NETFLIX PRZEDSTAWIA
Jedziemy do rodziców.
Powiedz im, że nie robiono ci nic dziwnego.
Babcia!
- Marta! - Babcia!
Mój skarbie.
Nic nam nie powiesz?
Wszystko było w porządku.
- Przyjaciółka mojego męża? - Tak.
- Sprzed wielu lat? - Bardzo wielu.
Nigdy o pani nie mówił.
Co z tobą?
Policja i wojsko mają coraz większą władzę.
Dajemy im władzę, żeby nas chronili.
Tylko kto nas ochroni, gdy przyjdą po nas?
Znaleźliśmy twoją dziewczynę. Udaje swoją siostrę, Julię.
Daliśmy jej twoje prochy. Nie uroniła łzy.
Tak sobie pomyślałem. Nikt cię nie szuka i na ciebie nie czeka.
Może to dobrze dla twojej matki i dziewczyny.
Jeśli będziesz dla mnie pracował, wszyscy przeżyjecie.
- Cześć. - Pobawimy się?
- Nie wolno mi. - Trudno.
Pani zadecydowała, że zaopiekujesz się Sergiem.
Szybko! Policja!
Co to za dziecko?
Daniela przywiozła je z Sektora 2, ale wcale nie jest nieczysty.
Nie martw się. To dziecko ma ojca.
- Oddadzą mu je. - Wiesz, w co się wpakowałaś?
Ludziom nie jest lekko. Musimy coś zrobić.
- Powodzenia. - Do widzenia.
Jedziesz ciężarówką.
Moja córka pewnie zastanawia się, czy wam pomogłem, czy doniosłem.
Ale Julio…
Przepraszam, nie mogłam.
POLICJA ROZBIŁA NIEBEZPIECZNĄ GRUPĘ TERRORYSTYCZNĄ
Dzień dobry. Dziękuję.
Dla bezpieczeństwa,
z powodu wydarzeń, które miały miejsce wczoraj
oraz ryzyka ataku terrorystycznego,
rząd ogłosił alert bezpieczeństwa na poziomie piątym do odwołania.
Obowiązuje zakaz przebywania na ulicy
między godziną 19.00 a 8.00 rano.
Przedłużona godzina policyjna zostaje wprowadzona do odwołania.
W Sektorze 2 będą przeprowadzane losowe kontrole.
Należy mieć przy sobie dowód osobisty
i współpracować z organami ścigania.
Dziękujemy za współpracę. Rząd zapewni państwu ochronę.
Gratuluję, majorze.
Idzie pan jak burza.
Nie podlizuj się, Navarro.
W naszym zawodzie jednego dnia jesteś na szczycie,
a następnego poderżną ci gardło.
NOWA DYREKTORKA DO SPRAW EPIDOMIOLOGII
Ale tak…
Mamy powód do świętowania.
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
- Proszę, kochanie. - Dzięki, tato.
Nie ma za co.
- Jesteś głodna? - Tak.
Szybko rośniesz.
Urosłaś odkąd przyjechałaś.
- Zmierzę cię dzisiaj. - Czemu milczysz?
Wszystko gra?
Martwię się o Martę.
Po wczorajszej nocy nie zostawię jej samej.
- Będę przy niej. - Nie martw się.
- Z nami jest bezpieczna. - Nie, Emilio.
Wolę ją ze sobą zabrać.
Nie.
Nie, bo tamten dom jej nie służy.
Jej nie, ale mnie tak.
Już zdecydowałem. Idzie ze mną.
- Co powiesz? - Prawdę.
Ktoś się wczoraj włamał. Mają dzieci. Zrozumieją.
Dziwne, że nic nie zabrał.
Włamywacz coś by wziął.
Wychodzę.
Dokąd?
Będę przy murze.
- Dziękuję. - Ja również.
Włóż je do wody.
- Tak jest. - Chwila.
- Są bardzo ładne. - To prawda.
- Iván. - Wynagrodzisz mi wczesną pobudkę.
Nawet nie poszedłeś spać.
Podobały ci się kwiaty? Wydałem kupę szmalu.
Niektórzy gratulują mi nowej pracy, a inni nie.
- Przyniosłeś? - Tak.
Proszę. Twój brat cię pozdrawia.
Spójrz.
Nowa dyrektorka do spraw epidemiologii.
- No i? - Rewelacja, mamo!
Fantastycznie!
- Nawet nie wiesz co to. - Wiem, że to ważne,
a nikt nie dorówna mamie.
Zajmie się walką z norowirusem na wszystkich frontach.
Biedny norowirus. Już po nim!
O rany.
Kolejna nieprzespana noc?
To się skończy szybciej, niż myślisz.
Przepraszam, panie ministrze,
to przez nową dyrektorkę do spraw epidemiologii.
Nieźle, co? Załatwiał coś dla mnie.
Dawaj mu zadania w ciągu dnia. Ciągle jest zajęty nocami.
- To moja lista gości. - Dobrze.
- Masz telefon? - Zostawiłem w samochodzie.
- Przyniesiesz? - Jest w aucie.
Dzień dobry.
Tato?
Zaczekaj!
Widziałeś to?
Nie teraz, Danielo.
Wiedziałeś!
Przykro mi. Dowiedziałem się rano.
- To twoja sprawka? - Oczywiście, że nie!
Nikt nie wiedział o transporcie.
Chodź no.
Policja postąpiła właściwie.
Nikt nie przechytrzy państwa.
Najpierw prosisz o pomoc, a później mnie oskarżasz?
Więcej tak do mnie nie mów.
Nie masz pojęcia, jakie to niebezpieczne.
Jesteś nieostrożna i nieodpowiedzialna.
Nic nie jest nieodpowiedzialne, gdy wiadomo, co się dzieje.
- Próbuję im pomóc. - Widzisz, z jakim skutkiem.
Słuchaj, Danielo…
Nie twierdzę, że to twoja wina.
Ale dobrymi intencjami świata się nie zbawi.
W tej ciężarówce było dziecko.
To dziecko.
Przepraszam.
Kto tam?
Kto tu jest?
Przeczytaj to.
POLICJA ROZBIŁA NIEBEZPIECZNĄ GRUPĘ TERRORYSTYCZNĄ
Sukinsyny! Jak mogą nazywać ich terrorystami?
To niewinni ludzie próbujący uciec!
Chodź.
Słyszeliście?
To przerażające, terroryści!
- To okropne i zatrważające. - Dobrze, że nam nic nie grozi.
Na szczęście mamy organy ścigania.
Tak, są bardzo sprawni, Begonio.
Wiecie, że ludzie narzekają?
Pamiętam, jak 25 lat temu terroryści się panoszyli,
jakby byli u siebie. Chodzili ulicami, wszyscy brązowi.
Ciężko było znaleźć kogoś białego. Czułam się jak w Nowym Delhi.
- Musimy otworzyć sklep. - Posłuchaj.
Przyjdę kupić butelkę wina, żeby poświętować.
Proszę, to dla pani.
Po co?
Może uda się pani kogoś wrobić.
Bredzisz, chłopcze.
Pracownicy, którzy dojeżdżają do Sektora 1
muszą okazać nie tylko swój dowód osobisty,
ale też godziny przybycia…
Przeszukać go!
…podpisane przez przełożonego.
Idziemy.
- Tato, nie ściskaj. - Przepraszam.
…współpracować z organami ścigania.
- A ciocia? - Nie wiem.
Kochanie.
Pamiętaj, żeby mówić do cioci Julii „mamo”.
- To ważne. Inaczej będą kłopoty. - Dokumenty.
Dobrze. Czasem o tym zapominam.
Posłuchaj, kochanie.
Wiem, że to trudne.
Ale poradzisz sobie.
- Dokumenty i pozwolenie. - Już.
- Czekamy na kogoś. - To wyjdźcie z kolejki.
Odsuńcie się!
W porządku. Nie martw się.
Ze względów zdrowotnych wstęp jest wzbroniony
osobom, które nie przeszły obowiązkowych badań
lub wykazują jakiekolwiek objawy.
Gdzie ty jesteś?
Proszę.
- Dziękuję. - Miłego dnia.
Donosisz, skurwielu?
- Nic nie zrobiłem! - A widzisz to?
- Ja nic nie zrobiłem! - Przez ciebie zginęli niewinni.
- Zapłacisz za to. - Już dobrze!
Tutaj płaci się tylko za to, co się kupuje.
Opuść broń.
Kopę lat.
Opuść broń.
Obowiązuje zakaz wstępu
osobom chorym, nieposiadającym dokumentów lub ubranym niewłaściwie.
Przepraszam, że tak długo.
- Martwiliśmy się. Gdzie byłaś? - Cześć.
- Nie wiedziałam, że będziesz! - Niespodzianka.
Dokumenty na widoku.
Gdzie byłaś?
- Proszę. - Już.
A przepustka dla dziewczynki?
Pracujemy dla ministra zdrowia.
Pozwolił nam ją przyprowadzić, prawda?
Tak.
Zadzwonię do niego.
- Oczywiście. - Idźcie.
Zaczekajcie tu.
W porządku. Nie martw się.
Jakoś tu dzisiaj dziwnie.
Nie słyszałaś?
Musiałeś się komuś wygadać.
To ja będę zadawać pytania.
Pamiętaj, że już od lat tym nie kierujesz.
Coś ci się nie podoba?
Mów, chłopcze.
Zastanów się. Kto wiedział o ciężarówce?
Powiedz.
Minister nam pomógł.
W przekroczeniu muru. Nikt nie wiedział o ucieczce.
- Emilia? - Tak?
Schowaj je gdzieś.
Już idę, Begonio.
Hej…
- Tak? - Zamknięte?
Robimy inwentaryzację.
Mamy dużo pracy.
Twoje wino. Zapłacisz później.
Jesteś najlepsza.
W takim razie dziękuję.
- Pa, Begonio. - Pa, Emilio.
Wydaje wam się, że to przedszkole? A może pensjonat?
- Wczoraj wieczorem… - Nie chcę nic wiedzieć.
- To wasza sprawa. - Ktoś się do nas włamał.
- Przykro mi. - Roso.
Przepraszam, że przyprowadziliśmy córkę do pracy.
Wczoraj doszło do włamania. Nieznajomy wszedł do jej pokoju.
- Ojej! Wszystko dobrze? - Zdążyliśmy w samą porę.
Może to włamywacz.
Nie wiedzieliśmy, co robić. Baliśmy się.
Może zostać z nami, gdy będziemy pracować.
- Nie będzie przeszkadzać. - Mnie z pewnością nie.
Wiem, że to aniołek.
Przedstawię cię Sergio i możecie się pobawić.
- Może być? - Nie.
Wolałbym, żeby była tutaj z nami.
Z Sergio będzie jej lepiej.
Oczywiście.
Nasi słudzy powinni być wydajni i pełni szacunku.
Przede wszystkim muszą mieć dobre serce. Prawda, Roso?
- Tak jest. - Chodź, aniołku.
Poznasz nowego kolegę.
Spędzisz z nim miło czas.
Nie wiecie, ile macie szczęścia.
Jest w dobrym nastroju, bo dostała awans.
- Awans? - Na jakąś dyrektorkę.
Dyrektorkę… Nie wiem czego, ale to coś ważnego.
Co u twoich rodziców? Lubią tu pracować?
Ja też ich lubię. A wiesz dlaczego?
Bo ciężko bardzo pracowici.
Poza tym ich córka to wielki skarb.
Jest posłuszna, miła,
inteligentna, bardzo ładna
i godna zaufania.
Zakupy maja być tu równo za godzinę.
Wyrzucicie też śmieci.
Butelki oddajcie do recyklingu.
Oczywiście.
Mówię tylko, że to nie w porządku.
Chciałam tam pójść sama.
To był klucz do domu jego matki.
- Sprawdziłam, co u niej. - A gdyby to była pułapka?
Nie była.
Jestem pewien, że cię obserwowali i śledzili.
Nikt mnie nie śledził.
Wrócę tam.
Słucham?
Chcę jej zrobić zakupy.
Jest stara i nie jadła od kilku dni.
Co się z nią stanie?
A co z tobą,
- jeśli wyjdzie, że jesteś Julią? - Bo jestem.
To matka mojego chłopaka. Sara też by to zrobiła.
Podrzucisz mnie pod mur i wrócisz.
Obiecałam.
Czas na nas.
Skąd ten pośpiech?
To informatorka.
Na pewno myśli, że jestem z terrorystami.
Że wszystkich oszukałam.
To chyba żaden problem, skoro przyjaźnisz się z ministrem.
- Słucham? - Rozmawialiście.
- Zaprosiłaś go na górę. - No i?
Opuściłaś nas dawno temu. Sprzedałaś się.
Nic się nie zmieniłaś. Nie masz wstydu.
Nie nazywaj mnie tak.
Wiesz, przez co przeszłam.
To jak mam cię nazywać? Powiedz.
Policja! Otwierać drzwi!
Cześć, Piedad! To ja, Sara.
Wejdź moja droga.
Przyniosłam jedzenie.
Przyjechałam z Hugo, moim mężem.
Proszę.
Dzień dobry.
Hej, Hugo.
Mówiłaś prawdę.
- Na jaki temat? - Że wrócisz.
Oczywiście. Nie wierzyłaś?
Przyniosłam ci owoce.
Są warzywa, kurczak. Zjedz trochę dzisiaj, a jutro zrób zupę.
Powąchaj pomarańczę.
Powąchaj.
Do tej pory pomagali mi sąsiedzi.
Ale po tym, jak zabrali Carlosa i go zabili,
wszyscy odwrócili się ode mnie.
Wszystko mi kradną.
- Kto taki? - Złodzieje.
Przychodzą, gdy śpię.
Słyszę, jak zabierają rzeczy.
Nie wychodzę wtedy z sypialni.
Zaraz naprawimy zamek,
żeby nikt nie wchodził.
Przygotujemy coś dobrego do jedzenia.
- Dobrze? - Podejdź bliżej, skarbie.
Zajmę się tym.
Wiem, że jesteś Julią.
Masz jej nos.
I usta.
Pachniesz jak ona.
Wyglądamy podobnie, ale…
Jestem Sara.
Rozumiem.
Dobrze.
Już mówiłam.
Robimy inwentaryzację.
- Widziałam kogoś z bronią. - Nie, Begonio.
- Ostrożnie! - Nie ruszaj się.
Ręce do góry.
Wszystko zniszczycie!
Pozwoli nam pani pracować albo pójdzie z nami.
Ty… Pomóż nam przenieść te torby.
Ja?
Czekaj.
Co to jest?
- Kawa. - Skąd się tu wzięła?
Przywieźli ją wczoraj. To legalne.
Czyli ma pani paragon, dowód dostawy, pozwolenie,
- zaświadczenia, certyfikaty. - Nie mam, przykro mi.
Nie mam tych dokumentów.
Muszę ją skonfiskować.
- Weź torbę i wychodzimy. - Chwileczkę.
Koniec przeszukania?
Nie będzie nam pani mówić, jak mamy pracować.
Nikogo tu nie ma. Weź kawę, pudełko i torby.
Cieszę się, że nikogo nie ma.
Zrobiłam to dla waszego dobra, żeby was chronić.
- Gotowy? - Tak.
Zobaczymy, kto wygra.
Gdzie mieszkasz?
- Po drugiej stronie muru. - Strasznie tam jest?
Nie dla mnie.
Jesteś biedna?
Chyba tak.
Dzieci czują się dobrze. Są zdrowe i szczęśliwe.
Zmieniamy próbki i zastrzyki. Liczę na kolejne instrukcje.
Pozdrawiam, siostro.
Wszystko gra?
Splądrowali cały sklep. Pomożemy wam.
Nie martw się. Wszystko posprzątamy.
Teren czysty.
Przykro mi, że tak tu wpadliśmy.
Popełniłem błąd.
Nie miej mi tego za złe.
Spróbuję.
- Zapomnijmy o tym. - Wróć.
Bardzo cię potrzebujemy.
Nie teraz, Jorge. Pogadamy później.
Dobra.
- Już po kąpieli. - Zupa gotowa.
Idziemy stąd. Rosa zrobi nam przesłuchanie.
Skoczę po leki i pójdziemy.
- Teraz? - Tak, teraz.
- Ma astmę i potrzebuje inhalatora. - Hej.
- Jeszcze jedno. - Tak?
Słuchaj…
Przepraszam, że nie chciałem tu przyjść.
Jestem samolubny.
Chętnie pomogę tej kobiecie w razie potrzeby.
Dzięki.
Pierwszy zobaczyłem tę staruszkę. To moje rzeczy.
- Spokojnie. - Wynoś się!
Odejdź i znajdź sobie inne miejsce.
Skoro już o tym rozmawiamy, daj mi swoje buty. Już!
Żyję.
Ale już niedługo. Chciałem jeszcze zobaczyć mamę.
Wczoraj byłeś u nas w domu?
Przepraszam, ale musiałem coś dla niej zrobić.
Proszę, ja mam rodzinę. Kradnę dla moich dzieci.
- Nie rób tego! - Proszę.
Wstawaj.
Jeśli znów tu wejdziesz, rozwalę ci łeb.
Jasne.
Wynocha!
Hugo, co to za hałas?
- Nic jej nie mów. - Okej.
Ona i Julia nie mogą wiedzieć.
Proszę.
Nie martw się, Piedad. Upuściłem garnki i patelnie.
Już posprzątałem.
Zrobiłem ci zupę czosnkową. Powinno wystarczyć na kilka dni.
Mój syn miał rację.
Zawsze mówił, że są dobrzy ludzie, którzy chcą pomóc.
Bardzo za nim tęsknię.
Posłuchaj, Piedad.
Naprawię zamek, żeby nikt tu nie wszedł.
Kiedy Sara wróci, odpoczniesz sobie.
Dziękuję.
Działałaś z nim w ruchu oporu?
- Walczyłaś z reżimem? - Brzmi lepiej, niż naprawdę było.
- A jak było? - Trudno… bardzo trudno.
Przez te lata straciłam wielu przyjaciół.
Dlatego odeszłaś?
Odeszłam dla córek.
Jeden z towarzyszy zastał martwą rodzinę po powrocie do swojego domu.
Przestraszyłam się.
Skurwysyny.
Iris i jej ojciec mają rację?
Co masz na myśli?
Ministra.
Może to on nas zdradził… Ktoś musiał donieść o ciężarówce.
Nie wiem.
- Daniela. - Tak?
Tu jesteś.
Tak… Kradnę kolczyki mamy.
Ta różowa sukienka pasuje do ciebie.
Nie znoszę tych kolacji, zwłaszcza w takie dni.
Wiem, ale robisz to dla mamy i dziękuję ci za to.
Mam dobre wieści.
Patrz.
Dziecko.
Przeżyło.
Jest w szpitalu. Nic mu nie grozi.
Kiedy wyzdrowieje, znajdziemy mu dobrą rodzinę adopcyjną.
Osobiście tego dopilnuję.
Razem z tobą, jeśli chcesz.
Cieszę się.
To wszystko?
Nagimnastykowałem się.
Traktujesz mnie jak dziesięciolatkę.
Cieszę się, że dziecko żyje.
Ma gówniane życie, ale przynajmniej przeżyło.
W przeciwieństwie do dziesięciu innych osób,
które zginęły przez tych, z którymi jadamy.
Lubisz szczury, Carlosie?
Ludzie ich nienawidzą, a to fascynujące zwierzęta.
Wielu próbowało je wytępić.
Bezskutecznie.
Zawsze przeżywają.
Poza tym,
zawsze jakiś żyje w promieniu 20 metrów.
Wiedziałeś o tym?
A ludzie ich nie widzą.
Tym właśnie się dla nas zajmiesz.
Chcę, żebyś został szczurem.
Coś mnie jednak niepokoi.
Nie podoba mi się, że kazałeś Julii odwiedzić matkę.
Dlaczego?
- Nie da jej umrzeć. - Rozumiem.
Każdy zrobiłby to dla swojej matki.
Chodzi o to, że to my możemy się nią zająć.
Czy to on okradał twoją matkę?
Już nie będzie waszym zmartwieniem.
Nie, proszę!
Proszę! Nie.
Widzisz?
Jeśli mówię, że się nią zaopiekujemy, to tak będzie.
A ty…
zachowuj się jak szczur.
Dopilnujemy, by niczego jej nie brakło.
Dobrze?
- Czyń honory. - Oczywiście.
Nie zabij Ministra Spraw Zagranicznych.
- Tylko dlatego, że prosisz. - Ostrożnie!
Twoje życzenie jest dziś dla mnie rozkazem.
Pierwsze życzenie.
Chciałabym coś powiedzieć.
Kochanie.
Tak się cieszę!
Rzadko spotykamy się w tym domu
w takich okolicznościach
i w obecności osobistości.
Nie wiecie, jak bardzo jestem wdzięczna.
To wielki zaszczyt.
Ojciec chrzestny naszych dzieci, Minister Spraw Zagranicznych,
Dyrektorka ds. Zrównoważonego Rozwoju,
Główny Major,
Przewodniczący Rady Prawnej.
- Właściwie… - Dzięki, Saro.
Nasz prezydent nie mógł przyjść z powodów osobistych.
Ale zadzwonił do mnie.
Przestańcie podawać, proszę.
Dziękuję.
Dla mnie ta nowa pozycja
to ogromna odpowiedzialność i obowiązek.
Będę miała mniej czasu dla rodziny.
Ale zaakceptowałam to,
ponieważ czeka nas nowy etap.
Wreszcie mamy szczepionkę na norowirusa.
Brawo!
Nie wybiegajmy jednak za daleko.
Wygraliśmy bitwę, nie wojnę.
Mamy szczepionkę, ale nie jest jeszcze stabilna.
Jest krótkotrwała i można podawać tylko małe dawki.
To mały krok,
ale wielka nadzieja na przyszłość.
Toast za wyeliminowanie wirusa!
Przyszłość należy do nas.
- Chcesz więcej? - Sergio, zjedz stek.
- Jeśli Marta zechce, to poprosi. - Nie. Wystarczy mi.
- Przynieś puste butelki. - Było pyszne.
Dziękuję.
Jesteś uprzejma. Kto cię uczył manier?
Mama była nauczycielką.
Jest. Mimo że nie uczy, zawsze będzie nauczycielką.
Wstydzi się, bo jej mama jest służącą.
- Nie wstydzę się. - Weź tę tacę.
- Tak jest. - Lubisz banany?
Tak.
Bardziej lubi lody. Możemy zjeść na deser?
Dziś dostaniecie banany.
Udawałeś przy kolacji, ale mnie nie oszukasz.
- Co się stało? - Od czego by tu zacząć?
- Z Laurą wszystko w porządku? - Tak, nie o to chodzi.
- Zatem mów. - Dopadną mnie, ciebie, nas wszystkich.
Ciebie też dopadną.
Brzmi jak piosenka.
Ile wypiłeś?
Oni coś ukrywają.
Muszą mieć jakiś tajny plan.
Nie mówią nam czegoś ważnego, bo wiedzą, że się sprzeciwiamy.
- Plan? - Restrukturyzacja demograficzna,
czy jakoś tak.
Chodzi o to, że surowce nie wystarczą dla wszystkich.
Chcą zabić wielu ludzi, Luisie.
Nazwą to inaczej, ale zabiją ludzi.
Álvaro, czy ty się słyszysz?
To idzie gdzieś z góry.
Sprawa międzynarodowa. Stąd wiem.
- Nie mamy czasu. Potrzebuję cię! - Spokojnie.
Czego ci trzeba?
Komuś stąd się to uda. Nie wiem tylko komu.
Musimy go znaleźć.
To ktoś ambitny, blisko prezydenta.
Ma rolę techniczną.
Nie podobają mi się te insynuacje.
- Dobra, posłuchaj. - Właśnie skończyliśmy tę rozmowę.
Jestem za stary, by stracić jedynego przyjaciela.
Chodź. Zaczerpnijmy powietrza.
Wyjdź stąd! Oszalałeś?
Nie mogę się tobie dzisiaj oprzeć.
- Za dużo wypiłeś. - Tak, dla uczczenia zwycięstwa.
Nie.
Majorze, proszę stąd wyjść.
Nie.
Hej! Co ty…
Jeśli coś mi się stanie, natychmiast zadzwoń…
Co miałoby się stać?
Gdyby coś mi się stało, udaj się w to miejsce.
- Ale o co chodzi? - Obiecaj.
- Obiecuję. Wsiadaj. - Dobrze, ale przysięgnij.
- Przysięgam. Prześpij się. - Jesteś moim najlepszym kumplem.
Świetny z ciebie gość, ale otaczają nas skurwiele.
Dużo wypiłam.
Pa.
- Do zobaczenia. - Oczywiście.
- Żegnaj, Alvaro. - Przepraszam.
Odpocznij.
- Dobranoc. - Trzymaj się. Pa.
- Do widzenia. - Zajmij się nim, proszę.
Postaram się.
Zaraz przyjdę, kochanie.
Hej, Marto.
Kochanie.
- Zasnęli. - Wiem.
Obudź się, skarbie.
- Podnieś ją. - Wychodzimy, Marto.
Szybko zasnęli.
Budzisz ją o tej porze? Na dworze jest zimno.
- Może tu spać. - Nie, dziękujemy.
- Nie chcemy przeszkadzać. - Wy też zostańcie.
- Nie trzeba. - Jest taka spokojna.
Jedźcie, a jutro, gdy się obudzą, zrobicie im pyszne śniadanie.
Potem mogą pobawić się w ogrodzie.
Dobrze dogadywała się z Sergiem.
Kiedy wrócicie, ona tu będzie.
- Po co tu przyjechaliśmy? - Zobaczysz.
Ale…
To niespodzianka?
- Chodź. - Hej… Hugo!
Dobra.
- Tędy. - Ojej!
Dawno nie widziałam tej części miasta.
- Naprawdę? - Tak.
Zgadza się. Mówią, że to niebezpieczny teren.
Wcześniej taki nie był.
- Zanim… - Ostrożnie.
Kiedyś przychodziło tu mnóstwo nastolatków.
Tam była szkoła artystyczna. Mieliśmy festyny, koncerty…
- To było niesamowite. - Chodźmy.
Wszystko gra?
Tak, tylko…
- Pierwszy raz się tu całowałam. - Ho, ho!
Mam…
tyle wspomnień.
Nie wiedziałem.
Co tu robimy?
O co chodzi?
Ty żyjesz?
- Kochany. - Nikt nie może wiedzieć.
Nie wierzę.
Jak?
Jak? Dlaczego?
Podziękuj jemu.
- Podać pani coś? - Nie trzeba.
Sergio potrzebował leku. Chciałam przy nim być.
Przepraszam, że cię obudziłam.
Nie szkodzi.
Biedactwo. To boli?
Kłucie dzieci łamie mi serce.
On nic nie czuje. Gdy śpi, nic go nie obudzi.
Myśli pani, że to działa? Jest taki chudy.
Robimy, co możemy. Idź odpocząć. Dziękuję.
To szczęściarz, że panią ma.
- Sprawdzić, co z małą? - Nie.
Śpi spokojnie.
Nie martw się. Idź spać. Zasługujesz na to.
Dobrze.
Sergio urodził się chory, ale pani się nim zajmuje.
Pani?
Jesteś blada. Nic ci nie jest?
Jak to się stało? Prowadził?
Jesteśmy do twojej dyspozycji.
Chcę sprawiedliwości.
Miałaś świetnego chrzestnego.
To zaszczyt prowadzić ten projekt. Dziękuję, panie prezydencie.
Álvaro mnie tu przysłał. To wasz syn?
- Zajmij się nią. - Czy to pożegnanie?
Jeśli nie odejdę, zginiemy.
Śmieją się z jego żartów, bo jest ministrem.
Posłuchaj. Wychowałam dwie córki.
Zabiorą mi dziecko.
Potrzebują jego krwi.
Mówi, że każde dziecko jest zagrożone.
To mój przyjaciel, Pedro.
- Wynocha! - Wszystko gra.
- Otwierać! - Stać!
- Nie pogrywaj ze mną. - Wóz albo przewóz.
Nikt nie jest ważniejszy od bezpieczeństwa kraju,
nawet minister.