NETFLIX PRZEDSTAWIA
Julio, spakuj się, szybciutko.
NADZWYCZAJNE ORĘDZIE PREMIERA
PREMIER
Dobry wieczór, obywatele!
Dziękuję za uwagę.
Pierwszy raz występuję jako nowy premier Hiszpanii.
To ogromne wyzwanie.
Przed naszym krajem i całym światem stoi ważny czas.
Trzecia wojna światowa,
rzecz jasna, zniszczyła nasze otoczenie.
- Gospodarka upadła. - Tatusiu.
Może zabraknąć zasobów naturalnych.
Mogę spakować swoje pluszaki?
- To, co niezbędne… - Mniej zabawek, więcej ubrań.
- …prąd i gaz… - A mama?
…muszą być racjonowane i kontrolowane.
- Dokończ pakowanie. - Zdrowie, bezpieczeństwo
i przetrwanie naszego narodu
są poważnie zagrożone.
W tych właśnie czasach
terroryści wykorzystują nasze słabości, by zniszczyć system.
Nowe wirusy powodują przeciążenie szpitali
i stanoiwą wyzwanie dla nauk medycznych.
Odsuń się od okna i idź po swoje rzeczy.
Nie czas na spory polityczne.
- Mamusiu! - Julia, skarbie!
Niniejszym tworzymy rząd koncentracji narodowej
złożony z ekspertów w różnych dziedzinach.
Trudno było je dostać. Ludzie zaczynają szaleć.
- Ale się udało. - To straszne.
Ze względu na okoliczności, ogłaszamy stan wyjątkowy,
a monarchia parlamentarna zostaje tymczasowo zawieszona.
Powiem szczerze.
Zmiana ta będzie wymagała radykalnej modyfikacji naszego życia,
ale to jedyny sposób i musimy działać jako wspólnota.
Proszę o państwa współpracę, gdyż wszyscy mamy wspólny cel.
Chcemy przetrwać.
- To bardzo trudne czasy. - Musimy jak najszybciej wyjechać.
- Zatankuj samochód i go odpal. - Pospiesz się.
Działając wspólnie, odzyskamy naszą przyszłość.
Dziękuję i życzę dobrej nocy.
Proszę się rozejść. Powtarzam: rozejść się!
Natychmiast opuścić ulice!
Obowiązuje stan wyjątkowy.
Proszę wracać do domów.
Rozejść się!
Wolność!
- Nie. - Już ci powiedział.
Ale ja chcę. Może pozwoli.
Poza tym kazał nam się spieszyć.
Dziewczynki, podejdźcie do mnie.
Prezent urodzinowy. Czerwony jak ogień i niebieski jak woda.
Piękne, ale my nie mamy dziś urodzin.
Załóż to, kochanie.
Otwierać drzwi!
Co się dzieje, tato?
Kocham was ponad wszystko.
- My ciebie bardziej. - My bardziej, tatusiu.
Wiemy, że tu jesteś. Otwieraj!
Odwróćcie się. Niespodzianka.
Chwyćcie się za ręce.
Otwórz drzwi!
Otwierać!
Otwórz drzwi!
Wolność!
Wchodzimy!
- Ramón! - Kochanie!
Ramón, proszę.
Już po wszystkim.
- Słucham? - Proszę go puścić!
- Nie. - Proszę pani!
- Nie, Emilia! - Idziemy!
Ty sukinsynu!
Dziewczynki!
Gdzie jesteście?
Mamusiu?
To ty Julio? Gdzie twoja siostra?
Saro, chodź, kochanie.
Mamusiu.
Dobrze, że nic wam nie jest.
Wszystko gra?
- Boli mnie. - Co, skarbie?
- Tata kazał o tym nie mówić. - Już dobrze.
Gdzie on to włożył?
Tutaj?
Nie mów jej o tym. Wstydź się.
Pokażesz swoje, Julio?
Tata świetnie się spisał i niedługo przestanie boleć.
A gdzie on jest?
Posłuchajcie...
Zabrali go, ale wróci.
Na pewno wróci.
Przytulcie się.
RZĄD WAS OCHRONI
MADRYT, 25 LAT PÓŹNIEJ
ZADBAMY O WASZĄ PRZYSZŁOŚĆ
Na placu w Madrycie zamontowano pseudofluorescencyjne oświetlenie,
którego długość fali pozwala na to, by było wiadomo…
Jego zadaniem będzie sprawdzanie urządzeń…
RADA LUDOWA NOWEJ HISZPANII
PRZYSZŁOŚĆ NALEŻY DO NAS
INNY ŚWIAT
MUR
Pa, mamusiu!
Wyjeżdżamy,
jak chciałaś.
Jest późno, chodźmy.
Nie chcę jej zostawiać, tatusiu.
Musimy iść.
Będziesz ze mną, kochanie.
Dobry wieczór.
Jest tu kto?
- Alkohol. - Ratujesz mi życie.
Już zaczynało ich suszyć. Dziesięć tysięcy.
Wyświadczysz mi przysługę? Zabierz to do prywatnych pokoi na górze.
Dziękuję, słońce.
Napijmy się więcej szampana.
No pewnie.
Hej!
Co oni ci zrobili?
Cholera!
Uciekajmy stąd.
Dasz radę iść?
Pomogę ci. Chodź.
Wstań. Dobrze.
Idziemy.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Nikim.
Wychodzę i zabieram ją ze sobą.
Puść ją!
Ty bydlaku!
- Nie, proszę. - I co teraz, dziwko?
Musimy stąd uciekać.
Chodź.
Spójrz na mnie. Jak masz na imię?
- Sol. - Wynosimy się stąd.
Czekaj.
Cholera! Mój naszyjnik.
Zaczekaj tu, Sol.
Nie ruszaj się. Zaraz wracam.
Informujemy, że godzina policyjna rozpoczyna się za pięć minut.
Uprasza się obywateli, aby posłusznie udali się do swoich domów.
Co się stało?
O co chodzi?
Skarbie, co się stało?
- Zabiłam człowieka. - Co powiedziałaś?
Wojskowego.
- Naprawdę? - Tak.
Hugo, ile jeszcze do Madrytu?
Ze dwie godziny.
Przestań mi zawracać gitarę.
Widziałeś ich gnaty?
Czuję się nieswojo.
Przestań, bo wystraszysz Martę. Daj spokój!
Co tam?
Hej.
Słyszałaś najnowsze wiadomości?
Zespół właśnie mnie poinformował,
że narobiłam w majtki.
To było okropne. Katastrofa nuklearna na planie.
- Nogi mi zdrętwiały. - Daj spokój, Álex.
Zamknijcie mnie w schronie, bo inaczej zginiecie.
Co tu się dzieje?
Nie chcieliśmy przeszkadzać.
- Brat pierwszy raz jedzie do stolicy. - Cisza!
Uważajcie.
Mam zaparcia i jestem zły.
- Dobry wieczór. - Majorze.
- Wynocha! - Co wiemy?
Zabójca uciekł po szarpaninie.
Pod paznokciami denata znaleziono skórę.
Major zapewne użył wobec niej przemocy, a ona go dźgnęła.
Nie interesują mnie okoliczności.
Chcę znaleźć winnego.
Mamy tę kobietę.
Proszę słuchać uważnie: major Mérida
był jednym z najbardziej zaufanych ludzi prezydenta.
Nikt, absolutnie nikt, nie może wiedzieć, że zmarł w takich…
okolicznościach, rozumie pani?
Oczywiście, majorze. Może pan liczyć na dyskrecję.
Był z którąś z pani dziewczyn?
Nie, tamta przyszła z nim.
Major Mérida lubił niedoświadczone.
- Powiesz nam, co tu robiłeś. - Ja nic nie wiem.
- Idziemy. - Proszę.
Zna pani ich wszystkich?
Owszem.
Czy poza kobietą, którą przyprowadził major Mérida,
był tu ktoś jeszcze?
Doręczycielka, ale nie zwracałam na nią uwagi.
Majorze!
A któż to się zjawił?
Twój ojciec się ucieszy.
Major Jiménez, nowy gwiazdor policji.
Przyszedł się pan zabawić czy spieprzyć nam imprezę?
Dziwki, alkohol, narkotyki i trup.
To ma być impreza?
Wyjedź, Julio.
- Prędzej czy później cię znajdą. - Ale jak to?
Dokąd, Carlosie?
W bezpieczne i wolne miejsce.
Są organizowane przeprawy przez Cieśninę.
Znam pewnego żołnierza, który uciekł z wojska.
Posłuchaj.
Nie będziesz sama.
Pojadę z tobą.
A moja mama?
Nie zostawię jej.
A jeśli znajdą dziewczynę, której pomogłaś?
Mama chce, abyś żyła.
Ciocia bardzo się zmieniła?
Nie wiem.
Wkrótce ją zobaczysz.
Jedziemy do Madrytu!
Do babci.
Kontrola przed wjazdem do Madrytu.
Wysiadać.
Miejcie dokumenty na widoku.
Zostańcie na miejscach, póki się całkowicie nie zatrzymamy.
Tędy. Idziecie. Raz, raz.
Ustawić się w szeregu. Szybko.
Raz, dwa!
- Trzymaj się mnie. - Idziemy.
Tędy.
Przygotować dokumenty.
Cisza. Możliwe oznaki.
- Pójdzie pan z nami. - Dokąd?
To pana żona? Zapraszam. Dajcie mu opaskę.
- Nie. - Nikt nie przejdzie, jeśli oni są chorzy
lub mieli kontakt z zakażonym.
Nawet jeśli jesteś zarażony, jedź do Madrytu.
Słyszysz?
Obiecujesz?
Idźcie dalej.
Następny. Dokumenty.
Cel wizyty?
Opieka nad teściową i pobyt z rodziną.
Jesteśmy braćmi.
A twoja mama?
- Cóż, moja żona... - Niech sama odpowie.
Pracuje, ale niedługo przyjedzie.
Do autobusu.
Na miejscu poprosi pan o pozwolenie na pracę.
Dziękuję.
Dokumenty.
Dla własnego bezpieczeństwa proszę mieć przy sobie dowód tożsamości.
- Uważaj na siebie. - Nie martw się.
Pojadę prosto do mamy.
- Przyjechać po ciebie? - Nie, zostanę tam na noc.
Z nią.
Nie mów jej.
- Im mniej wie, tym lepiej. - Dobrze.
- Dla bezpieczeństwa... - Jak ci się podoba?
...proszę mieć przy sobie dowód tożsamości.
Rany!
- Pójdziemy tam? - Tak!
Trzymaj się wujka.
Następny.
Tak się pobiera wodę?
- Tak. - Następny.
SKLEP SPOŻYWCZY
- To babcia. - Babcia!
Aleś ty wyładniała i wyrosła, skarbie!
Babcia.
To ja.
- Kochanie? - To wujek Álex.
- Álex? - Pamiętasz mnie?
Już nie jesteś małym chłopcem.
Wydoroślałeś!
No.
Pomieścimy się u ciebie?
- Damy radę. - Nie chcę być ciężarem.
- Zawsze jesteś. - Nie zaczynaj.
Słuchaj, Álex, zostawiłam tam pudło.
Sklep zamknięty, idziemy do domu.
Na obiad!
Dogonisz nas.
Cieszę się, że jesteśmy razem. Mam coś dla ciebie.
Trudno dziś zdobyć słodycze.
- To prawdziwe cukierki. - Dzięki!
Rany! Spójrz, tato, słodycze!
Co?
Żal wam szefowej?
To takie smutne, co?
Ładna była.
Póki nie znajdziemy tej dziwki, która była z majorem,
każda z was może skończyć tak samo.
Zapomniałyście języka?
Jak chcecie.
Ciekawe, która następna.
Halo?
Mamo?
Mamo!
Nie wierzę, że tu jesteś.
A mała?
Wyrosłaś, ślicznotko!
Jesteś bardzo podobna do mamy.
Identyczna. Prawda, tato?
A ja? Dostanę całusa? Zaczynam być zazdrosny.
Chodź tu!
Pij. Jest pyszne.
Dobre, prawda? Jesteś bardzo głodna?
Siostrzyczko!
Sol, kochanie.
Dlaczego tak długo?
Wejdźmy do środka, babciu.
- Nic ci nie jest, Hugo. - Dzięki.
- Zbadajmy tę ślicznotkę. - Twoja kolej.
- Chodź. - Pomogę.
- Dobrze. - Mogę?
Odepniemy te szelki.
Spójrz.
- Mam taki sam. - Mama mi go dała,
gdy zrobiła to.
Zawsze będziemy razem.
Miałam nikomu o tym nie mówić.
Twoja mama zawsze była bystra i dobra.
Wiadomość z ostatniej chwili.
- Głęboki oddech. - Departament Bezpieczeństwa
poinformował o ataku terrorystycznym. Zginęła jedna osoba,
- major Antonio Mérida. - Wydychaj nosem.
- Na razie nie wiadomo… - Jeszcze raz.
Świetnie.
- Chcesz się przebrać? - Tak.
- Włóż piżamę. - Dobrze.
- Jest w pokoju. - Jasne.
Co z nią?
Ma się dobrze.
Mama uratowała jej życie.
W zamian za własne.
Najważniejsze, żeby nikt się nie dowiedział,
że Sara zmarła z powodu wirusa, inaczej was odizolują.
- Oczywiście. - Co powiedziałeś, gdy cię pytali?
Że przyjeżdżamy do Madrytu, bo nas tu potrzebujesz.
- Dobrze. - Właśnie.
Emilio, ty…
Gdybyśmy wrócili wcześniej…
- Może… - Nie, Hugo.
Nic nie mogliśmy zrobić.
To nieuleczalne.
- Dla własnego bezpieczeństwa… - Godzina policyjna.
- proszę zostać w domu. - Co to znaczy?
Nikt nie ma prawa być na ulicy.
Wyłączają prąd.
- Uważaj, gorące. - Ładnie pachnie.
Jedzmy.
- Właśnie. - Jestem głodny.
- Ładnie pachnie, Emilio! - I wygląda.
Ulubione danie twojej mamy, Marto. Mięso i ziemniaki.
Mięsa teraz nie ma, ale kiedyś było.
Co jeszcze wtedy było?
Kiedy, skarbie?
Nie wiem, zanim się urodziłam.
Było wiele dobrych i złych rzeczy.
Przez Madryt przepływała rzeka, mieliśmy duże parki,
- ale było też mnóstwo samochodów. - Zbyt dużo zanieczyszczeń.
- Było głośno. - Talerz.
Nie, ty pierwszy. Był straszny hałas, nawet w nocy.
- Prawda? - Mama mówiła o telefonach.
Każdy miał swój.
- Zgadza się. - To prawda.
Ponoć w telewizji było wiele kanałów.
Czemu już nic nie ma?
Cóż, kochanie.
Już kiedyś o tym rozmawialiśmy.
Jak wiesz, Marto,
zanim się urodziłaś, na świecie wybuchł duży konflikt.
Wojna światowa.
Zgadza się.
Wiele osób zginęło.
Przez te zgony pojawiło się wiele chorób
i wciąż nie mamy lekarstwa.
Planeta była mocno skażona.
Brakowało wody.
W wielu krajach było promieniowanie.
Ludzie bali się i domagali się silnego rządu,
który zapewniłby im bezpieczeństwo.
To przecież normalne.
Niby tak.
Najgorsze jest to,
że to rząd rozpoczął wojnę.
W imię bezpieczeństwa
odebrano ludziom to, co jest w życiu najważniejsze.
Wiesz co to?
- Wiesz, kochanie? - Co?
Wolność.
Odzyskamy ją.
Prawda, mamo?
Tak.
Babcia zawsze tak mówi.
Mogę pomóc, babciu.
Ja również. W takim razie wznieśmy toast za wolność.
Za życie!
Nie zapominajmy o bliskich, których już z nami nie ma.
Zawsze będziemy razem.
Zdrowie.
- Zdrowie. - Na zdrowie.
- Zjedzmy, zanim ostygnie. - Pyszności, Emilio.
Wspaniałe.
Dla własnego bezpieczeństwa proszę nie zatrzymywać się na ulicy
- i mieć przy sobie dokumenty. - Ustawmy się w kolejce.
- Zajmę miejsce. - Dobrze.
Kiedy jej powiesz, co się stało z krajem?
Powiem jej w taki sposób, żeby nie miała kłopotów.
- Ostrożnie. - Spoko.
- Gdyby była moją córką… - Zamknij się!
Gdyby była moją córką, informowałabym ją.
- Następny. - Chodźmy.
- Dzień dobry. - Witam.
Bądź grzeczna.
Następny.
Bez pośpiechu. Długo na to czekałem.
Na co?
Na spotkanie z kompetentną pielęgniarką,
która jest tak miła,
tak urocza…
Szkoda, że mnie dziabnie, ale życie to nie bajka…
Warto rozluźnić rękę.
Jak córeczka.
Nie jestem jego córką. To mój wujek.
Ma na imię Álex i nie ma dziewczyny.
Dokładnie tak, ale nie z wyboru. Jestem romantykiem.
Do tego stopnia, że chcę prosić,
żeby została pani matką moich dzieci.
Już. Proszę iść na rozmowę.
Super!
Skrzywdzi mnie pani i porzuci.
Sądzisz, że ją przekonałem?
To dziecko?
Marta Mújica, ma 10 lat.
SZCZEPIENIA I IMMUNIZACJA
Rodzina Mújica.
- Tak. - Zapraszam.
Dzień dobry.
Sprawdzimy dokumentację medyczną i zbierzemy wywiad.
Mała pójdzie z panią, a panowie ze mną.
- Tato? - Nie może zostać z nami?
Spokojnie. To zajmie chwilę.
Idź z panią.
- Chodźmy. - Dobrze.
Pan Hugo Mújica?
Zgadza się.
- A żona? - Sara Pérez Noval.
Umiem czytać.
Gdzie jest pańska żona?
W Asturii. Przyjedzie za kilka dni.
Czemu jej nie ma?
Przyjechałem z córką.
Chciała zobaczyć babcię. Wie pani, jakie są dzieci.
Nie wiem.
Zapytam ponownie. Dlaczego nie jesteście razem?
Sara musiała dokończyć pracę.
Będzie tu za tydzień.
- Dziecko jest tylko z panem. - I z babcią.
Za tydzień jej mama do nas dołączy.
Znalazł pan tutaj pracę?
Nie, dopiero co przyjechaliśmy.
- Następny. - Dziękuję.
Chwileczkę. Gdzie papiery mojej córki?
Skończyliśmy.
- Słucham? - To wszystko.
Nie wyjdę bez dokumentów córki.
Kurwa!
- Marta. - Wujku!
Dokąd idziesz, skarbie?
Dokąd cię prowadzą?
Hugo, oni ją mają. Zabierają ją!
- Marta! - Tatusiu!
Potrzymaj. Marta!
Gdzie są schody?
Tędy.
- Hej, Marta! - Tato!
- Puść moją córkę. - Tato!
Tatusiu.
Kochanie.
- Tato. - Skarbie.
Zatrzymać furgonetkę!
Kocham cię, tato.
Nie!
…uspokajające wieści z Departamentu Zdrowia.
- Major Enrique Jiménez… - To moja córka!
- Tam jest moja córka! - Stać! Dokąd to?
- Jest w samochodzie. - Przepustka.
Nie mam.
Nie wiem, co się stało. Zaszła pomyłka.
- Nie. - Proszę mnie wpuścić.
Chwileczkę!
Już sobie idziemy.
- Idziemy, Hugo. - Ale Marta…
- Marta! - Chodźmy, bo nas zabiją!
Chodź, bo nas zajebią!
Puść mnie!
Dla własnego bezpieczeństwa proszę mieć przy sobie dowód osobisty
i okazać go policji.
Cholera!
Zabrali Martę.
Posłuchaj, pobrali próbkę krwi.
- Myślisz, że… - Słucham?
- Kogo zabrano? - Moją bratanicę.
- Te cholerne… - Álexie,
to jest Begonia, szefowa bloku.
Gotowa służyć wam i społeczeństwu.
Czyż to nie mąż Sary?
- Tak. - O kim pan mówił?
O mojej córce, ma 10 lat.
Poszliśmy się zameldować,
- a oni nam ją zabrali. - Rozumiem.
- Macie państwo pracę? - Nie.
Dlatego się meldował.
Cóż, zagadka rozwiązana.
Zabrali ją do kolonii dla dzieci osób bezrobotnych.
Dadzą jakiś termin? Wyślą powiadomienie?
To oni decydują, co jest najlepsze dla dziecka.
- Mają ekspertów. - Lepiej być z dala od rodziców?
- Spokojnie. - Nie martw się.
Przepraszam.
Pańska córka będzie bezpieczna.
- Oczywiście. - Póki państwo nie znajdziecie pracy.
Poza tym dziewczynka będzie się dobrze bawić.
To kolonia wakacyjna dla dzieci.
Nieźle, co?
Gdzie są te piękne kolonie?
W całym kraju. Niestety wiele dzieci potrzebuje ochrony.
Od razu nam lepiej.
- Odprowadzę cię. - Dobrze.
Jak ci wiadomo,
jeśli oni tu zostają, to muszą podpisać papiery.
- To ważne. - Oczywiście.
- Sara też, jak przyjedzie. - Jasne.
Proszę się nie martwić. Wszystko jest pod kontrolą.
- Miłego dnia. - Dziękujemy.
- Pa, Emilio. - Na razie, Begonio. Dzięki.
Co za suka.
- Jeśli coś się stanie Marcie… - Już my się dowiemy.
Za wszelką cenę.
Muszę znaleźć pracę.
Znam kogoś, kto może nam pomóc.
Dziękuję.
Zamknij drzwi, proszę.
Cisza.
- Emilia. - Cześć, Luisie.
Jak się masz?
Tak sobie.
Zestarzałam się.
Ty też.
Kiedy usłyszałem twój głos, nie mogłem uwierzyć.
- Wszystko w porządku? - Tak.
A u twoich córek?
Wszystko gra. Chcę cię prosić o przysługę.
Mam wnuczkę.
Przyjechała dziś z Asturii,
a rano, gdy się meldowali,
zabrano ją na kolonię.
Możesz ją odzyskać?
Przeceniasz moje możliwości.
Ministrowie mają władzę.
Jej ojciec pracuje?
- Nie. - Cóż…
- Dopiero przyjechał. To inżynier. - I nie ma dla niego pracy?
Mogę mu coś znaleźć, ale to trochę potrwa.
Może robić cokolwiek. To pilne.
- Luisie. - Obojętnie co?
Moja żona potrzebuje pomocy w domu, ale nie inżyniera.
On przyjmie każdą pracę.
Zadzwonię do niej.
Dziękuję. Poczekam na zewnątrz.
Niech przyjdzie o 7.00. Tu masz adres.
- Przyjdzie. - Z przepustką.
- Podrzucić cię gdzieś? - Nie trzeba.
Dziękuję.
Powiedziałem żonie, że byliśmy przyjaciółmi.
Nie skłamałem?
Byliśmy.
Już nie jesteśmy.
Ze względów zdrowotnych wstęp jest wzbroniony dla tych,
którzy nie przeszli badań kontrolnych
lub wykazują jakiekolwiek objawy.
Umiejętności kandydatów do podjęcia pracy zostaną ocenione
pod kątem około 200 ofert.
Wpuśćcie mnie. Ja muszę pracować. Nie rozumiecie?
Proszę, wpuśćcie mnie. Jutro dostanę papiery.
- Nie zabierajcie mnie! - Cisza!
- Dziękuję. - Nie zabierajcie!
W trosce o państwa zdrowie obowiązuje zakaz wstępu
osobom chorym, nieposiadającym dokumentów i niewłaściwie ubranym.
W trosce o państwa zdrowie obowiązuje zakaz wstępu
osobom, które nie przeszły badań lub wykazują objawy.
Dzień dobry.
Kim pan jest i co pan tu robi?
Mam rozmowę o pracę.
Proszę wejść drzwiami gospodarczymi.
- Wejściem dla personelu? - Owszem.
Za mną.
Jeśli pana tu zobaczą, nici z rozmowy.
Za mną.
- Jestem Manuela. - Miło cię poznać. Hugo.
Pokaż ręce.
- Umyłem je. - To zrób to ponownie.
Dobrze je wyszoruj.
Zlew jest tam.
- Poinformuję panią. - Dziękuję.
Niech niczego nie dotyka.
Dobrze.
- Mydło jest tam. - Dziękuję.
- Nie ma za co. - Hej, Roso.
Dzień dobry.
- Cudownie. - Ivánie.
Ano, nalej wina.
- A ty to kto? - Przyszedłem na rozmowę.
Jeśli ci się poszczęści, nie zatrudnią cię.
Z zewnątrz ten dom jest ładniejszy.
Chcesz tłuszczu?
Nie jadam go.
Nie, dziękuję.
Panie Ivánie, przyniosę przekąski.
- Dziękuję. - A ty chodź ze mną.
Dobrze.
Powodzenia.
Jest boska.
- Naprawdę mam ją ubrać? - Ślicznie wyglądasz.
- Przymierz. - Będę wyglądać jak lalka.
- Kurczaczek. - Będziesz ślicznie wyglądać.
- Odpowiednia na kolację? - Piękna suknia, Danielo,
jak wszystko, co kupi mama.
- Przymierzę. - Świetnie.
Zawsze chcesz mnie stroić. To nie w moim stylu.
Styl nie ma znaczenia. Chodzi o wygląd.
Poza tym trzeba jakoś wyglądać.
Dobrze.
Miło mi.
Wzajemnie.
- Hugo Mújica, tak? - Tak.
Proszę wejść.
Mój mąż bardzo pana chwalił.
Nie mam czasu na pogawędki, ponieważ inni czekają.
Inżynier?
Zgadza się.
- Czego? - Techniki rolniczej.
Ciężkie czasy dla ziemi.
To prawda.
Ostrzegam, że potrzebujemy inteligentnych ludzi,
a na pewno pracowitych.
Chodzi o prace domowe: sprzątanie, obsługa,
wykonywanie rozkazów Rosy i to długimi godzinami.
Tego się spodziewałem.
Idealnie.
Jutro będziemy mieć gości na obiedzie. Pilnie potrzebujemy pracownika.
Gwarantuję podpisanie umowy,
więc papiery będą w porządku, zgodnie z prawem.
Doskonale.
Proszę przyjść jutro po południu. Rosa wszystko panu wyjaśni.
Pańska żona też jest szczupła?
Chodzi o mundurek.
Moja żona?
Przecież potrzebujemy pary.
Tak, ale moja żona pracuje już w innym domu.
Przykro mi. To warunek konieczny.
- Szukaj dalej, Roso. - Nie!
Moja żona może zmienić plany. To nie problem.
Zatem do zobaczenia jutro.
Wróciłem.
Słucham? Masz je czy nie?
- Miło mi. - Mnie również, Mario José Gómez.
Mam cię nazywać panią Uribe?
Tylko spróbuj, a to będzie najkrótsze małżeństwo w historii.
Jasne?
Nawet mnie nie kochasz.
- Ty nie… - Nic nie mów.
Na pewno chcesz to zrobić?
Nie będziesz żałował?
- Boję się o twoją mamę. - Niepotrzebnie. Zajmę się tym.
Najpierw musimy wyjechać.
Nie puszczę cię samej.
Nigdy.
Musisz się postarać, żeby się mnie pozbyć.
Jasne?
Minęło 20 lat od zakończenia III wojny światowej.
Hiszpania wygrała i należy to uczcić.
Niewielu wierzyło, że nasz kraj zdoła się rozwinąć
i że będzie tak dobrze prosperował dwie dekady później.
To wasze mundurki.
Macie je nosić cały czas.
Będą prane raz w tygodniu, więc nie brudźcie się.
Uważajcie na nie, proszę.
Musisz mi to oddać.
Nie można mieć swoich rzeczy.
Żadnych pluszaków, lalek, naszyjników i zdjęć.
Zasady to zasady.
Musimy ich przestrzegać, prawda?
- Tak. - Bardzo dobrze.
Oddaj.
No już.
Dobrze.
A teraz wstańcie.
Przyjdzie pani dyrektor. Zostawcie mundurki.
Wyprostujcie się.
Powiedzcie: „Dobry wieczór, pani dyrektor”.
Dobry wieczór, pani dyrektor.
Witajcie.
A więc jesteście tu nowi.
Uroczo.
Wyglądacie na mądrych.
Znaleźliście się tutaj,
ponieważ jesteście wyjątkowi.
Tak? Jesteś wyjątkowa.
Bardzo.
Jak każde z was.
Mam wobec was wysokie oczekiwania.
Dlaczego nie ma rezultatów? Bo jesteś tchórzem!
- Nie zwiększyłeś dawki. - Słuchaj…
To ty słuchaj, Tomásie.
Te wyjątkowe dzieci to nasza jedyna nadzieja.
Albo to załatwisz, albo wykluczę cię z badań.
Zwolnię cię i już.
- Wylecisz - Almo.
To małe dzieci i obawiam się, że nie dadzą rady.
Te dzieci trafiły do nas z ulicy, opuszczone.
Jeśli nie dadzą rady,
jest dla nich lepsze miejsce.
Nie rozumiem. Jakie?
Niebo, Tomásie.
Teraz są w piekle.
Idziemy.
O tak.
Chodź.
Tędy, jeszcze trochę.
Chodźcie.
…osiem, dziewięć dziesięć.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Macie nowe koleżanki i kolegów. Przywitajcie się!
Przywitajcie się z innymi dziećmi.
To twoje łóżko, Marto.
- W porządku? - Tak.
Jak masz na imię?
- Marta. A ty? - Felipe.
Jak długo tu jesteś?
- Nie wiem. - Dzieci,
pora spać, ale co najpierw zaśpiewamy?
- Hymn! - Otóż to!
- Stańcie przed łóżkami. - O tutaj.
Przed łóżkiem.
A ty przed swoim.
Dziś Lucas zaintonuje hymn.
Świetnie go śpiewa.
Trzy,
dwa, jeden.
Znów usłyszymy jej imię
W jej całej wspaniałości
A historia, która nas ukształtowała
Znów okryje nas słonecznym blaskiem
Niebo otwiera się, by powitać nas
Z większą chwałą, sprawiedliwością I wytrwałością
Jasny blask przeszłości naszej powróci
Bo nasza flaga jej nigdy nie zdradziła
Dziś przemaszerujemy jako naród
Wspólnie budując ten kraj
Jeśli po drodze przeciwności spotkają nas
Dwa pasma krwi Wprowadzą na nowo słońca blask
Znów usłyszymy jej imię
W jej całej wspaniałości
A historia, która nas ukształtowała
Znów okryje nas słonecznym blaskiem
Niebo otwiera się, by powitać nas
Z większą chwałą, sprawiedliwością I wytrwałością
Jasny blask przeszłości naszej powróci
Bo nasza flaga jej nigdy nie zdradziła
Dziś przemaszerujemy jako naród,
Wspólnie budując ten kraj.
Jeśli po drodze przeciwności spotkają nas
Dwa pasma krwi Wprowadzą na nowo słońca blask
Moje aniołki.
Wczoraj zabrali Martę.
Mamy poważne kłopoty. Musimy uciekać.
- To ważniejsze niż jej życie? - Kurwa!
Jest dla nas wszystkim.
Rozumie pani?
Policja i wojsko mają większą władzę.
Kto nas ochroni, gdy po nas przyjdą?
- Aresztowali ją. - Słucham? Kurwa!
Jesteś następna.
Kto był z tobą tamtej nocy?
POSZUKIWANA
Przekroczę ten pieprzony mur i dostanę pracę.
- Skąd mają tyle wody? - Z morza.
Ci skurwiele nie mają takich problemów jak my.
Nigdy ci tego nie zapomnę.
Uciekaj!
Pamiętajcie: przyszłość należy do nas.
Napisy: Agata Martelińska