NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Halston!
Halston, noszę ciebie! Powiedz, żeby mnie wpuścili!
Noszę ciebie. Spójrz!
Halston.
Dziękuję, Sassy.
Udrapuj to. Wyglądasz wspaniale.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Witamy w Montauk.
Dziękuję.
Dom zbudowano w 1904 roku.
To stara osada rybacka z pięcioma domkami dla gości.
Zachody słońca są boskie.
Biorę.
Halston.
Cześć, skarbie. To wielki wieczór.
Steve!
Wpuść mnie, proszę.
Nie ma mowy.
Za wysokie progi, złotko. Spróbuj w Peppermint Lounge.
Wal się, Steve.
Sto lat, skarbie.
Tak.
Co to jest? Sflaczałe jak stary fiut.
Sassy, co do wała?
Dwutygodniowy zapas zszedł w jeden dzień.
Załatw więcej!
Pracownia, biuro, sala konferencyjna.
Chodź, mała.
Lizo!
Lizo! Halston!
Lizo, Halston! Wprowadźcie mnie!
Steve.
Na pomoc!
Ratunku!
Pomocy!
Proszę.
Lizo! Wezwijcie karetkę! Szybko.
Brakuje nam koki.
Sassy!
Mam dobre i złe wieści.
Liza czuje się dobrze.
Dzięki Bogu.
Wydano oficjalne oświadczenie.
„Była odwodniona. Jest wyczerpana i przebywa w szpitalu”.
To dobrze.
A złe wieści?
Mamy jeszcze złe wieści,
ale też gorsze
i najgorsze.
Jakie?
Rano był nalot na Studio 54.
Steviego aresztowano za oszustwa podatkowe i posiadanie narkotyków.
Jutro wszystko trafi do gazet.
Na jakiś czas zamkną klub.
Może być coś gorszego?
Gliniarze przeszukali klub i znaleźli…
To jakiś obłęd.
Co?
Znaleźli zwłoki w kanale wentylacyjnym.
To jakaś wariatka z Mamaroneck.
Próbowała dostać się do środka. Nie to jest najgorsze.
Miała na sobie Calvina Kleina.
Nie umieściłem imienia na perfumach.
Nie będzie świeciło na amerykańskim tyłku.
Będzie jedynie w środku.
Widoczne po otwarciu. Świetny pomysł.
Jeansy to fanaberia.
Balenciaga nie robił fanaberii, ja też nie zamierzam.
Fanaberia?
Mniejsza o nazwę.
Mówimy o rynku wartym 500 milionów.
Calvin Klein sprzedał…
Nie wypowiadaj tego nazwiska w moim biurze!
Biuro należy do Norton Simon. To moje, jebane, biuro.
Calvin Klein to tandeciarz.
Owszem. O tym mówię.
Jeśli wypuścisz jeansy,
Calvin Klein skoczy z mostu Waszyngtona.
Ogrodniczki, nazwijmy je po imieniu.
To nie jeansy, tylko ogrodniczki.
Halston nie wypuszcza ogrodniczek, koniec kropka.
Joe, modelki do przymiarek. Dzięki za wizytę, Davidzie.
Halston jest wszędzie.
Na ubraniach domowych, meblach, walizkach, pościeli.
Nawet na perukach.
Skąd te straty?
Nie mamy strat, ale nie zarabiamy tyle, ile powinniśmy.
Zyski się wypłaszczyły.
Pierwszy raz od pięciu lat zamykamy kwartał bez wzrostu sprzedaży.
To problem.
Na przykład walizki.
Halston poświęcił im pięć minut.
Stworzył jeden wspaniały projekt i tyle.
Ma to gdzieś.
To dla nas problem,
bo oferujemy tylko jedną linię walizek.
Może jest świetna,
ale to jedna linia.
Nawet nie pokrywa kosztów.
Lepiej byłoby jej nie wprowadzać.
Zapewniam, że cię rozumiem.
Perfumy Halstona to ogromny hit.
Dzięki nim się utrzymujemy.
Ale jeśli Halston nie zmieni podejścia do projektowania,
będziemy oczekiwać czegoś więcej.
Kolejnego złotego produktu.
Prosisz mnie, bym z nim pomówił.
To nie prośba.
Współtworzysz Halstona.
Wysłucha cię.
Mamy góra trzy miesiące,
zanim rynek jeansów się nasyci
i przegapimy okazję.
Sporo zaryzykowałem, biorąc Halstona.
Zależało mi na szałowej, stylowej marce dla Norton Simon.
Gdy teraz patrzę na to,
w co zainwestowałem, ręcząc swoją reputacją,
widzę tylko storczyki, kokę i imprezy w Studiu 54.
Ta hulanka długo nie potrwa.
Przekonaj go, Joe.
TEREN PRYWATNY
Co to ma być?
Wspaniałe, co?
To nowy musical Go Tu Go Disco.
Opowiadałem ci. Robię do niego kostiumy.
Jestem też producentem.
Dla Broadwayu.
Zdobyliśmy salę w teatrze Minskoffa.
Wystawiali tam Clams on the Half Shell.
Mówiłem ci o tym.
To musical o Studiu 54. Wystąpi Marc.
Marc Benecke? Bramkarz ze Studia 54?
Tak, to jego historia.
Robisz musical o Marcu Beneckem, bramkarzu Studia 54,
w roli głównej Marc Benecke, bramkarz Studia 54.
Pierwszy broadwayowski musical disco.
Najwyższa pora, do chuja.
- Brzmi okropnie. - To demo.
Wyłącz. Próbuję pracować.
Zamierzałem spytać, czy zechcesz zainwestować, ale trudno.
To ciekawe.
- Chodzi ci po głowie Calvin Klein. - Jego projekty są takie nudne.
Szyje pod publiczkę.
Przyznaję, ma świetne tkaniny, ale słabe projekty.
Coś w stylu Long Island.
Cóż…
Nie, dzięki.
Może ciaśniej w biuście i luźniej w talii?
Nie.
Co to ma być?
Chyba masz rację.
Calvin Klein jednak wyznacza trendy.
Oczywiście jesteś lepszy.
- Wiem. - Wiem, że wiesz, ale…
Jeśli chcesz naprawdę go wkurzyć, wypuść lepsze jeansy.
- Przekabacił cię. - Kto?
Nie udawaj. Mahoney.
Chryste, zostałeś jego chłopcem na posyłki.
Ma rację. To zajebisty rynek.
- Miałeś być moim przyjacielem. - Co ty chrzanisz? Jestem.
Niby po co ci to mówię? Mahoney ma rację.
Halston się nie rozrasta.
Bzdura! Jest większy niż kiedykolwiek.
Tak, ale nie rozwijamy się.
Mam 35 licencji.
Nie mogę zliczyć wszystkich linii.
Bo cię nie obchodzą.
- Pierdol się! - Ktoś musi ci to powiedzieć.
Bierzesz na siebie za dużo. Nie dzielisz obowiązków,
więc nie wywiązujesz się z warunków
i Norton Simon nie ma zysków.
A rywal rąbie cię w dupę.
Mógłbyś go załatwić,
projektując jebane jeansy, ale odmawiasz.
- Nie zrobię tego. - Zachowujesz się jak bachor!
Dzień dobry.
Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
- Jak podróż? - W porządku.
Gdzie lunch?
Projektowałam dla nich biżuterię przez pięć lat.
Byli zachwyceni.
Moja umowa wygasa i pora na renegocjacje.
Mówią tak:
„Trudno nam wyliczyć, ile dla nas zarabiasz.
W końcu to Tiffany”.
Zwykłe pieprzenie.
Odpowiadam na to Richardowi:
„Ja wiem, ile dla was zarobiłam.
Dobrze wiem, ile kosztuje wyprodukowanie każdego elementu.
Znam też wasze ceny, więc nie udawaj”.
Później mówię mu:
„Richardzie, zróbmy tak.
Wypożycz największą ciężarówkę,
wypełnij ją studolarówkami, podjedź pod moje mieszkanie
i wnoś pudłami do środka, a ja powiem, kiedy będzie dosyć.
Jeśli mam podpisać kolejną umowę,
zapłacisz mi, ile, kurwa, zechcę.
I pozwolisz mi projektować, co tylko zechcę”.
- Ja dyktuję warunki. - Otóż to.
Dzięki tobie Tiffany wrócił na szczyt.
Kto kupował u Tiffany’ego?
Cóż, wielu ludzi, ale dziękuję. Miło, że tak mówisz.
Ale, do cholery, zacznijcie mi płacić!
Jasne.
Ziemniaki są zimne.
- Włóż do piekarnika. - Nie umie go obsługiwać.
A skąd to jedzenie?
- Z Olympic Tower. - Nie!
- Nie pierdol. - Dostarczają mu posiłki.
Do Montauk? Z Manhattanu?
Ostatni raz, skoro, kurwa, dowożą zimne ziemniaki.
Aspetta. Chyba żartujesz.
Nie, to prawda. Halston składa zamówienie,
przygotowują dania,
zabierają je do hydroplanu i dostarczają tutaj.
Zamówiłeś kawior i pieczone ziemniaki?
Właśnie na to miałem ochotę.
O Boże!
Niesamowite! To grubo ponad ekscentryczne!
Zamawianie owoców morza do Montauk
to jak ściąganie ananasów na Hawaje.
Doprawdy zrobiłaś się strasznie nudna.
Słucham?
Wpadasz na weekend,
spóźniasz się, nie przepraszasz, nawet nie spytasz, co u mnie.
- Daj spokój. - Wal się.
A potem przynudzasz o swoich sukcesach.
Joe zapytał.
Czytałem artykuły. Jest jedno słowo, którego nie używasz.
- „Halston”. - Co ty pierdolisz?
Choć insynuujesz, że moje perfumy były twoim pomysłem.
- Nigdy tak nie mówiła. - W życiu tego nie powiedziałam.
Gdzie wdzięczność, Elso? Załatwiłem ci pracę u Tiffany’ego.
Dałem ci swoje mieszkanie. Może podziękujesz?
Nie pozwolę ci na to. Nie ściągniesz uwagi na siebie.
Jesteś kreatywna, bo ci płacę.
Jeśli jesteś artystką, to dzięki mnie.
Oczekuję nieco uznania, w druku, jeśli łaska.
Jeb się, Halston! To ci wystarczy?
Wiesz, co cię wkurza? Bo ja wiem.
Mam więcej talentu niż ty.
Wykorzystywałeś mnie tak długo, jak mogłeś.
Ale skończyło się i dlatego szlag cię trafia.
Dajcie spokój.
Myślałem, że zostaniemy na weekend.
Chciałem posiedzieć przy ognisku,
słuchać godzinami, jaka jesteś zajebista.
Kurwa, kochałam cię! Jak to o mnie świadczy?
Obym cię więcej nie widziała, żałosny frajerze!
- Żeby drzwi nie kopnęły cię dupę! - Elso!
Skończony gnój!
Zawsze taki byłem?
Taki?
Nie.
- Tylko dziś. - To przez kokę?
Chyba przez nią zaczęło się psuć.
Może trochę odstawię.
Co ty chrzanisz?
- To koks. - Nieprawda.
Jest jak witaminy najwyższych lotów.
Uwierz mi.
Gdy to się zmieni, będziemy wiedzieć.
Halo? Robert?
Nie podoba mi się to, co sugerujesz.
Obraz wisiał w jego rezydencji.
To nie znaczy, że go ukradłem.
Co się stało?
Dziękuję.
Nie powiem ci, gdzie jest podsłuch.
Czy ktoś ma trochę talku?
Trzy punkty do dwóch, drodzy państwo.
Co mnie odgradza od Calvinów?
Nic.
Jeansy Calvina Kleina.
Zrobię jeansy.
Ale po swojemu, jak perfumy.
Masz coś na nosie.
Tak?
Byłem przeciwny jeansom, bo nie wiedziałem,
jak oddać w nich Halstona.
Już wiem. Oto materiał.
Gruby.
Gruby, zmysłowy.
Prawie jak aksamit.
Współczesne podejście do jeansu.
Halston, ludzie noszą jeansy na dyskotece.
W czymś takim zemdleją.
Nigdy nie podważałeś moich artystycznych wizji.
Ale zacząłem.
To nie wypali.
Może rozważę inny materiał.
Nie.
Nie będzie jeansów Halstona.
Przegapiliśmy okazję.
Rynek się nasycił.
Calvin Klein, Chic, Gloria Vanderbilt…
Nie zarobimy na jeansach Halstona.
Gdzie byłeś pół roku temu?
Wiesz, że moda nie czeka.
Cóż, taka jest wojna.
Idziemy na lunch?
Dziś nie mogę.
Umówimy się.
Jadłam lunch z Blaine.
- Kto to? - Blaine Trump, żona Roberta.
Mówiła, że teraz na topie są łodzie.
Chodzi o żaglówki?
Nie umiemy żeglować.
O jachty.
Zatrudniłbyś kapitana.
- Całą załogę. - Wiesz, co to amortyzacja?
Tak.
Łódź pod nią podlega.
Gdy staniesz na pokładzie, tracisz 90% wartości.
Studnia bez dna.
Prezesa Norton Simon Industries nie stać na zakup łodzi?
Chryste, skarbie.
To zabrzmiało, jakbym nie zarabiał na rodzinę.
Podjąłem pewne kroki. Wycofuję spółkę z obrotu.
Co to znaczy?
Zbieram inwestorów, którzy wykupią akcjonariuszy.
To wykup lewarowany.
Norton Simon będzie firmą prywatną.
Nasze marki będą warte więcej, jeśli sprzedamy je pojedynczo.
Zatrzymamy te, które przynoszą zyski:
Hunt-Wesson, Max Factor i Johnnie Walker.
Reszta pójdzie pod młotek.
Avis to dziurawy worek. Może Halston.
Halston?
Poradzi sobie.
Zarobi krocie na sprzedaży, jeśli podbijemy wartość marki,
bo na razie leci na łeb.
Za rok
będziesz miała tyle jachtów, ile zechcesz.
Wybacz mi brak wiary.
- Czemu nie przyszłaś na pogrzeb? - Co?
Moja matka zmarła. Czemu cię nie było?
Nie powiedziałeś mi. Nikomu nie powiedziałeś.
Miałam się, kurwa, domyślić?
Współczuję z powodu matki,
ale liczyłeś, że po ostatniej akcji wpadnę bez zaproszenia?
- Czy ja czytam w myślach? - Dawaj.
- Obiło ci? - Oddaj futro.
- Pojebało cię? - Tyle dla ciebie zrobiłem!
Miałem cię za przyjaciółkę! Oddaj futro!
Kupiłem je! Jest moje!
Bierz!
Zabieraj futro, jebany dupku!
Jesteś dla mnie nikim!
Jesteś zwykłą, chamską, tanią krawiecką ciotą!
Nędzna projektantka świecidełek dla biedaków.
Pieprzony dupek. Pedał!
Jesteś nikim, zasrańcu!
Halo?
To ja. Miałem straszną noc.
Kto mówi?
To ja. Wróciłem ze Studia.
Kto?
Halston.
Halston! Wybacz, nie słyszę cię.
Coś przerywa. Zadzwoń jeszcze raz.
Cześć.
Lepiej?
Mam za sobą najgorszą noc w życiu.
Kotku. Wybacz. Nie słyszę.
Kurwa!
Dobrze. Dziękuję.
Jesteśmy wdzięczni.
Naprawdę bardzo.
Naprawił?
Można tak powiedzieć.
Pewnie wada konstrukcyjna.
Nie.
NOWOTWÓR U 41 HOMOSEKSUALISTÓW
To nie to.
Facet odkręcił słuchawkę
i wysypał z niej kilogram koki.
To kokaina?
Możliwe.
Powiedział, że jest tyle koksu, że utlenił przewody.
- Absurd. Jak to możliwe? - Daj spokój.
Siadasz tutaj i wciągasz kokę, gadając przez telefon.
Za każdym razem trochę wpada do słuchawki.
Nie robię tak.
Jezu Chryste.
Daj znać, gdy zaplanujesz powrót na Ziemię.
Same kłamstwa.
Wszystko, co o mnie piszą, to kłamstwa.
Halston.
Przesadzasz z koką.
- Nie panujesz nad tym. - Jak śmiesz?
- Nie wiesz, pod jaką presją żyję. - Wiem.
Bo zastępuję cię, gdy ćpasz kilka dni z rzędu.
Ja jestem Halstonem, aż zwleczesz się z łóżka o 15.00
wciąż niezdolny mówić.
Na pewno ci ciężko, prawda?
Owszem!
Oddałem ci dziesięć lat życia!
Poświęciłem własne ambicje dla twoich,
żeby stać w twoim cieniu, wysypywać kokainę z twojego telefonu
i obserwować, jak coraz bardziej zaniedbujesz pracę.
Spędziłeś 10 lat w moim cieniu,
bo wiesz, że to twoje miejsce.
Życie w moim cieniu to najlepsze, co cię spotkało.
Więc nie wyskakuj do mnie z pyskiem.
Dałem ci więcej, niż oczekiwałeś.
Nie podoba się, to spierdalaj. Wiesz, gdzie są drzwi.
Rób kostiumy do swojego gównianego musicalu disco
o cholernym bramkarzu ze Studia 54.
To coś w twoim guście.
Nie masz wyczucia ani pomysłów.
Rozczarowujesz mnie.
Jesteś betą, a ja alfą.
I to się nie zmieni.
Gdy to zrozumiesz, będziesz szczęśliwszy.
Pogódź się z tym i przestań, kurwa, narzekać.
Wypierdalaj z mojego życia.
Jak długo cię nie będzie?
Nie tak długo. Ze dwa miesiące.
- Dwa miesiące? - Skarbie, nie smuć się.
Wrócę, nim się obejrzysz.
Dokąd właściwie jedziesz?
- W trasę? - Na odwyk, Halston.
Podobno pomaga.
Zrozum.
Gdy Liz Taylor wysyła cię do Betty Ford, słuchasz rady.
Ma rację.
Wpadłam w te same sidła co mama…
Nie chcę tego.
Złotko.
Wszyscy mnie opuszczają.
Nie opuszczam cię.
Opuściłabym cię, gdybym dalej w to brnęła.
I tyle.
W porządku?
Może pojedziesz ze mną?
Nie mam problemu.
Halston.
Naprawdę.
Od pięciu dni nie baluję.
Jestem na diecie sokowej. Umiem przestać.
H.
Znam cię.
Ty nie umiesz przestać.
Studio zamknięte.
Steviego aresztowano.
Otworzy lokal za kilka tygodni.
Rozmawiałem z nim. Wyprawię imprezę.
Może zdążę wrócić.
Kocham cię.
Nigdy cię nie opuszczę.
Victor Rojas.
Victor Rojas?
Niestety test na HIV wyszedł pozytywny.
Wiem, że liczył pan na inną informację.
Dobra wiadomość jest taka,
że rozpoczęliśmy nowe badania kliniczne.
Wiedziałem.
Przykro mi.
Wiedziałem, że to mam.
Pewnie wszyscy mamy.
Jakżeby inaczej?
Pora się obudzić.
Wiem, że to trudne.
Na początek zrobimy listę pańskich partnerów seksualnych.
Złotko, potrzebuję więcej stron.
Dymałem wszystkich.
Po co to robimy? Nie cierpisz Kleina.
Nic podobnego. Po prostu nie ma gustu.
- Stevie go uwielbia. - Owszem.
Stevie wyszedł z aresztu i otwiera Studio.
Wyprawię galę.
Zasponsoruję i zaprojektuję.
Trafimy na czołówki wszystkich amerykańskich gazet.
Mahoney będzie zachwycony.
- Będziesz miły? - Dla kogo?
Calvina. Gdy wejdziemy do apartamentu,
będziesz miły czy zaczniesz pluć jadem?
Nie muszę być dla niego miły.
Pewnie spapugował mój wystrój.
Zobaczę i ocenię.
A co z tą dziewczyną?
Jest elegancka, miła. Lubię ją.
Na litość boską. Komu wciska kit?
Umawia się z każdą miłośniczką koni i zakupów.
- Jak tej na imię? - Kelly.
- Lubię ją, ma klasę.
Wszystko, byle uchodzić za hetero.
Halston.
Musisz coś wiedzieć, zanim wejdziemy.
To przyjęcie na otwarcie Studia…
- Tak? - Halston.
To ta impreza.
Myślałem, że wiecie.
Chciałeś to zrobić, ale Calvin się zaoferował…
To Calvin, rozumiesz.
Steve?
Rozmawialiśmy o tym.
Marka słabnie.
Potrzebujemy czegoś, co podbije wartość Halstona.
Czegoś naprawdę odważnego.
Dobra wiadomość jest taka, że wiem, co to będzie.
Co ty na to,
żeby zostać wyłącznym, wewnętrznym projektantem
JCPenney?
To żart?
Nic podobnego.
To może być największy interes w dziejach mody.
Powiedz, Davidzie, po co miałbym to robić?
Halston Limited zarobiłby miliard dolarów.
A to tysiąc milionów dolarów.
Dziękuję, Davidzie. Wiem, ile to miliard.
Czy teraz mam dbać tylko o pieniądze?
Bynajmniej.
Ale zyskałbyś możliwości. Takie pieniądze dają wolność.
Uznaj to za złotą okazję,
dzięki której będziesz bajecznie bogaty.
Wiesz, jak wygląda sytuacja.
Tak, ale…
Poza pieniędzmi…
JCPenney.
To ogólnokrajowa instytucja,
niemal jak rząd.
Mówimy o tysiącach sklepów.
W całym kraju.
To może być okazja życia.
Cóż…
JCPenney to część amerykańskiej tkanki.
Ja jestem częścią amerykańskiej tkanki.
Oto kolekcja Halston III w trzech stylach.
Sportowym.
Służbowym.
Oraz niekonwencjonalnym dla nowoczesnej Amerykanki.
To i wiele więcej.
Ekskluzywna kolekcja Halstona.
Tylko w JCPenney.
Jesteś gejem czy hetero?
- Co, kurwa? - Czyli hetero.
Chcesz 200 dolców?
Znam pewnego dzianego gościa.
Miał ciężki tydzień.
Porządnie go wyruchaj,
to zarobisz 200 $.
Cześć.
Chcę ci kogoś przedstawić.
To Derrick.
Witaj.
Jestem Halston.
Ładna chata.
Dziękuję.
Oprowadzę cię.
Chodźmy na górę.
Podoba mi się.
Ten?
Wielki Orzeł, 52 metry długości.
Mieści 12 gości i 9 członków załogi.
Ile kosztuje?
Milion i jest twój.
Rozluźnij ramiona.
No już! Źle to wygląda.
Staram się.
Zdejmij to.
Źle to wygląda! Jesteś spięta. Zdejmuj!
Dobra. Potrzebuję kapitana i załogi.
- W czym mogę pomóc? - To zajmie chwilę.
O co chodzi, Chip?
Musimy porozmawiać.
Zostaw nas, proszę.
Co jest?
Panie Halston.
Kim pan jest?
Carl Epstein.
Teraz ja tu dowodzę.
Cieszę się na naszą współpracę.
Skarbie.
Przyjechał.
Jest w gabinecie.
Dziękuję.
Co jest, kurwa, grane?
Musisz się uspokoić.
Gość twierdzi, że prowadzi moją firmę!
Wyjaśnij mi to!
- Zrobię ci drinka i wszystko wytłumaczę. - Nie.
Mów, dlaczego w moim biurze panoszą się jacyś ludzie,
pakują rzeczy do pudeł i je zabierają!
Obiecałeś mnie wspierać, chronić.
Przelicytowali mnie, Halston.
Spieprzyłem sprawę.
Chciałem wycofać spółkę z obrotu.
Zarobilibyśmy kupę forsy.
Ale rozeszła się wieść o niskiej cenie akcji.
Pojawiła się inna firma.
Przelicytowali mnie o dolara za akcję.
Jakaś firma z Chicago.
Wykupili nas.
Nie mogłem nic zrobić.
Nie mam już władzy.
Halston jest w rękach Carla Epsteina.
O to chodziło z JCPenney, prawda?
Zamierzałeś sprzedać Halstona.
Nic mi nie powiedziałeś.
Dla ciebie zmieni się tylko kierownictwo.
Wszystko inne będzie po staremu.
I dostaniesz pieniądze.
Obiecałeś.
To biznes, Halston.
NA MOTYWACH KSIĄŻKI STEVENA GAINESA
Napisy: Krzysztof Kowalczyk