NETFLIX PRZEDSTAWIA
Co z tobą?
Policja i wojsko mają coraz większą władzę.
Dajemy im władzę, żeby nas chronili.
A kto nas ochroni, gdy przyjdą po nas?
- Kto cię tak pokłuł? - W tamtym szpitalu
powiedzieli nam, że jesteśmy wyjątkowi.
Budzicie ją o tej porze? Może u nas spać.
Kopę lat.
- Wracaj. Potrzebujemy cię. - Nie teraz, Jorge.
Byłaś z nim w ruchu oporu?
Brzmi lepiej, niż było. Straciłam wielu przyjaciół.
- Dlatego odeszłaś? - Odeszłam dla córek.
Pracuj dla mnie, to przeżyją.
Chcę, żebyś został szczurem.
- Ty żyjesz? - Nikt nie może wiedzieć.
Zmieniamy próbki i zastrzyki.
Liczę na kolejne instrukcje. Pozdrawiam, siostro.
Nowa dyrektorka do spraw epidemiologii.
Zajmie się walką z norowirusem na wszystkich frontach.
Dopadną mnie, ciebie, nas wszystkich.
Chcą zabić wielu ludzi, Luisie.
To restrukturyzacja demograficzna. Komuś stąd się to powiedzie.
Nie podobają mi się te insynuacje.
Jestem za stary, by stracić jedynego przyjaciela.
Jesteś moim najlepszym kumplem, ale otaczają nas skurwiele.
Tak?
Dobrze.
Proszę pana!
O co chodzi?
Mamo?
Tak. O co chodzi?
Nie mogę w to uwierzyć!
Wiadomo, co się stało?
Jasne.
On prowadził?
Prezydent już wie?
Dobrze.
MINISTER MAIZTEGUI NIE ŻYJE
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Godzina policyjna kończy się właśnie teraz.
Można się przemieszczać.
Należy mieć przy sobie dowód tożsamości.
Mój kochany.
Moje życie.
Nie chcę.
Nie rozumiem. Nie chcę się z tobą żegnać.
Kocham cię.
Zawsze będę cię kochał.
Jesteś miłością mojego życia.
Nic cię nie zastąpi i niczego nie kocham mocniej.
Już się nie spotkamy.
Nie możemy.
Po prostu nie możemy.
Nie zostawiaj mnie.
Proszę.
Proszę, Carlosie, nie odchodź.
Błagam cię.
Jeśli nie odejdę, oboje zginiemy.
Dlaczego?
Nie rozumiem.
W coś ty się wpakował? Powiedz, o co chodzi?
W czym problem?
Nieważne.
Zapomnij o mnie.
Według źródeł rządowych
śmiertelny wypadek miał miejsce dziś rano.
Gdy przybyli ratownicy, mogli jedynie potwierdzić zgon.
Minister Spraw Zagranicznych był…
- Stać! - Mój mąż tam jest.
Nie ruszać się.
Idź.
Przygotować dokumenty.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Ruszać się!
- Ostrożnie. - Mój mąż…
- Tam jest. - Do kolejki.
- Nie wpychaj się. - Nie pozwólcie jej.
- Spadaj. - To moja żona. Przechodzimy razem.
- Dobra. - Szybko.
- Następny. - Dziękuję.
Przepraszam.
- Hej, mój mąż tam jest. - Już, szybko!
- Wybacz spóźnienie. - Zarażony.
Odsunąć się!
- Ostrożnie! - Tutaj!
Odsunąć się! Szybciej!
- Ruchy! - Ilu ich tam jest?
- W prawo! - Następny.
- W porządku? - Tak.
- Słyszałaś? - O czym?
Co się stało? Dziękuję.
Gdy przybyli ratownicy, mogli tylko potwierdzić zgon.
Minister Spraw Zagranicznych był lubianym i szanowanym…
- Był wczoraj na kolacji. - Z żoną.
Cholera!
W domu pewnie aż wrze.
A ja tam zostawiłem Martę.
Nie powstrzymuj się, Lauro. Płacz, ile potrzebujesz.
Biedactwo.
Jesteśmy z tobą.
- Zawsze. - Zajmę się tym.
Tak, Luis jest w rozsypce.
- Kto jest z tobą? - Halo?
- Kto? - Halo?
- Nie słyszę. - Muszę się widzieć z prezydentem.
- Carmen? Tak, to twoja siostra. - Nie!
- Niedługo będziemy. - Ucisz się i słuchaj!
Tak?
- Nie. - Pozwolą ci zobaczyć ciało.
Luis nad tym pracuje.
- W porządku. - Daj to ojcu. Idź!
Przestań, zamknij się!
Posłuchaj. Muszę porozmawiać z prezydentem.
Jesteś świetnym sekretarzem stanu, ale nie rozwiążesz problemu.
Wdowa czeka na ciało męża.
- Co ty, kurwa, robisz? - Dobrze.
Chcę odpowiedzi!
Dobrze, masz dwie minuty.
- O co chodzi? - Na uspokojenie
Nie potrzebuję tego.
Kochanie, to ci pomoże. Zostaw lek na stole.
- Wybacz, Lauro. - Nie bierz, jeśli nie chcesz.
Moja kochana córeczka.
Miałaś świetnego chrzestnego.
Dla niego byłaś…
Jak córka, której nigdy nie miał.
Zawsze tak mówi.
Tak.
- Halo. - Największy wieniec, jaki macie.
Zadzwoni za godzinę? Dobra, oby nie później.
Tak. Danielo!
Tata wziął lek? A gdzie twój brat?
Nie wiem, mamo.
Przepraszam, białe lilie.
Proszę dodać zdjęcie.
Tak.
Dziękuję.
Chodźmy.
Dzień dobry.
- Spóźniliście się. - Przepraszamy.
- Gdzie Marta?
- Wstała już? - Nie.
Wciąż pod kołdrą, jak Sergio.
Śpi jak księżniczka.
- Idź się przebrać. Pan potrzebuje auta. - Oczywiście.
- Mam obudzić dzieci? - Podaj im śniadanie do łóżka.
Sergio potrzebuje obfitego posiłku, owoców i czegoś słodkiego.
- Może mieć niski cukier. - Naprawdę?
- Dlaczego? - Sergio urodził się chory,
ale pani się nim zajmuje.
Pani?
Jeśli zechce ci powiedzieć, to powie.
- Idź się przebrać. - Dobrze.
Muszą mieć jakiś tajny plan.
Nazywają to restrukturyzacją demograficzną.
Gdyby coś mi się stało,
udaj się w to miejsce.
Ale o co chodzi?
- Obiecaj. - Obiecuję.
Ale się narobiło.
A dziś mam pierwsze spotkanie jako dyrektorka.
Nie chcę zostawiać Laury samej.
Nie jesteśmy tak blisko, jak ty i Álvaro, ale szkoda mi jej.
Kochanie?
- Odwołam spotkanie. - Nie trzeba. Nie martw się.
Muszę coś załatwić, a później pojadę do niej.
- Naprawdę? - Tak, a ty…
idź na to spotkanie.
Dziękuję, skarbie.
Dzień dobry, szczęściaro.
Jak się czujesz? Dobrze spałaś?
- Już późno, pora wstać. - Tak, ale Sergio…
Co z nim?
Nie obudził się.
A… mój kolega Felipe tak miał.
Nasz śpioch się budzi.
Czas wstawać!
Przyniosłam wam pyszne śniadanie. Kto lubi naleśniki?
- Ja! - Ja też!
To dla ciebie.
- Dzień dobry, Manuelo. - Dzień dobry.
- Paniczu Ivánie. - Panicz?
Mów mi „pan”, jak do ojca.
Jestem młodszy od ciebie, ale masz mnie szanować.
- Jak pan sobie życzy. - Zrób mi śniadanie.
Umieram z głodu!
- Przyniosę coś. - Jesteś zajęta.
Zlecam to tobie.
Pański ojciec cię potrzebuje.
Pozwoliłem ci tak do siebie mówić?
Weź prysznic… Ojciec stracił przyjaciela. Jeśli cię zobaczy, zabije cię.
Mylisz się. Ojciec nie ma przyjaciół.
Śmieją się z jego żartów, bo jest, kim jest.
Inaczej nikt by z nim nie wytrzymał. Nawet własna rodzina.
- Wychodzimy. - Oczywiście.
- Nie wytrzymam! - Dobrze wiesz, że przesadziłeś!
Mam to gdzieś! To drań.
Kiedyś mi za to zapłaci.
Mylisz się. On cię kocha i czeka.
Na co?
Na to samo, co ja. Nie rozumiesz?
Musisz wreszcie dorosnąć.
Proszę pana.
- Proszę pana. - Co?
Przykro mi z powodu śmierci ministra.
Wiem, że się przyjaźniliście.
Dwadzieścia pięć lat temu
mój młodszy brat poważnie zachorował.
Byłem z nim w szpitalu przez miesiąc.
Wiesz, kto był wtedy przy mnie?
- Nie. - Álvaro.
Siedział w poczekalni.
Wyjechał dopiero, gdy brat zmarł.
Po 30 dniach i 30 nocach.
Niewielu jest takich ludzi.
Takich ludzi potrzebujemy u swego boku.
Stracić kogoś to straszne przeżycie.
Wszystko się zmienia.
Jesteś taki młody. Nie wiesz, jak to jest.
Masz pan rację. Nie wiem.
Tak.
Nie gadaj!
To już przesada!
- Mamo? - Przestraszyłaś mnie! Oddzwonię.
- Kto to był? - Nie twoja sprawa.
Nie bądź niegrzeczna. Pomóż mi z sukienką. Spóźnię się.
Chcesz w tym iść?
Tak źle wygląda?
Ta sukienka nie nadaje się na pogrzeb.
Mam spotkanie.
Idziesz dziś do pracy?
Nie mam wyboru.
Nie powinnaś teraz wychodzić.
- Może powinnaś… - Co?
Pobyć z tatą. Stracił przyjaciela.
- Proszę. - Przepraszam.
Rai czeka. Auto już gotowe.
Idę.
Danielo, nie próbuj mi doradzać.
Jesteś młoda i niedoświadczona.
Ja zbudowałam tę rodzinę.
Jesteście dla mnie wszystkim.
Nie zapominaj o tym.
Utrzymaj pozycję. Musisz zidentyfikować cel.
Zaraz wrócę.
Zaraz przyjadę. Mam coś przywieźć?
Dobrze. Niedługo będę.
- O co chodzi? - Ja też pójdę.
- Dla bezpieczeństwa. - Dobrze.
To tutaj.
Kto tam?
Álvaro mnie przysłał.
Poprosił, bym przyszedł.
Dzień dobry.
Proszę. Mam mało czasu.
- Jestem Luis. - Wiem, kim jesteś.
Przepraszam. Nie spodziewałem się tego.
W porządku.
Wybacz pytanie,
czy to jego dziecko?
Myślałem, że on…
To bez znaczenia.
- Jak masz na imię? - Clara.
Álvaro rozmawiał ze mną wczorajszej nocy.
- Naprawdę? - Tak.
Kazał mi tu przyjść, gdyby coś mu się stało.
Coś jeszcze?
Nie, to wszystko. Czemu pytasz?
Nieważne.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie.
Właśnie wychodzę.
Przyjaciółka czeka. Zostanę u niej na kilka dni.
Już dobrze.
Wychodzę,
ale wrócę, żeby porozmawiać.
Dobrze.
Álvaro był moim przyjacielem.
Możesz mi zaufać.
Rodzina na mnie czeka.
Nie wiem, czemu się boi.
Zostań z nią i zrób, o co poprosi.
Zawieź ją, gdzie zechce. Nie opuszczaj jej.
- Dobrze? - Oczywiście.
Świetnie.
Zajmij się nią.
Zabijesz mnie?
Słucham?
Nie martw się.
Nie skrzywdziłbym cię.
Cześć, maluchy.
- Cześć. - Wszystko zjedliście!
- Było pyszne. - Tak?
- Tak. - Cieszę się.
- Idziemy do parku? - Zależy od niej.
- Czyli? - Możemy zostać?
Jestem zmęczona.
Zmęczona?
Jesteś chora? Sprawdzę.
Pokaż się.
Jesteś blada.
Też chcę zostać.
Możemy oglądać filmy.
Ale z was leniuchy!
W takim razie zostańmy. Ale najpierw umyj zęby.
Chodźmy. Szybciutko!
Któreś z was się skaleczyło?
Coś nie tak? Możemy wyjść, kiedy zechcesz.
Co jest?
Cholera!
Spokojnie.
- Jedziemy do szpitala. - Nie.
- Nie do szpitala. - Musimy. Ty krwawisz.
- Potrzeba lekarza. - Nie do szpitala.
Cholera!
BĘDZIEMY ŻYĆ W DOSTATKU I POKOJU
Oboje są z nią?
Nie, minister wyszedł chwilę temu.
Kierowca i dziewczyna gdzieś idą.
Tak?
- Emilio, musisz mi pomóc. - Co się stało?
Dobra, chodź.
Idziemy.
No i?
- Co z nią? - Krwawienie ustało.
Mogła poronić… w tych okolicznościach.
Moje dziecko.
Co z dzieckiem?
- Tak. - Co z dzieckiem?
- Nic mu nie jest. - Co z nim?
Tobie też nie.
Wyzdrowiejesz. Nie martw się.
Nie martw się. Spokojnie.
To wszystko…
To moja wina.
- Nie chciałam tego dziecka. Biedactwo. - Ale teraz chcesz?
Lepiej na tym się skup. Ja sama wychowałam dwie córki.
- Jesteś silniejsza, niż myślisz. - Nie o to chodzi.
Zabiorą mi dziecko.
Nikt tego nie zrobi.
Jesteście bardzo mili, ale nic nie wiecie.
Co to za dziewczynka?
- To twoja córka? - Tak.
- Przyjdą po nią. - O czym ty mówisz?
Przyjdą po nią.
- Odbiorą nasze dzieci. - Nie.
- Zabiorą je. - Spokojnie.
Zabiorą je ze szkół, ulic, domów
i parków, a place zabaw będą puste.
Potrzebują ich krwi.
Potrzebują krwi naszych dzieci.
- Zabiorą mi dziecko. - Nikt tego nie zrobi!
- Zabiorą je! - Powiedzcie Luisowi!
- Zabiorą moje dziecko. - Przynieś ścierkę. Ona ma gorączkę.
- Zaraz wracam. - Uspokój się. Jesteś tu.
- Dzień dobry pani. - Dzień dobry. Dziękuję.
- Za mną. - Oczywiście.
Napije się pani kawy?
Nie, dziękuję.
Prezydent już idzie.
Podoba się pani?
To kamień z Doliny Poległych.
Sprowadziłem fragment ruin.
Polityka nie przetrwa bez pamięci.
Musimy pamiętać, jak wspaniały był kraj
że mogliśmy go stracić przez iluzję hiperdemokracji.
Dzięki pańskim staraniom
wkrótce odzyskamy swoją godność.
Witam w zespole.
Proszę wejść.
To jest szczegółowy raport
o korzyściach i ryzyku, jakie musieliśmy podjąć.
- Coś, czego jeszcze nie wiem? - Nie.
To rozwiązanie najpoważniejszych problemów.
Rozumiem, że to trudna decyzja.
JACOBO MARTÍNEZ DE LOS RÍO PREZYDENT NOWEJ HISZPANII
To zaszczyt prowadzić ten projekt.
Dziękuję, panie prezydencie.
- Coś jeszcze? - Nie, dziękuję. W porządku.
Wypij, zanim wystygnie. Pomoże ci.
Wiesz, co boli najbardziej?
Że nie mieliśmy dzieci.
Nie myśl o tym teraz.
To przeze mnie.
Nie mogłam mieć dzieci.
Nigdy mi nie powiedział.
Wiem.
Taki już był.
Dlatego go kochałam.
Lauro,
wybacz na chwilę.
Tak mi przykro.
- Tak? - Proszę pana…
Z dziewczyną jest źle.
Krwawiła, więc zabrałem ją do Emilii.
Do Emilii?
Obaj wiemy, że jest w dobrych rękach. Już jej lepiej, ale…
jest bardzo zdenerwowana.
Mówi, że zabiorą jej dziecko i że wszystkie dzieci są zagrożone.
Dobrze. Zaczekaj w samochodzie.
- Już idę. - Dobrze.
Lauro, muszę na chwilę wyjść. Przepraszam.
- Zaraz wracam. - Nie szkodzi.
- Życie toczy się dalej. - Tak, oczywiście.
To pilna sprawa.
Jesteśmy do twojej dyspozycji.
Wiesz, czego mi trzeba?
Sprawiedliwości, Luisie.
Chcę pogrzebu ze wszystkimi, nawet z prezydentem.
A przemówienia muszą być godne mojego męża,
człowieka lojalnego wobec kraju i rodziny.
Naprzód!
NIC NAS NIE POWSTRZYMA PRZED PRZYSZŁOŚCIĄ
Zaakceptował plan. Rozumiesz?
To zmieni wszystko, cały nasz świat.
I ja mam tego dokonać.
Za Plan Omega
i jedyną osobę, która może go zrealizować.
Nie sądziłam, że tak szybko podejmie decyzję.
Ale jest bardzo bystry,
odważny i…
Szkoda, że go nie widziałeś, Enrique. To wielki autorytet moralny.
To przyjemność rozmawiać z nim.
Jestem zazdrosny.
To, co dobre dla mnie, dobre i dla ciebie.
Poza tym
prezydent da mi tego,
- co ty mi dajesz. - Czyli?
- Zgadnij. - Namiętności?
- Seksu? - Też nie.
- Nie? - Nie.
- Nie? - Co robisz?
Nikt nie wejdzie.
- Zabiłbym ich. - Właśnie.
Tylko przy tobie tak się czuję. Wiem, że dla mnie zabijesz.
Wiesz, co do ciebie czuję.
Jesteś dla mnie ważna.
- Nie pogrywaj ze mną. - Nie robię tego.
Ale mam męża. Wiedziałeś o tym.
To się nie zmieni.
- Nie? - Nie.
Wóz albo przewóz.
Następny!
- Stój! - Fajny dzień, pani policjantko.
Nie należy pić wody z niecertyfikowanych studni.
Następny! Stać!
…mieć dokumenty do dyspozycji funkcjonariuszy.
Dalej. Następny!
Mam tu listę. Mówię tylko, że…
Nie wiedziałam, że ktoś ma przyjść.
- Dalej! - Zobaczmy…
Mieszkanie 3C jest puste do wieczora.
Możesz stamtąd obserwować stamtąd dom.
Zobaczmy.
Drugie piętro.
Trójka.
- Co z nią? - Jest przerażona.
Może ją uspokoisz, Luisie. Boję się, że straci dziecko.
Álex… Zejdź na dół do sklepu. W szafce jest gaza.
Przynieś ją.
- Zacznę prosić o napiwki. - Dalej!
Jak się czujesz?
- Muszę wyjść. - Nie ma mowy.
Emilia musi cię najpierw wypuścić.
- Wtedy pojedziemy do domu. - Nie.
Muszę opuścić kraj.
Inaczej zabiorą dziecko. Muszę uciekać.
Żadne dziecko nie jest zagrożone, zwłaszcza twoje.
Traktuję je jak swoje.
Niczego wam nie zabraknie.
Álvaro był dla mnie jak brat.
Więc zabili twojego brata. Twoi ludzie go zabili.
- Zabili go. - Spokojnie. Majaczysz.
Wcale nie!
Álvaro ostrzegał, ale mu nie wierzyłeś.
Nie uwierzyłeś, a my musimy uciekać.
Proszę.
Álvaro cię ostrzegał.
Nie słuchałeś! On nie żyje przez ciebie!
Już dobrze.
- Nie oszalałam! - Spokojnie.
- Nie róbcie ze mnie wariatki. - Spokojnie.
- Zabiorą mi dziecko. - Nikt tego nie zrobi.
Muszę odejść.
- Zabiorą mi dziecko. - Wierzysz jej?
Tutaj, w tym domu, dobrze wiemy, do czego zdolny jest rząd.
Emilio, minęło ponad 20 lat.
- A Ramón był… - No kim był?
Uważali go za wroga.
A kim stał się Álvaro?
Kim ty możesz się stać?
Na pewno?
Tak, właśnie przyjechał. Nie wiemy, jak długo tam będzie.
Przerwałem operację, żeby z tobą pogadać.
Możemy mieć na nią oko. Wątpię, żeby został na długo.
Kontynuuj.
Z całym szacunkiem, majorze… Powinniśmy poczekać,
aż on wyjdzie z domu.
Mówiłem, żebyś kontynuował.
- Nie słyszałeś? - Rozumiem.
Nikt nie jest ważniejszy od bezpieczeństwa kraju,
nawet minister.
Rozkaz, majorze.
O kurwa!
- Emilio! Snajper. - Co?
Snajper. Na ziemię!
Álex, ukryj się!
Teraz!
Nie ruszać się!
Niech pan nie wstaje!
Nie ruszać się!
- W porządku? - Nic nam nie jest.
- Jesteście całe? - Tak
Cel padł?
Nie widzę celu. Zauważyli mnie.
Emilio, łap.
Dzwoń do swoich.
Zabierzmy stąd dziewczynę.
Nic ci nie jest?
Będziemy dziś wspólnie maszerować
Wszyscy razem budując ten naród
A przeciwności, Które przyniesie nam los
Witajcie, dzieci.
- Co to? - Oglądamy film.
Znów usłyszymy jej imię
- Co to? - Jakiś film mojej cioci.
To mój przyjaciel, Pedro.
Ma wielkie uszy!
Uważam, że jest przystojny.
- Marta lubi Pedro! - Ja nie. Przestań.
- Słuchaj, skarbie. - Saro…
- Ciociu… - Marto.
Skąd znasz Pedra?
Z tamtego szpitala.
Do ogrodu. Jest piękny dzień.
- Nie. - Cały dzień siedzicie w domu.
Idziemy, Sergio.
Z większą chwałą, sprawiedliwością I wytrwałością
Jasny blask przeszłości naszej powróci
Bo nasza flaga jej nigdy nie zdradziła
Drugi snajper, kontynuuj misję.
Potwierdź pozycję.
Drugi snajper na pozycji.
Pilnuję wejścia i wyjścia na ulicę.
Nie zatrzymujcie się. Idziemy.
Dalej.
Schowaj się za mną. Idziemy.
Odejdź od niej, kretynie.
- Uważaj! - Weź się uspokój!
Chodźmy.
Dalej.
Kochanie!
- Skarbie! - Tato!
Jak się masz?
Wskakuj.
Idźcie na spacer i wróćcie za godzinę.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wszystko dobrze.
Skarbie, zaraz wrócę.
Jedziemy.
Trafiony?
Nie. Nie miałem czystej pozycji. Jadą do ciebie czarnym vanem.
Numer rejestracyjny 2668.
GBY
Cholera!
Co robimy?
Podjeżdżaj powoli.
Dobrze.
- Wszyscy wysiadać! - Już.
Wszystko gra.
- Dużo gadasz. - Co?
Co? Otwierać!
Otwierać!
Wyłaź.
Przeszukać.
Nikogo tu nie ma.
Chodź no.
Stać!
Gdzie jest ciężarna dziewczyna?
Dobry wieczór.
Musimy przeszukać pana pojazd. Mamy rozkaz.
Spieszy mi się.
Chcę przejechać.
- Muszę przeszukać pana pojazd. - Jak się nazywasz?
- Słucham? - Jak się nazywasz?
Alberto.
Alberto co?
Gómez Martínez, proszę pana.
Wiesz, jak ja się nazywam?
Tak jest, Luis Covarrubias.
Wiesz, skąd znasz moje nazwisko? Bo jestem ministrem zdrowia.
Jesteś żołnierzem,
który wypełnia moje rozkazy.
Daj mi przejechać.
W porządku?
Ktoś na ciebie czeka.
- Znajdą dla ciebie bezpieczne miejsce. - Dziękuję.
Możesz już usiąść. Niebezpieczeństwo minęło.
Nie, tu mi dobrze. Widzę gwiazdy.
Przykro mi.
Álvaro był moim przyjacielem. Jedynym, jaki mi pozostał.
Przykro mi, że musisz uciekać.
Wszystko się wali przez takich jak ja.
Możesz zawsze na mnie liczyć.
Niczego wam nie zabraknie.
Mam nadzieję, że kiedyś wrócisz
i że wtedy będzie to lepsze miejsce.
Daję słowo.
Zrobię, co trzeba,
żeby twój syn dorastał w kraju, który przypomina
nasze dawne państwo,
którego nie powinniśmy stracić.
Sergio? Jesteś!
- Świetnie. - Co to za dziecko?
To bratanek ministra.
Musisz o niego dobrze dbać.
- Nie. - Chodź tu!
- Udaj się pod ten adres. - Ktoś tam jest?
Nie wiem. Jeśli tak, zabij go, kimkolwiek jest.
Major, Enrique… On był u mamy.
- Nie ufaj mu. - Przykro mi z powodu wypadku.
Ktoś próbował mnie zastrzelić. To też wypadek?
- Słucham? - Co?
Gdzie Sergio?
Hej, ty! Stój!
Masz prawo do tajemnic, więc nie żądaj, żebym ja się zwierzał.
Nie skończyliśmy rozmowy.
Nie powinnaś tu być. To niebezpieczne.
- Jestem tu dla wnuczki. - Marcie coś grozi.
- Odejdź. - Odłóż to!
Mamy powody, by sądzić, że Luis wątpi w rząd