NETFLIX PRZEDSTAWIA
W POPRZEDNICH ODCINKACH
Ivánie, to bardzo niebezpieczne dla ciebie i nas wszystkich.
- Czy z moim synem wszystko gra? - Jest zarażony.
Nie zawahał się pan?
Nie pomyślał pan, że syn może być jednym z nich?
Twierdzi, że rodzice szukają dzieci.
- Mam się tym zająć? - Mógłbyś?
Wyzdrowiejesz, słyszysz?
Nie przywieźli Manueli.
Ona jest w ciąży.
Gdzie dziewczyna?
Umierała. Zaraziła się kilka dni temu.
To sprowadź jej ciało. Gdzie ona jest?
Manuela jest tutaj. Jedźcie po nią autem.
Dokąd idziemy?
Nie!
Mąż jest dobrym człowiekiem,
ale wciąż nie chce wierzyć, że Mateo żyje.
On nie może umrzeć!
Rób, co trzeba. Za wszelką cenę.
Otwórz na chwilę, malutka.
Serce zwalnia. Powinniśmy przestać.
Jeszcze jeden worek.
Wiecie cokolwiek o norawirusie?
- Ivánie! - To taki wirus,
który szybko rozprzestrzenia się po organizmie.
Do zakażenia dochodzi przez płyny ustrojowe.
Dlatego ważne jest unikanie kontaktu fizycznego.
Majorze! Pan wciąż tutaj?
- Zaraz wyjeżdżam. - Wszystko dobrze?
Nie chcę niczego przegapić.
Wszystko załatwione. Ciężarówki jadą.
Czarnoskóra zniknęła.
Tak.
Nie podoba mi się, że chodzi tu ledwo żywa.
Jeśli żyje, to nie pociągnie długo. Proszę mi wierzyć.
Zniszcz wszystkie pozostałe dowody.
Dobrze.
Cholera!
Nie ruszać się!
Co tu robisz?
- Czego chcesz? - Spokojnie.
Potrzebuję pomocy. To wszystko.
Tam jest bardzo chora młoda kobieta.
Czarnoskóra? Nadal żyje? Niemożliwe!
Umrze, jeśli nam nie pomożesz.
Oczywiście. I nie tylko ona.
Prowadź.
- Spokojnie. - Prowadź do niej.
Już! Nie zbliżaj się.
Dobrze.
- Idź. - Uspokój się.
Rzuć broń!
Rzuć, bo poderżnę gardło!
Mam.
Dobrze.
Cholera!
Co my robimy?
- Nie wiem. - Co teraz?
- Nie wiem! - Co robimy? Ona umiera.
Ona umrze!
Kurwa!
Idź po Manuelę.
- Jesteś pewien? - Tak. Przyprowadź ją.
Zaufaj mi.
A my wrócimy do środka.
PRZEMOWA
Obiecaj mi, że zrobisz wszystko, żeby ją ocalić.
Chodźmy!
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Chodź tu!
Już!
Zamknij drzwi, Álexie!
Gadaj.
Mów w tej chwili, gdzie jest moja wnuczka.
- Uspokój się. - Gdzie ona jest?
Jeśli ją zabrali, to dla jej dobra.
Gdzie moja wnuczka, suko?
- Emilio! - Wystarczy!
Już! Proszę, Emilio!
- Gdzie ona jest? Zabiję cię, suko. - Dość!
Przestań, proszę.
- Proszę wyjść. - Młody człowieku…
Wypierdalaj! I to już!
Wynocha!
Nic ci nie jest?
Nie.
Dla własnego zdrowia pozostań w domu.
Wychodzenie na ulice jest zabronione
bez specjalnego pozwolenia.
Oczywiście. Dzięki.
- O co chodzi? - Alarm przy murze.
Najwyraźniej ktoś próbował przejść. Co u Ivána?
Dużo lepiej.
To niesamowite.
To z ministerstwa. Mamy poważny problem.
Zakażenia się nasiliły w ciągu ostatnich dwóch dni.
- Halo? - Co to za syreny, proszę pani?
Spokojnie.
To nielegalna próba przekroczenia muru.
Są zarażeni?
Ludzie nazywają to epidemią. Co się teraz stanie?
U nas jest niewiele przypadków.
- Zrób śniadanie. To będzie długi dzień. - Zadzwonię do Raia.
Dobrze.
Uwaga: pracownicy okolicznych służb medycznych
rozdają takie darmowe maseczki
w szpitalach, klinikach i drogeriach.
Są bardzo łatwe w użyciu.
Zakłada się je w ten sposób.
- A rękawiczki? - Alert zdrowotny…
- Co mówią? - W Sektorze 2 są setki przypadków.
Szpitale są obłożone. Wszystko wymyka się spod kontroli.
Każemy telewizji podawać tylko najważniejsze informacje.
- Nie mogą siać paniki. - Ich przypilnujemy,
ale nad wirusem nie panujemy. Sytuacja jest ekstremalna.
Potrzebne są radykalne działania.
Nie mogę jej pomóc.
- Spadła jej temperatura. - Przez lek na gorączkę.
To jak opatrunek na ranę postrzałową.
Bądź silna.
Chodź no.
Nie wiem, czy twoja żona jest odważna czy głupia.
Ale skoro się zbliża, wkrótce będziesz wdowcem.
Martw się lepiej o swój los.
Nic więcej nie poradzimy.
Nic?
Czyli jesteś bezużyteczny, tak?
To chcesz powiedzieć? Jesteś do niczego?
- Rozwalić ci łeb? - Masz jaja.
- Myślisz, że nie dam rady? - Hugo, dość!
- Dość! - Śmiało, zabij.
Strzelaj, ale dziewczyna i tak umrze.
Od lat walczę z tym wirusem! Mamy tylko cień nadziei:
dziewczynkę spośród tysięcy przebadanych dzieci.
To właśnie robiłeś dzieciom? Sukinsynu! Robiłeś to?
Nie rozumiesz. Jesteś zbyt głupi,
by zrozumieć, że ta bitwa wymaga ofiar.
Biedaku, nie zdajesz sobie sprawy, że masz w domu cud.
Cóż za ironia.
Dość tego!
Już!
Uspokój się.
Jeśli to prawda,
ja też mogę ocalić Manuelę.
Jasne.
Oczywiście, że słyszałem.
Tak. Potrzebuję personelu medycznego.
Dobrze.
- Dyrektorka tu jest. - Proszę pana.
Zgadza się ze mną. Przepraszam.
Potrzebuję całego dostępnego personelu medycznego.
Wyślij wiadomość i zatrzymaj zarażonych.
Załatwisz to?
- Dobrze, dzwonię. - Proszę pana?
Jestem zajęty.
To z gabinetu prezydenta.
Przepraszam.
Halo? Tak. Dzień dobry, panie prezydencie.
Tak, oczywiście, wiem.
Idealnie, już jedziemy.
Prezydent chce się spotkać.
- Chodźmy. - Zaczekaj.
- Porozmawiajmy. - Może później?
Teraz. To ważne.
Pamiętasz ochotników, o których ci mówiłam?
Dawców, których krew ma działanie antywirusowe.
Tak.
To nie dorośli.
Przeciwciała powstają tylko w organizmach rozwijających się,
które przetrwały ekspozycję.
Właśnie to przed tobą ukrywałam.
To dzieci.
Dorośli mają ukształtowany układ odpornościowy.
Krew do transfuzji Ivána pochodziła od jednego z tych dzieci?
Tak.
Skąd wzięłaś dzieci?
Większość z nich to zagubione dzieci, niemające rodzin,
nadziei, rodziców i niczego innego.
Ja dałam im dom.
Zajęłam się nimi. Dałam im wszystko.
Traktowałam ich jak anioły, bo nimi właśnie są.
Luisie, te dzieci to cud.
Musiałabym odrodzić się z tysiąc razy,
żeby podziękować im za uratowanie naszego syna.
Sergio jest jednym z tych dzieci?
Bez tej krwi
nasz syn byłby już martwy, rozumiesz?
Czy prezydent wie?
Tak.
Pospiesz się.
Prezydent czeka.
Dzień dobry! Czas wstawać, dzieciaki!
Wstajemy.
Szybciutko.
Patrzcie, kto przyszedł!
Marta znów jest z nami. Pobudka!
- Pora wstawać! - Mateo!
Powitajmy koleżankę. O tak!
- Świetnie. - Znów jesteśmy razem.
Przyniosłem koce. Dzieciom pewnie jest zimno.
Bardzo tu wilgotno.
- Nikt nie może wejść. Przekażę je. - Dobra.
- Nic im nie jest? - Nic, dziękuję.
Co oni tu robią?
Nie pańska sprawa. Zaraz wezwę majora.
Słyszał pan?
Głośno i wyraźnie.
Pójdę już. Przepraszam.
Jesteś bardzo silna.
Jakim cudem się nie zaraziłaś?
Zamknij się i zaczynaj.
Już!
Dzień dobry.
Miło mi słyszeć o Ivánie.
- Dziękuję. - Informowano mnie o nim.
- Dziękujemy. - Wejdźcie, proszę.
Poznała pani majora Jiméneza?
Tak, ostatnio często się spotykamy.
Może dlatego kojarzę go ze złymi wiadomościami.
Proszę usiąść.
Cóż.
Jesteście tu, bo w pełni wam ufam
i potrzebuję pomocy w dobie kryzysu.
Sytuacja jest bardzo poważna.
Ale przetrwamy ją.
A to dzięki waszej pracy i wiedzy, zwłaszcza twojej, Almo.
Wyniki twoich badań mogą nas ocalić.
- Dziękuję, panie prezydencie. - Przypomnij mi liczby.
Według naszych obliczeń, ośmioro na 10 000 dzieci
ma dość przeciwciał, by produkować szczepionkę.
Każde wyjątkowe dziecko może uratować…
Około 500 niezainfekowanych. Zakażeni zaś potrzebują więcej krwi.
Luisie, wydamy oświadczenie.
Podpisałem już rozkaz. Powiemy, że musimy ewakuować dzieci
i zabrać je z miasta, by je chronić.
- Major je wszystkie zbierze. - Jak pan sobie życzy.
Co z nimi będzie?
Będą w dobrych rękach, jak zawsze.
Przeprowadzimy testy.
Te, które pomogą w produkcji szczepionki będą bezpieczne?
Zrobimy, co w naszej mocy.
Będziemy wdzięczni im i ich rodzinom.
„Wdzięczni”. Mówimy o dzieciach.
O setkach niewinnych, którym nie gwarantujemy bezpieczeństwa.
Jeśli nie znajdziemy szczepionki i tak umrą.
Dajemy im szansę.
Dajemy wszystkim szansę na przetrwanie.
„Wszystkim”. Więc szczepimy ludzi w Sektorze 2?
Rząd zrobi wszystko, co w jego mocy.
Jak zawsze.
Zadam ci pytanie.
Jak się czułeś, widząc, że szczepionka uratowała ci syna?
Nie mamy na to wpływu.
Tak,
niektóre dzieci mogą umrzeć.
Możliweteż, że nie wystarczy szczepionki dla całej populacji.
Ale musimy wybierać:
zaryzykować życie tych dzieci
lub pozwolić, by wirus nas zniszczył.
Nadszedł czas, byśmy porzucili…
absurdalne ideały i podjęli działania.
Świetnie.
Będę w tym pana wspierał.
- Dziękuję. - Ale…
chciałbym najpierw przeczytać raport.
Proszę, oto on.
Dziękuję.
CENTRUM BADAŃ MEDYCZNYCH (CIM), NR 31/8028
Cholera!
Jesteś blada.
Ile woreczków krwi potrzeba?
Marzniesz.
Nadal żyje, prawda?
Tak.
Kontynuujmy.
Zróbmy to.
- Poproszę wody. - Oczywiście.
Ostrożnie.
- Lepiej? - Tak.
Obiecaj, że powiesz, jeśli źle się poczujesz.
Nie martw się.
To nie może się udać.
Panie prezydencie,
ludzie w tym kraju głodują,
przeżyli wojnę i wielki kryzys.
Żyją nawet bez wolności, ale nie można prosić matek i ojców,
by porzucili swoje dzieci.
Od tego są organy ścigania.
Zapewniam, że uda nam się zebrać dzieci.
- Wybuchnie bunt. - Stłumimy go.
I przelejecie krew niewinnych.
- Tego chcecie? - Chcesz stłumionego buntu
- czy wybuchu pandemii? - Chcę tego samego, co wy.
Ale uważam, że musimy działać inaczej.
- Co proponujesz? - Musimy przekonać ludzi.
Musimy do nich przemówić i wyjaśnić, jak ciężka jest ta sytuacja.
Musimy ich też zapewnić, że zrobimy wszystko, co w naszej mocy,
aby ich dzieci były bezpieczne.
Kiedy tylko pan zechcę, zadzwonię do mediów.
Nie.
- To musi być ktoś, komu ufają. - Ty to zrób.
- Ja? - A czemu nie?
Świetny pomysł.
- Nie. - Ludzie ci wierzą.
A do tego te plotki, że jesteś przeciwko mnie,
mogą działać na naszą korzyść. Nie uznają tego za oficjalne orędzie.
Ojciec przemawiający do rodzin. Idealnie.
Przemówienie prosto z serca,
ale osadzone w nauce.
Dobrze. Zrobię to.
Dziękuję.
- Ale muszę się przygotować. - Brzmi idealnie.
Wy troje, chodźcie ze mną.
Proszę pani.
- Tak? - Chwileczkę
Nie chciałeś skorzystać z toalety? Szybko!
Pedro, będę z dziewczynami. Gdy skończysz, zaczekaj na nas.
Nie waż się wychodzić sam.
Chłopcze?
Chłopcze!
Jesteś Pedro?
- Nie mogę z nikim rozmawiać. - Chwileczkę.
Powiedz mi tylko jedno
Pamiętasz, czy twoi rodzice nazywali cię Mateo?
Brzmi znajomo?
A co?
Bo… ja jestem twoim ojcem.
- Naprawdę? - Co ty robisz?
- Nic. - Z kim rozmawiasz?
- Z nikim. - Nie kłam.
Co u Ivána?
Jest z siostrą. Mówiłam, żeby się nie zbliżała,
- ale wie pani. - On nie zaraża.
Jak poszło u prezydenta? Będą jakieś działania?
- Nie waż się tu wchodzić! - Kochanie!
- Upadniesz. Tato! - Co się dzieje?
- Muszę do niej iść! - Przestań.
- Musimy jej pomóc! - Tato!
- Ivánie! - Nie możesz wstawać.
Jesteś za słaby. Środek uspokajający!
Gdzie Manuela, mamo? Co jej zrobiłaś?
Hugo i Sara pojechali po nią.
Nie, musimy ją zabrać i jej pomóc!
Nic nie mogliśmy zrobić.
Skąd wiesz?
Rozmawiałam z wujkiem.
- Cudem cię ocaliliśmy. - Była w ciąży.
Nie denerwuj ojca.
- Proszę. - Masz serce?
- Spokojnie. - Nic ci nie będzie.
- Zabiłaś swojego wnuka. - Byli razem. Czemu jej tu nie ma?
- Daj mamie spokój! - Gdzie ona jest?
- Jesteś potworem. - Cisza!
- Może byś coś zrobił? - Chodź!
Nienawidzę cię!
- Nic ci nie będzie. - Nienawidzę cię.
Będzie dobrze.
- Pozwoliłeś na to? - Chodźmy do biura.
- To morderczyni. - Wejdź.
- Jak mogłeś jej pozwolić? - Siadaj.
Zamknij się i słuchaj.
Nie zasypiaj.
Źle się czuję.
Już wystarczy, odłącz ją!
Odłącz ją!
Spokojnie. Spójrz na mnie.
- Jest okej. - Nie.
- Nic mi nie jest. - Nie.
- Daj jej coś. - Potrzebuje glukozy.
- Nic mi nie jest. - Czekaj.
Przynieś mi te tabletki.
- Widzisz mnie? - Nic mi nie jest.
Masz niski poziom cukru we krwi.
Patrz na mnie.
Już. Spójrz.
W porządku. Nie martw się.
Nie wierzę.
To niemożliwe!
Gorączka prawie zniknęła! Nie wierzę. Skąd wiedziałaś?
Moja droga!
Kochana.
Moja siostra.
Dlatego nie odbierzesz.
Pomyśli, że coś jest nie tak.
Odbierz.
Daj na głośnomówiący. Chodź no.
- Alma? - Nareszcie.
- Dlaczego nie odbierałeś? - Nie miałem telefonu.
- Co u Ivána? - Krew dziewczynki zadziałała.
Jej rodzice pojechali do ciebie. Widziałeś ich?
- Co? - Słuchaj, co ze służącą?
Nie żyje?
- Co z moją córką? - Cholera!
Gdzie moja córka? Zabiję cię, skurwielu.
- Hugo! - Zabiję cię!
Proszę, musimy znaleźć Martę!
Proszę, przestań!
Przestań!
Obowiązuje alert zdrowotny pierwszego stopnia.
Alert pierwszego stopnia.
Należy nosić maski w miejscach publicznych.
Należy zgłosić się do lekarza nawet z lekką gorączką.
Trzeba też wykonywać polecenia personelu medycznego i policji.
Obowiązuje alarm pierwszego stopnia.
Dzwoń. No, zadzwoń.
Nie pytaj. Zostaw otwarte dla Julii.
- Idź. - Skąd masz pistolet?
- Hugo! - Pomóż Julii.
Pomóż nam.
Zabierz ją do sypialni.
- Jest osłabiona. - Już..
- Ostrożnie. - Uważaj.
- Jak się czujesz? - Później ci opowiem.
- Zbladłaś. - Nie martw się.
- Kim on jest? - Skurwiel porwał moją córkę.
Zabrał Martę. To brat Almy.
- Co? - Wykorzystują ją.
Używają krwi dzieci, by leczyć infekcje.
Co ty zrobiłeś, sukinsynu? Zabiję cię!
- Co zrobiłeś? - Spokojnie.
- Znajdźmy Luisa. - A jeśli jest z nimi?
Dlatego mamy jego.
Pójdę z tobą. Ty zostań i pilnuj tego drania.
Ja też zostanę. Manuela jest słaba i może mnie potrzebować.
Dobrze, kochanie.
- Powodzenia. - Dzięki.
- Hugo, idziemy. - Álex, podejdź.
Zwiąż go i nie spuszczaj z oka.
- Sprowadź Martę. - Dobrze.
Uważaj na moją mamę, proszę.
- Hugo! - Dobrze?
Oczywiście. Idę!
Proszę pana! Puść mnie!
Proszę pana! Gdzie moja córka?
- Gdzie? - Zabierz go!
- Nie mogłam ich powstrzymać. - Puszczaj.
- Co tu robisz? - A jak sądzisz?
Jak śmiesz tu przychodzić?
- Przyszłam do twojego męża. - Jest zajęty.
Przygotowuje przemowę, której potrzebuje kraj.
- Jest mi winien wyjaśnienie. - Chcę,
- żebyś stąd wyszła. - Dość!
Mam godzinę do przemowy. Dam ci pięć minut.
Chodź ze mną.
Ani słowa.
Drzwi są zamknięte. Idę po klucze.
Chwileczkę!
- Co tu robisz? - Słuchaj, musisz iść ze mną.
- Nie mogę. - To pilne.
Proszę.
Znów zabrali moją wnuczkę!
Marcie nic nie jest.
Jest z dziećmi, które produkują przeciwciała.
Jest bardzo cenna i tak będzie traktowana.
Wiedziałeś o tym?
Wiem tylko,
że wirus rozprzestrzenia się szybciej, niż się spodziewaliśmy
i tylko moja żona może go powstrzymać.
Co wy robicie tym dzieciom?
To bardzo skomplikowane. Nie zrozumiesz.
Masz na myśli „niebezpieczne”?
Oddaj mi moją wnuczkę, Luisie!
Nie mogę, Emilio. Nie teraz.
- Proszę cię o cierpliwość. - Słucham?
Prosisz mnie o cierpliwość, gdy życie wnuczki jest zagrożone?
Coś jej grozi! Czy ty siebie słyszysz?
Ty sukinsynu! Mam pani brata.
Zabiję go gołymi rękami, jeśli nie odzyskam Marty.
Jeśli mu coś zrobisz, już nigdy nie zobaczysz córki.
Czy to jasne?
Weź go, Rai.
Ufałem panu.
To tylko na kilka dni.
Potrzebujemy szczepionki.
Cieszę się, że mój mąż nie widzi tego, kim się stałeś.
Jesteś okrutnym,
nielojalnym i nędznym człowiekiem!
Saro, proszę.
- Możesz się zamknąć? - Poluzuj węzeł.
- Zgłupiałeś? - Zdrętwiały mi dłonie.
Proszę, Saro.
Kombinuj, a rozwalę ci łeb.
- Słyszałeś? - Tak.
Powiedz. Skąd wiedziałaś, że twoja krew zadziała?
Policja!
- Nie waż się! - Stać!
- Nie ruszaj się - Dobra.
To koniec, Julio.
- Weź ją. - Dobrze.
Julia, a więc jesteś drugą siostrą.
Idź do diabła, Begonio.
Powiedz chrześniakowi, że cię uratowałem.
Dobrze.
Dziękuję za informację, majorze.
Jest super. Nic nie zmieniaj.
Świetnie ci pójdzie, jak zwykle.
Ludzie cię uwielbiają.
A ja cię kocham.
Pokaż.
Ile razy to robiłeś? Tysiąc? Tysiąc pięćset?
I nadal nie umiesz zawiązać krawata, kochanie?
Nie obejrzysz przemowy?
- Schowajmy wszelkie urazy. - Porozmawiam z nią.
Córeczko.
To ważny moment dla twojego ojca,
dla mnie i dla całego kraju.
Fajnie, gdybyś z nim była.
Przyszłość należy do nas.
- Panie ministrze. - Już czas?
Pięć, cztery…
Przemawiam dziś nie tylko jako minister zdrowia,
ale też jako ojciec.
Jak wszyscy wiemy,
kraj przechodzi wyjątkowo trudny okres.
Mimo naszych starań
o wyeliminowanie wirusa, który zagraża naszemu życiu,
epidemia gwałtownie postępuje i trudno ją powstrzymać.
Nasz rząd,
a zwłaszcza moja żona, Alma López-Durán,
są bliscy znalezienia rozwiązania,
szczepionki, która zapobiegnie krwotokom.
- Sukinsyn. - Zanim to się stanie,
biorąc pod uwagę wysokie ryzyko zarażenia wśród grup zagrożonych,
rząd planuje
wysłać dzieci do 15 roku życia
do obozów,
w których będą zdrowe i bezpieczne,
z dala od głównych źródeł infekcji.
Jestem w pełni świadomy,
o co prosi rząd.
Wiem też, tak jak wy wszyscy
że nie ma nic ważniejszego od rodziny,
osoby, z którą postanowiliśmy dzielić nasze życie,
dziećmi, które sprowadziliśmy na świat.
Dlatego wiem,
że nie ma nic gorszego od bycia z nimi rozdzielonym.
Nastały jednak czasy,
gdy nie mamy wyboru, musimy zaakceptować powagę sytuacji
i iść naprzód,
myśląc o tym, co najlepsze dla nich i ich przyszłości.
Dlatego tak ważne jest,
byście państwo uważnie wysłuchali, co chcę powiedzieć.
Za około godzinę funkcjonariusze policji
zaczną przychodzić do waszych domów po dzieci.
Ukryjcie je.
Nie oddawajcie ich.
Powiedzą, że to dla ich dobra, że chcą je chronić, ale to nieprawda.
Pod przykrywką zbawienia chcą ukryć ludobójstwo.
Nie chcą chronić dzieci przed wirusem.
Chcą je wykorzystać jako króliki doświadczalne.
Idźcie po niego. Brać go!
Matki i ojcowie tego kraju,
nie pozwólcie, by odebrano wam dzieci.
Ponad 100 lat temu kraj stracił
wartości braterstwa i demokracji.
W tym mrocznym okresie historii inny niesprawiedliwy rząd
rozkazał zabić człowieka,
którego słowa wciąż się słychać, a pasują bardziej niż kiedykolwiek.
Otwórz drzwi, Luisie!
Federico García Lorca napisał:
„Są sprawy
zamknięte w czterech ścianach,
które wykrzyczane na ulicach
wypełniłyby cały świat”.
I świetnie.
Nadszedł czas, byście wyszli na ulicę i krzyczeli.
Otwórz te drzwi!
Będę z wami i waszymi dziećmi.
Przyszłość należy do nich.
Za przyzwoity kraj
i za wolność.
Za wolność.
Otwórz drzwi!
Otwieraj, draniu!
Otwórz drzwi!
Otwieraj! Coś ty zrobił?
- Jesteś niesamowity, tato. - Wszystko gra?
- Gaz do dechy! - Już.
- Proszę pana. - Otwierać!
Jedź!
- Proszę pana! - Odpalaj!
Proszę pana!
- Jedziemy. - No już
- Jedź! - Otwierać!
Otwierać!
BĘDZIEMY BOGACI
PRZYSZŁOŚĆ NALEŻY DO NAS
Należy pamiętać, że obowiązuje alert zdrowotny.
Przestrzegaj ograniczeń i powiadom władze,
jeśli zobaczysz w okolicy kogoś zarażonego.
- Wiozę chorego z Sektora 1. - Otwórz.
- Jest bardzo zarażony. To zły pomysł. - Otwieraj.
No dobrze.
- Co tu się odpierdala? - Majorze!
Przewożę więźnia. Spieszę się.
Już. Przepraszam.
Możesz jechać.
Jedziemy!
Było blisko!
Za wolność!
Patrzcie.
Za wolność.
Wygrałeś z nimi, tato.
To nie takie proste. Najgorsze przed nami.
Za wolność.
Dlaczego nie jesz?
Marto, czas na jedzenie. No już, wsuwaj.
Zmieniłeś zdanie?
Dopóki nie zdradzisz, co powiedział ten człowiek,
nie będziesz jadł. Słyszysz mnie?
Marto, chodź ze mną.
Gdzie trzymacie Martę?
- Gdzie ona jest? - Masz wspaniałą krew.
Odpowiedź immunologiczna jest silniejsza niż u małej.
Jest wyjątkowa!
Mówią, że to genetyczne, ale wiesz co?
Enrique zdradził mi twój sekret.
Skoro nie jest matką,
to jak mi, kurwa, wyjaśnisz ten biologiczny cud?
Nie wierzę w cuda.
Wierzę w naukę
i to, co masz na karku.
To znamię.
Cóż za zbieg okoliczności. Twoja siostrzenica też.
W tym samym miejscu.
Nie wiem, o czym mówisz.
Słuchaj.
Powiedz mi, co to jest,
albo sam ci to wyrwę.
Zrób to.
Kocham was ponad wszystko.
- My ciebie bardziej. - My bardziej, tatusiu.
Odwróć się. Mam niespodziankę.
Weźcie się za ręce.
Wiesz, kim był mój ojciec?
- Ciociu! - Kochanie! Wszystko w porządku?
Dobrze się czujesz?
Wszędzie szukamy tego zdrajcy.
Wkrótce trafi do aresztu.
To samo dotyczy każdego, kto pomógł mu wykonać jego haniebny plan.
Prezydent nazwał mnie zdrajczynią przed całym krajem.
Kiedy każe mnie zabić?
Chyba mam coś, co nam pomoże. Mam lekarstwo na wirusa.
W pełni popieram działania konieczne do zachowania prawa i porządku.
- Wszelkie działania? - Tak.
Macie pięć sekund, żeby się rozejść albo otworzymy ogień!
Na mój rozkaz!
Szanowni obywatele,
są odpowiedzialni i honorowi i zachowali spokój,
a na ulicach panuje zupełny porządek.
Miło mi cię poznać.
Napisy: Agata Martelińska