NETFLIX PRZEDSTAWIA
W Sektorze 1 potwierdzono przypadek norawirusa.
W naszym sektorze są minimum dwie zakażone osoby?
Znajdziemy je.
- To Mateo, mój syn. - Wygląda jak on.
- Nie widzieliśmy ciała, Fernando. - Kurwa!
Znaleziono chłopca. On żyje.
- Almo! - Odsunąć się!
Nasz ogrodnik był w autobusie. Chcą nas wszystkich zabrać.
Byłam w tym autobusie, Ivánie. Szukają mnie.
Rodzice Sergia nie żyją.
Ktoś ich zabił.
Nie mieli nic. Kto by ich okradł?
W tym kraju są większe problemy od napadów w Sektorze 2.
Nie posłuchali. Zaufali wam.
To nie są flagi naszego kraju.
- Ona jest w ciąży. - Jest chora.
Była w autobusie.
Ten temat jest mi bliski, bo w domu mam jedno z tych dzieci.
Jestem po waszej stronie.
Nie wiem, od czego zacząć poszukiwania
i walkę o sprawiedliwość, ale to zrobię.
- Pomożesz jej? - Wiem, co jest dla was najlepsze.
Znajdźcie Manuelę!
Powodzenia.
Usiądź.
- Zimno ci? - Trochę.
Wskakuj do łóżka.
A ty?
- Nic ci nie jest? - Mnie?
Oczywiście, że nie. Nie martw się o mnie.
Co ty wyprawiasz? Miałeś się nie zbliżać bez ochrony.
- Wyjdź. - Wolę zostać.
Zaczekaj na zewnątrz, przygotujemy ją. To zajmie chwilę.
Idź.
- Możesz za chwilę wrócić. - Oczywiście.
Spokojnie, wszystko gra.
- Nie odbieraj! - To twoja mama. Martwi się.
Dzwoni już piąty raz. Odbiorę.
Jeśli odbierzesz, zabiorę Manuelę i już nas nie zobaczysz.
Dobrze, ale się uspokój.
Co mam zrobić? Jaki masz plan?
- Daj jej szczepionkę. - Nie jest gotowa.
Nie testowaliśmy jej na zakażonych.
Zaraziła się niecałe 24 godziny temu. Zaszczep ją.
Dobrze.
Ale nie podchodź do niej.
Słyszysz?
To bardzo niebezpieczne dla ciebie i dla nas wszystkich.
Obiecaj, że odpuścisz.
Zobaczymy.
RAZEM, LECZ OSOBNO
Co się stało?
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU,PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Nie wiem, gdzie mogą być. Nie ukrywałabym tego.
Natychmiast podaj mi adres rodziców Manueli!
Oni nie żyją.
To babci, ciotki, kogokolwiek. Ma jakąś rodzinę.
Manuela nie ma nikogo.
Dzień dobry.
Zostaw nas.
Co tu robisz?
- Jak się masz? - Zgadnij.
Nie możesz tak wpadać. Luis nie odbiera.
- Powinien już wracać. - Jesteś sama?
- Odejdź. - Spójrz na mnie.
Ustawiłem punkty kontrolne przy wyjeździe, sprawdzimy każdą drogę.
- Znajdziemy go. - Wyjdź.
Znajdziemy twojego syna. Obiecuję.
Odbierz!
Odbieraj, do cholery!
Widziałam twojego męża. Gdzie on jest?
Musiał wyjść.
Bardzo by nam pomógł.
To dobry człowiek, ale…
nie chce uwierzyć, że Mateo żyje, nawet teraz.
Może potrzebuje czasu.
Problem w tym, że tego czasu nie ma.
Przykro mi, Emilio.
Jak on może być tak ślepy?
- To glina. On wie… - Nie, Emilio.
Dlatego jest taki zdezorientowany.
Należy do systemu.
Wiem, bo ja też.
Dlatego jestem zagubiony.
Na pewno ma dość powodów, by się martwić.
To tylko policjant.
Jeśli zacznie pytać, wiesz, co z nim zrobią.
Przepraszam.
Chciałem za podziękować za to, co robicie,
by odnaleźć nasze dzieci.
Jeśli pozwolicie…
To piosenka, której nauczyłem się w Hiszpanii.
Co wieczór śpiewałem ją dziecku na szczęście.
Śpiewa, że dzieci muszą zasnąć,
zanim przyjdzie wielki pies i je dopadnie.
Śpiewa po baskijsku… Rozumiesz ten język?
Babcia mi to śpiewała, gdy byłam mała.
Niech Bóg pomoże.
Umieram z głodu. Co na obiad?
Może coś specjalnego?
Makaron ze smażonymi pomidorami.
Serio? Znowu?
- Wiesz, co bym zjadła? - Co?
Sałatkę z pomidorów.
- Nie. - Świeżego dorsza, pychota.
Brzmi świetnie!
- A na deser? - Co?
- Truskawki. - Przestań!
- I czekoladę. - Nie!
- Rozpływającą się w ustach. - Przestań!
- Cicho! - Wybacz. Nie mamy pomidorów.
Nie będzie smażonych pomidorów!
Ale ja mam coś innego.
Chwileczkę…
Co my tu mamy?
To dorsz.
Świeże pomidory i truskawki.
Super!
- Co? - Skąd to masz?
To…
- Kupiłam. - Aha.
W miejscu, gdzie można dostać wiele rzeczy.
Mają tego dużo.
Tak, targ Rosy. Wszystko tanio.
Właśnie.
A czekolada?
Z migdałami.
- Julia! - Co? Chcesz?
- Tak. - To mnie ucałuj.
Jest twoja. Zasłużyłaś.
- Mogę otworzyć? - Tak, ale daj mi kawałek.
Możesz zjeść całą, skarbie.
Tak?
Pięć kwiatów w cenie czterech!
Pięć kwiatów!
Ile to kosztuje?
Dla bezpieczeństwa nie wolno stawać na ulicy w grupach.
Należy mieć przy sobie dokumenty i okazać je funkcjonariuszowi.
Obowiązkowe badania odbędą się w następny wtorek od 8.00 do 18.00.
Też bym pana przytulił, ale…
Jakby co, to przytulam pana w myślach.
Chyba fajny z pana gość.
A pana córka też jest zajebista To znaczy super.
Ma szczęście, że pan jest jej ojcem, a pan, że ma taką córkę.
Co ci powiedział?
Coś, czego nie ma ci odwagi wyznać.
Bardzo mu się podobasz.
- Najpierw daj jej, Alejo. - Oboje dostaniecie.
- Ona pierwsza! - Co z tobą? Uspokój się.
- Nie rób tak. - Proszę.
Jeśli tego chcesz, w porządku.
Boli?
- Nie. - Świetnie.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
Dzięki. Mam u ciebie dług.
- Co się stało? Zrób coś! - Jest zmęczona.
Tak? Co jej podaliście?
Mów, co to było.
Tak?
Porozmawiam z twoją mamą.
- To nie będzie miła rozmowa. - Nie przejmuj się, tato.
Muszę z nią wyjaśnić sprawę tych dzieci.
No i CIM.
Myślisz, że kłamie?
Nie wiem.
Oby nie.
Na pewno da się to wyjaśnić.
Jestem pewien.
Nadal ją kochasz?
- Kochacie się? - Pewnie.
Jesteśmy sobie bardzo bliscy.
Czasami pary…
Jesteśmy razem tak długo, jakbyśmy stanowili jedność.
Ale z czasem zaczynamy podejmować decyzje, które nas dzielą.
To dziwne…
jak wiele czasu mija, nim się to zrozumie.
Ale wtedy…
zdajesz sobie sprawę,
że ty i twój partner mówicie w zupełnie innym języku.
Nareszcie! Gdzie byłaś? Dlaczego nie odbierałaś?
- Gdzie ojciec? - W biurze.
- Brat się do ciebie odzywał? - Nie, a co?
Dzwoniłam do ciebie tysiąc razy.
- Gdzieś ty był? - Przestań.
Dasz mi coś powiedzieć?
Rodzice Sergia zginęli.
Nie tylko im zabrano dziecko. Jest ich więcej.
Rodzice ich szukają.
- Przypadkiem większość dzieci była w CIM. - Wysłuchasz mnie?
- Wiesz, gdzie jest twój syn? - A czy to ważne?
Zbadam Sergia i dotrę do prawdy.
Rób, co chcesz.
Nie wiem, co ty pleciesz i co usłyszałeś,
ale gdy byłeś nie wiadomo gdzie i robiłeś nie wiadomo co,
nasz syn zniknął.
Jak to?
- Siostrzyczko. - Dlaczego nie odbierałeś?
- Jest u ciebie Iván? - Tak, jest tutaj.
To dobrze. Od razu mi lepiej.
To znaczy, że jest bezpieczny.
Co z nim?
Niedobrze.
Został zakażony wirusem.
- O co chodzi? - Jest zarażony.
- Już do ciebie jadę. - Nie.
Zaczekaj. To my jedziemy.
Święta Matko…
- Biedna Manuela. - Tak.
Oby się wyleczyła.
Oby.
Dokąd pojechali?
Ten chłopak nie mógł jej wywieźć za daleko.
- Iván ją kocha. - Naprawdę?
Trudno w to uwierzyć, ale on naprawdę ją kocha.
Poważnie.
Miłość jest niesamowita.
Tak jak ta whiskey.
Daj trochę.
Tęsknisz za tym?
Nie mówię o siostrze,
bo to oczywiste, ale…
za miłością.
Za byciem w kimś zakochanym.
Weź koc, bo zamarzniesz.
Hej!
Nie zmieniaj tematu.
Powiedz.
Tęsknisz za tym? Nie ma w tym nic złego.
Pewnie, że tęsknię.
Ciągle za tym tęsknię.
I co będzie?
Cisza.
Jesteś okropny!
Nie, to znaczy…
Tęsknię za byciem z nią,
słuchaniem jej oddechu.
- Za pocałunkami? - Też.
Za przytulaniem?
I seksem.
Brakuje mi seksu.
- Seks jest super, to prawda. - Tak.
Kiedyś znów się zakochasz.
Ona by się cieszyła.
Chciałaby twojego szczęścia.
Wiesz o tym, prawda?
Tak.
To dobrze.
Jesteś świetnym facetem.
Małomównym, ale fajnym.
Co?
Nic.
- Dobrze nam tu, prawda? - Tak.
Mogłabym tu spać całą noc. Tak tu jest pięknie.
Godzina policyjna właśnie się kończy, Można poruszać się swobodnie.
Należy mieć przy sobie dowód tożsamości.
Przepraszam.
- Co się stało? - Nic.
Muszę jechać do rezydencji. Czekają.
- Jest wcześnie. - Wiem.
No, no.
Nic mi o nie opowiesz?
O czym?
O wczorajszej nocy! Poszliście na dach.
Nic się nie stało. Przestań drążyć.
Nudziarz. Kiedyś gadaliśmy o wszystkim.
Ale odkąd tu jesteśmy…
- Przeszkadzam? - Nie.
- Gotowy? - Już.
Dzień dobry.
- Wreszcie jesteście. - Tak.
Co się stało?
To, co było wiadome.
Znaleźli ich i oboje są zarażeni.
Wracają do domu, ale…
źle to wygląda.
Ten wirus to syf.
Mój kuzyn…
Nieważne.
Spokojnie, Roso. Najlepiej im będzie w domu.
- To tragedia! - No już.
Dość pogaduszek. Zaraz tu będą.
Weźcie te prześcieradła do sypialni państwa.
- Zrobię miejsce dla Manueli. - Oczywiście.
Już.
- O co chodzi? - Co ja narobiłam?
- Co ja zrobiłam? - Nic.
Spójrz na mnie.
Chciałaś pomóc i tyle.
Masz rację.
Przynajmniej są razem.
Oczywiście.
- Chodźmy. - Dobrze.
Chodźmy.
Jesteście.
- Dziękuję, że tak szybko.. - Właśnie się dowiedzieliśmy.
- Bardzo nam przykro. - Co to jest?
Przyszliśmy zmienić pościel.
Wiecie cokolwiek o norawirusie?
Jest śmiertelny. Czysta pościel nie pomoże.
Wszystko, czego dotknie zarażony, pościel, ręczniki, ubrania…
musi zostać spalone.
Alma, to nie lekarze.
Trzeba im to wyjaśnić, żeby wiedzieli, z czym mamy do czynienia.
Chyba rozumiecie, że się denerwujemy.
To taki wirus,
który szybko rozprzestrzenia się w organizmie.
Do zakażenia dochodzi przez płyny ustrojowe.
czyli ślinę, pot, krew, wymiociny…
Dlatego tak ważne jest unikanie kontaktu fizycznego.
Dostaniecie rękawiczki i maski.
Ale nie chcę, żebyście tu przychodzili bez powodu.
- Jasne? - Tak.
To dobrze.
Tak?
Twój ojciec był ekspertem od wirusa.
Wiem.
Chciałbym, by tu był.
Ja też.
Po co to przylazłaś? Zwariowałaś?
Widziałam pana na spotkaniu, ale nie porozmawialiśmy.
Powiedziałem ci wszystko, a nie posłuchałaś!
Ja tylko szukam dzieci.
Jest pan jedynym rodzicem, który może pomóc je odnaleźć.
- Nie rozumiesz? - Nie ma kogo szukać.
Widziałem martwego syna w szpitalu.
Długo nie mogłem tego zaakceptować.
Słyszał pan wczoraj moją wnuczkę?
Nie zawahał się pan?
Nie pomyślał pan, że on może być jednym z nich?
Może udało ci się oszukać tamtych rodziców, ale nie mnie.
Znam się na oszustach.
Potwierdzi pan, że to nie pański syn?
Nie chcę cię tu więcej widzieć. Odejdź!
- Halo? - Witaj, Almo.
Masz jakieś wieści?
Nie, Enrique.
Wybacz, że ci nie powiedziałam.
Syn pojechał do obozu brata.
Wracają do domu. Oby nie było za późno.
Dobry Boże!
Oby nie.
- Jak się czujesz? - A jak myślisz?
Jestem zrozpaczona.
Jestem najlepszą wirusolożką w kraju,
a mój syn złapał wirusa od służącej.
- Do tego mój mąż… - Co z nim?
Zaczął mnie oskarżać i twierdzi, że rodzice szukają dzieci.
- Co? - Pytał, czy wiem, gdzie one są.
- Skandal! Skąd on to wziął? - Almo.
Mam się tym zająć?
Mógłbyś?
Co tylko chcesz. Wiesz przecież.
Chyba…
nigdy ci nie podziękowałam.
- Jesteś tam? - Nie musisz mi dziękować.
Muszę kończyć. Mam coś do załatwienia.
ZNASZ TE DZIECI?
- Majorze. - Co tu robiła ta kobieta?
- Jaka? - Nie jestem głupi.
Czego chciała?
Ona jest szalona! Gada bzdury.
- Jakie bzdury? - Coś o dzieciach,
które od dawna nie żyją. Kazałem jej tu nie przychodzić.
Nie aresztowałem jej, bo to znajoma ministra.
Postanowiłem ją wypuścić.
Chcę 20 najbardziej skutecznych i lojalnych ludzi.
- Zrozumiano? - Oczywiście.
DEPARTAMENT BEZPIECZEŃSTWA
- Co z nim? - Jest w śpiączce..
Cześć, Luisie.
- Dzięki, że go przywiozłeś. - Rośnie mu temperatura.
Leki na zbicie nie działają.
Zabierz go do sypialni.
Wyzdrowiejesz, słyszysz?
Słyszysz mnie?
- Nie ma Manueli. - Wyzdrowiejesz.
- Almo. - Słyszysz mnie?
Przygotuję go.
Nie zbliżaj się. Jestem chora.
Mogę cię zarazić.
My nie zachorujemy.
Uzdrawiamy ludzi.
- Jak masz na imię? - Pedro.
Cześć, Pedro.
- Muszę iść. Pa. - Czekaj!
Kochanie.
Skarbie.
- Co z nim? Co możemy zrobić? - Nie wiem.
Straciliśmy cenny czas.
Wirus krąży w jego ciele wraz z krwią.
Nie masz prototypu szczepionki?
Nie można tu wchodzić! Trzymamy się protokołu.
- Wyzdrowieje? - Mama robi, co w jej mocy.
Wyjdźcie, już!
Sergio… Chodźmy.
- Chodź. - Iván jest chory? Umrze?
Oczywiście, że nie. Zachorował.
Śpi, więc nawet nie wie.
Nie chcę, żeby coś mu się stało. Lubię Ivána…
mimo że mną się nie interesował.
Czuję to samo. Chodź no.
Dokończcie te ręczniki i złóżcie łóżko Manueli.
Jak to?
Powinniśmy poczekać.
Może ją przywiozą.
Nie, Saro. Nic nie rozumiesz?
Ale jak oni mogą…
Musimy jej jakoś pomóc.
Tak, Demerol, 100 mg.
Tak, Demerol 100 mg. Co jeszcze?
Acetaminofen w kapsułkach?
Doskonale, dziękuję.
Rosa, co z ręcznikami?
- Prawie gotowe. - Pospiesz się.
- Przepraszam. - Dobra ta kawka?
Niech kierowca przestawi karetkę. Nie chcę, żeby sąsiedzi ją widzieli.
- Przepraszam. - Nie, czekaj!
Niech ją lepiej postawi w parku.
- Proszę pana. - Czego chcesz?
Co z Manuelą?
- Skąd mam wiedzieć? - Była z pańskim synem.
Pojechali razem.
Co?
Ona jest w ciąży.
W ciąży?
Tak.
Nikt mi nie powiedział.
Myśleliśmy, że przyjadą razem, ale jej nie ma.
Obawiamy się, że jest sama i umiera.
Roso, ręczniki.
- Przynieś je. - Tak jest.
On umiera, Alejo.
Miał transfuzję w karetce, ale nie odpowiada.
To najbardziej agresywny szczep.
On nie może umrzeć!
Jeśli mój syn umrze, zabiję się! Słyszysz?
Jest krew, o której mówiłem, ale sam nie wiem.
Zrób to, co trzeba.
Za wszelką cenę.
Dobrze.
- Tak? - Gdzie dziewczyna?
- Jaka? - Była z moim synem. Gdzie jest?
- Nie wiem, o kim… - Nie czas na to,
żebyś traktował mnie jak głupka.
Umierała. Zaraziła się kilka dni temu.
To przywieź jej ciało. Gdzie ona jest?
Saro, Hugo, podejdźcie.
Manuela tu jest. Jedźcie po nią autem.
- Szybko, to może się uda. - Dziękuję.
Jedźcie.
Chodźmy.
Dalej, Luisie!
Chodźmy! Szybko!
Muszę już iść.
Wody…
Przykro mi. Pa.
Każdy dzień zwłoki jest dniem straconym.
Wiem, ale musimy zaczekać.
Poza tym to nie twoja sprawa.
- Właściwie to… - Co?
Nieważne.
Co jest, Emilio?
Powinieneś wyjechać.
Porozmawiam z córką i Hugo. Jedźcie do Asturii.
Gdy się dowiedzą, że szukamy dzieci, wszystko może się zdarzyć.
Jeśli myślisz, że mój brat wyjedzie bez ciebie, to go nie znasz.
Mnie też nie. Jeśli wyjedziemy to razem.
Nigdy bardziej nie chciałam tu zostać.
Za długo już odwracałam wzrok.
No właśnie.
Czemu nie wziąłeś Marty? Nie chcę, żeby była sama.
Dałem jej pracę domową. Przerabia dzielenie.
Powiedziała, że to potrwa.
Marta umie dzielenie już od kilku lat.
- Chcesz wody? - Tak.
Nie zapomnij oddać butelki do recyklingu.
Wujek Luis mówił, że recykling jest bardzo ważny.
Danielo, posłuchaj.
Jeśli mi przeszkodzisz, nie będę miał odwagi powiedzieć.
Podobasz mi się.
Powiem dużo więcej. Kocham cię.
Powiesz, że to staromodne? To prawda.
Nie proszę, żebyś mnie kochała. Serio.
Ale nie oszalałem i wiem, że też mnie trochę lubisz.
Może byśmy…
spotkali się pewnego dnia, upili i zobaczyli, co się stanie?
Dobra, ale powiedz to jej.
To twój chłopak.
Co?
Kurwa mać.
- Halo? Álex? - Tak, to ja.
Chcesz spytać o mojego brata?
Oczywiście.
Marto, kochanie. Wiem, że tam jesteś.
Otwórz na chwilę, malutka.
Babcia jest w sklepie.
Wiem.
Chciałam porozmawiać z tobą, nie z babcią.
Twoi rodzice prosili,
żebym zabrała cię do domu, w którym pracują.
Wujek Álex za chwilę wróci. Jeśli mnie tam chcą, może mnie zabrać.
Uparta jesteś, nie powiem.
Jak chcesz.
Otwórz na chwilę, to dam ci list od rodziców.
Nie!
Nie, proszę! Puść mnie!
Proszę! Puść mnie!
Spokojnie.
PRZYSZŁOŚĆ NALEŻY DO NAS
Patrzcie na te ciężarówki.
- Szybko, idziemy! - Wchodzimy!
Dokąd idziemy?
Szybko, wychodźcie!
Stwórzmy łądną kolejkę,
- Szybko! - Co tu robią żołnierze?
- Dokąd idziemy? - Nieważne. Chodźmy.
- Boję się. - Idź już.
Szybko, jedziemy!
Szybko, idźcie!
Wytrzymaj, kochanie.
Wytrzymaj jeszcze chwilę.
Bądź silny.
Jesteś młody, skarbie.
Mój synku…
Możliwe, że on cię słyszy.. Musimy być dla niego silni.
Musimy odessać wodę z płuc. Proszę wyjść.
- Nie chcę. - Tak będzie lepiej.
Pozwól im wykonywać swoją pracę.
Wstawaj, idziemy.
No już..
Nie wytrzymam.
To nasz syn, Luisie.
Nasz pierworodny.
Nosiłam go w brzuchu.
Trzymałam w ramionach.
Był taki mały…
Pamiętasz?
Patrzyłam, jak rośnie.
Wyrósł na przystojniaka.
Jest częścią mnie.
Nigdy nie widziałem, żeby ktoś patrzył na dziecko z taką miłością.
Nie kochasz go tak jak ja. Nie rozumiesz.
On jest wrażliwy
i wolny.
Jest dobry.
Naprawdę.
Jest lepszy od nas.
Daniela też.
Nasze dzieci są wspaniałe. Wiem.
Pokazują, jak bardzo się kochaliśmy.
Ale teraz czuję,
że nie kochasz mnie tak jak dawniej.
On nie umrze.
Nie pozwolę na to.
Serce zwalnia. Powinniśmy przestać.
- Jeszcze jedna torebka. - Jeśli ją stracimy…
Albo ona, albo siostrzeniec. Wytrzyma.
Dzięki, księżniczko.
- Na pewno w tę stronę? - Nie wiem. GPS oszalał.
To musi tu być.
Patrz.
- Jedź! - To chyba tutaj.
Jedź!
Co to, kurwa, jest?
Co ci żołnierze robią w tym obozie?
Znam to miejsce.
- Co? - Już je widziałam.
W jednym z filmów Almy. Zaginione dzieci są tutaj. Widziałam!
Szybko. Stańcie w szeregu.
Chodźmy.
Co jest?
GABINET PIELĘGNIARKI
Dzieci mają być w ciężarówkach.
Co się tu dzieje?
A co cię to obchodzi?
Nie jesteś tu, by pytać, a ja by odpowiadać.
Przeszukajcie obóz. Nikt nie może tu zostać, jasne?
No już, Navarro.
Tak jest.
- Proszę! - Posłuchaj.
Nic ci nie będzie.
- Nic. - To ona porwała Martę.
- Chodź! - Spokojnie.
- Musimy im pomóc. - Sami nie damy rady.
Znajdźmy Manuelę.
Dobrze.
- Co u Ivána? - Źle.
To surowica
z krwi osoby o wysokiej aktywności przeciwwirusowej.
Osocze chroni przed krwotokami, które zabijają chorych.
- Podobnie leczy się Ebolę. - To ta sama zasada.
To leczenie eksperymentalne.
Skąd bierzesz dawców?
To ocalali.
Krew niektórych ludzi działa jak szczepionka.
Pamiętasz, jak w Ameryce
dzieci miały w organizmach lek na ospę?
Dzieci z Ekspedycji Balmis.
Naprzeciwko domu, w którym dorastałam stał pomnik,
w Corrientes.
- Ocalały jest potencjalnym dawcą? - Nie.
Tylko nieliczni, wyjątkowi ludzie. Ale najpierw…
zmieniamy ich odpowiedź immunologiczną.
Jak?
Wstrzykujemy wirusa, by zwiększyć ich odporność.
To jedyny sposób.
Niektórzy nie przeżywają.
Ci, którzy przetrwają to nasza jedyna szansa.
Odważny jesteś, co?
Szukałem cię.
Nie! Puść mnie!
- Puść! - Nie wierć się!
Przestań.
Puść mnie!
- Kogoś nam brakowało. - Puść mnie.
- Danielo, prosiłem. - Wpuść mnie, tato.
- Pożegnasz się, ale zaczekaj. - Chcę go zobaczyć!
Cierpliwości.
Kochanie! Jestem tu, skarbie.
Jestem, kochanie.
- Skarbie. - Mamo.
Jestem, kochanie.
Lek działa!
Ona ma wirusa!
- Kolejna! - Nie ruszać się!
Wszyscy zginiemy!
- Ona ma wirusa! - Cofnąć się!
- Odejść! - Jeszcze jeden!
- Mają wirusa! - Szybko!
Szybko!
Uciekać!
O Boże!
Wdrożono pierwszy poziom alertu zdrowotnego.
Wdrożono alarm poziomu pierwszego.
Co to za syreny, proszę pani?
W sektorze 2 są setki chorych. Sytuacja jest ekstremalna.
- Potrzeba radykalnych działań. - Wszystko w porządku?
Czarnoskóra zniknęła. Jest ledwo żywa.
Jeśli to prawda, mogę ocalić Manuelę.
- Ivánie. - Gdzie Manuela, mamo?
Dziękuję panu.
Rząd chce wysłać dzieci
do 15 roku życia do obozów,
w których będą zdrowe i bezpieczne,
z dala od głównych źródeł infekcji.
Patrzcie, kto tu jest. Marta wróciła.
Gdzie moja wnuczka, suko?
Nie ruszać się!
Co wy tu robicie?
Nie pańska sprawa. Zaraz wezwę majora.
Powiedz mi, co tam masz,
albo sam to wyrwę.
Otwórz drzwi, Luisie!