NETFLIX PRZEDSTAWIA
Moja żona…
w końcu wynajdzie lek na tego wirusa.
- Testujecie na ludziach? - Na świnkach morskich.
Tylko pan odpowiada za potajemne przetrzymywanie tych dzieci?
Ona wydała rozkazy, Alma López-Durán.
Żona ministra. To jej podpis.
Na każdym rozkazie.
Odkryliśmy, że niektóre dzieci mają przeciwciała.
Kilkoro straciliśmy.
Byliśmy dziś w CIM i widzieliśmy tam córkę.
Marto, kocham cię. Wrócę po ciebie.
Wracaj szybko.
W kostnicy były ciała małych dzieci.
Proszę nam pomóc. Matka ma pana za dobrego człowieka.
- Zarządzam ewakuację. - Gdzie dzieci?
Moja córka tu była!
Widzisz ten notatnik? To lista ludzi, których będą ścigać,
jeśli ich nie uprzedzimy. Zapamiętaj ten adres.
- Pomocy! - Pamiętasz mnie?
Pomogłam mu z dokumentami.
Przybył do Madrytu i był bardzo naiwny.
To jest Álex. A to Daniela, moja córka.
Czemu ciągle na ciebie wpadam? Mam gówniane szczęście.
Marna z ciebie rewolucjonistka!
Sara Pérez Noval? Zapraszam panią na komisariat.
- Nie puszczę żony samej. - Zatem chodźmy.
Ty i twoja siostra jesteście śliczne.
Dasz coś Julii, jeśli ją zobaczysz.
Rzeczy Carlosa. Jest jeszcze coś, jego prochy.
Chciałaby je zatrzymać.
Zostaniesz tutaj, a jutro rano porozmawiamy.
Znajdź ją.
Skąd mam wiedzieć, gdzie ona jest?
„Nie zapomnij o mnie. M.”.
Czemu nie pełne imię?
Może nie było czasu.
Myślę o Carlosie…
i o moim ojcu.
Pewnie też zabrali go do takiej celi.
Biedactwo.
Będzie dobrze.
Spokojnie.
Już dobrze.
Idą po mnie.
Nie pozwolę cię zabrać.
Jasne?
BEZ OBAW
BUDUJEMY PRZYSZŁOŚĆ
WSPOMINAMY DESZCZ
ŚMIEJEMY SIĘ
MIMO MURU, PAMIĘTAMY
NA PRAWA TRZEBA ZASŁUŻYĆ
MUR
Cześć, Marto.
Nie bój się. Spokojnie.
Jestem Alma.
Opowiadałam ci bajkę i opiekowałam się tobą w CIM.
Pamiętasz mnie?
Tak.
Jedziemy do rodziców.
- Naprawdę? - Tak. Nie mogą się doczekać.
Ale musisz zrobić coś bardzo ważnego.
Dobrze ci tam było?
Powiedz rodzicom, że tak
i że nie robiono ci nic dziwnego.
Dasz radę?
Tak?
To mój syn, Iván.
Też jestem mamą.
Gdybyś tylko wiedziała, jak się o niego martwię,
mimo że nic złego mu się nie dzieje. Ale tacy są rodzice.
Ciągle się martwimy o swoje dzieci.
Jesteś śliczna,
mądra…
Wiem, że dasz radę uspokoić rodziców.
Jestem pewna.
Możesz mi to obiecać?
Obiecujesz?
W takim razie jedziemy.
Proszę pani.
Proszę stąd wyjść.
Nie pójdę, póki się nie dowiem, gdzie jest moja córka.
Mama?
Mama.
Skąd się tu wzięłaś?
Nie powinnaś była tu przychodzić.
Co się stało?
NIEWINNI
Kocham cię.
Zawsze będę cię kochał.
Dla bezpieczeństwa należy mieć przy sobie dokumenty
i w razie potrzeby okazać je funkcjonariuszowi.
Musisz wyjechać.
- Proszę cię. - Musisz opuścić to miasto.
- Jeśli wiedzą, że nie jesteś Sarą… - Cóż…
Tego nie jesteśmy pewni.
- Nie? - Nie teraz.
Rozmawiam z córką. Chodź.
Słuchaj, Julio.
Pobyt tutaj jest dla ciebie bardzo niebezpieczny.
Nie chcę wyjeżdżać.
Ale jeśli zostaniesz, zabiją cię.
A jeśli choć raz,
tylko ten jeden raz, mamo,
udało się ich oszukać?
Nie mogą zawsze wygrywać. Nie rozdzielą nas kolejny raz.
Błagam cię, córeczko.
Nie przeżyję, jeśli cię stracę.
Nie zniosę twojej śmierci.
Nie mogę stracić drugiej córki.
Nie mogę.
- Álex. - Tak?
Podejdź.
- Słucham. - Pamiętasz drogę do tamtego budynku?
- Tak. - To dobrze.
Musisz tam wrócić.
Powiedz im, że bardzo pilnie muszą wydostać stąd moją córkę.
Jeśli stwierdzą, że nie ma miejsca, nalegaj.
Nie wolno ci przyjąć odmowy.
Rozumiem.
Dokąd mnie zabieracie?
Dokąd mnie wieziecie?
Wiesz co? Znaleźliśmy twoją dziewczynę, Julię.
Udaje swoją siostrę, Sarę. Ma jaja.
Daliśmy jej twoje prochy i nie uroniła ani jednej łzy.
- Za to twoja matka zemdlała. - Ty skurwielu!
Zważaj na słowa.
Te plamy reprezentują wszystkich, którzy zginęli pod murem.
Będziesz… Jaki to numer, Navarro?
Chuj wie. Kolejny.
Zrób to i już!
Z przyjemnością.
Chwileczkę.
Tak się zastanawiam… Nikt cię nie szuka.
Nikt na ciebie nie czeka. Już nie istniejesz.
To niekoniecznie zła wiadomość.
To oczywiście źle dla ciebie,
bo jesteś tylko duchem, ale…
Może to dobrze.
Dla twojej matki i dziewczyny.
Pomyśl o tym.
Pracuj dla mnie,
to zamiast sprzedać im kulkę w łeb pod tym murem,
pozwolę im żyć.
I tobie też.
Co ty na to?
Należy mieć przy sobie pozwolenie
i dokumenty, aby w razie potrzeby okazać je funkcjonariuszowi.
Otwierać, kurwa.
- O co chodzi? - Mogę wejść?
- Już dobra. - Nie przyłaź tu bez zapowiedzi.
Moja szwagierka musi wyjechać z kraju.
- Kiedy następny transport? - Nie ma miejsc.
To kwestia życia lub śmierci. Błagam.
Nie rozumiesz? Idź już.
- Wyjdź. - Do diabła, Iris!
Pomagacie ludziom.
Nie dziś, do cholery! Posłuchaj.
Ciszej. Poszaleliście? Co ty tutaj robisz?
- Co jest? - Nie twoja sprawa.
- Mogę pomóc. - Wynoś się.
Dokąd to?
- Po co wrócił? - Już wychodzi.
Jest chora. Dziś ją zabieramy.
Chodźcie ze mną.
A ty tu zostań.
Mam go potrzymać?
Chodźcie! Wracajcie, do cholery!
Co się stało?
Z drogi.
KONTROLA MEDYCZNA
Uwaga!
Obowiązkowa kontrola medyczna odbędzie się we wtorek w godzinach od 8.00 do 18.00.
Stójcie, dzieci! Tam się pobawcie.
Babcia!
Kochanie!
- O rety! - Marta!
Tato!
Moja kochana.
Jak się masz, skarbie?
Kochanie. Jak się tu dostałaś?
Bardzo pani dziękujemy.
Nie ma potrzeby.
Bardzo się cieszę, że udało mi się ją uratować.
Chodź!
- Co tam? - Dobrze.
Dziękuję.
- Jestem Emilia. - A ja Alma.
- Dziękuję, Almo. - Miło mi panią poznać.
- Dziękuję. - Dostanę szklankę wody?
Oczywiście! Proszę wejść.
Dziękuję.
- Jest pan przyjaciółką mojego męża? - Tak.
Sprzed wielu lat.
Bardzo wielu.
Dziwne, że nigdy o pani nie mówił.
Takie życie ministra. Ludzie pojawiają się i odchodzą.
Niektórych się zapomina. Tak to już jest w polityce.
Potrzebujecie czegoś?
- Nie, dziękuje. - Mogę wysłać jedzenie, ubrania…
- Mam dużo ubrań do oddania. - Potrzebowaliśmy tylko wnuczki.
- Ale już jest. - Przepraszam.
Tak?
Nie należy pić wody z niecertyfikowanych studni.
A więc wszystko w porządku?
Na pewno?
Tak, tato, już ci mówiłam.
Możesz nam wszystko powiedzieć. Co tylko chcesz.
- Wiem. - Dobrze.
- Nie chcesz nic więcej powiedzieć? - O czym?
O czym tylko chcesz.
Nic nam nie powiesz?
- Wszystko było w porządku. - Na pewno?
- Spójrz na mnie. - Daj mi teraz spokój.
Dobrze. Uspokój się.
Bardzo za tobą tęskniliśmy.
- Bardzo. - Idealnie. Zaraz przyjadę.
Przepraszam, muszę iść. Widzimy się w domu.
- Oczywiście. - Dziękuję pani.
Pa, Marto. Do zobaczenia.
Do widzenia.
- Ile jeszcze? - Chwila! Spróbuj go uspokoić.
Spokojnie…
Nie ma mleka. Dziecko jest głodne.
ŚLEDZTWO
Cholera jasna!
- Musicie wyjsć! Policja! - Co?
- Policja! - Uciekać.
- A dziecko? - Weź je!
Policja! Otwierać!
Otwierać!
Mamy doniesienie o niezarejestrowanych mieszkańcach.
Nikogo tu nie ma.
Sprawdzimy to.
A w sypialni?
Moi rodzice są starzy. Ojciec niepełnosprawny.
Obudzić go?
Co się dzieje?
Nic, tato. Idź spać.
NIKT NAS NIE POWSTRZYMA PRZED PRZYSZŁOŚCIĄ
…zostać w domach po zachodzie słońca.
- Co robisz? - Obserwują nas.
- Bo nie trzymasz się swoich. - Nie gadaj bzdur, dupku.
Dziecko jest chore. Zabierz je do domu.
- Wiesz, że nie mogę. - Tak mi przykro.
Chodzisz sobie po Sektorze 2, ale problemów stąd nie wynosisz.
Córka ministra łazi sobie w tę i we w tę, jak jej się podoba.
Daj mi dziecko.
Nie. Zajmę się nim.
Jesteś tu od czterech dni i wcale mnie nie znasz.
Uważaj, jak będziesz przekraczać mur.
Potrafię o siebie zadbać.
Nie moja wina, że jestem, kim jestem.
Masz rację.
To jedyne, co nas łączy.
Rodziców sobie nie wybieramy.
Ministrze. Proszę pani.
Pielęgniarka znalazła go godzinę temu.
W jego biurze.
To nie jest miły widok.
Może poczeka pani na zewnątrz?
Nie.
GŁÓWNY BADACZ
Dobrze się czujesz, Almo?
- Chcesz wyjść? - Nie.
To mój obowiązek.
Wyjdź, proszę.
Idź.
To dla niej trudna sytuacja.
Najpierw dzieci, a teraz to.
Byli blisko?
Proszę zbadać wszelkie ślady przestępstwa.
Najpierw dowiadujemy się o dzieciach.
Teraz on się wiesza. To jak podpisane zeznanie.
Czasami bywa jakieś drugie dno.
- Będę pana informował. - Poproszę.
Przepraszam cię.
Rozumiem, że mi nie wierzyłeś.
Nie mów tak.
Przykro mi, że tak wyszło.
Pracowaliśmy razem od lat…
Ciężko to sobie wyobrazić.
Nikogo tak naprawdę nie znamy.
Prawda?
Nie wiem, komu ufać.
Może mnie?
Nie?
Dziewczynka wróciła do rodziców.
Biedactwo.
PRZYSZŁOŚĆ NALEŻY DO NAS
Coś się stało?
Co to za bobas?
Wejdźmy do domu. Powiem wam wszystko. Jest głodny.
Nie ma nawet czterech miesięcy.
- Jest nieczysty, bo z Sektora 2. - Nie mów tak.
Wielu z nas tam mieszka.
Jest trochę blady.
- Nie mów, że on też jest chory! - Raczej głodny.
Ja się do niego nie zbliżę. Ty też nie, Sergio. Chodź tu.
Nie chcemy się pochorować.
Nie jest zarażony.
Dzieci nie zarażają się i nie przenoszą wirusa.
Jesteś lekarzem?
Jeśli twoja matka to zobaczy, każe zdezynfekować kuchnię.
Co zrobisz z tym dzieckiem?
- Pewnie ma jakąś rodzinę. - Sergio!
Tu jesteś! Chodź.
- Potrzebuje pan czegoś? - Co to za dziecko?
Daniela przywiozła go z Sektora 2.
Ale wcale nie jest nieczysty.
Chciałam ci powiedzieć.
Będę za 10 minut. Rozpocznij spotkanie. Już jadę.
Wychodzę.
Ktoś przyjdzie po dziecko.
- Co? Kto taki? - Z sierocińca.
Z sierocińca? Biedactwo!
To dziecko z Sektora 2, bez dokumentów.
Dziecko przyjaciółki, której nie wskażesz.
Mam wezwać policję?
Powiesz im, skąd znałaś jego matkę?
Już oni by się dowiedzieli.
Ale tato…
Taki los tego dziecka.
Co sobie myślałaś?
Jak tam, Marto?
- Skończyłam dwie kartki. - Pokaż.
Pokaż, kochana.
Idealnie! Jesteś mądra po mamie.
- Cześć, Emilio! - To wujek.
- Marta! - Wujek!
- Ja pierdolę! - Hej! Nie przeklinaj.
Przepraszam! Tak bardzo się stęskniłem.
- Wiedziałaś o tym? - Tak.
Naprawdę?
- Tak? No pewnie. - Przestań!
- Moja żabka! - Babciu, każ mu przestać.
To boli.
- Co cię boli? - Nic.
Pokaż, gdzie cię boli.
- No już. - Proszę, nie mówcie tacie.
- Nie? - Dobra.
Kto cię tak pokłuł?
- To tylko szczepionki. - Szczepionki? Ale po co?
Bo jestem wyjątkowym okazem.
Słucham? Kto tak mówił?
To było w laboratorium.
Pewnej nocy, gdy wracaliśmy do sypialni,
uciekłam z Felipe, moim kolegą.
Poszliśmy do sali,
w której ta pani i mężczyzna w białym kitlu
oglądali zdjęcia.
WYJĄTKOWE OKAZY
IMIĘ I NAZWISKO-DATA URODZENIA
Zdjęcia dzieci, które tam przebywały.
Było napisane, że jesteśmy wyjątkowi.
Są tacy uroczy.
Co znaczy „wyjątkowy”?
Ale my to już wiemy.
Jesteś bardzo wyjątkową dziewczynką.
- Moja wnusia. - Otworzę.
- Gdzie dziecko? - Daniela je zabrała.
- Kopę lat. - To prawda.
Pozdrowienia od ojca.
Dziękuję, wzajemnie.
Jak nas znalazłaś?
Byłam tu wiele razy.
Z tatą.
Tu były wszystkie spotkania, gdy miałam pięć lat.
O co chodzi, Iris?
- Po co przyszłaś? - Po dziecko.
Jego ojciec czeka po drugiej stronie. Musimy je dziś przewieźć.
A mojej córki nie możecie wziąć?
Przykro mi.
Álex, przywieziesz to dziecko?
- Ja? - Ono musi wyjechać.
Może nie być okazji przez kilka miesięcy.
Może po nie pójść, o ile znajdzie się miejsce dla mojej córki.
Ona się nim zaopiekuje.
Jeśli mam ryzykować w Sektorze 1, chcemy czegoś w zamian.
Muszę sprawdzić.
Śmiało, ale powiedz ojcu, że ja nie negocjuję.
- To dla ciebie. - Co to?
Teczka od badacza z CIM.
Czytałeś?
Sukinsyn. Obwinił mnie o to, co się stało.
Musisz się tego pozbyć.
Spal to.
I nie martw się.
Bo to tutaj…
jest oficjalny raport.
Tylko badacz przeczytał, co tam jest.
Nie wiem, jak ci dziękować.
Obowiązuje zakaz wstępu bez wykonanych badań lekarskich.
Siema.
- Jesteś nowy, co? - Ja?
- Tak. - A co?
- Pierwszy raz cię widzę. - Tak?
Wyjechałem z miasta na jakiś czas.
- To mój pierwszy dzień. - Który ogród dostałeś?
Klasyczny, z drzewami i kwiatami.
- Centrum czy prywatny dom? - Przepraszam.
Zaczekaj na mnie.
Wejście jest wzbronione osobom chorym.
Dzień dobry. Jestem Álex.
Mój brat tutaj pracuje.
Tak i nie powinieneś mu przeszkadzać.
To bardzo ważne.
Chętnie przekażę mu wiadomość.
Przepraszam.
Co tu robisz? Co jest?
Spokojnie. Gdzie Julia i Daniela? Musimy pogadać.
Przepraszam. To się nie powtórzy!
Dawaj.
O co chodzi?
- Gdzie dziecko? - Śpi. Mój ojciec zadzwonił do sierocińca.
Dobrze.
- Wyjdźcie. Nie będziecie tu rozmawiać. - Chwileczkę.
Nie. Jemu nie wolno tu być.
Daj nam chwilę, proszę.
Dobrze.
Nie chcę nic wiedzieć.
- To dziecko ma ojca. - Świetnie!
Czeka po drugiej stronie.
- Dobrze. - To dobra wiadomość.
Musimy go zabrać. Transport już niedługo.
Przygotuję go.
Julio, dla ciebie też jest miejsce.
Co?
Chcą, żebyś wzięła dziecko.
Ja? Teraz?
Chcą, żebym pojechała?
Cholera!
Szlag!
Ja pierdolę!
Nawet się nie pożegnam z mamą?
Ani z Martą?
To zbyt pochopna decyzja..
Musi być jakiś inny termin.
Z każdym dniem zagrożenie wzrasta. Może nie być innej okazji.
Hej!
A wy dokąd?
Chodźcie no.
Zaczekajcie.
Co tam masz?
Ja pierdolę!
- Dzidziuś? - Tak.
- Byłaś w ciąży? - Nie.
- Gratulacje! - Nie, to długa historia.
- Musimy iść. - Mógłbyś…
nie wspominać o tym rodzicom?
Proszę.
Będę milczał jak grób.
- Dzięki. - Jak grób.
Zabiorę ten sekret do grobu.
- Chodźmy. - Ale…
nazwijcie go po mnie.
- Kiedy znów cię zobaczę? - Wkrótce.
- Ale kiedy? - Nie wiem. Wkrótce.
- Kiedy? - Kiedy uda mi się wymknąć.
Co by było, gdyby mąż zobaczył te papiery?
Nie zrobiłby tyle dla ciebie.
Nie kocha cię tak jak ja.
Jesteśmy małżeństwem od 20 lat.
Co ty wiesz?
- Słucham. - Przyszedł ktoś z sierocińca?
Co się stało?
Proszę porozmawiać z córką.
Przygotujcie dowody osobiste na wypadek kontroli.
Dziecko ma papiery, co nie?
Nie wierzę.
Dla bezpieczeństwa należy mieć dokumenty
i okazać je funkcjonariuszowi w razie potrzeby.
- Słodki maluch. - To prawda.
To pani syn?
Tak, pracujemy dla ministra zdrowia. Pokazywaliśmy mu dziecko.
Dopiero je poznał.
- Prawda? Dopiero cię zobaczył. - Przepustki.
- Tak. - Proszę.
Dziękuję.
To przepustka tymczasowa. Nie aktywowano kodu wyjścia.
Co takiego?
Gdzie pan pracuje?
- Ja… - On pracuje z nami.
- U ministra? - Tak.
Tak, zacząłem dzisiaj, jako…
jako…
- Jako ten… - Ogrodnik.
Proszę posłuchać..
Zaczął dziś. Pracodawców nie było w domu.
Czy trzeba aktywować ten kod wyjścia?
- Za mną. - Proszę posłuchać.
Wszyscy troje.
Dlaczego? To ja nie mam przepustki.
Niech oni idą.
Tylko ostrożnie.
Co? Zabrali go?
Powiedz mi, że to się nie dzieje naprawdę.
Nie martw się, tato. To dziecko ma ojca.
- Oddadzą go. - Wiesz, jakie masz kłopoty?
My wszyscy mamy. I po co?
Ludzie nie mają tam lekko.
- Musimy coś zrobić. - Wszystko…
jest tak dobre, jak się da.
Nie wiesz, przez co przeszedł ten kraj.
- Tak? - Telefon z kontroli przy murze.
- Chcą z panem pilnie rozmawiać. - O co chodzi?
Tak.
Rozumiem.
Dobrze.
Zaraz przyjadę.
Twoi znajomi zostali złapani.
Coś ty myślała?
Zna ich pan?
Tak, cała trójka pracuje dla mnie.
Daj mi dziecko.
To ich bobas.
Prosili, bym został chrzestnym.
Idziemy?
DZIĘKI PREZYDENTOWI ZAPEWNIMY SOBIE PRZYSZŁOŚĆ
To tutaj?
Tak.
Żona powiedziała, że odzyskaliście córkę.
To prawda.
Cieszę się.
- Bardzo dziękujemy. - Tak.
Nie tylko oczy masz po matce.
W identyczny sposób
patrzysz na mnie w milczeniu,
jakby słowa były zbędne.
Do jutra.
Powodzenia.
Do widzenia.
Jedźmy.
Córka pewnie zastanawia się, czy wam pomogłem, czy doniosłem.
Dlaczego pan nam pomógł?
Tego ci nie powiem.
Oto przepustki i papiery.
Szybko, musicie już jechać.
- Jedziesz ciężarówką. - Dobra.
Wygodnie nie będzie.
- Masz kaszkę i wodę? - Tak.
Wyjeżdżasz za pięć minut.
- Daj mi go. - Proszę.
- Weź to. - Dobrze.
Brat mi to dał. Od twojej mamy.
Przeczytaj, gdy będziesz bezpieczna.
Moja mama i te jej zasady.
Już jej nie zobaczę.
Nie myśl tak.
Może jak się poprawi, to przyjedziemy z wizytą.
Albo ty wrócisz.
Na pewno jeszcze się spotkamy.
To się nigdy nie stanie.
Mówię ci.
Wychodzimy.
Idę. Powiedz mamie i Marcie, że je kocham.
- Trzymaj się. - Jasne.
Dziękuję.
- Wezmę go. - Mogę go trochę potrzymać?
Uwielbiam to.
Jedziemy spotkać się z wnukiem.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Kochana córeczko,
Jesteś jedyną rzeczą z czasów, gdy byłam szczęśliwa.
Dzień waszych narodzin był moim najszczęśliwszym dniem.
Szczęśliwszym niż koniec studiów i dzień, w którym ojciec wyznał mi miłość.
Później świat się zmienił.
Stał się mroczny i wrogi,
jakbyśmy żyli w alternatywnej rzeczywistości.
PRZYSZŁOŚĆ NALEŻY DO NAS
Nie chcę cię stracić, skarbie.
Dlatego proszę, abyś wyjechała.
Dopóki żyjesz, kochanie, świat wydaje się lepszy.
Kocham cię, mama.
Dobry wieczór.
Mamo.
Ale Julio…
Przepraszam.
Przepraszam, ale nie mogę!
Wolę umrzeć przy tobie, niż żyć sama.
Jesteś tak samo uparta jak ojciec.
Co z Martą?
Śpi. Spokojnie, cały czas z nią byłem.
Marto, otwórz.
Co się tu dzieje?
- Co się dzieje? - Wszystko gra?
Marto, skarbie!
Już dobrze. Uciekł.
Pamiętaj, żeby nazywać ciocię Julię „mamą”.
Poradzisz sobie.
Zaczekaj, tato! Widziałeś to?
- Nie teraz. - Wiedziałeś!
Rząd ogłosił alert bezpieczeństwa na poziomie piątym.
- Kto o tym wiedział? - Minister nam pomógł.
Nikt nie wiedział o ucieczce!
Ty jesteś Julia. Pachniesz jak ona.
- Mogę sprawdzić, co u niej? - Nie.
- Ostrożnie. - Stać.
Wszystko pan zniszczy.
Nie, proszę.
Mamy powód do świętowania.
Przed nami nowy etap.
Toast za eliminację wirusa.
Przyszłość należy do nas.
Chcą pod przykrywką zabić wielu ludzi, Luisie.
Komuś stąd się to powiedzie.
Nie podobają mi się te insynuacje.