesz w żyłę?
Tak. Właśnie tak.
Mamy tyle pracy…
Zacząłeś, kiedy trafiłeś do mnie?
Nie.
To mi pomaga.
Jestem bardziej skupiony i łapię rytm.
Czy powinienem cię dokądś zabrać?
Mam się martwić?
Nie.
Nie wiem.
Chyba tu nie pasuję, co?
Wszyscy jesteśmy jak małe statki zagubione na morzu.
Każdy z nas sporo przeszedł.
Opuściliśmy rodziny, zostaliśmy odrzuceni.
Banda odmieńców, dziwaków i smarkul, które jeszcze nie dorosły.
Pasujesz tu.
Masz duży talent, Joelu, ale stawka jest zbyt duża.
Chyba rozumiesz.
Jeśli chcesz tu zostać, musisz być czysty.
Chcę. Skończę z tym.
Ale…
Gdy dogryzasz mi za projekty…
Przestań walić w żyłę,
to przestanę ci dogryzać.
No dobra.
- Zgoda? - Tak.
Halston.
Chcę ci coś pokazać.
Bałem się, że się wkurzysz.
Ale to może być dobre.
Jak to zrobiłeś?
W kuchni.
- Gotowałem barwniki. - Rewelacja.
Nikt tak nie robi.
Nowocześnie i zmysłowo.
Pomóż mi znaleźć środek.
Połóżmy.
Nożyczki.
Dzięki, Joe.
Elso, podejdź.
Mniej tutaj.
Jest nieźle.
Joel, złącz krawędzie.
Zepniemy je po przekątnej.
A co z długością, Joe?
Chyba krócej.
Może przytnij.
Spójrzmy.
A teraz?
Che bello.
Coś nie pasuje.
Włosy.
Et voilà.
Tak.
Przejdź się.
Dziękuję.
Chyba im się spodobało.
Kurwa.
- Nie są złe. - Nie są pochlebne.
Ten artykuł jest. Posłuchajcie.
„Nienachalna elegancja. Halston to ciekawy nowy głos w damskiej modzie”.
Cóż…
„Wygląd zdawał się naciągany i sztuczny”.
Więc jaki, Bernadine Morris? Naciągany czy sztuczny?
Przytoczyli twoje słowa: „Wypadniesz młodo albo staro”.
Ani dobrze, ani źle. To tylko cytat.
On nie ma prawa głosu.
To żaden sukces, jeśli nie ma zamówień.
Ile mamy zamówień, Joel?
Niewiele.
Dokładnie zero. Czyli niewiele.
Zróbmy następną kolekcję.
Co? Następnej nie będzie.
Na tym koniec. Mamy 200 tysięcy długu.
Nie zapłaciliśmy czynszu. Za dwa tygodnie zgasną światła.
Skoro mowa o forsie, możesz mniej wydawać na storczyki.
Nie rozumiesz zamysłu.
Storczyki są ważnym elementem.
Nie można oszczędzać na inspiracji.
Odbiorę.
Pronto. Halston Limited.
Zawsze wychodzi, gdy podnoszę głos.
- Jestem aż tak szorstki? - Mam odpowiedzieć?
- Halston. - Kto to? Ktoś dziany?
Halo?
Cześć.
Zapomniałeś spuścić wodę.
Bo…
Przepraszam.
Podejdź.
Mieliśmy umowę.
Pracuję pod zbyt dużą presją, by mieć ćpuna w zespole.
To stresujące.
Wiem. Jak sobie radzisz?
Wiem, że wystarczy jedna osoba,
jeden salonowiec, by wszystko odmienić.
Jeśli moje projekty trafią do odpowiedniej osoby,
ubiorę każdą kobietę w Ameryce.
Wystarczy jedna aprobata
od kogoś o najbardziej wykwintnym guście w Nowym Jorku.
Właśnie z nią rozmawiałem.
Dzwoniła Babe Paley. Chce obejrzeć naszą kolekcję.
Babe Paley? Poważnie?
Tak. A teraz weź się, kurwa, w garść.
Tego nie powiedziałem.
Nie, to tylko dostawca jedzenia.
Uwielbiam Lizę. Przecież wiesz.
Ale nie zniosę kolejnej „Lizy przez zet”.
Wiem. Skarbie, nie zabieram czasu.
Ciao.
Mogę cię o coś spytać?
Co tu się dzieje?
Nie rozumiem.
Ostatnio w ogóle się nie uśmiechasz.
Ubierasz się inaczej i mówisz inaczej, na litość boską.
Mogę być kimś więcej.
Czy to za mało?
Nie, ale…
Widujemy się dwa, trzy razy w tygodniu.
Ale czuję, że nadal cię nie znam.
Po prostu chcę cię poznać.
Znasz mnie bardzo dobrze, Ed.
„Znasz mnie bardzo dobrze, Ed”. Co to za akcent?
- Jaki akcent? - Ten.
Jesteś z Indiany. Jakbyś kogoś naśladował.
Nic podobnego.
Obrażasz mnie. Zawsze taki byłem.
Jeśli ktoś się zmienił, to ty.
- Ja? - Tak, onieśmielam cię.
Moją ambicją.
Nie było z tym problemu, ale teraz jest.
Wytykasz mi akcent? Dobre sobie.
W porządku.
- Nie chcę się kłócić. - Ani ja.
Chyba się położę.
Dobrze.
Wolę spać sam.
Piękne.
Wręcz oszałamiające.
Ale nie nadają się na co dzień.
Szukasz czegoś na co dzień?
Pokażę ci coś, nad czym pracuję.
Elso.
Nazywam to „ultrazamsz”.
Pracuję z zamszem, bo go uwielbiam.
Ale niszczeje w deszczu.
Więc postanowiłem stworzyć własny.
To nowy, syntetyczny materiał.
Można go normalnie prać i się w niego stroić.
Nada się na lunch i do odwożenia dzieci do szkoły.
Jest seksowny i wygodny.
To wolność.
Wezmę po jednej w każdym kolorze.
NA MOTYWACH KSIĄŻKI STEVENA GAINESA
Napisy: Krzysztof Kowalczyk