ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
ΖΙΜΑ ΜΠΛΕ
Όπως εκατομμύρια άλλοι, άκουσα τον Ζίμα να ανακοινώνει
την παρουσίαση του τελευταίου έργου τέχνης του.
Σε διάρκεια ετών, είχα ζητήσει πολλές φορές συνέντευξη
και πάντα με απέρριπτε.
Τώρα, για κάποιον λόγο,
ο Ζίμα Μπλε είχε ζητήσει να μιλήσει μαζί μου.
ΚΛΕΡ ΜΑΡΚΑΜ, Ο ΖΙΜΑ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΣΑΣ ΜΙΛΗΣΕΙ.
Δεν μπορούσα να αποφασίσω αν το μπλε ταίριαζε πιο πολύ με τον ουρανό
ή τη θάλασσα.
Με κανένα, βασικά.
Το Ζίμα Μπλε ήταν κάτι συγκεκριμένο.
Λίγα είναι γνωστά για την ιστορία του Ζίμα.
Λεγόταν ότι είχε ξεκινήσει την καριέρα του με προσωπογραφίες,
αλλά για τον Ζίμα, η ανθρώπινη μορφή ήταν ένα μικρό θέμα.
Η αναζήτηση για βαθύτερα νοήματα τον έκανε να ψάξει περαιτέρω,
στο ίδιο το σύμπαν.
Έτσι ξεκίνησαν οι τοιχογραφίες.
Αναμφισβήτητα, ήταν εξαιρετικές.
Μια μέρα ο Ζίμα παρουσίασε μια τοιχογραφία που είχε κάτι διαφορετικό.
Στη μέση του καμβά υπήρχε ένα μικρό μπλε τετράγωνο.
Το τετράγωνο ήταν μόνο η αρχή.
Τις ερχόμενες δεκαετίες,
τα αφηρημένα σχήματα άλλαζαν και γίνονταν πιο κυρίαρχα.
Αλλά πάντα, η απόχρωση του μπλε ήταν η ίδια.
Ήταν το Ζίμα Μπλε.
Σύντομα, ο Ζίμα παρουσίασε την πρώτη εντελώς μπλε τοιχογραφία.
Από πολλούς θεωρήθηκε ότι αυτό ήταν το όριο του Ζίμα.
Δεν θα μπορούσαν να κάνουν πιο λάθος.
Όταν οι πιο πολλοί μιλούν για την Μπλε Περίοδό του,
εννοούν την εποχή των τεράστιων τοιχογραφιών...
αλλά ο Ζίμα μόλις ξεκινούσε.
Ήταν ένα θέαμα συγκεκριμένου επιπέδου που έκανε τον Ζίμα πραγματικά διάσημο.
Ακόμα και σε όσους δεν ενδιαφέρονταν για την τέχνη.
Αλλά η φήμη δεν ήταν ποτέ ο στόχος.
Παρ' όλη την επιτυχία του ο Ζίμα ήταν ακόμα ανικανοποίητος
και αυτό που έκανε μετά ήταν για πολλούς πολύ ακραία θυσία για την τέχνη.
Χαίρομαι που τα κατάφερες, Κλερ.
Πώς ήταν η πτήση;
Χαλάρωσε, Κλερ.
Γεια.
Κάποιοι με βρίσκουν τρομαχτικό, αλλά το ξεπερνούν γρήγορα.
Έχουν περάσει πάνω από 100 χρόνια από όταν μίλησα στον Τύπο.
Σε κάλεσα εδώ, επειδή θέλω να με βοηθήσεις να πω την ιστορία μου.
Πάμε μια μικρή βόλτα;
Ήταν όμορφος άντρας, ακόμα και μετά από όλες τις μεταμορφώσεις του.
Υπήρχε ένας πλανήτης που λεγόταν Κάρκοφ Οχτώ.
Ειδικευόταν σε παράνομες κυβερνητικές τροποποιήσεις.
Υπεβλήθη σε ακραίες βιολογικές διαδικασίες,
που τον έκαναν να αντέχει σε ακραία περιβάλλοντα
χωρίς το βάρος προστατευτικής στολής.
Τα μάτια του έβλεπαν σε οποιοδήποτε γνωστό φάσμα.
Δεν ανέπνεε οξυγόνο πια.
Το δέρμα του αντικαταστάθηκε με πεπιεσμένο πολυμερές
κι έτσι, εξόρμησε για να επικοινωνήσει με το σύμπαν.
Αλλά αυτό που κατάλαβε τελικά ο Ζίμα
είναι ότι το σύμπαν έλεγε ήδη τη δική του αλήθεια
μακράν καλύτερα από όσο θα μπορούσε ποτέ αυτός.
Η αναζήτησή μου για την αλήθεια με οδήγησε εδώ.
Σ' αυτό που θα είναι το τελευταίο μου έργο.
Επιτέλους, καταλαβαίνω αυτό που έψαχνα μέσω της τέχνης μου.
Και τι σχέση έχει αυτή η πισίνα με αυτό;
Δεν είναι οποιαδήποτε πισίνα.
Πριν από πολύ καιρό, ανήκε σε μια ταλαντούχα νεαρή γυναίκα
με μεγάλο ενδιαφέρον για την πρακτική ρομποτική.
Έφτιαξε πολλά ρομπότ για να κάνουν δουλειές στο σπίτι της,
αλλά της άρεσε ιδιαιτέρως αυτό που είχε φτιάξει
για να καθαρίζει την πισίνα της.
Το μικρό μηχάνημα δούλευε ασταμάτητα,
τρίβοντας τις κεραμικές πλευρές της πισίνας.
Αλλά η νεαρή γυναίκα δεν ήταν ικανοποιημένη
με τη δουλειά που έκανε.
Έτσι, του έδωσε ένα σύστημα έγχρωμης όρασης.
Κι εγκέφαλο αρκετά μεγάλο να μετατρέψει τα οπτικά δεδομένα
σε ένα μοντέλο του περιβάλλοντός του.
Του έδωσε την ικανότητα να παίρνει τις δικές του αποφάσεις,
να σχεδιάζει διάφορες στρατηγικές για να καθαρίζει την πισίνα.
Συνέχισε να χρησιμοποιεί τη μηχανή
σαν δοκιμαστική πλατφόρμα για νέο υλισμικό και λογισμικό.
Και σιγά σιγά, απέκτησε συναίσθηση.
Τελικά, η γυναίκα πέθανε,
αλλά η μικρή μηχανή πέρναγε από τον έναν ιδιοκτήτη στον άλλον.
Προσέθεσαν πράγματα, έκαναν διάφορες μετατροπές,
και με κάθε αναβάθμιση γινόταν πιο ζωντανό.
Έγινε περισσότερο...
εγώ.
Αυτή είναι εκείνη η πισίνα.
Την ξέθαψα. Τη μετέφερα εδώ.
Μα είσαι άνθρωπος με μηχανικά μέρη, όχι μηχανή που νομίζει ότι είναι άνθρωπος.
Κάποιες φορές, είναι δύσκολο ακόμα και για μένα
να καταλάβω τι έχω γίνει.
Και ακόμα πιο δύσκολο να θυμηθώ τι ήμουν κάποτε.
Το μπλε από τα πλακάκια...
Ζίμα Μπλε το ονόμασε ο κατασκευαστής.
Το πρώτο πράγμα που είδα ποτέ.
Από εδώ ξεκίνησα.
Μια πρόχειρη, μικρή μηχανή, με αρκετή νοημοσύνη απλώς για να κινείται.
Αλλά ήταν ο κόσμος μου.
Ήταν ό,τι ήξερα.
Ό,τι χρειαζόταν να ξέρω.
Και τώρα;
Θα εμβυθιστώ.
Και όσο το κάνω, θα κλείσω σιγά σιγά
τις ανώτερες λειτουργίες του εγκεφάλου μου...
αποδομώντας τον εαυτό μου...
αφήνοντας μόνο τόσα ώστε να εκτιμώ το περιβάλλον μου.
Να αποσπώ λίγη απλή ευχαρίστηση
από την εκτέλεση μιας δουλειάς που έγινε καλά.
Η αναζήτησή μου για την αλήθεια τελείωσε επιτέλους.
Πηγαίνω σπίτι.