Πέτα το ραβδί.
Ποιος είσαι; Πώς βρήκες αυτό το μέρος;
Ματθαίε.
Για όνομα του Θεού, γιατί η κουκούλα;
Πρέπει να είναι κανείς προσεκτικός.
Έπρεπε να ειδοποιήσεις για να είμαστε προετοιμασμένοι.
Σκέφτηκα ότι δεν έπρεπε να μάθει ο κόσμος πού βρισκόταν.
Ο Ζη έχει ανθρώπους που μεταφέρουν κρυφά γράμματα μέσα κι έξω.
Το ξέρεις.
Στεφανία, ποιος είναι; Τι συμβαίνει;
Ένας έκτακτος καλεσμένος, κυρά μου.
Μαρία.
-Ματθαίε. -Μαρία.
Ελπίζω να μην είναι κακή στιγμή.
Όχι.
Ακόμα, ασυνήθιστα ευχάριστη να την κοιτάζεις.
Βλέπω ότι η όρασή σου αρχίζει να χάνεται.
Εντάξει. Μέσα κι οι δύο.
Πιάνει κρύο.
Οι άλλοι δεν θα μου το συγχωρήσουν αν σας αφήσω να ξεπαγιάσετε.
Έλα.
Προσεκτικά. Είναι πολύ σκοτεινά.
Πρόσεχε πού πατάς.
Δεν το πιστεύω ότι έκανες τόσο δρόμο, Ματθαίε.
Με τον κίνδυνο.
Και στην ηλικία σου.
Στην ηλικία μας.
Ήταν σημαντικό.
Μαρία. Το τελείωσα.
Το βιβλίο;
Δεν μπορούσα να διακινδυνεύσω να το στείλω με αγγελιοφόρο.
Ήθελα να είσαι η πρώτη που θα το διαβάσει. Σε παρακαλώ.
Και θέλω να ακούσω τις σκέψεις σου. Έπρεπε να είμαι εδώ γι' αυτό.
Δεν το πιστεύω.
Δούλεψες τόσο σκληρά, για τόσο καιρό.
Αυτό θα είναι ένας θησαυρός για πάντα.
Είμαι εδώ για να το διαπιστώσω.
Θα μας ξεπεράσει. Αυτό το ξέρουμε.
Ξέρω πως έχω δίκιο.
Δίπλα στη φωτιά, εσείς οι δύο. Πρέπει να σας ζεστάνουμε.
Α, ναι.
-Παρακαλώ -Ευχαριστώ.
Μαρία.
Πριν πούμε οτιδήποτε άλλο, φοβάμαι πως έχω κάποια άσχημα νέα.
Τα έχω συνηθίσει.
Θα μπορούσα να σου το γράψω,
αλλά σκέφτηκα, αφού θα ερχόμουν να σε δω,
να σου το έλεγα αυτοπροσώπως.
Ποιος είναι;
Ο Μικρός Ιάκωβος.
Πώς συνέβη; Πού;
-Μαρία, δεν... -Όχι, θέλω να μάθω. Μπορώ να το αντέξω.
Πες μου.
Στην Κάτω Αίγυπτο.
Ο βασιλιάς Υρκανός τον διαπέρασε με ένα δόρυ.
Και η Όνυα και τα κορίτσια;
-Ευτυχώς, δεν ήταν εκεί για να το δουν. -Δόξα τω Θεώ.
Οι άντρες του Ζη τις μεταφέρουν για να μείνουν με τη Νύμφα και τον σύζυγό της στις Κολοσσές.
-Ο Παύλος έστειλε γράμματα στην εκκλησία εκεί. -Θα πρέπει να είναι ασφαλείς εκεί.
Θα στείλω ένα γράμμα στην Όνυα.
Τι θα της έλεγες;
Ότι δεν υποφέρει πια.
Πονούσε όλη του τη ζωή...
και παραπονιόταν τόσο σπάνια.
Ναι.
-Ευχαριστώ, Στεφανία. -Υπέροχο.
Θα μείνω ξύπνια όλο το βράδυ και θα διαβάσω το χειρόγραφό σου.
Θέλω να τα ξαναζήσω όλα.
Ακόμα και τα δύσκολα.
Συμβαίνει κάτι;
Γι' αυτό ήρθες, έτσι δεν είναι;
Όχι. Ναι.
Είναι μόνο κάτι που πρόσεξα.
Το γραφείο μου;
Εκεί γράφω γράμματα.
Ζητώ συγγνώμη. Δεν ήθελα να είμαι αδιάκριτος.
Απλά πρόσεξα καθώς περνούσα, αυτά τα αποκόμματα, δεν μοιάζουν με γράμματα.
Τα διάβασες;
Όχι. Όχι, Μαρία δεν θα το έκανα ποτέ.
Απλώς...
Αυτά που είδα εκεί μου φάνηκαν... περίεργα.
Ματθαίε, επίτρεψέ μου να διαβάσω το βιβλίο σου.
Μην ασχολείσαι με τις μουτζούρες μου.
Είμαι σίγουρος ότι είναι πιο ουσιαστικά από μουντζούρες.
-Γιατί μιλάμε γι' αυτό; -Οι περγαμηνές είναι ακριβές.
Ζεις σε μια σπηλιά σε μια βουνοπλαγιά μακριά από εμπόρους ή πολιτισμό.
Κανείς στη θέση σου ή τη δική μου δεν σπαταλά το χαρτί.
Είναι αλήθεια. Δεν είμαι σπάταλη.
Μαρία, εκτιμώ τις σκέψεις σου και ανυπομονώ να τις ακούσω όλες.
Θα μου το επιτρέψεις;
Δεν πειράζει.
Ξέρεις ότι είμαι εδώ για σένα, τώρα και για πάντα.
Βλέπω όνειρα τελευταία.
Σχετικά με τις πιο σκοτεινές εποχές.
Στη ζωή μου και τη δική Του...
και άλλων ανάμεσά μας.
Ήθελα να τα γράψω για να μην ξεχάσω,
προσπαθώντας να...
τα συγκεντρώσω σε κάτι.
Δεν ξέρω. Μόνο για μένα.
-Για κανέναν άλλο. -Καταλαβαίνω.
Συγγνώμη για την αδιακρισία.
Θα ήθελα να το μοιραστείς μόνο αν νιώθεις άνετα να το μοιραστείς.
Ίσως μπορώ να τα μοιραστώ με σένα,
τον πιο παλιό μου φίλο.
Σ' ευχαριστώ.
Ίσως μόνο αυτό το άλλο χέρι. Εκεί.
-Είναι βαρύ. -Λίγο.
Έβγαλα μερικά πράγματα. Είναι εντάξει.
-Εντάξει. -Καλά, καλά.
Καλά.
-Εντάξει. -Ευχαριστώ.
-Ορίστε. -Ευχαριστώ, Ζη.
Ιάκωβε. Το έφτιαξα για σένα. Για το σημερινό ταξίδι.
Είναι πιο δυνατό απ' αυτό που είχες πριν.
Πολέμησες γενναία χθες όταν ήρθαν να Τον συλλάβουν.
Δεν δίστασες καν.
Δεν θα αφήναμε ποτέ να συμβεί.
Κι εγώ; Δεν παίρνω μπαστούνι;
Είσαι βαριά τραυματισμένος;
-Αστειευόμουν. -Δεν είναι μέρα για αστεία.
Θα δείξει. Ή θα καθίσουμε στο σίβα ή δεν θα καθίσουμε.
-Έφυγαν όλοι από τα δωμάτιά τους; -Ναι.
-Ιούδα, πλήρωσες τον πανδοχέα; -Ναι, Ραββίνε.
Είμαστε έτοιμοι, Δάσκαλε.
Εντάξει. Ας μη χάνουμε άλλο χρόνο.
Παρακαλώ.
Σκεφτόμουν αυτό που είπες.
Ευχαριστώ, παρεμπιπτόντως.
Γιατί;
Για τα νέα σανδάλια.
Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο άβολα ήταν τα ακριβά.
Πραγματικά ανυπομονώ για τη σημερινή πορεία.
Είσαι ο μόνος.
Λοιπόν, τι εννοούσες, χθες το βράδυ, που θα πάμε στον Λάζαρο;
-Είπα αυτό που είπα. -"Για να πεθάνουμε μαζί του;"
Αν επιστρέψουμε στην Ιουδαία και μας σκοτώσουν, όπως προσπάθησαν χθες,
τότε αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Κι αν είναι το θέλημα του Θεού να πεθάνουμε με τον Ιησού,
τουλάχιστον δεν θα χρειάζεται να νιώθω τίποτα πια.
Αυτό σκέφτηκα ότι εννοούσες.
Θωμά, στην πίστη μας, είναι κατακριτέο να επιθυμείς τον θάνατό σου.
Στα τελευταία λόγια του τελευταίου βιβλίου του Μωυσή,
ο Θεός λέει ότι αν πρόκειται μεταξύ "ζωής και θανάτου, ευλογίας και κατάρας",
πρέπει να "διαλέξουμε τη ζωή".
Αναρωτιέμαι τι σημαίνει αυτό όταν κάποιος δεν έχει την επιλογή.
Απλώς λέω πως πρέπει να ελπίζεις να ζήσεις.
Αυτή είναι η φύση της ζωής, Ιωάννη.
Αυτό λένε όλοι εδώ και βδομάδες.
Μόνο ο χρόνος διαφοροποιεί το ένα από το άλλο.
Ζούμε εξαιρετικά ασυνήθιστες καταστάσεις, Θωμά.
Όχι, Ιωάννη, δεν είναι μια ασυνήθιστη κατάσταση.
Αναγκαστήκαμε να αποδεχτούμε ότι ο θάνατος είναι μέρος της ζωής.
Νερό;
Είμαι εντάξει. Ευχαριστώ.
Πέτρο.
Χθες το βράδυ το μυαλό μου ήταν θολό από το χτύπημα στο κεφάλι.
-Είπα κάτι για την κόρη του Ιάειρου; -Μίλα πιο σιγά.
Το έκανα.
Ίσως δεν έχει σημασία τώρα.
Ο Λάζαρος είναι νεκρός.
Ο Ιησούς είπε ότι θα τον ξυπνήσει. Ξέρουμε κι οι δύο τι σημαίνει αυτό.
Τι μπορεί να σημαίνει. Ναι.
Ο Ιησούς είπε ότι ήταν χαρούμενος που δεν ήταν εκεί για να αποτρέψει τον θάνατο του Λαζάρου,
πως ό,τι και να συμβεί στη συνέχεια θα είναι το θέλημά Του,
που σημαίνει ότι δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε.
Το κάνεις να ακούγεται τόσο απλό.
Ο πόνος έχει έναν τρόπο να ισοπεδώνει τα πράγματα.
Πώς ήταν πριν έρθω;
Πιο ήσυχα.
Εννοείς ότι μιλάω πολύ;
Μερικές φορές.
Όμως εννοούσα ότι ήμασταν σχετικά άγνωστοι.
Δεν είχαμε φήμη...
ή δυσφημία.
Κανείς δεν είχε προσπαθήσει να μας λιθοβολήσει ακόμα.
Όχι ότι ήταν δικό σου λάθος.
Αν δεν φταίω εγώ,
τότε πήγε κάτι στραβά;
Πιστεύω πως ναι, Ιούδα.
Ο Λάζαρος είναι νεκρός.
Αυτό εννοώ.
Βρισκόμαστε στον δρόμο για το τρίτο μας σίβα σε λιγότερο από έναν χρόνο.
Και;
Είναι ο Μεσσίας.
Δεν θα έπρεπε να κερδίζουμε, αντί να χάνουμε, συνεχώς;
Το να σκοντάφτουμε συνέχεια σε σακιά και στάχτες...
δεν μοιάζει με δόξα.
Έι!
Μόνο ο Ιησούς ξέρει πώς είναι η αληθινή δόξα.
Σίγουρα δεν είναι έτσι πάντως.
Ίσως.
"Θα καθίσουμε στο σίβα ή όχι".
Εσύ δεν διάβασες το γράμμα που έλεγε ότι ο Λάζαρος είναι νεκρός;
Ναι.
Αλλά υπάρχει αυτό που είπε ο Ιησούς μετά.
"Κοιμάται." "Θα τον ξυπνήσω."
Έχεις ακουστά τον Ψαλμό του Δαβίδ; "Μέχρι πότε, ω Κύριε;"
Έχω ακούσει τις πρώτες γραμμές. Δεν τον έχω απομνημονεύσει.
Ω, Μαρία.
Δεν σου λέω πώς να ζήσεις τη ζωή σου, αλλά είναι καλό να τον απομνημονεύσεις.
Δεν είναι όλοι;
Ξεκινά με αυτά τα μεγάλα ερωτήματα.
"Mέχρι πότε, Kύριε,
θα με λησμονείς για πάντα;
Mέχρι πότε θα κρύβεις από μένα το πρόσωπό σου;"
Το 'χω ζήσει.
Αλλά τελειώνει με αποδοχή και με έπαινο.
"Eγώ, όμως, έλπισα στο έλεός σου, η καρδιά μου θα αγάλλεται στη σωτηρία σου.
Θα ψάλλω στον Kύριο, επειδή με αντάμειψε".
Το έκανα κι αυτό.
Αν και όχι πολύ ωραία.
Αλλά στη μέση, υπάρχει αυτή η γραμμή.
"Eπίβλεψε, εισάκουσέ με, Kύριε, Θεέ μου, φώτισε τα μάτια μου,
μήπως κοιμηθώ τον ύπνο τού θανάτου".
Ύπνος και θάνατος.
Μερικές φορές χρησιμοποιούνται εναλλάξ.
Φαίνεται ότι μόνο ο Θεός γνωρίζει τη διαφορά.
Αυτό απαντά στην ερώτησή σου σχετικά με το γιατί είπα ότι θα καθίσουμε στο σίβα ή όχι;
Ξέρεις, πριν πάμε στις αποστολές μας,
ρώτησα τον Ιησού για την ειρωνεία του να μου δίνει την ικανότητα να θεραπεύω άλλους,
ενώ συνεχίζω να φέρω το βάρος της χωλότητάς μου.
Σου απάντησε;
Εξήγησε κατά ένα μέρος, και ήταν υπέροχο.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πονάω ακόμα.
Οι οδύνες είχαν ήδη επιδεινωθεί σταθερά ακόμη και πριν απ' αυτό που συνέβη χθες.
Και...
Δεν ξέρω. Ίσως αυτό που καταλαβαίνω είναι...
εάν ο Ιησούς ξυπνήσει τον Λάζαρο από τον ύπνο του,
δεν θα δημιουργηθούν ακόμη μεγαλύτερα ερωτήματα απ' αυτό με το οποίο παλεύω εγώ;
Φυσικά και ναι.
Και θα τα αντιμετωπίσουμε. Δεν ωφελεί να αγωνιούμε γι' αυτά τώρα.
Είναι αυτό που περίμενες;
Μικρέ Ιάκωβε, εγώ...
δεν θα ευχόμουν σε κανέναν αυτό που πέρασα, αλλά...
το ότι ήμουν χαμένη στον εαυτό μου όλα αυτά τα χρόνια σημαίνει πως δεν περίμενα ποτέ τίποτα.
Εκτός από το σκοτάδι.
Μια συνεχή σκιά.
Στριγκλιές μέσα στη νύχτα.
Παράξενες φωνές.
Ακόμα και το φως της ημέρας το ένιωθα σκοτεινό
και μόνο κάποιες σπάνιες στιγμές το διαπερνούσαν κηλίδες φωτός.
Και τώρα όλα ανατράπηκαν.
Από τότε που με φώναξε με το όνομά μου, όλα έγιναν σωστά, λίγο-πολύ,
εκτός από τις περιστασιακές στιγμές σκοταδιού που πονάνε το ίδιο με πριν,
αλλά τώρα είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
Έκανα τόση εξάσκηση με τη θλίψη...
και την απώλεια.
Αναπάντητα ερωτήματα.
Τώρα είμαι απλά ευγνώμων...
για το φως.
Δεν είμαι ξεχωριστή, φυσικά. Σε παρακαλώ, κατάλαβέ με. Δεν είναι μια αξιοζήλευτη προοπτική.
Την απέκτησα με μαρτύριο.
Λοιπόν...
εύχομαι το δικό μου μαρτύριο να μου δώσει
το ίδιο επίπεδο αποδοχής και σοφίας με σένα.
Έχω πολύ δρόμο ακόμα.
Κι εσύ μεγάλωσες.
Ξέρω εσένα και τον Θαδδαίο εδώ και πολύ καιρό,
από εκείνο το πρώτο Σάββατο στο μικροσκοπικό μου διαμέρισμα,
όταν δεν είχα ιδέα τι έκανα.
Για να είμαστε δίκαιοι, ούτε ο Θαδδαίος και εγώ, οπότε...
Το κατάλαβα.
Κανείς μας δεν μπορούσε να ονειρευτεί πού θα μας έφερναν όλα αυτά.
Ακόμα δεν μπορούμε.
Ακόμα.
Αρνάν!
Μάρθα, είθε να σε παρηγορήσει ο Αδωνάι,
μαζί με όλους τους πενθούντες της Σιών και της Ιερουσαλήμ.
Αυτή η γη είναι χειρότερο μέρος χωρίς αυτόν. Μας τον πήραν πολύ νωρίς.
Μαρία, αυτός είναι ο Αρνάν από την Ιερουσαλήμ.
Παλιός συνεργάτης του αδερφού μου.
Η Χρυσή Εποχή της οικοδόμησης στην ιερή πόλη έληξε με τον θάνατο του Λαζάρου.
Ειλικρινά, δεν υπήρχε καλύτερος σιδηρουργός σε όλη τη χώρα.
Ήταν σαν οικογένεια και αγαπημένος φίλος του γιου μου.
Ήταν αγαπητός σε όλους.
-Ω, Ιαβή. -Αρνάν.
Ο δικηγόρος μας.
-Είναι όλα εντάξει; -Όπως θα περίμενες από τον Λάζαρο.
Μάρθα, εσύ και η αδερφή σου θα έχετε καλή φροντίδα.
Η περιουσία του, τα περιουσιακά του στοιχεία και όλα τα χρήματα θα περάσουν απευθείας σ' εσάς
με μια ειδική ρήτρα ότι οι πόροι θα χρησιμοποιηθούν,
εν μέρει για να περιλαμβάνουν τη συνεχή προστασία και φροντίδα μιας Μαρίας,
κόρης του Ιωακείμ από τη Ναζαρέτ.
Ο Λάζαρος δεν είπε ποτέ τίποτα.
Γιατί δεν με εκπλήσσει που ο Λάζαρος είναι φίλος με ανθρώπους από τη Ναζαρέτ;
-Δεν ήταν ποτέ ελιτιστής, Αρνάν. -Εκεί μεγαλώσαμε.
Λοιπόν, συγγνώμη, αδελφές, δεν ήθελα να φανώ ασεβής με αυτό το σχόλιο.
Τα περισσότερα χρήματα είναι στην τράπεζα,
αλλά υπάρχουν μερικά στο χρηματοκιβώτιο στο πίσω μέρος του γραφείου...
Μπορούμε να το κάνουμε αργότερα;
Ασφαλώς, αν χρειάζεστε κάτι πιο σύντομα...
Ω, και καθώς έφτανα στο σπίτι σου,
ο Νεφταλί μου είπε να σου πω ότι μια ομάδα πλησιάζει τη Βηθανία για να δει τον Λάζαρο.
-Πόσοι; -Είπε πάνω από δέκα, ερχόμενοι από τον Ιορδάνη.
Και είπε: "Πες της ότι Αυτός έρχεται".
Αυτός; Ποιος είναι "Αυτός";
Κύριε, αν ήσουν εδώ...
ο αδερφός μου δεν θα είχε πεθάνει.
-Μάρθα... -Προσπαθώ να μη θυμώσω.
Δεν ήρθες νωρίτερα, Κύριε.
Απλώς είμαι...
Μπερδεμένη.
Και συντετριμμένη.
Καταλαβαίνω.
Αλλά και τώρα ξέρω...
ό,τι και να ζητήσεις από τον Θεό,
ο Θεός θα σου το δώσει.
-Παιδί μου... -Σωστά;
Ό,τι κι αν είναι να μας δώσει ελπίδα ή ανακούφιση,
ξέρω ότι μπορείς.
Ο αδερφός σου θα σηκωθεί πάλι.
Ξέρω ότι θα αναστηθεί ξανά μαζί με όλους μας στην ανάσταση την έσχατη ημέρα.
Είναι πολύς καιρός για να περιμένουμε.
Δεν είναι αυτή η ανάσταση για την οποία μιλάω.
Εγώ είμαι η ζωή που νικάει τον θάνατο.
Δεν καταλαβαίνω.
Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή.
Όποιος πιστεύει σε μένα, ακόμα κι αν πεθάνει, θα ζήσει.
Και όποιος ζει και πιστεύει σε μένα δεν θα πεθάνει ποτέ.
Το πιστεύεις αυτό;
Πιστεύω ότι είσαι ο Χριστός,
ο Υιός του Θεού, που ήρθε στον κόσμο.
Οπότε και αυτό που δεν καταλαβαίνω...
το πιστεύω.
Τώρα που είμαι εδώ,
ο φυσικός θάνατος δεν διακόπτει την αιώνια ζωή μας.
Πιστεύω πως είσαι ο Χριστός.
Αυτό το ξέρω.
Είναι το μόνο που χρειάζομαι.
Γρήγορα, πήγαινε να φέρεις την αδερφή σου.
-Δάσκαλε, να... -Θα περιμένουμε εδώ.
Συγχώρεσέ με, Ραββίνε.
Υποτίθεται ότι καταλαβαίνουμε τι λες;
Ναι, πρέπει να ομολογήσω...
ότι το ίδιο αναρωτιέμαι κι εγώ.
Υποθέτω πως όχι ακόμα.
Δεν πιστεύω στ' αυτιά μου, Ιωάννη.
Και φοβάμαι να επιβεβαιώσω αυτό που νομίζω ότι άκουσα.
Όχι.
Είμαι εντάξει.
Προς το παρόν.
Είναι εδώ και σε ζητάει.
Εμένα;
Τώρα;
Είναι εδώ;
-Για ποιον μιλάνε; -Δεν ξέρω.
Αδερφή του Λάζαρου, να σε παρηγορήσει ο Αδωνάι, μαζί με όλους...
Υποθέτω ότι πάει στον τάφο για να κλάψει.
Δεν θα έπρεπε να είναι μόνη.
-Τι συμβαίνει; -Ο οικογενειακός τάφος είναι από εκεί.
Ναι, αλλά είπες ότι κάποιοι πλησιάζουν τη Βηθανία από τον Ιορδάνη, σωστά;
Αυτή είναι η ανατολική πύλη.
Κύριε...
αν ήσουν εδώ, ο αδερφός μου δεν θα είχε πεθάνει!
Στείλαμε γράμμα!
Γιατί δεν ήρθες;
Γιατί περίμενες;
Γιατί;
Θα σας δείξω γιατί.
Πού τον έχετε βάλει;
Κύριε, έλα και δες.
Ποιος είναι αυτός ο άντρας; Είναι φίλος του Λάζαρου;
Είναι οικογένεια;
Δεν τον έχω ξαναδεί.
Δεν τον έχω ξαναδεί έτσι.
Τι εννοούσε;
"Θα σας δείξω γιατί"; Σε ποιον απευθυνόταν;
Είπε ότι ο Λάζαρος δεν θα πέθαινε από την ασθένειά του.
-Τι συμβαίνει; -Τι εννοούσε;
Θεράπευσε αμέτρητους αρρώστους. Άνοιξε τα μάτια του τυφλού.
-Δεν μπορούσε να σώσει τον Λάζαρο; -Ηρέμησε, εντάξει;
-Κλαίει. -Και τι θα κάνεις γι' αυτό, ε;
-Είναι θυμωμένος μαζί μας; -Και οι δυο, σταματήστε να κάνετε ερωτήσεις.
Απλώς θα παρακολουθούμε.
Εντάξει;
-Έλα, αδερφέ. -Πάμε, Θωμά.
Βγάλτε την πέτρα.
Είπε "Βγάλτε την πέτρα".
-Δεν ήμουν σαφής; -Κύριε...
πλέον θα μυρίζει.
Είναι νεκρός εδώ και τέσσερις μέρες.
Μάρθα...
σίγουρα ξέρεις ότι αυτό είναι δευτερεύον θέμα.
Δεν σου είπα ότι αν πιστέψεις, θα δεις τη δόξα του Θεού;
Η μόνη σου προτεραιότητα αυτήν τη στιγμή είναι η πίστη.
Σας το λέω πάλι, βγάλτε την πέτρα.
Έτοιμοι; Ένα, δύο, τρία.
Ελάτε. Χρησιμοποιήστε τα πόδια σας.
Πατέρα.
Σ' ευχαριστώ που με άκουσες.
Ξέρω ότι πάντα με ακούς,
αλλά το είπα για τον κόσμο που στέκεται τριγύρω,
για να πιστέψουν ότι εσύ με έστειλες.
"Με έστειλες;"
Τι κάνει;
Μας το είπε ήδη χθες το βράδυ. Δεν θυμάσαι;
Είπε για να τον πιστέψουμε εμείς και πολλοί άλλοι.
-Εμείς τον πιστεύουμε ήδη. -Όχι όλοι για όλα.
Λάζαρε, βγες έξω!
Λάζαρε!
Ξετυλίξτε τον.
Βγάλτε τον απ' αυτά τα πανιά.
Μάρθα;
Ναι, αδερφέ.
Εδώ είμαι.
Τι συνέβη;
Είσαι...
Γύρισες πίσω.
Ιησού.
Ονειρεύομαι;
Δεν είναι όνειρο.
Μόλις ξύπνησες.
Κοιμόμουν;
Πίσω στη χώρα των ζωντανών, αδερφέ.
Ευχαριστώ.
Λυπάμαι που έπρεπε να γίνει έτσι,
αλλά και όχι, γιατί υπάρχει ένα υψηλότερο σχέδιο σε όλα αυτά.
Σε εμπιστεύομαι.
Ξέρω ότι σ' αρέσει να με κρατάς ταπεινό, αλλά είμαι γυμνός κάτω απ' αυτά τα πανιά.
Χρειάζεσαι μπάνιο.
Και πεινάω.
Μην είσαι υπερβολικός. Ήταν μόνο τέσσερις μέρες.
Τέσσερις μέρες;
Ο μεγαλύτερος ύπνος της ζωής σου.
Ω, μαλακά.
Είναι αλήθεια.
Οι ιστορίες του Ιησού από τη Ναζαρέτ είναι αληθινές.
Ναζαρέτ;
Πρέπει να επιστρέψω στην Ιερουσαλήμ.
-Τι είναι; -Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ.
-Ξέρεις ποιος είναι; -Έχω ξανακούσει το όνομά του.
Πρέπει να επιστρέψω αμέσως.
Μα γιατί τώρα; Πρέπει να μάθουμε τι έγινε.
-Νομίζω είναι ξεκάθαρο αυτό που μόλις συνέβη. -Ναι, αλλά πώς;
Έι, έι. Όλοι σας, γυρίστε σπίτια σας. Δεν υπάρχει πλέον σίβα. Ευχαριστώ.
Γιατί δεν λες στους ανθρώπους να μην το μοιραστούν;
Γιατί το έκανες μπροστά σε τόσους πολλούς;
Γιατί ήρθε η ώρα, Μεγάλε Ιάκωβε.
Θα καταλάβεις.
Αυτό είναι το παν.
Δεν βλέπετε;
Αυτό το θαύμα θα τους φέρει όλους κοντά.
Τώρα, κανείς δεν μπορεί να Τον αρνηθεί.
-Θωμά. -Είναι εντάξει. Θα είσαι εντάξει.
Είναι εντάξει. Πάρε.
Θα σου φέρουμε λίγο νερό. Πιες λίγο νερό.
Πιες λίγο νερό. Εδώ, εδώ.
Τι έκανες;
Θωμά.
Σε παρακαλώ. Θα μιλήσουμε.
Πότε;
Σύντομα;
Βαρέθηκα να ακούω συνέχεια "σύντομα".
-Θωμά, μην το κάνεις. Όχι, όχι εδώ... -Ναι. Εδώ ακριβώς.
Ραββίνε, κοίτα με στα μάτια.
Σε κοιτάω.
-Πάντα θα το κάνω. -Αυτή δεν είναι απάντηση!
Γιατί αυτός και όχι η Ράμα;
Γιατί όχι ο ξάδερφός σου, ο Ιωάννης; Αυτό είναι... άρρωστο.
Λυπάμαι που διακόπτω, αλλά πρέπει να μιλήσουμε μαζί του.
Ο Ραββίνος μας είναι απασχολημένος. Παρακαλώ, παρακαλώ.
Θωμά.
Δεν περιμένω να καταλάβεις τώρα.
Όχι.
Αυτό που επιτρέπει ο Πατέρας...
αυτό που εγώ επιτρέπω,
για να πραγματοποιήσω το θέλημα του Πατέρα μου
και την πίστη και την ανάπτυξη της Εκκλησίας Του.
Μπορεί να σε συνθλίψει...
και ναι, ακόμα και μένα.
Είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο. Δεν καταλαβαίνω.
Το ξέρω...
κι αυτό με πληγώνει.
Αλλά, σε παρακαλώ.
Σε παρακαλώ, μείνε μαζί μου, Θωμά.
Και θα καταλάβεις με τον καιρό.
Αυτό που μόλις έκανες, το θαύμα... Αναστάτωσες πολύ έναν Σαδδουκαίο.
Ωραία.
Ο Σαδδουκαίος έχει ήδη αναχωρήσει για την Ιερουσαλήμ.
Ξέρω το ποιόν του. Θα δημιουργήσει μπελάδες.
Φαντάζομαι ότι θα το κάνει.
Και δεν σε νοιάζει;
Με νοιάζει.
Γι' αυτό το έκανα.
Τώρα, πρέπει να πάω να είμαι με τον φίλο μας.
Θωμά. Έλα, αδελφέ μου.
Είναι εντάξει.
Επιστρέφει η δύναμή σου;
Όλο και περισσότερο κάθε λεπτό.
-Και οι παλιοί πόνοι; -Το κλικ στο γόνατό σου;
Ακόμα εκεί.
Δεν θα ήσουν εσύ χωρίς αυτό.
Όχι.
Εντάξει. Αρκετά.
Πώς ήταν;
Σου είπα, ήταν βαθύς ύπνος.
Δεν είδες την ίμα ή τον άμπα; Τον θείο Λαμέχ με το ανατριχιαστικό ένα μάτι;
-Μαρία! -Με τρομοκρατούσε όταν ήμουν μικρή.
Θυμάστε που τον λέγατε Κύκλωπα;
Αυτό δεν άρεσε στον άμπα.
Έλεγε ότι τα παλιά ελληνικά ποιήματα ήταν παγανιστικά.
Αναρωτιέμαι αν θα έχει και τα δύο μάτια του στην ανάσταση.
Μακάρι να υπήρχε κάποιος εδώ να ρωτήσουμε.
-Ραββίνε. -Πώς τα πάμε;
Έχει ακόμα το κλικ στο γόνατό του.
Ναι, είμαστε ευγνώμονες, αλλά έχουμε κάποιες ιδέες για την επόμενη φορά.
Λοιπόν, ο Πατέρας μου επιτρέπει μόνο ένα θαύμα ανά άτομο, οπότε...
Ω, καλά.
-Μπορώ να μείνω λίγο μόνος με τον Λάζαρο; -Τι να πούμε; "Όχι";
-Πιες το. -Θα το πιω.
-Μείνε ζεστός. -Εντάξει, ευχαριστώ.
-Σε φροντίζουν πολύ καλά. -Είναι σαν να έχω δύο μητέρες.
Τρεις με τη δική σου.
Ναι, πρέπει να είναι ωραία.
Έχει τις στιγμές του.
Σχεδόν μόλις είπα δυνατά, "Τι μέρα".
Ναι.
Αυτό δεν το καλύπτει καθόλου.
Γιατί με κοιτάς έτσι;
Γιατί απλά κάθεσαι.
Και;
Κοίτα αυτό το μέρος είναι χάλια.
Και δεν ασχολείσαι προσπαθώντας να το καθαρίσεις.
Δώσε μου λίγο απ' αυτό.
Μακάρι να υπήρχε κάποιος τρόπος να του το ξεπληρώσουμε.
Τι δίνεις σε κάποιον που μπορεί να...
αναστήσει νεκρούς;
Κι έχουμε ακούσει τις ιστορίες του που πολλαπλασιάζει ψωμιά και ψάρια στη Δεκάπολη.
Τι μπορεί να χρειάζεται;
Σίγουρα δεν χρειάζεται τίποτα.
Ίσως αυτό είναι το όλο θέμα.
Λοιπόν, νιώθεις καλύτερα;
Και λίγα λες.
Σίγουρα φαίνεσαι καλύτερα.
Ευχαριστώ.
Πιστεύω ότι θα έδειχνα ανανεωμένος μετά από έναν τετραήμερο ύπνο.
Τετραήμερος ύπνος.
Αλλά δεν ήταν πραγματικά.
Το ξέρω.
Γιατί το έκανες;
-Έπρεπε να περιμένω ότι θα είχες ερωτήσεις. -Σοβαρά.
Γιατί εμένα;
Δεν ήταν τόσο το "ποιος" όσο το "πότε".
-Χαίρομαι που ήσουν εσύ, φυσικά. -Δεν καταλαβαίνω.
Μου τελειώνει ο χρόνος, Λάζαρε.
Αυτό ήταν το τελευταίο.
"Το τελευταίο" τι;
Δημόσιο θαύμα.
Δεν θα κάνεις άλλα μεγάλα θαύματα;
Όχι απ' αυτήν την πλευρά του...
"Αυτήν την πλευρά του";
-Έχω μια εξομολόγηση. -Δεν έκανες κάτι κακό.
Όχι εξομολόγηση αμαρτίας.
Κάτι που πρέπει να αναγνωρίσεις ότι δεν ξέρεις.
Σίγουρα, δεν υπάρχει αμφιβολία ως προς αυτό.
Οι αδερφές σου, έστειλαν μήνυμα για την ασθένειά σου στο κατάλυμά μας στην Περαία,
πριν το τέλος της γιορτής.
Τους είπα να μην το κάνουν.
Ακόμα κι έτσι, δεν ήρθα αμέσως στη Βηθανία.
Είχα κάτι να κάνω, ένα κήρυγμα να κηρύξω στην Ιερουσαλήμ.
Στον ναό;
Πώς πήγε;
Εκτός από την απόπειρα λιθοβολισμού από τους ηγέτες;
-Νομίζω καλούτσικο ήταν. -Λιθοβολισμό;
Μάλλον δεν κρατιέσαι πια.
Όχι.
Δεν μπορώ.
Ήρθε η ώρα.
Αυτό που προσπάθησαν χθες, σύντομα θα το καταφέρουν.
Τον λιθοβολισμό ή τη σύλληψη;
Θα δεις.
Όχι. Περίμενε. Μην μου το ξανακάνεις αυτό.
Λάζαρε, σε παρακαλώ, απλά άκου.
Η αναμονή, οι τέσσερις μέρες που θρήνησαν και υπέφεραν οι αδερφές σου...
-Να ξέρεις ότι δεν το έκανα από σκληρότητα. -Δεν θα το σκεφτόμουν ποτέ αυτό για σένα.
Αλλά για να αποκαλυφθεί σε όλους η δόξα του Πατέρα μου μ' αυτό που συνέβη σήμερα.
Ήταν οδυνηρό για μένα να σας βλέπω όλους να υποφέρετε μέσα απ' αυτό.
Ακόμα πιο οδυνηρό να ξέρω ότι ήταν απαραίτητο για όσους το είδαν,
ειδικά για τους ακόλουθούς μου.
Υπάρχουν όμως κάποιοι για τους οποίους αυτό θα πυροδοτήσει μια σειρά από γεγονότα.
Έτσι δεν έγινε με τους θρησκευτικούς ηγέτες από την αρχή;
Αυτό είναι διαφορετικό.
Τώρα έχουν πιο ισχυρούς λόγους για τιμωρία.
Είναι άντρες. Πρέπει να κρατήσουν τα προσχήματα.
-Έγινες αναμφισβήτητος. -Δεν γίνεται αυτό.
Και οι ακόλουθοί μου δεν καταλαβαίνουν.
Τους το είπα τρεις φορές.
Λες και είναι ανίκανοι να το ακούσουν.
Εγώ ο ίδιος νιώθω ανίκανος να το ακούσω.
Ακόμα και μετά από το σημερινό;
-Είμαι άνθρωπος. -Κι εγώ.
Όμως φίλε μου, είσαι ο Υιός του Θεού.
Είμαι.
Οπότε δεν καταλαβαίνω.
Οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν.
Το να απογοητεύεσαι είναι ανθρώπινο,
και είμαι απογοητευμένος που οι μαθητές μου το χάνουν συνεχώς.
Και ξεχνούν τι έχω κάνει.
Και θυμώνω που οι θρησκευτικοί ηγέτες
διαστρεβλώνουν την πίστη σαν να είναι ένα άνανδρο θέατρο προσποίησης.
Και τρέμω...
Τρέμω αυτό που ακολουθεί.
Το ποτήρι που πρέπει να πιω για να εκπληρώσω το θέλημα του Πατέρα μου.
-Με τρομάζεις. -Έχεις πάει στον τάφο...
και φοβάσαι;
Για σένα.
Σ' αγαπώ. Δεν θέλω να σε δω να υποφέρεις.
Ο Υιός του Ανθρώπου πρέπει να υποφέρει πολλά πράγματα.
Όχι, δεν μπορώ να το ακούσω αυτό.
Ο προφήτης Ησαΐας σου έδωσε πολλές προειδοποιήσεις.
Ναι.
"Ήταν περιφρονημένος και καταφρονημένος από τους ανθρώπους.
Άνθρωπος πληγωμένος..."
"Που γνώριζε τη θλίψη."
Ήταν απλώς...
λέξεις σε έναν πάπυρο.
Τώρα που αφορούν εσένα,
με σάρκα και οστά,
είναι άλλη ιστορία.
Μια ιστορία που φτάνει στο τέλος της.
Δεν κάθεσαι; Ηρέμησε, σου λέω.
Βαρέθηκα να μου λες να τον εμπιστευτώ. Δεν πρόκειται να τον ξαναεμπιστευτώ πια.
-Θωμά, δεν είναι η ώρα... -Είδατε τι έκανε!
-Μίλα πιο σιγά. -Όλοι είδατε τι έκανε εκεί έξω.
-Γιατί δεν κάθεσαι... -Γιατί δεν κάθεσαι εσύ;
Εγώ θα μείνω όρθιος. Κοίτα τι έπαθε το κεφάλι σου.
-Κοίτα τι συνέβη στον Πέτρο. -Θωμά.
Το είδατε όλοι!
Πρέπει να πας έξω μαζί τους;
Θα συζητήσω τα πάντα λεπτομερώς στο δείπνο του Πάσχα.
Ένα πράγμα τον ρώτησα. Ένα πράγμα!
Τίποτα δεν θα μείνει αναπάντητο.
Όσον αφορά τον απαρηγόρητο, δεν μπορεί να δεχτεί την αγάπη ή τα λόγια μου απόψε.
-Μη μ' αγγίζεις. Δεν θα ηρεμήσω. -Θα τον φροντίσουν τα αδέρφια του.
-Δες τη μεγαλύτερη εικόνα... -Δεν υπάρχει μεγαλύτερη εικόνα εδώ!
Έλα. Να σου φέρουμε κάτι να φας.
Δεν θα κοιμηθώ. Δεν είμαι...
Θωμά, απλά... Μη, μη, μη!
-Πρέπει να το αντικαταστήσεις αυτό. -Ναι, Ματθαίε; Γιατί;
Επειδή όταν ο Λάζαρος χάνει κάτι, του αξίζει να το πάρει πίσω;
-Ενώ όταν οι άλλοι χάνουν... -Επειδή αυτό είναι το σωστό.
Το σωστό είναι να μη σπάσεις εξαρχής το βάζο.
-Τελείωσα με το σωστό. Τελείωσα με όλα αυτά. -Δεν το εννοείς.
Τότε πες μου τι εννοώ, Ανδρέα.
Κοίτα... πονάς.
-Το καταλαβαίνουμε. -Όχι, δεν το καταλαβαίνετε.
Αν καταλαβαίνατε, θα νιώθατε όση προσβολή νιώθω κι εγώ.
Θωμά, δεν ωφελεί να βάζεις τον πόνο σε μια ζυγαριά και να τον ζυγίζεις.
Αυτό που συνέβη σήμερα πρέπει να μας κάνει όλους πιο ενωμένους από ποτέ.
Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα προσωπικά μας παράπονα
και να προετοιμαστούμε να αλλάξουν τα πράγματα σε μεγάλο βαθμό.
Περίμενε, περίμενε.
Δεν εννοεί εσένα. Δεν είπε αυτό.
Μην ανησυχείς. Ας ηρεμήσουμε ένα λεπτό, εντάξει;
Το μισώ αυτό που περνάει. Αλήθεια.
Σκεφτείτε όμως τι έγινε σήμερα. Το είδαν με τα μάτια τους δεκάδες πενθούντες.
Οι θρησκευτικοί ηγέτες, θα πρέπει επιτέλους να παραδεχτούν ποιος είναι πραγματικά,
και θα συνεργαστούν μαζί του για να μας ενώσουν ενάντια στους καταπιεστές μας.
Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες μέρες στην ιστορία του λαού μας!
Συμφωνώ. Απλά πρέπει να είμαστε πιο ευαίσθητοι μπροστά του.
Στους θρησκευτικούς ηγέτες της Ιερουσαλήμ δεν αρέσει όταν κάποιος είναι πιο ισχυρός απ' αυτούς.
Δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή η στιγμή σημαίνει αυτό που νομίζεις.
Αν δεν τον συμπαθούν, τότε μπορεί να τους σβήσει σαν λυχνάρι με μια μόνο λέξη.
-Μόνο αυτό θα χρειαζόταν. -Ακόμα αναρωτιέμαι για αυτό ο ίδιος.
-Τι; -"Με μια λέξη".
Γιατί ο Ιησούς δεν μίλησε για τη θεραπεία από απόσταση όπως έκανε για τον γιο του Γάιου;
Ήθελε να το δούμε.
Να δούμε την πέτρα να κυλάει μακριά,
να δούμε τον Λάζαρο να βγαίνει από τον τάφο με νεκρικά σάβανα.
Θέλει να συμμετέχουμε κι εμείς.
Θα μπορούσε να είχε κυλήσει την πέτρα και να ξετυλίξει τον Λάζαρο με μια λέξη.
Μας είπε χθες το βράδυ, Ματθαίε. "Για να πιστέψουμε".
Σίγουρα λειτούργησε για μένα.
Αν το ακούσει αυτό η Ιερουσαλήμ και πιστέψει, θα μπορούσε αυτή να είναι η αρχή του στρατού;
Πότε είπε κάτι για στρατό; Ποτέ;
Πέταξε το στιλέτο μου.
Λυπάμαι, αλλά κάποιοι από εσάς σκέφτεστε πολύ...
Πέρασε η ώρα της εγκράτειας και της σεμνότητας.
Δεν ζήτησε τίποτα από εμάς παρά να έρθουμε μαζί του και να παρατηρήσουμε.
-Γιατί συζητάμε κάτι πέρα απ' αυτό; -Επειδή θα μπορούσαμε να χάσουμε τον Θωμά.
Κοιτάξτε...
μας είπε χθες ότι κανείς και τίποτα δεν θα μπορούσε να μας αρπάξει από τα χέρια του.
Αυτό το είπε για τα "αληθινά του πρόβατα".
Αυτούς που ακούν τη φωνή του και πιστεύουν.
Μήπως ο Θωμάς δεν είναι ένα από τα "αληθινά πρόβατα";
Έχει μπει ο διάβολος μέσα σου;
-Πώς τολμάς; -Πάρ' το πίσω.
-Όλοι, σας παρακαλώ! -Είπα παρ' το πίσω!
Μην ατιμάζετε τον Ιησού φερόμενοι με αυτόν τον τρόπο.
Έχει δίκιο.
Κοιτάξτε, είναι αργά.
Έγιναν πολλά τις τελευταίες δύο μέρες. Ας ξεκουραστούμε.
Ναι, ξέρεις, λυπάμαι. Ειλικρινά...
Όχι. Συγγνώμη! Ειλικρινά. Δεν το εννοούσα έτσι.
Αγαπώ τον Θωμά. Είμαι απλά...
Είμαι απλά ενθουσιασμένος...
-Ιάκωβε. Ιάκωβε. -Μικρέ Ιάκωβε!
-Είσαι καλά; -Είμαι καλά. Είμαι καλά.
Έι, έι.
-Έρχονται κατά κύματα, οι πόνοι. -Από τη χθεσινή διαμάχη;
Ο πόνος του υπήρχε ήδη. Χειροτέρεψε πριν την επίθεση.
Ο Θωμάς έχει ένα δίκιο.
Γιατί όλοι και όλα τα άλλα, όχι όμως ο Μικρός Ιάκωβος;
Δεν θέλω να μιλήσω για μένα απόψε, εντάξει;
Νομίζω πως πρέπει να ακούσουμε αυτό που είπε ο Πέτρος και να ξεκουραστούμε.
-Πώς μπορείς σ' αυτήν την κατάσταση; -Αυτό είναι μεταξύ εμένα και του Θεού.
Όπως θα έπρεπε να είναι τα περισσότερα από αυτά για τα οποία μαλώναμε απόψε.
-Θέλουμε να είσαι καλά. -Ευχαριστώ.
Αλλά το να στέκεστε τριγύρω και να παρακολουθείτε δεν θα βοηθήσει σε τίποτα.
Η Μαρία και η Μάρθα έχουν ετοιμάσει τα δωμάτια που είχαμε και την προηγούμενη φορά.
Δεν θα κοιμηθούν μέχρι να κοιμηθούμε εμείς.
Είναι ασέβεια να τις κρατάμε ξύπνιες μέχρι αργά.
Έχει δίκιο.
Πάω. Φίλιππε, Ναθαναήλ, ήμασταν στο ίδιο δωμάτιο την προηγούμενη φορά.
Πάμε.
-Και ο... -Θα μείνω μαζί του μέχρι να περάσει.
Χρειάζομαι μόνο λίγα λεπτά.
Προχώρα. Θα έρθουμε.
Ναθαναήλ.
Ο Πέτρος κι εγώ μπορούμε να μαζέψουμε τον Ιωάννη και τον Θωμά.
Ο Αδωνάι στον ουρανό ξέρει ότι θα χρειαστούμε και οι τρεις.
Μικρέ Ιάκωβε, είσαι σίγουρος πως είσαι καλά;
-Εδώ είμαστε. Θα είναι εντάξει. -Ευχαριστώ, Ματθαίε.
-Θέλω μόνο να καθίσω. -Σε κρατάω.
Σε κρατάω. Έλα εδώ.
Ευχαριστώ.
Υποθέτω πως πήρες την απάντησή σου.
Τι;
Δεν θα καθίσουμε στο σίβα.
Όχι απόψε.
Αλλά ακόμα νιώθω θλίψη.
Κι εγώ το νιώθω.
Νομίζω ότι αυτό οφείλεται στο ότι ο Ιούδας είχε δίκιο.
Ήταν το μεγαλύτερο δημόσιο θαύμα του.
Δεν χρειάζεται πια να αναρωτιόμαστε ή να μαντεύουμε πότε θα είναι το "σύντομα".
Όσο περισσότερο διάβαζα τους Ψαλμούς του Δαβίδ,
τόσο περισσότερο ένιωθα την ανάγκη να γράψω έναν δικό μου.
Παρακαλώ απλά να ξέρεις πως όπως κι αν καταλήξει αυτό, δεν είναι έτοιμο.
Σπάνια αφήνεις ανθρώπους στο μυαλό σου.
Τις φορές που το έκανες, ήμουν πάντα ευγνώμων.
"Το σκοτάδι δεν είναι η απουσία του φωτός.
Αυτό θα ήταν πολύ απλό.
Είναι πιο ανεξέλεγκτο και απειλητικό.
Όχι ένα μέρος, αλλά ένα κενό.
Ήμουν εκεί μια φορά.
Πάνω από μία φορά.
Και παρόλο που δεν μπορούσα να σε δω ή να σε ακούσω,
ήσουν εκεί.
Περιμένοντας.
Γιατί το σκοτάδι δεν είναι σκοτεινό για σένα.
Τουλάχιστον, όχι πάντα.
Έκλαψες,
όχι επειδή πέθανε ο φίλος σου,
αλλά επειδή εσύ θα πέθαινες σύντομα.
Κι επειδή δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε...
ή δεν θέλαμε. Ή και τα δύο.
Το σκοτάδι που ερχόταν, ήταν πολύ βαθύ για να το καταλάβουμε.
Αλλά έτσι είναι και το φως.
Το ένα έπρεπε να έρθει πριν από το άλλο.
Έτσι ήταν πάντα με σένα.
Εξακολουθεί να είναι.
Δάκρυα έπεσαν από τα μάτια σου, και μετά απ' τα δικά μας,
πριν σβήσει κάθε φως στον κόσμο.
Και ο ίδιος ο χρόνος ήθελε να πεθάνει μαζί σου.
Επιστρέφω σ' εκείνο το μέρος μερικές φορές,
ή μάλλον, επιστρέφει σ' εμένα απρόσκλητο.
Η νύχτα που ήταν αιώνια...
μέχρι που δεν ήταν.
Πικρό, και μετά γλυκό,
αλλά με κάποιον τρόπο το πικρό έμεινε στο γλυκό και δεν έφυγε ποτέ.
Μας είπες ότι θα ήταν έτσι.
Όχι με τα λόγια σου, αλλά με το πώς έζησες.
Ο άνθρωπος των θλίψεων, εξοικειωμένος με τη θλίψη.
Αυτή η θλίψη δεν ήταν αυτό που θέλαμε να δούμε,
γι' αυτό προσπαθήσαμε να κοιτάξουμε αλλού,
και με αυτόν τον τρόπο εκπληρώσαμε την ίδια σου την ουσία.
'Σαν άνθρωπoς από τoν oπoίo κάπoιoς απoστρέφει τo πρόσωπo.'
Αλλά σύντομα δεν μπορούσαμε να κρυφτούμε απ' αυτό
περισσότερο από όσο μπορούσαμε να σταματήσουμε τον ήλιο να δύσει.
Ή να ανατείλει.
Σε θυμάμαι να εύχεσαι να υπήρχε άλλος τρόπος.
Και κοιτάζοντας πίσω, το κάνω κι εγώ.
Ακόμα δεν ξέρω γιατί πρέπει να είναι έτσι.
Το πικρό να ανακατεύεται συχνά με το γλυκό.
Ίσως να μη μάθω ποτέ.
Τουλάχιστον, όχι απ' αυτήν την πλευρά του..."
ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ